திருப்புகழ் 178 பெரியதோர் கரி (பழநி)

Thiruppugazh 178 periyadhOrkari (pazhani)

திருப்புகழ் 178 பெரியதோர் கரி (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

பெரியதோர் கரியிரு கொம்பு போலவெ வடிவமார் புளகித கும்ப மாமுலை பெருகியே யொளிசெறி தங்க வாரமு – மணியான
பொருள்: பெரிய யானையின் இரண்டு தந்தங்களைப் போல, அழகியதும், புளகாங்கிதம் கொண்டதுமான கலசம் போன்ற பெரிய மார்பகங்கள் பெருகி, ஒளிவீசும் தங்க ஆரங்களும், அழகிய,

பிறையதோ வெனுநுதல் துங்க மீறுவை அயிலதோ வெனுமிரு கண்க ளாரவெ பிறகெலாம் விழுகுழல் கங்கு லாரவெ – வருமானார்
பொருள்: பிறைச் சந்திரனோ என்று வியக்கும்படியான நெற்றியும், கூரிய வேல் போன்ற இரண்டு கண்களும், பின்புறம் எல்லாம் விழும் இருண்ட கூந்தலும் கொண்டு வரும் மான் போன்ற பெண்களும்,

உரியதோர் பொருள்கொடு வந்த பேர்களை மனையிலே வினவியெ கொண்டு போகிய யுளவிலே மருவிய வஞ்ச மாதர்கள் – மயலாலே
பொருள்: தமக்குரிய பொருளைக் கொண்டு வந்தவர்களை, வீட்டிற்குள் அழைத்து விசாரிப்பது போலக் கொண்டு சென்று, உள்ளுக்குள் வஞ்சகமாகப் பழகும் பெண்களின் காம மயக்கத்தால்,

உருகியே யுடலற வெம்பி வாடியெ வினையிலே மறுகியெ நொந்த பாதக னுனதுதாள் தொழுதிட இன்ப ஞானம – தருள்வாயே
பொருள்: மனம் உருகி, உடல் வலிமை கெட்டு, வெம்பி, வாடி, தீவினைகளில் சுழன்று, நொந்துபோன பாவியாகிய நான், உன் திருவடிகளைத் தொழுவதற்காக, இன்பமான ஞானத்தை அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

அரியதோ ரமரர்க ளண்ட மேறவெ கொடியதோ ரசுரர்க ளங்க மாளவெ அடலதோ டமர்புரி கின்ற கூரிய – வடிவேலா
பொருள்: அரிய தேவர்கள் மீண்டும் தம் வானுலகம் ஏறவும், கொடிய அசுரர்களின் உடல்கள் அழியவும், வலிமையுடன் போர் புரியும் கூரிய வடிவேலனே!

அரகரா வெனமிக அன்பர் சூழவெ கடியதோர் மயில்மிசை யன்றை யேறியெ அவனியோர் நொடிவரு கின்ற காரண – முருகோனே
பொருள்: “ஹர ஹரா” என்று மிகுந்த அன்பர்கள் சூழ, வேகமான மயில் மீது அன்றே ஏறி, இவ்வுலகை ஒரு நொடியில் வலம் வந்த காரணனாகிய முருகோனே!

பரியதோர் கயிறனை கொண்டு வீசவெ உறியதோய் தயிர்தனை யுண்டு நாடியெ பசியதோ கெடவருள் கொண்ட மாயவன் – மருகோனே
பொருள்: பருத்த கயிற்றால் (யசோதை) கட்ட, உரியில் இருந்த தயிரை உண்டு, தன் பசி தீர அருள் கொண்ட மாயனாகிய திருமாலின் மருகனே!

பரமமா நதிபுடை கொண்ட ணாவவெ வனசமா மலரினில் வண்டு லாவவெ பழநிமா மலைதனி லென்று மேவிய – பெருமாளே
பொருள்: மேலான புண்ணிய நதியாகிய சண்முக நதி பக்கத்தில் சூழ்ந்து அணையவும், தாமரை மலர்களில் வண்டுகள் உலாவவும் செய்யும், பழநி என்னும் பெரிய மலையில் என்றும் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! யானையின் தந்தம் போன்றதும், கலசம் போன்றதுமான மார்பகங்களையும், பிறை போன்ற நெற்றியையும், வேல் போன்ற கண்களையும், இருண்ட கூந்தலையும் கொண்டு, பொருள் உள்ளவர்களை வீட்டுக்குள் அழைத்து, வஞ்சகமாகப் பழகும் பெண்களின் காம மயக்கத்தால், மனம் உருகி, உடல் வெம்பி, வாடி, தீவினைகளில் சுழன்று, நொந்துபோன பாவியாகிய நான், உன் திருவடிகளைத் தொழுவதற்காக, இன்பமான ஞானத்தை அருள் புரிவாயாக.

தேவர்கள் வானுலகம் ஏறவும், அசுரர்கள் அழியவும் போர் செய்த வடிவேலனே! அன்பர்கள் “ஹர ஹரா” எனச் சூழ, மயில் மீது ஏறி நொடியில் உலகை வலம் வந்த முருகோனே! தயிர் உண்ட கண்ணனாகிய திருமாலின் மருகனே! சண்முக நதியும், தாமரை மலர்களும் சூழ்ந்த பழநி மலையில் என்றும் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரின் அங்க அழகுகளையும், వారి வஞ்சகமான செயல்களையும் விவரித்து, அத்தகையோர் உறவால் மனம் உருகி, உடல் வாடி, தீவினைகளில் சுழலும் தன் இழிநிலையை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நிலையான புகலிடமாகிய இறைவனின் திருவடிகளைத் தொழுது, இன்ப ஞானம் பெற வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், அசுரர்களை அழித்த வீரனாகவும், உலகை வலம் வந்தவனாகவும், திருமாலின் மருகனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 178 periyadhOrkari  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

periyathōr kariyiru kompu pōlavē vaṭivamār puḷakitha kumpa māmulaip perukiyē yoḷiseṟi thaṅka vāramu – maṇiyāṉa
Meaning: Their great, thrilling, pot-like bosoms, which are like the two tusks of a great elephant, swell forth, adorned with radiant, gem-studded, golden necklaces

piṟaiyathō veṉunuthal thuṅka mīṟuvai ayilathō veṉumiru kaṇkaḷāravē piṟakelām viḻukuḻal kaṅku lāravē – varumāṉār
Meaning: these doe-like women come, with their lofty foreheads like the crescent moon, their two beautiful eyes like sharp spears, and their beautiful hair, as dark as the night, falling down their backs.

uriyathōr poruḷkoṭu vantha pērkaḷai maṉaiyilē viṉaviye koṇṭu pōkiya vuḷavilē maruviya vañja mātharkaḷ – mayalālē
Meaning: Due to the delusion (mayalālē) caused by these deceitful women (vañja mātharkaḷ), who inquire about and invite into their homes only those people who have come with the rightful wealth

urukiyē yuṭalaṟa vempi vāṭiye viṉaiyilē maṟukiye nontha pāthaka ṉuṉathuthāḷ thoḻuthiṭa iṉpa ñāṉama – tharuḷvāyē
Meaning: I, a sinner, am melting away, my body ruined, scorched, and withered. I am bewildered by my karma and in great pain. Please grant me the blissful wisdom (inba jñānam) to worship Your holy feet!

ariyathō ramararkaḷaṇṭa mēṟavē koṭiyathō rasurarkaḷaṅka māḷavē aṭalathō ṭamarpuri kiṉṟa kūriya – vaṭivēlā
Meaning: O Lord with the beautiful, sharp Vel, you are the one who wages a valiant war so that the rare devas may ascend to their celestial world and the limbs of the cruel asuras may perish!

arakarā veṉamika aṉpar cūḻhavē kaṭiyathōr mayilmicai yaṉṟai yēṟiye yavaṉiyōr noṭivaru kiṉṟa kāraṇa – murukōṉē
Meaning: O Murugan, the Primal Cause, you are the one who, as your devotees surround you chanting “Harahara,” mounts your swift peacock and circles the earth in a single instant!

pariyathōr kayiṟaṉai koṇṭu vīsavē uṟiyathōy thayirthaṉai yuṇṭu nāṭiye paciyathō keṭavaruḷ koṇṭa māyavaṉ – marukōṉē
Meaning: O Nephew of the mysterious Lord Vishnu (Krishna), who, when bound by a great rope, still went in search of and ate the curd from the hanging pot, his hunger graciously satisfied!

paramamā nathipuṭai koṇṭa ṇāvavē vaṉacamā malariṉil vaṇṭu lāvavē paḻaṉimā malaithaṉi leṉṟu mēviya – perumāḷē.
Meaning: O Great One, who has eternally taken your abode on the great Pazhani hill, a place where the supreme, holy river flows, and where bees wander over the great lotus flowers!

Meaning Together

This hymn is a powerful prayer for divine wisdom as the only cure for the suffering caused by worldly delusion.

Arunagirinathar begins with a vivid description of the allure of worldly women, acknowledging their captivating beauty. However, he quickly exposes the transactional and deceitful nature of their affection, noting that they only welcome those who come “with the rightful wealth.” He then describes the devastating consequences of falling into this trap of delusion (mayal). His heart “melts away,” his body is “ruined, scorched, and withered,” and he is left bewildered and in pain, suffering the fruits of his karma. He identifies himself as a “pāthakan,” a “sinner.”

From this state of utter ruin, he makes his central plea. He doesn’t ask for his wealth to be restored or his body to be healed. He prays for “inba jñānam,” “blissful wisdom.” He understands that the root of his suffering is not the women themselves, but his own ignorance and delusion. Therefore, the only true cure is the divine wisdom that will allow him to see reality as it is and to turn his focus to the only thing that is real and eternal: the Lord’s holy feet.

To build his faith that Lord Murugan is the one who can grant this wisdom, the poet then celebrates His glorious nature. He is the supreme warrior whose Vel restores cosmic order, allowing the good (devas) to triumph over evil (asuras). He is the Primal Cause, so swift and powerful that he can circle the globe in an instant. He is the beloved nephew of the playful and compassionate Lord Krishna.

By addressing this all-powerful, swift, and supremely connected Lord who has made his eternal home on the sacred hill of Pazhani, a place of natural purity and beauty, the poet makes his plea with great conviction.

In essence, the hymn is a prayer from a soul who has learned a hard lesson. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I have been deceived by the allure of this world, and it has ruined my body and soul, leaving me in pain and confusion. I am a sinner. I beg you, please grant me the blissful wisdom that is the only cure for this delusion, so that I may finally learn to worship your holy feet.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்