திருப்புகழ் 185 முகை முளரி (பழநி)

Thiruppugazh 185 mugaimuLari (pazhani)

திருப்புகழ் 185 முகை முளரி (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

முகைமுளரி ப்ரபைவீசு மெழில்கனக மலைபோலு முதிர்விலிள தனபார – மடவார்தோள்
பொருள்: தாமரை மொட்டுப் போல ஒளிவீசும் அழகும், பொன்மலை போல முதிர்ச்சியில்லாத இளமையும் கொண்ட பாரமான மார்பகங்களையுடைய பெண்களின் தோள்களில்,

முழுகியமி ழநுபோக விழலனென வுலகோர்கள் மொழியுமது மதியாமல் – தலைகீழ்வீழ்ந்
பொருள்: மூழ்கி, பயனற்ற இன்பங்களில் ஈடுபடும் வீணன் என்று உலகத்தார் பேசும் பேச்சையும் மதிக்காமல், தலைகீழாக விழுந்து,

தகமகிழ விதமான நகையமுத மெனவூற லசடரக மெழவாகி – மிகவேயுண்
பொருள்: உள்ளம் மகிழும்படி, விதவிதமான புன்னகை அமுதம் போல ஊற, அசட்டுத்தனமான உள்ளம் மேலும் மேலும் எழும்படி, மிகுதியாக உண்டு,

டழியுமொரு தமியேனு மொழியுமுன திருதாளி னமுதுபரு கிடஞான – மருளாயோ
பொருள்: அழிகின்ற ஒப்பற்ற தமியேனாகிய நான், உன் இரண்டு திருவடிகளாகிய அமுதத்தைப் பருகும்படியான ஞானத்தை அருள் புரிய மாட்டாயா?

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

மகரமெறி திரைமோது பகரகடல் தடவாரி மறுகுபுனல் கெடவேலை – விடுவோனே
பொருள்: சுறா மீன்களை வீசி எறியும் அலைகள் மோதும் பகரம் என்னும் உப்பு நிறைந்த கடல்நீர் கலங்கி வற்றும்படி வேலைச் செலுத்தியவனே!

வரிசையவுண் மகசேனை யுகமுடிய மயிலேறி வருபனிரு கரதீர – முருகோனே
பொருள்: வரிசையாக வந்த அசுரர்களின் பெரும் சேனைகள் யுகம் முடிவது போல அழியும்படி, மயில் மீது ஏறி வந்த பன்னிரு கைகளையுடைய தீரனே! முருகோனே!

பகர்வரிய ரெனலாகு முமைகொழுந ருளமேவு பரமகுரு வெனநாடு – மிளையோனே
பொருள்: “சொல்லுவதற்கு அரியவர்” என்று போற்றப்படும் உமையம்மையின் கணவரான சிவபெருமான் உள்ளத்தில் விரும்பும் பரம குரு என்று யாவரும் நாடும் இளையோனே!

பணிலமணி வெயில்வீசு மணிசிகர மதிசூடு பழநிமலை தனில்மேவு – பெருமாளே.
பொருள்: சங்குகளும், மணிகளும் வெயில் போல ஒளிவீசும், அழகிய சிகரங்கள் சந்திரனைச் சூடியது போல விளங்கும் பழநி மலையில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! தாமரை மொட்டுப் போன்றதும், பொன்மலை போன்றதுமான பாரமான மார்பகங்களையுடைய பெண்களின் தோள்களில் மூழ்கி, “பயனற்ற இன்பங்களில் ஈடுபடும் வீணன்” என்று உலகத்தார் பேசும் பேச்சையும் மதிக்காமல், தலைகீழாக விழுந்து, உள்ளம் மகிழும்படி புன்னகை அமுதம் ஊற, அசட்டுத்தனத்துடன் மிகுதியாக உண்டு, அழிகின்ற தமியேனாகிய நான், உன் இரண்டு திருவடிகளாகிய அமுதத்தைப் பருகும்படியான ஞானத்தை அருள் புரிய மாட்டாயா?

கடல் வற்றும்படியும், அசுரர் சேனைகள் அழியும்படியும் மயில் மீது ஏறி வந்து வேல் செலுத்திய பன்னிரு கர தீரனே! முருகோனே! சிவபெருமான் உள்ளம் விரும்பும் பரம குருவாகிய இளையோனே! சங்குகளும், மணிகளும் ஒளிவீசும், சிகரங்கள் சந்திரனைச் சூடியது போல விளங்கும் பழநி மலையில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிர் உறவால், உலகத்தாரின் பழிச்சொல்லையும் மதிக்காமல், அசட்டுத்தனமாக, பயனற்ற இன்பங்களில் மூழ்கி அழியும் தன் இழிநிலையை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நிலையானதும், பேரின்பம் தருவதுமான இறைவனின் திருவடி அமுதத்தைப் பருகும் ஞானத்தை அருளுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், அசுரர்களை அழித்த வீரனாகவும், சிவனுக்கே குருவானவனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 185 mugaimuLari  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

mukaimuḷari prapaivīsu meḻilkaṉaka malaipōlu muthirviliḷa thaṉapāra – maṭavārthōḷ
Meaning: On the shoulders of women, and on their youthful, heavy bosoms which are like beautiful, golden mountains that have the radiant beauty of a lotus bud

muḻukiyami ḻaṉupōka viḻalaṉeṉa vulakōrkaḷ moḻiyumathu mathiyāmal – thalaikīzhvīḻhn
Meaning: I am sinking and drowning. Without heeding the words of the worldly people who call me a “worthless fellow enjoying fleeting pleasures,” I fall headlong.

thakamakiḻha vithamāṉa nakaiyamutha meṉavūṟa lasaṭaraka meḻavāki – mikavēyuṇ
Meaning: In my inner heart, a lustful desire arises for the nectar of their smile, and as a result, I have become a wretched fool, consuming this pleasure excessively.

ṭaḻiyumoru thamiyēṉu moḻiyumuṉa thiruthāḷi ṉamuthuparu kiṭañāṉa – maruḷāyō
Meaning: Won’t you bestow the grace of wisdom (jñānam aruḷāyō) upon me, this lonely one who is being ruined, so that I may praise and drink the nectar of Your two holy feet?

makarameṟi thiraimōthu pakarakaṭal thaṭavāri maṟukupuṉal keṭavēlai – viṭuvōṉē
Meaning: You are the one who released your Vel, which destroyed the waters of the vast ocean, where sharks leap and waves crash, churning it up!

varicaiyavuṇ makasēṉai yukamuṭiya mayilēṟi varupaṉiru karathīra – murukōṉē
Meaning: O brave Murugan with twelve hands, you are the one who came riding your peacock to bring about the end of the yuga for the orderly armies of the great asuras!

pakarvariya reṉalāku mumaimakoḻu ṉaruḷamēvu paramakuru veṉanāṭu – miḷaiyōṉē
Meaning: O Young One, who is sought after as the Supreme Guru, who is the beloved of the Lord of Uma (Shiva), and whose glory is beyond description!

paṇilamaṇi veyilvīsu maṇisikara mathicūṭu paḻaṉimalai thaṉilmēvu – perumāḷē.
Meaning: O Great One, who resides on the Pazhani hill, whose gem-studded peaks, where conches and gems radiate light, seem to wear the moon!

Meaning Together

This hymn is a powerful and poignant prayer from a soul who feels isolated and degraded by his own actions, and who sees divine wisdom as his only escape.

Arunagirinathar begins with an honest confession. He is “sinking and drowning” in the sensual pleasures offered by worldly women. He is aware that the world looks down on him for this, calling him a “worthless fellow,” but he admits that he pays no heed to their censure and continues to fall “headlong” into this life. He recognizes that this path has turned him into a “pāvi” (sinner) and an “asaṭan” (a wretched fool).

The core of the hymn is the plea that arises from this state of self-aware ruin. He describes himself as “thamiyēn,” a “lonely, solitary one.” This feeling of isolation is the result of his actions. He then makes a beautiful request: “jñānam aruḷāyō?“—”Won’t you bestow the grace of wisdom?” The purpose of this wisdom is specific: he wants to be able to “praise and drink the nectar” of the Lord’s holy feet. He seeks to replace the poisonous, fleeting pleasures of the world with the eternal, nourishing nectar of divine communion.

To build his faith that the Lord can rescue him from this state, the poet then celebrates His immense power and supreme status. He is the cosmic warrior whose Vel has power over the very oceans and who brought an end to the age of the demons. He is the Supreme Guru, sought after by all, whose glory is beyond description. He is the beloved of Lord Shiva himself.

By addressing this all-powerful, supremely wise Lord who resides on the glorious, moon-topped hill of Pazhani, the poet makes his heartfelt plea.

In essence, the hymn is a prayer from a soul who is lost and lonely. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I am drowning in worldly desire, and the world scorns me for it. I have become a wretched fool, and I am utterly alone. I am being ruined. I beg you, please grant me the grace of true wisdom, so I can stop consuming the poison of this world and instead drink the sweet nectar of your holy feet.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்