திருப்புகழ் 190 முருகுசெறி குழலவிழ (பழநி)

Thiruppugazh 190 muruguseRikuzhalavizha (pazhani)

திருப்புகழ் 190 முருகுசெறி குழலவிழ (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கத்திலும் இறைவனை மறவாமை

முருகுசெறி குழலவிழ முலைபுளக மெழநிலவு முறுவல்தர விரகமெழ – அநுராகம்
பொருள்: நறுமணம் நிறைந்த கூந்தல் அவிழ்ந்து சரியவும், மார்பகங்கள் புளகாங்கிதம் அடையவும், நிலவு போன்ற புன்னகையைத் தரவும், காம விருப்பம் எழும்பவும், அன்பு,

முதிரவச மறவிதரி யெழுகைவளை கலகலென முகநிலவு குறுவெயர்வு – துளிவீச
பொருள்: முதிர்ச்சி பெறவும், பரவசமாகி, அணிந்திருந்த கை வளையல்கள் ‘கலகல’ என்று ஒலிக்கவும், நிலவு போன்ற முகத்தில் சிறிய வியர்வைத் துளிகள் வீசவும்,

அருமதுர மொழிபதற இதழமுது பருகிமிக அகமகிழ இருகயல்கள் – குழையேற
பொருள்: அரிய மதுரமான சொற்கள் பதற்றத்துடன் வெளிவரவும், இதழ் அமுதத்தைப் பருகி, உள்ளம் மிகவும் மகிழவும், இரண்டு கயல் மீன் போன்ற கண்கள் காதணிகளைத் தொடும்படிச் சுழலவும்,

அமளிபடு மமளிமல ரணையின்மிசை துயிலுகினும் அலர்கமல மலரடியை – மறவேனே
பொருள்: ஆரவாரம் நிறைந்ததும், மலர்கள் நிறைந்ததுமான படுக்கையின் மீது (பொதுமகளிருடன்) உறங்கினாலும், உன் மலர்ந்த தாமரை மலர் போன்ற திருவடிகளை நான் மறக்க மாட்டேன்.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

நிருதனொடு வருபரியு மடுகரியும் ரதநிரையும் நெறுநெறன முறியவிடும் – வடிவேலா
பொருள்: அசுரனுடன் வந்த குதிரைகளும், கொல்லும் யானைகளும், தேர்க் கூட்டங்களும் ‘நெறுநெறு’ என்று முறிந்து விழும்படிச் செய்யும் வடிவேலனே!

நிகழகள சகளகுரு நிருபகுரு பரகுமர நெடியநெடு ககனமுக – டுறைவோனே
பொருள்: நிகரில்லாதவனும், சகல குருவும், அரசர்களுக்குக் குருவும், பரம்பொருளுமாகிய குமரனே! மிக நீண்ட ஆகாயத்தின் உச்சியில் உறைபவனே!

வருமருவி நவமணிகள் மலர்கமுகின் மிசைசிதற மதுவினிரை பெருகுவளி – மலைமீதே
பொருள்: பாய்ந்து வரும் அருவி நீர், நவமணிகளை மலர்களுடனும் பாக்கு மரங்களின் மீதும் சிதறும்படியும், தேன் வெள்ளம் பெருகும்படியும் உள்ள வள்ளி மலையின் மீது,

வளர்குறவர் சிறுமியிரு வளர்தனமு மிருபுயமு மருவிமகிழ் பழநிவரு – பெருமாளே.
பொருள்: வளர்ந்த குறவர்களின் மகளான வள்ளியின், வளரும் இரண்டு மார்பகங்களையும், இரண்டு தோள்களையும் கூடி மகிழ்ந்து, பழநிக்கு வந்த பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! நறுமணக் கூந்தல் அவிழ, மார்பகங்கள் புளகாங்கிதம் அடைய, நிலவு போன்ற புன்னகை தோன்ற, காம விருப்பம் எழ, கை வளையல்கள் ஒலிக்க, முகத்தில் வியர்வை துளிக்க, மதுர மொழி பதற, இதழ் அமுதம் பருகி, உள்ளம் மகிழ, கண்கள் சுழல, ஆரவாரம் நிறைந்த மலர்ப் படுக்கையின் மீது (பொதுமகளிருடன்) உறங்கினாலும், உன் மலர்ந்த தாமரை மலர் போன்ற திருவடிகளை நான் மறக்க மாட்டேன்.

அசுரனையும், அவன் குதிரை, யானை, தேர்க் கூட்டங்களையும் அழித்த வடிவேலனே! சகல குருவும், அரசர்களுக்குக் குருவும், பரம்பொருளுமான குமரனே! ஆகாயத்தின் உச்சியில் உறைபவனே! அருவி நீர் நவமணிகளைச் சிதறும் வள்ளி மலையில், குறப்பெண் வள்ளியின் மார்பகங்களையும் தோள்களையும் கூடி மகிழ்ந்து, பழநிக்கு வந்த பெருமாளே! (உன் திருவடிகளை மறவாத எனக்கு, நீ அருள் புரிய வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், சிற்றின்பத்தின் உச்சகட்ட நிலைகளை மிக விரிவாக வர்ணித்தாலும், “அந்த இன்பத்தில் நான் வீழ்ந்தாலும், உன் திருவடிகளை ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்” என்று தன் பக்தியின் உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறார். ஒருபுறம் தன் உலகியல் நாட்டத்தைக் கூறி, மறுபுறம் இறைவனின் மீதுள்ள பற்றுதலைக் கூறி, அந்தப் பற்றுதலே தன்னை உய்விக்கும் என்று நம்புகிறார். அந்த இறைவன், அசுரர்களை அழித்த வீரனாகவும், சகலருக்கும் குருவாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாக இருப்பதால், தன்னை நிச்சயம் காத்தருள்வான் என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 190 muruguseRikuzhalavizha  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

murukucheṟi kuḻalaviḻa mulaipuḷaka meḻanilavu muṟuvalthara virakameḻa – aṉurākam
Meaning: As their fragrant hair comes loose, as their bosoms thrill with pleasure, as they flash a moon-like smile, and as passionate love arises

muthiravasa maṟavithari yeḻukaivaḷai kalakaleṉa mukaṉilavu kuṟuveyarvu – thuḷivīca
Meaning: with mature love, as I forget myself, as the seven kinds of bangles on their hands jingle “kalakalena,” and as drops of sweat glisten on their moon-like faces

arumathura moḻipathaṟa ithaḻamuthu parukimika akamakiḻha irukayalkaḷ – kuḻaiyēṟa
Meaning: as their rare, sweet words become flustered, I drink the nectar of their lips with a greatly joyful heart, and as their two carp-like eyes dart towards their earrings.

amaḷipaṭu mamaḷimala raṇaiyiṉmicai thuyilukiṉum alaṟkamala malaraṭiyai – maṟavēṉē
Meaning: Even while I am sleeping on a beautiful, flower-strewn bed of union, I will never forget (maṟavēṉē) your blossoming, lotus-like holy feet!

niṟuthaṉoṭu varupariyu maṭukariyu ratha’niraiyum neṟuneṟeṉa muṟiyaviṭum – vaṭivēlā
Meaning: O Lord with the beautiful Vel, you are the one who destroyed and shattered the horses, the attacking elephants, and the rows of chariots that came with the demon Suran!

nikaḻakaḷa sakaḷakuru nirupakuru parakumara neṭiyaneṭu kakaṉamuka – ṭuṟaivōṉē
Meaning: O flawless one, O supreme Guru of all, O kingly Guru, O Kumara, you are the one who resides in the vast, high heavens!

varumaruvi navamaṇikaḷ malarkamukiṉ micaisithaṟa mathuviṉiṟai perukuvaḷi – malaimītē
Meaning: Upon the Valli Malai, which is full of flowing honey, waterfalls scatter the nine precious gems onto the areca-nut trees.

vaḷaṟkuṟavar siṟumiyiru vaḷarthanamu mirupuyamu maruvimakiḻ paḻaṉivaru – perumāḷē.
Meaning: O Great One who comes to Pazhani, you are the one who joyfully united with the two growing bosoms and two shoulders of the young maiden of the Kurava clan!

Meaning Together

This hymn is a powerful and defiant declaration of unwavering remembrance from a soul who is brutally honest about his own weaknesses.

Arunagirinathar begins with a vivid, intimate, and passionate description of a sensual encounter. He details the scene with powerful imagery: loose hair, thrilled bosoms, moon-like smiles, glistening sweat, and the jingling of bangles. He is honest about the intoxicating nature of the experience, the flustered speech, the drinking of nectar from the lips, and the joy in his heart.

However, the core of the hymn is the stunning vow he makes from within this very state of sensory overload and potential delusion. He declares, “maṟavēnē!“—”I will never forget!” It is a profound statement of faith. He is saying that even in his most worldly moments, even while physically united with another on a “flower-strewn bed,” a part of his consciousness will remain forever anchored to the divine. He will not forget the Lord’s “blossoming, lotus-like holy feet.” This is the ultimate practice of a devotee: to hold on to the remembrance of God no matter the external circumstances.

To strengthen his resolve, he then turns his mind to the glorious nature of the one he vows to remember. Lord Murugan is the supreme warrior, whose beautiful Vel single-handedly shattered the entire demonic army. He is the supreme Guru of all, who resides in the highest heavens. He is the divine lover, who joyfully united with his humble devotee, Valli, on her beautiful mountain.

By addressing this supreme warrior, Guru, and lover who is associated with the sacred hill of Pazhani, the poet makes his vow with great conviction.

In essence, the hymn is a prayer of ultimate trust and self-awareness. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! I admit that I get swept away by the powerful passions of this world. But I make this one solemn promise: even when I am in the very midst of a worldly embrace, I will not forget your holy feet. You are the great warrior, the supreme Guru, and the divine lover. Your reality is the one truth I will hold on to, no matter what.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்