Thiruppugazh 184 mugilaLagaththil (pazhani)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
தனதன தத்தத் தனந்த தந்தன
தனதன தத்தத் தனந்த தந்தன
தனதன தத்தத் தனந்த தந்தன – தந்ததான
முகிலள கத்திற் கமழ்ந்த வண்பரி
மளஅலர் துற்றக் கலந்தி டந்தரு
முகிழ்நுதி தைத்துத் துயர்ந்த மங்கைய – ரங்கமீதே
முகம்வெயர் வுற்றுப் பரந்து செங்கயல்
விழியிணை செக்கச் சிவந்து குங்கும
ம்ருகமத மத்தத் தனங்க ளின்மிசை – யெங்குமேவி
உகவுயி ரொத்துப் புயங்க ளின்புற
வுறவினை யுற்றுத் திரண்டு கொங்கள
வுறுமணை யுற்றுத் திரங்கு மஞ்சமி – லொன்றிமேவி
ஒளிதிகழ் பத்மக் கரங்க ளின்புற
முறுவளை யொக்கக் கலின்க லென்கவு
முயர்மய லுற்றுற் றிரங்கு மன்பதொ – ழிந்திடாதோ
செகமுழு தொக்கப் பயந்த சங்கரி
அடியவர் சித்தத் துறைந்த சம்ப்ரம
சிவனொரு பக்கத் துறைந்த மங்கைசு – மங்கைநீடு
திகழ்வன பச்சைப் பசங்கி யம்பண
கரதலி கச்சுற் றிலங்கு கொங்கையள்
திருவரு ணற்பொற் பரந்தி டும்பரை – யண்டமீதே
பகலிர வற்றிட் டுயர்ந்த அம்பிகை
திரிபுரை முற்றிட் டிரண்டொ டொன்றலர்
பரிவுற வொக்கச் செயும்ப ரம்ப்ரமி – யன்புகூரும்
பதிவ்ரதை மிக்கச் சிரந்தெ ரிந்தருள்
பகிரதி வெற்பிற் பிறந்த பெண்தரு
பழநியில் வெற்பிற் றிகழ்ந்து நின்றருள் – தம்பிரானே.
பதம் பிரித்தது
தனதன தத்தத் தனந்த தந்தன
தனதன தத்தத் தனந்த தந்தன
தனதன தத்தத் தனந்த தந்தன – தந்ததான
முகில் அளகத்தில் கமழ்ந்த வண் பரிமள
அலர் துற்றக் கலந்து இடம் தரு
முகிழ் நுதி தைத்துத் துயர்ந்த மங்கையர் – அங்கம் மீதே
முகம் வியர்வு உற்றுப் பரந்து செம் கயல்
விழி இணை செக்கச் சிவந்து குங்கும
ம்ருக்மத மத்தத் தனங்களின் மிசை – எங்கும் மேவி
உக உயிர் ஒத்துப் புயங்கள் இன்புற
உறவினை உற்றுத் திரண்டு கொங்கு
அளவுறும் அணை உற்றுத் திரங்கும் மஞ்சமில் – ஒன்றி மேவி
ஒளி திகழ் பத்மக் கரங்களின் புறம்
உறு வளை ஒக்கக் கலின் கல் என்கவும்
உயர் மயல் உற்று இரங்கும் அன்பு அது – ஒழிந்திடாதோ
செக முழுது ஒக்கப் பயந்த சங்கரி
அடியவர் சித்தத்து உறைந்த சம்ப்ரம
சிவன் ஒரு பக்கத்து உறைந்த மங்கை சு – மங்கை நீடு
திகழ்வன பச்சைப் பசங்கி அம்பண(ம்)
கரதலி கச்சு உற்று இலங்கு கொங்கையள்
திரு அருள் நல் பொன் பரந்திடும் பரை – அண்டம் மீதே
பகல் இரவு அற்றிட்டு உயர்ந்த அம்பிகை
திரி புரை முற்றிட்டு இரண்டொடு ஒன்று அ(ல்)லர்
பரிவுற ஒக்கச் செய்யும் பரம்ப்ரமி – அன்பு கூரும்
பதிவ்ரதை மிக்கச் சிரம் தெரிந்து அருள்
பகிரதி வெற்பில் பிறந்த பெண் தரு
பழநியில் வெற்பில் திகழ்ந்து நின்று அருள் – தம்பிரானே.
English
mukilaLa kaththiR kamazhntha vaNpari
maLaalar thutRak kalanthi dantharu
mukizhnuthi thaiththuth thuyarntha mangaiya – rangameethE
mukamveyar vutRup paranthu sengayal
vizhiyiNai sekkac chivanthu kunguma
mrukamatha maththath thananga Linmisai – yengumEvi
ukavuyi roththup puyanga LinpuRa
vuRavinai yutRuth thiraNdu kongaLa
vuRumaNai yutRuth thirangu manjami – lonRimEvi
oLithikazh pathmak karanga LinpuRa
muRuvaLai yokkak kalinka lenkavu
muyarmaya lutRut Rirangu manpatho – zhinthidAthO
sekamuzhu thokkap payantha sangari
adiyavar siththath thuRaintha samprama
sivanoru pakkath thuRaintha mangaisu – mangaineedu
thikazhvana pacchaip pasangi yampaNa
karathali kacchut Rilangu kongaiyaL
thiruvaru NaRpoR paranthi dumparai – yaNdameethE
pakalira vatRit tuyarntha ampikai
thiripurai mutRit tiraNdo donRalar
parivuRa vokkac cheyumpa ramprami – yanpukUrum
pathivrathai mikkac chiranthe rintharuL
pakirathi veRpiR piRantha peNtharu
pazhaniyil veRpit Rikazhnthu ninRaruL – thambirAnE.
English Easy Version
mukil aLakaththil kamazhntha vaN parimaLa
alar thutRak kalanthu idam tharu
mukizh nuthi thaiththuth thuyarntha mangaiyar – angam meethE
mukam viyarvu utRup paranthu
sem kayal vizhi iNai sekkac chivanthu kunguma
mrukmatha maththath thanangaLin misai – engum mEvi
uka uyir oththup puyangaL inpuRa
uRavinai utRuth thiraNdu kongu aLavuRum
aNai utRuth thirangum manjamil – onRi mEvi
oLi thikazh pathmak karangaLin puRam
uRu vaLai okkak kalin kal enkavum
uyar mayal utRu irangum anpu athu – ozhinthidAthO
seka muzhuthu okkap payantha sangari
adiyavar siththaththu uRaintha samprama
sivan oru pakkaththu uRaintha mangai su – mangai needu
thikazhvana pacchaip pasangi ampaNa(m)
karathali kacchu utRu ilangu kongaiyaL
thiru aruL nal pon paranthidum parai – aNdam meethE
pakal iravu atRittu uyarntha ampikai
thiri purai mutRittu iraNdodu onRu a(l)lar
parivuRa okkac cheyyum paramprami – anpu kUrum
pathivrathai mikkac chiram therinthu aruL
pakirathi veRpil piRantha peN tharu
pazhaniyil veRpil thikazhnthu ninRu aruL – thambirAnE.
திருப்புகழ் 184 முகிலளகத்தில் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும்
முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்
முகிலள கத்திற் கமழ்ந்த வண்பரி மளஅலர் துற்றக் கலந்தி டந்தரு முகிழ்நுதி தைத்துத் துயர்ந்த மங்கைய – ரங்கமீதே
பொருள்: மேகம் போன்ற கூந்தலில் மணம் கமழும் மலர்கள் நெருக்கமாகச் செருகப்பட்டு, இடம் தரும் முல்லை மொட்டின் நுனி தைக்கும்படி உயர்ந்த பெண்களின் உடலின் மீது,
முகம்வெயர் வுற்றுப் பரந்து செங்கயல் விழியிணை செக்கச் சிவந்து குங்கும ம்ருகமத மத்தத் தனங்க ளின்மிசை – யெங்குமேவி
பொருள்: முகம் வியர்வையால் பரவி, சிவந்த கயல் மீன் போன்ற கண்கள் இரண்டும் மிகவும் சிவந்து போக, குங்குமம், கஸ்தூரி பூசிய மதம் கொண்ட மார்பகங்களின் மீது எங்கும் பொருந்தி,
உகவுயி ரொத்துப் புயங்க ளின்புற வுறவினை யுற்றுத் திரண்டு கொங்கள வுறுமணை யுற்றுத் திரங்கு மஞ்சமி – லொன்றிமேவி
பொருள்: உள்ளமும் உயிரும் ஒன்றுபட்டு, தோள்கள் இன்பம் பெற, உறவு கொண்டு, திரண்ட மார்பகங்கள் நெருங்கிய படுக்கையில், அச்சமின்றி ஒன்று கூடி,
ஒளிதிகழ் பத்மக் கரங்க ளின்புற முறுவளை யொக்கக் கலின்க லென்கவு முயர்மய லுற்றுற் றிரங்கு மன்பதொ – ழிந்திடாதோ
பொருள்: ஒளிவீசும் தாமரை போன்ற கைகள் இன்பம் பெற, அணிந்த வளையல்கள் ‘கலின்கல்’ என்று ஒலிக்க, உயர்ந்த காம மயக்கத்தில் ஈடுபட்டு இரங்கும் இந்த அன்பு என்று ஒழிந்து போகுமோ?
இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்
செகமுழு தொக்கப் பயந்த சங்கரி அடியவர் சித்தத் துறைந்த சம்ப்ரம சிவனொரு பக்கத் துறைந்த மங்கைசு – மங்கைநீடு
பொருள்: உலகம் முழுவதையும் பெற்ற சங்கரியும், அடியவர் உள்ளத்தில் உறையும், ஆரவாரமுடைய சிவனின் ஒரு பாகத்தில் உறையும் மங்கையும், சுமங்கலியும், என்றும் நீடித்திருப்பவளும்,
திகழ்வன பச்சைப் பசங்கி யம்பண கரதலி கச்சுற் றிலங்கு கொங்கையள் திருவரு ணற்பொற் பரந்தி டும்பரை – யண்டமீதே
பொருள்: ஒளிவீசும் பச்சை நிறத்தவளும், பாம்பைக் கையில் ஏந்தியவளும், கச்சு அணிந்து விளங்கும் மார்பகங்களை உடையவளும், தன் திருவருளை நல்ல பொன்போலப் பரப்பும் பராசக்தியும், அண்டங்களின் மீது,
பகலிர வற்றிட் டுயர்ந்த அம்பிகை திரிபுரை முற்றிட் டிரண்டொ டொன்றலர் பரிவுற வொக்கச் செயும்ப ரம்ப்ரமி – யன்புகூரும்
பொருள்: இரவு பகலைக் கடந்து உயர்ந்த அம்பிகையும், திரிபுரசுந்தரியும், முதிர்ந்து, இருளை அழித்து, அன்புடன் யாவற்றையும் சமமாகச் செய்யும் பிரம்ம சக்தியும் அன்பு கொள்ளும்,
பதிவ்ரதை மிக்கச் சிரந்தெ ரிந்தருள் பகிரதி வெற்பிற் பிறந்த பெண்தரு பழநியில் வெற்பிற் றிகழ்ந்து நின்றருள் – தம்பிரானே.
பொருள்: பதிவிரதையும், மிக்க மேன்மையை அறிந்தவளும், அருள் நிறைந்த கங்கையும், மலைமகளுமான பார்வதி பெற்றருளிய, பழநி மலையில் திகழ்ந்து நின்று அருளும் தம்பிரானே!
முழுமையான பொருள்
பெருமானே! மேகம் போன்ற கூந்தலில் மணம் வீசும் மலர்கள் செருக, முகம் வியர்க்க, கண்கள் சிவக்க, குங்குமம் பூசிய மார்பகங்களில் பொருந்தி, உள்ளமும் உயிரும் ஒன்றுபட்டு, தோள்கள் இன்பம் பெற, படுக்கையில் அச்சமின்றி ஒன்று கூடி, கைகளில் உள்ள வளையல்கள் ஒலிக்க, உயர்ந்த காம மயக்கத்தில் ஈடுபட்டு இரங்கும் இந்த அன்பு என்று ஒழிந்து போகுமோ?
உலகைப் பெற்ற சங்கரியும், அடியவர் சித்தத்தில் உறைபவளும், சிவனின் பாகத்தில் அமர்ந்தவளும், பச்சை நிறத்தவளும், பாம்பைக் கையில் ஏந்தியவளும், கச்சு அணிந்த மார்பகங்களை உடையவளும், பராசக்தியும், அம்பிகையும், திரிபுரசுந்தரியும், பிரம்ம சக்தியும், பதிவிரதையும், கங்கையும், மலைமகளுமான பார்வதி பெற்றருளிய, பழநி மலையில் திகழ்ந்து நின்று அருளும் தம்பிரானே! (நீயே என்னை இந்த இழிவிலிருந்து காத்தருள வேண்டும்).
கருத்து
இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், சிற்றின்பத்தின் உச்சகட்ட நிலைகளையும், அதனால் உண்டாகும் காம மயக்கத்தையும் மிகத் தத்ரூபமாக விவரிக்கிறார். “இத்தகைய இழிவான அன்பு என்று என்னை விட்டு ஒழியுமோ?” என்று ஏங்குகிறார். அந்த மாயையிலிருந்து தன்னை விடுவிக்க வல்லவன், அன்னை பராசக்தியின் எண்ணற்ற திருப்பெயர்களையும், பெருமைகளையும் கூறி, அந்த அன்னையே பெற்றருளிய குமாரனும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகப்பெருமானே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.
Thiruppugazh 184 mugilaLagaththil (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English
mukilaḷa kaththit kamaḻntha vaṇpari maḷālar thuṟṟak kalanthi ṭantharu mukiḻnuthi thaiththuth thuyarntha maṅkaiya – raṅkamītē
Meaning: On the bodies of these women, whose beautiful, cloud-like hair is fragrant with many perfumes, I unite with them, and their sharp, bud-like fingernails pierce me
mukamveyar vuṟṟup paranthu seṅkayal viḻiyiṇai sekkach chivanthu kuṅkuma mrukamatha maththath thaṉaṅka ḷiṉmicai – yeṅkumēvi
Meaning: their faces break out in sweat, their twin, red, carp-like eyes become reddened, and I am all over their bosoms which are fragrant with kumkum and musk.
ukavuyi roththup puyaṅka ḷiṉpuṟa vuṟaviṉai yuṟṟuth thiraṇṭu koṅkaḷa vuṟumaṇai yuṟṟuth thiraṅku mañjami – loṉṟimēvi
Meaning: As my very life-force unites with theirs, I find pleasure in their shoulders. Our relationship strengthens, and we unite as one on the beautiful bed where the bed-posts seem to shake.
oḷithikazh pathmak karaṅka ḷiṉpuṟa muṟuvaḷai yokkak kaliṅka leṅkavu muyarmaya luṟṟuṟ ṟiraṅku maṉpatho – zhinthiṭāthō
Meaning: As their radiant, lotus-like hands give pleasure, and their beautiful bangles and garments make sounds, will this “love” (anbu), in which I am steeped in high delusion, never cease (ozhinthiṭāthō)?
sekamuḻu thokkap payantha saṅkari aṭiyavar siththath thuṟaintha samprama sivaṉoru pakkath thuṟaintha maṅkaisu – maṅkainīṭu
Meaning: You are the Son of the long-auspicious Goddess, who gave birth to all the worlds, who is Sankari, who resides in the hearts of her devotees, and who dwells on one side of the magnificent Lord Shiva!
thikaḻvaṉa pachchaip pasaṅki yampaṇa karathali kachchuṟ ṟilaṅku koṅkaiyaḷ thiruvaru ṇaṟpoṟ paranthi ṭumparai – yaṇṭamītē
Meaning: You are the Son of the one who shines with a beautiful green complexion, who holds a bow and arrow in her hands, whose radiant bosom is bound by a breast-band, and whose divine grace spreads like a golden light throughout the universe!
pakalira vaṟṟit tuyarntha ampikai thiripurai muṟṟit thiraṇṭo ṭoṉṟalar parivuṟa vokkach cheyumpa ramprami – yaṉpukūrum
Meaning: You are the Son of the loving one who is Ambikai, who is beyond day and night, who is Tripurasundari, and who, with compassion, completely destroys all enmity!
pathivrathai mikkach chiṟanthe rintharuḷ pakirathi veṟpiṟ piṟantha peṇtharu paḻaṉiyil veṟpiṟ ṟikazhnthu niṉṟaruḷ – thampirāṉē.
Meaning: O Supreme Master who stands and shines on the Pazhani hill! You are the one given to us by that supremely chaste woman, who was born on the Himalayan mountain, the daughter of Bhagiratha (i.e., Ganga, here identified with Parvati)!
Meaning Together
This hymn is a profound prayer for liberation from the intoxicating power of worldly passion, which the poet recognizes as a state of high delusion.
Arunagirinathar begins with one of his most intimate and detailed descriptions of a sensual encounter. The imagery is kinetic and passionate, describing the mingling of bodies, the sweat on the face, the reddened eyes, and the sounds of jewelry and garments. He is honest about the pleasure and the feeling of oneness in the moment.
However, after this vivid depiction, he re-frames the entire experience. He calls the state “uyar mayal,” “high delusion,” and the feeling he has “anbu,” or “love,” is put in question. This leads to the central, poignant plea of the hymn: “anbathu ozhinthiṭāthō?“—”Will this ‘love’ never cease?” It is a cry from a soul who has experienced the peak of worldly pleasure but has realized that it is not the ultimate truth; it is a powerful illusion that binds him. He is weary of it and longs for it to end.
To find the power that can break this spell, the entire second half of the hymn is a magnificent and detailed celebration of the Divine Mother, Goddess Parvati. The poet turns his focus to Murugan’s mother, the ultimate source of his power and grace. He invokes her in her myriad glorious forms: she is Sankari, the creator of the worlds, the indweller in the hearts of devotees, the one who is inseparable from Shiva, the beautiful green-hued archer, the transcendent one beyond time, the destroyer of all enmity, the supremely chaste one, and the daughter of the Himalayas.
By dedicating such a large portion of the hymn to the Goddess, the poet is making a profound theological point. He is appealing to Lord Murugan as the Son of this supreme, all-powerful feminine principle.
In essence, the hymn is a prayer from a soul trapped in the powerful grip of worldly shakti (energy/passion) to the one who is born of the divine Shakti. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! I am lost in the high delusion of this worldly passion. Will it never end? I turn to you. You are the divine son of the Supreme Goddess, the one who is the source of all power, grace, and reality. Through your connection to her, you must be the one to save me from this lesser, deluding form of power and love.”
Thiruppugal – திருப்புகழ்