திருப்புகழ் 189 மூல மந்திரம் (பழநி)

Thiruppugazh 189 mUlamandhiram (pazhani)

திருப்புகழ் 189 மூல மந்திரம் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: தன் இழிநிலையும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

மூல மந்திர மோத லிங்கிலை யீவ திங்கிலை நேய மிங்கிலை மோன மிங்கிலை ஞான மிங்கிலை – மடவார்கள்
பொருள்: ಮೂಲಮந்திரத்தை ஓதுதல் இல்லை, ದಾನம் செய்தல் இல்லை, அன்பு இல்லை, மௌனம் இல்லை, ஞானம் இல்லை. (ஆனால்) பெண்களிடம்,

மோக முண்டதி தாக முண்டப சார முண்டப ராத முண்டிடு மூக னென்றொரு பேரு முண்டருள் – பயிலாத
பொருள்: மோகம் உண்டு, மிகுந்த தாகம் உண்டு, ಅಪಚಾರம் உண்டு, ಅಪರಾಧம் உண்டு. “ஊமை” என்ற ஒரு பெயரும் உண்டு. உன் அருளைப் பழகாத,

கோல முங்குண வீன துன்பர்கள் வார்மை யும்பல வாகி வெந்தெழு கோர கும்பியி லேவி ழுந்திட – நினைவாகிக்
பொருள்: அழகும், குணக்கேடும் கொண்ட துன்பர்களின் நட்பும் பலவாகி, கொதித்தெழும் கொடிய நரகத்தில் விழுந்திட நினைத்து,

கூடு கொண்டுழல் வேனை யன்பொடு ஞான நெஞ்சினர் பாலி ணங்கிடு கூர்மை தந்தினி யாள வந்தருள் – புரிவாயே
பொருள்: இந்த உடலைக் கொண்டு திரியும் என்னை, அன்புடன் ஞானம் நிறைந்த உள்ளம் கொண்டவர்களின் संगத்தில் சேர்க்கும் அறிவுக்கூர்மையைத் தந்து, இனிமேல் என்னை ஆள்வதற்காக வந்து அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

பீலி வெந்துய ராலி வெந்தவ சோகு வெந்தமண் மூகர் நெஞ்சிடை பீதி கொண்டிட வாது கொண்டரு – ளெழுதேடு
பொருள்: (சமணர்களின்) மயில் பீலி வெந்தும், துன்பத்தால் ಆಲಿಕಲ್ಲು போல வெந்தும், ಅವರ சோலைகள் அழிந்தும், ಮೂಢರಾದ ಅವರ நெஞ்சில் அச்சம் கொள்ளும்படி, வாதம் செய்து, அருள் நிறைந்த ஏடு,

பேணி யங்கெதி ராறு சென்றிட மாற னும்பிணி தீர வஞ்சகர் பீறு வெங்கழு வேற வென்றிடு – முருகோனே
பொருள்: (வைகை) ஆற்றில் எதிர்நீரோட்டம் செல்லும்படியும், பாண்டிய மன்னனின் நோய் தீரும்படியும், வஞ்சகர்களான சமணர்கள் பெருமையுடன் கழுவேறவும் வெற்றி கொண்ட முருகோனே! (திருஞானசம்பந்தராக அவதரித்தவனே!)

ஆல முண்டவர் சோதி யங்கணர் பாக மொன்றிய வாலை யந்தரி ஆதி யந்தமு மான சங்கரி – குமரேசா
பொருள்: விஷத்தை உண்டவரும், சோதி வடிவானவரும், நெருப்புக் கண்ணை உடையவருமான சிவனின் பாகத்தில் பொருந்திய, ಬಾಲೆ, ಅಂತರಿ, ಆದಿ, ಅಂತ್ಯம் இல்லாத சங்கரியான பார்வதியின் குமாரனே!

ஆர ணம்பயில் ஞான புங்கவ சேவ லங்கொடி யான பைங்கர ஆவி னன்குடி வாழ்வு கொண்டருள் – பெருமாளே.
பொருள்: வேதங்களைப் பயின்ற ஞான ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! சேவற்கொடியை உடையவனே! பசுமையான கரங்களையுடைய விநாயகரின் திருவாவினன்குடியில் வாழ்வு கொண்டு அருளும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! ಮೂಲಮந்திரம் ஓதுதல், ದಾನம் செய்தல், அன்பு, மௌனம், ஞானம் ஆகிய எதுவும் என்னிடம் இல்லை. ஆனால், பெண்கள் மீது மோகம், தாகம், ಅಪಚಾರம், ಅಪರಾಧம் உண்டு. “ஊமை” என்ற பெயரும் உண்டு. உன் அருளைப் பழகாத, குணக்கேடானவர்களின் நட்பால், கொடிய நரகத்தில் விழ நினைக்கும் இந்த உடலைச் சுமந்து திரியும் என்னை, அன்புடன் ஞானம் நிறைந்தவர்களின் संगத்தில் சேர்க்கும் அறிவுக்கூர்மையைத் தந்து, இனிமேல் என்னை ஆள்வதற்காக வந்து அருள் புரிவாயாக.

(திருஞானசம்பந்தராக அவதரித்து) சமணர்களை வாதில் வென்று, பாண்டியனின் நோய் தீர்த்து, ವಂಚಕರಾದ ಅವರನ್ನು கழுவேற்றிய முருகோனே! விஷமுண்ட சிவனின் பாகத்தில் உள்ள சங்கரியின் குமாரனே! வேதங்களைப் பயின்ற ஞான ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! சேவற்கொடியோனே! திருவாவினன்குடியில் வாழ்வு கொண்டு அருளும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், தன்னிடம் எந்தவொரு நற்குணமும், பக்திச் செயலும் இல்லை என்பதை மிக விரிவாகப் பட்டியலிடுகிறார். அதற்கு மாறாக, உலகியல் ஆசைகளும், ಅಪರಾಧ குணங்களும், தீயோர் நட்பும் மட்டுமே தன்னிடம் உள்ளதாகக் கூறி, அதனால் நரகத்தில் விழ நேரிடும் என்பதை உணர்ந்து வருந்துகிறார். அந்த இழிவிலிருந்து தன்னை விடுவித்து, ஞானிகளின் संगத்தில் ಸೇರಿಸಿ, தன்னை ஆட்கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், திருஞானசம்பந்தராகச் சைவத்தை நிலைநாட்டியவனும், சிவசக்தியின் குமாரனும், திருவாவினன்குடியில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார். இதுவும் “நிந்தா ஸ்துதி” எனப்படும் தன்னை நிந்தித்துப் பாடும் வகையைச் சேர்ந்த ஒரு திருப்புகழாகும்.

Thiruppugazh 189 mUlamandhiram  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

mūla manthiram ōthal iṅkilai īva thiṅkilai nēyam iṅkilai mōṉam iṅkilai ñāṉam iṅkilai – maṭavārkaḷ
Meaning: I do not chant the root mantra here; I have no charity here; I have no love here; I have no spiritual silence here; I have no wisdom here. Instead, with women

mōkam uṇṭathi thākam uṇṭapa chāram uṇṭapa rātham uṇṭiṭu mūkaṉ eṉṟoru pērum uṇṭaruḷ – payilātha
Meaning: I have infatuation, I have great lust, I have useless talk, and I have committed sins. I have earned the name “Mūkan” (a dumb or ignorant person) and I have not practiced your grace.

kōla muṅkuṇa vīṇa thuṉparkaḷ vārmai yumpala vāki ventheḻu kōra kumpiyi lēvi ḻunthiṭa – niṉaivāki
Meaning: My beautiful form and character are wasted; I am a sorrowful person. As my sins multiply and I am on the verge of falling into the terrible Kumbhipakam hell

kūṭu koṇṭuḻal vēṉai aṉpoṭu ñāṉa neñjiṉar pāli ṇaṅkiṭu kūrmai thanthiṉi āḷa vantharuḷ – purivāyē
Meaning: to me, who is wandering with this body, please, with love, grant me the sharp intellect to be in the company of the wise-hearted, come now to rule over my life, and bestow your grace!

pīli venthuya rāli venthava sōku venthamaṇ mūkar neñjiṭai pīthi koṇṭiṭa vāthu koṇṭaruḷ – eḻuthēṭu
Meaning: You are the one whose sacred palm-leaf scripture, when entered into a debate, brought fear to the hearts of the foolish Jain monks, whose peacock-feather fans, white garments, and pride were all burnt and destroyed.

pēṇi aṅkethir āṟu ceṉṟiṭa māṟa ṉumpiṇi thīra vañjakar pīṟu veṅkaḻu ēṟa veṉṟiṭu – murukōṉē
Meaning: O Murugan, you victoriously made the river Vaigai flow upstream, cured the fever of the Pandyan king (Maran), and made the deceitful and proud Jains perish on the cruel, sharp stakes! (These are miracles associated with the Saivite saint Thirugnanasambandar, with whom Murugan is identified.)

ālam uṇṭavar jōthi aṅkaṇar pākam oṉṟiya vālai anthari āthi anthamum āṉa saṅkari – kumarēsā
Meaning: O Kumaresa, you are the son of the eternal Sankari, the young goddess Anthari, who is one half of the Lord with the fiery third eye, the one who consumed the Halahala poison!

āra ṇampayil ñāṉa puṅkava sēva laṅkoṭi yāṉa paiṅkara āvi ṉaṉkuṭi vāzhvu koṇṭaruḷ – perumāḷē.
Meaning: O wise and holy one, versed in the Vedas! O Lord with the rooster banner and twelve beautiful hands! O Great One, who has taken the glorious Avinankudi (Pazhani) as your abode of grace!

Meaning Together

This hymn is a powerful prayer of a soul who feels spiritually bankrupt, pleading for a complete divine takeover of his life.

Arunagirinathar begins with a stark and devastatingly honest inventory of his spiritual failings. He lists everything he lacks: he doesn’t chant the primary mantra, he doesn’t practice charity, he has no real love, he cannot maintain spiritual silence, and he has no wisdom. In contrast, he lists what he does have: infatuation, lust, useless talk, and sin. He feels he has earned the name of an ignorant fool and is on the direct path to a terrible hell.

From this place of absolute perceived worthlessness, he makes a beautiful and comprehensive plea. He asks the Lord, with love, to grant him three things:

1. The sharp intellect (kūrmai) to seek the company of the wise. He wants the discernment to find and be accepted by true devotees.
2. To come and rule his life (āḷa vanthu). He is asking for a complete surrender of his own flawed will.
3. To bestow His grace (aruḷ purivāyē). This is the ultimate request for divine intervention.

To build his faith that the Lord is the one who can rescue him from ignorance and falsehood, the poet then celebrates His glorious nature as the ultimate champion of truth. He identifies Murugan with the great Saivite saint Thirugnanasambandar, recounting his historic victory in debate over the Jains and the miracles he performed. This establishes the Lord as the one who destroys false doctrines and establishes the ultimate truth.

The hymn concludes by celebrating the Lord’s supreme lineage as the son of the primordial Goddess, Sankari, and his glorious presence in the sacred abode of Avinankudi (Pazhani).

In essence, the hymn is a prayer from a devotee who has emptied himself of all pride. He is saying: “O Great Lord of Avinankudi! I have nothing. I am devoid of all spiritual virtues and full of sin. I am a fool on my way to hell. I beg you, please save me. Grant me the wisdom to find your devotees, and then, come and take complete control of my life with your grace. You, who are the ultimate champion of truth and the son of the Goddess, are my only hope.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்