திருப்புகழ் 191 முருகு செறிகுழல் முகில் (பழநி)

Thiruppugazh 191 muruguseRikuzhalmugil (pazhani)

திருப்புகழ் 191 முருகு செறிகுழல் முகில் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

முருகு செறிகுழல் முகிலென நகில்நறு முளரி முகையென இயலென மயிலென முறுவல் தளவென நடைமட வனமென – இருபார்வை
பொருள்: நறுமணம் நிறைந்த கூந்தல் மேகம் போலவும், மார்பகங்கள் மணமுள்ள தாமரை மொட்டுப் போலவும், சாயல் மயில் போலவும், புன்னகை முல்லை அரும்பு போலவும், நடை இள அன்னம் போலவும், இரண்டு பார்வைகளும்,

முளரி மடலென இடைதுடி யதுவென அதர மிலவென அடியிணை மலரென மொழியு மமுதென முகமெழில் மதியென – மடமாதர்
பொருள்: தாமரை இதழ் போலவும், இடை உடுக்கை போலவும், இதழ் இலவம் பூ போலவும், திருவடிகள் மலர் போலவும், மொழி அமுதம் போலவும், முகம் அழகிய சந்திரன் போலவும் உடைய பெண்களின்,

உருவ மினையன எனவரு முருவக வுரைசெய் தவர்தரு கலவியி னிலவிய உலையின் மெழுகென வுருகிய கசடனை – யொழியாமல்
பொருள்: உருவங்கள் இத்தகையன என்று உவமை கூறி, அவர்கள் தரும் கலவி இன்பத்தில், உலைக்களத்து மெழுகு போல உருகிய கசடனாகிய என்னை, கைவிடாமல்,

உவகை தருகலை பலவுணர் பிறவியி னுவரி தனிலுறு மவலனை யசடனை உனது பரிபுர கழலிணை பெறஅருள் – புரிவாயே
பொருள்: மகிழ்ச்சி தரும் பல கலைகளை உணரும் இந்தப் பிறவிக் கடலில் அழுந்தும் அவலமுடையவனும், அசடனுமாகிய நான், உன் சிலம்பணிந்த வீரக்கழல்களைப் பெற அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

அரவ மலிகடல் விடமமு துடனெழ அரிய யனுநரை யிபன்முத லனைவரும் அபய மிகவென அதையயி லிமையவ – னருள்பாலா
பொருள்: பாம்பு நிறைந்த பாற்கடலில் விஷம் அமுதத்துடன் எழ, திருமால், பிரம்மன், நரைத்த ஐராவதத்தையுடைய இந்திரன் முதலான அனைவரும் “அபயம்” என்று கதற, அந்த விஷத்தை உண்ட தேவனாகிய சிவன் பெற்றருளிய புதல்வனே!

அமர்செய் நிசிசர ருடலவை துணிபட அவனி யிடிபட அலைகடல் பொடிபட அமரர் சிறைவிட அடலயில் நொடியினில் – விடுவோனே
பொருள்: போர் செய்த அரக்கர்களின் உடல்கள் துண்டுபடவும், பூமி இடிபடவும், அலைகடல் பொடிபடவும், தேவர்களின் சிறை நீங்கவும், வலிமையான வேலை நொடியில் செலுத்தியவனே!

பரவு புனமிசை யுறைதரு குறமகள் பணைகொ ளணிமுலை முழுகுப னிருபுய பணில சரவணை தனில்முள ரியின்வரு – முருகோனே
பொருள்: பரந்த தினைப்புனத்தில் வாழும் குறப்பெண் வள்ளியின், பருத்த அழகிய மார்பகங்களில் மூழ்கும் பன்னிரு தோள்களை உடையவனும், சங்குகள் நிறைந்த சரவணப் பொய்கையில் தாமரையில் தோன்றியவனுமான முருகோனே!

பரம குருபர எனுமுரை பரசொடு பரவி யடியவர் துதிசெய மதிதவழ் பழநி மலைதனி லினிதுறை யமரர்கள் – பெருமாளே.
பொருள்: “பரம குருபரனே” என்னும் மொழியைப் புகழ் மாலைகளுடன் பரவி, அடியவர்கள் துதிக்க, சந்திரன் தவழும் பழநி மலையில் இனிது வீற்றிருக்கும் தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! பெண்களின் கூந்தல் மேகம் போலவும், மார்பு தாமரை மொட்டு போலவும், சாயல் மயில் போலவும், புன்னகை முல்லை போலவும், நடை அன்னம் போலவும், பார்வை தாமரை இதழ் போலவும், இடை உடுக்கை போலவும், இதழ் இலவம் பூ போலவும், திருவடி மலர் போலவும், மொழி அமுதம் போலவும், முகம் சந்திரன் போலவும் உள்ளன என்று உவமை கூறி, அவர்கள் தரும் கலவி இன்பத்தில், உலைக்களத்து மெழுகு போல உருகிய கசடனும், பிறவிக் கடலில் அழுந்தும் அவலமுடையவனும், அசடனுமாகிய என்னை, கைவிடாமல், உன் சிலம்பணிந்த வீரக்கழல்களைப் பெற அருள் புரிவாயாக.

பாற்கடலில் தோன்றிய விஷத்தை உண்ட சிவன் பெற்ற புதல்வனே! அரக்கர்களின் உடல்கள் துண்டாகவும், பூமி இடியவும், கடல் பொடிபடவும், தேவர்கள் சிறை நீங்கவும் நொடியில் வேலைச் செலுத்தியவனே! குறப்பெண் வள்ளியின் மார்பில் மூழ்கும் பன்னிரு தோள்களை உடையவனே! சரவணப் பொய்கையில் தோன்றிய முருகோனே! “பரம குருபரனே” என்று அடியவர்கள் துதிக்க, சந்திரன் தவழும் பழநி மலையில் இனிது வீற்றிருக்கும் தேவர்களின் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரின் அங்க அழகுகளைத் தலை முதல் கால் வரை மிக விரிவாக, எண்ணற்ற உவமைகளுடன் வர்ணித்து, அத்தகையோரின் கலவி இன்பத்தில் மெழுகு போல உருகும் கசடனான தன்னை, கைவிடாமல், தனது திருவடிகளைத் தந்தருளுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், சிவனின் குமாரனாகவும், அசுரர்களை அழித்த வீரனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், சரவணப் பொய்கையில் உதித்தவனாகவும், அடியவர்களால் போற்றப்பட்டுப் பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 191 muruguseRikuzhalmugil  (pazhani) – Line-by-Line Meaning

muṟuku cheṟikuḻhal mukileṉa nakilnaṟu muḷari mukaiyeṉa iyaleṉa mayilena muṟuval thaḷaveṉa naṭaimaṭa vaṉameṉa – iṟupārvai
Meaning: Their dense, fragrant hair is like a dark rain-cloud; their smiles are like the jasmine flower; their gait is like a graceful elephant; their two glances

muḷari maṭaleṉa iṭaithuṭi yathuveṉa athara milaveṉa aṭiyiṇai malareṉa moḻhiyu mamutheṉa mukameḻhil mathiyeṉa – maṭamāthar
Meaning: are like a lotus petal. With these coy women, whose waists are like a small drum, whose lips are like the ilavam flower, whose twin feet are like a flower, whose speech is like nectar, and whose beautiful faces are like the moon

uruva miṉaiyeṉa eṉavaṟu muruvaka vuraicey thavartharu kalaviyi ṉilaviya vulaiyiṉ meḻukeṉa vuṟukiya kacaṭaṉai – yoḻhiyāmal
Meaning: without ever ceasing to be a base sinner (kacaṭaṉai), my heart melting like wax in a furnace, I have praised their beautiful forms with many different words in the blissful union with them.

uvakai tharukalai palavuṇar piṟaviyi ṉuvari thaṉiluṟu mavalaṉai yasaṭaṉai uṉathu paripuṟa kaḻaliṇai peṟa’aruḷ – purivāyē
Meaning: To me, a worthless fool who is drowning in the ocean of this birth, which gives rise to the many arts of pleasure—please bestow your grace (aruḷ purivāyē) so that I may attain Your twin, anklet-adorned holy feet!

aṟava malikaṭal viṭamamu th’uṭaṉeḻha aṟiya yaṉu’naṟai yipaṉmutha laṉaivarum apaya mikaveṉa athai’yayi li’maiyava – ṉaṟuḷpālā
Meaning: O gracious Son of the one (Lord Shiva) who, when the poison rose along with the nectar from the churning, snake-filled ocean, and as Hari (Vishnu), Brahma, and all the other gods cried out for refuge, gracefully swallowed it!

amar’sey nicicara ruṭalavai thuṇipaṭa avaṉi yiṭipaṭa alaikatal poṭipaṭa amarar siṟaiviṭa aṭalayi nodiyiṉil – viṭuvōṉē
Meaning: You are the one who, in a single instant, released your mighty Vel so that the bodies of the warring asuras would be cut to pieces, the earth would be shattered, the wavy ocean would be powdered to dust, and the devas (celestials) would be released from their prison!

paṟavu puṉamicai yuṟaithaṟu kuṟamakaḷ paṇaikoḷāṇi mulai muḻukupa ṉiṟupuya paṇila saravaṇai thaṉiṉmuḷa riyiṉvaru – muṟukōṉē
Meaning: O Murugan, you were born in the beautiful lotus of the conch-filled Saravana pond! You are the one whose twelve shoulders were immersed in the great, pearl-adorned bosoms of the Kurava maiden (Valli) who resided in the millet fields!

parama kurupara eṉumurai parasoṭu paravi yaṭiyavar thuthiseya mathithavaḻh paḻaṉi malaithaṉi liṉithuṟai yamararkaḷ – perumāḷē.
Meaning: O Great One of the devas, who resides sweetly on the Pazhani hill, where the moon crawls! You are the one who is praised by your devotees with the supreme words, “O Supreme Guru!”

Meaning Together

This hymn is a powerful and insightful prayer from a soul who has realized the destructive and deluding nature of a life lived for the senses.

Arunagirinathar begins with a magnificent, head-to-toe poetic description of the allure of worldly women. He uses a cascade of rich metaphors to praise their every feature. He is a master poet, fully acknowledging the intoxicating power of the material world. He then confesses that he has been completely consumed by this, his heart “melting like wax in a furnace.” He sees himself as a “kacaṭaṉ,” a “base sinner,” and a “worthless fool,” who is drowning in the “ocean of this birth,” an existence that is defined by the “arts of pleasure.”

It is from this state of deep self-reproach that he makes his central plea: “Please bestow your grace so that I may attain Your twin, anklet-adorned holy feet!” He sees the Lord’s feet as the only escape from the drowning ocean of birth and the furnace of desire.

To build his faith that the Lord is indeed this supreme savior, the second half of the hymn is a magnificent celebration of His divine glory. He is the Divine Son of the great Lord Shiva, the savior of the cosmos. He is the Supreme Warrior, whose Vel, in a single instant, destroyed all the forces of evil and restored the heavens. He is the Divine Lover of the humble Valli. And he is the Supreme Guru, worshipped by all his devotees on the sacred, moon-touched hill of Pazhani.

By addressing this all-powerful, supremely born, and deeply compassionate Lord, the poet makes his heartfelt plea.

In essence, the hymn is a prayer for salvation from the self. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! I have been lost, my heart melting in the furnace of worldly desire. I am a worthless sinner, drowning in the ocean of this life of pleasure. I beg you for your grace. Grant me the refuge of your holy feet. You, the son of the Great God and the conqueror of the cosmos, are my only hope to be saved from myself.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்