Thiruppugazh 186 mudhiravuzhaiyai (pazhani)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
தனன தனன தனத்த தனன தனன தனத்த
தனன தனன தனத்த – தனதான
முதிர வுழையை வனத்தில் முடுகி வடுவை யழித்து
முதிய கயல்கள் கயத்தி – னிடையோடி
முரண வளரும் விழிக்குள் மதன விரகு பயிற்றி
முறைமை கெடவு மயக்கி – வருமாதர்
மதுர அமுத மொழிக்கு மகுட களப முலைக்கு
வலிய அடிமை புகுத்தி – விடுமாய
மனதை யுடைய அசட்டு மனிதன் முழுது புரட்டன்
மகிழ வுனது பதத்தை – யருள்வாயே
சதுரன் வரையை யெடுத்த நிருத னுடலை வதைத்து
சகடு மருத முதைத்த – தகவோடே
தழையு மரமு நிலத்தில் மடிய அமரை விளைத்த
தநுவை யுடைய சமர்த்தன் – மருகோனே
அதிர முடுகி யெதிர்த்த அசுர ருடலை வதைத்து
அமரர் சிறையை விடுத்து – வருவோனே
அரிய புகழை யமைத்த பெரிய பழநி மலைக்கு
ளழகு மயிலை நடத்து – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனன தனன தனத்த தனன தனன தனத்த
தனன தனன தனத்த – தனதான
முதிர உழையை வனத்தில் முடுகி வடுவை அழித்து
முதிய கயல்கள் கயத்தின் – இடை ஓடி
முரண வளரும் விழிக்குள் மதன விரகு பயிற்றி
முறைமை கெடவு(ம்) மயக்கி – வரு(ம்) மாதர்
மதுர அமுத மொழிக்கு(ம்) மகுட களப முலைக்கு(ம்)
வலிய அடிமை புகுத்தி – விடு மாய
மனதை உடைய அசட்டு மனிதன் முழுது புரட்டன்
மகிழ உனது பதத்தை – அருள்வாயே
சதுரன் வரையை எடுத்த நிருதன் உடலை வளைத்து
சகடு மருதம் உதைத்த – தகவோடே
தழையு(ம்) மரமு(ம்) நிலத்தில் மடிய அமரை விளைத்த
தநுவை உடைய சமர்த்தன் – மருகோனே
அதிர முடுகி எதிர்த்த அசுரர் உடலை வதைத்து
அமரர் சிறையை விடுத்து – வருவோனே
அரிய புகழை அமைத்த பெரிய பழநி மலைக்குள்
அழகு மயிலை நடத்தும் – பெருமாளே.
English
muthira vuzhaiyai vanaththil muduki vaduvai yazhiththu
muthiya kayalkaL kayaththi – nidaiyOdi
muraNa vaLarum vizhikkuL mathana viraku payitRi
muRaimai kedavu mayakki – varumAthar
mathura amutha mozhikku makuda kaLapa mulaikku
valiya adimai pukuththi – vidumAya
manathai yudaiya asattu manithan muzhuthu purattan
makizha vunathu pathaththai – yaruLvAyE
sathuran varaiyai yeduththa nirutha nudalai vathaiththu
sakadu marutha muthaiththa – thakavOdE
thazhaiyu maramu nilaththil madiya amarai viLaiththa
thanuvai yudaiya samarththan – marukOnE
athira muduki yethirththa asura rudalai vathaiththu
amarar siRaiyai viduththu – varuvOnE
ariya pukazhai yamaiththa periya pazhani malaikku
Lazhaku mayilai nadaththu – perumALE.
English Easy Version
muthira uzhaiyai vanaththil muduki vaduvai azhiththu
muthiya kayalkaL kayaththin – idai Odi
muraNa vaLarum vizhikkuL mathana viraku payitRi
muRaimai kedavu(m) mayakki – varu(m) mAthar
mathura amutha mozhikku(m) makuda kaLapa mulaikku(m)
valiya adimai pukuththi – vidu mAya
manathai udaiya asattu manithan muzhuthu purattan
makizha unathu pathaththai – aruLvAyE
sathuran varaiyai eduththa niruthan udalai vaLaiththu
sakadu marutham uthaiththa – thakavOdE
thazhaiyu(m) maramu(m) nilaththil madiya amarai viLaiththa
thanuvai udaiya samarththan – marukOnE
athira muduki ethirththa asurar udalai vathaiththu
amarar siRaiyai viduththu – varuvOnE
ariya pukazhai amaiththa periya pazhani malaikkuL
azhaku mayilai nadaththum – perumALE.
திருப்புகழ் 186 முதிரவுழையை (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும்
முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்
முதிர வுழையை வனத்தில் முடுகி வடுவை யழித்து முதிய கயல்கள் கயத்தி – னிடையோடி
பொருள்: முதிர்ந்த மானையும், மாவடுவையும் இகழ்ந்து, பெரிய கயல் மீன்கள் குளத்தில் ஓடி,
முரண வளரும் விழிக்குள் மதன விரகு பயிற்றி முறைமை கெடவு மயக்கி – வருமாதர்
பொருள்: ஒன்றோடொன்று போர் செய்வது போல வளரும் கண்களுக்குள், மன்மதனின் தந்திரங்களைப் பயிற்றுவித்து, நன்னெறி கெடும்படி மயக்கி வரும் பெண்களின்,
மதுர அமுத மொழிக்கு மகுட களப முலைக்கு வலிய அடிமை புகுத்தி – விடுமாய
பொருள்: மதுரமான அமுத மொழிக்கும், மணிமுடி போன்ற சந்தனம் பூசிய மார்பகங்களுக்கும், வலிய அடிமையாகும்படிச் செய்யும் மாயையான,
மனதை யுடைய அசட்டு மனிதன் முழுது புரட்டன் மகிழ வுனது பதத்தை – யருள்வாயே
பொருள்: மனதையுடைய அசட்டு மனிதனும், முழுப் புரட்டனுமாகிய நான், மகிழ்வடையும்படி உன் திருவடிகளை அருள் புரிவாயாக.
இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்
சதுரன் வரையை யெடுத்த நிருத னுடலை வதைத்து சகடு மருத முதைத்த – தகவோடே
பொருள்: திறமையுடன் கயிலை மலையை எடுத்த அரக்கன் இராவணனின் உடலை வதைத்தவனும், சகடாசுரனையும் மருத மரங்களையும் உதைத்தவனுமான, தகுதியுடன்,
தழையு மரமு நிலத்தில் மடிய அமரை விளைத்த தநுவை யுடைய சமர்த்தன் – மருகோனே
பொருள்: தழைத்திருந்த மராமரங்கள் நிலத்தில் அழியும்படிப் போர் செய்த, வில்லை உடைய சமர்த்தனான திருமாலின் மருகனே!
அதிர முடுகி யெதிர்த்த அசுர ருடலை வதைத்து அமரர் சிறையை விடுத்து – வருவோனே
பொருள்: (உலகம்) அதிரும்படி வேகமாக எதிர்த்த அசுரர்களின் உடலை அழித்து, தேவர்களின் சிறையை மீட்டு வருபவனே!
அரிய புகழை யமைத்த பெரிய பழநி மலைக்கு ளழகு மயிலை நடத்து – பெருமாளே.
பொருள்: அரிய புகழைக் கொண்ட பெரிய பழநி மலைக்குள், அழகிய மயிலை நடத்தி வரும் பெருமாளே!
முழுமையான பொருள்
பெருமானே! முதிர்ந்த மானையும், மாவடுவையும், கயல் மீனையும் இகழ்ந்து, ஒன்றோடொன்று போர் செய்வது போன்ற கண்களுக்குள், மன்மதனின் தந்திரங்களைப் பயிற்றுவித்து, நன்னெறி கெடும்படி மயக்கும் பெண்களின், மதுரமான மொழிக்கும், மணிமுடி போன்ற மார்பகங்களுக்கும் வலிய அடிமையாக்கும் மாய மனதையுடைய அசட்டு மனிதனும், முழுப் புரட்டனுமாகிய நான், மகிழ்வடையும்படி உன் திருவடிகளை அருள் புரிவாயாக.
கயிலை மலையை எடுத்த இராவணனை வதைத்தவனும், சகடாசுரனையும், மருத மரங்களையும், மராமரங்களையும் அழித்த சமர்த்தனுமான திருமாலின் மருகனே! அசுரர்களை அழித்து, தேவர்களைச் சிறை மீட்டவனே! அரிய புகழ்பெற்ற பெரிய பழநி மலைக்குள் அழகிய மயிலை நடத்தி வரும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).
கருத்து
இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரின் மயக்கும் கண்களுக்கும், மொழிக்கும், மார்பகங்களுக்கும் அடிமையாகி, அசடனாகவும், புரட்டனாகவும் மாறும் தன் இழிநிலையை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நிலையான புகலிடமாகிய இறைவனின் திருவடிகளை அடைந்து மகிழ வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், இராமபிரானாகவும், கண்ணனாகவும் திருவிளையாடல் புரிந்த திருமாலின் மருகனும், சூரனை வதைத்த வீரனும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமான முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.
Thiruppugazh 186 mudhiravuzhaiyai (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English
muthira vuḻaiyai vaṉaththil muṭuki vaṭuvai yaḻiththu muthiya kayalkaḷ kayaththi – ṉiṭaiyōṭi
Meaning: Their eyes are like a mature deer, swiftly chasing away smaller deer in the forest; they are like mature Kayal fish swimming in a pond
muraṇa vaḷarum viḻikkuḷ mathaṉa viraku payiṟṟi muṟaimai keṭavu mayakki – varumāthar
Meaning: with these warring, growing eyes, these women teach the skills of the love-god, Manmathan, and delude men, making them lose all sense of propriety.
mathura amutha moḻikku makuṭa kaḷapa mulaikku valiya aṭimai pukuththi – viṭumāya
Meaning: I am forcefully enslaved by their sweet, nectar-like speech and by their crown-like, fragrant bosoms.
maṉathai yuṭaiya asaṭṭu maṉithaṉ muḻuthu puraṭṭaṉ makiḻha vuṉathu pathaththai – yaruḷvāyē
Meaning: I am a foolish man with a deluded mind, a complete fraud. So that I may find true joy, please grant me your holy feet (uṉathu pathaththai aruḷvāyē)!
sathuraṉ varaiyai yeṭuththa nirutha ṉuṭalai vathaiththu sakaṭu marutha muthaiththa – thakavōṭē
Meaning: You are the Nephew of the one (Lord Krishna) who, with great skill, destroyed the body of the demon (Ravana) who lifted the Kailash mountain, and who also kicked and destroyed the demons Sakatasuran and the twin Marudha trees!
thaḻaiyu maramu nilaththil maṭiya amarai viḷaiththa thaṉuvai yuṭaiya samarththaṉ – marukōnē
Meaning: O Nephew of that skillful one (Lord Rama), who waged a war that made the leafy Mara trees fall to the ground and who had a body that was meant for the devas!
athira muṭuki yethirththa asura ruṭalai vathaiththu amarar siṟaiyai viṭuththu – varuvōṉē
Meaning: You are the one who comes, having rushed forth to destroy the bodies of the asuras who opposed you with a thunderous roar, and having released the devas from their prison!
ariya pukaḻai yamaiththa periya paḻaṉi malaikku aḻaku mayilai naṭaththu – perumāḷē.
Meaning: O Great One, you are the one who rides your beautiful peacock to the great Pazhani hill, a place of rare and established fame!
Meaning Together
This hymn is a powerful and honest prayer from a soul who feels completely degraded by his own actions and desires.
Arunagirinathar begins by describing the captivating and destructive power of worldly allure. The eyes of women are like warriors, skilled in the art of delusion, making men lose all sense of what is right. He confesses that he has been “forcefully enslaved” by their sweet words and their physical beauty. This has led him to a state of profound self-loathing. He calls himself an “asaṭṭu maṉithan,” a “foolish man,” and a “muḻuthu puraṭṭaṉ,” a “complete fraud.” He feels his mind is completely deluded by maya.
It is from this place of feeling like a foolish fraud that he makes his beautifully simple and direct plea. He asks the Lord to grant him His holy feet so that he may find “true joy” (makiḻa). He sees the Lord’s feet as the only source of authentic happiness, a stark contrast to the deceptive pleasures that have enslaved him.
To build his faith that the Lord can save such a fallen soul, the poet then celebrates His supreme and heroic lineage. He is the beloved nephew of the great Lord Vishnu in his glorious avatars as both Krishna and Rama. He invokes their deeds of destroying the greatest of evils—Ravana, Sakatasuran, and the Marudha trees. He then praises Murugan’s own heroic acts: he is the great liberator who defeated the asuras and freed the gods.
By addressing this Lord—the kinsman of the great saviors and a great savior in his own right—who majestically rides his peacock to the famous and sacred hill of Pazhani, the poet makes his plea with great hope.
In essence, the hymn is a prayer for authenticity and true joy. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! I am enslaved by the deceptive allure of this world, and it has turned me into a foolish, fraudulent person. I am not experiencing true joy. I beg you, please grant me your holy feet, which are the only source of real happiness. You, who are the nephew of the great Rama and Krishna and the conqueror of all demons, must save me from my own fraudulent self.”
Thiruppugal – திருப்புகழ்