திருப்புகழ் 196 வாதம் பித்தம் (பழநி)

Thiruppugazh 196 vAdhampiththam (pazhani)

திருப்புகழ் 196 வாதம் பித்தம் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உடற்பிணியும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

வாதம் பித்தமி டாவயி றீளைகள் சீதம் பற்சனி சூலைம கோதர மாசங் கட்பெரு மூலவி யாதிகள் – குளிர்காசம்
பொருள்: வாதம், பித்தம், வயிற்று நோய், ஈளை, சீதளம், பல் நோய், சூலை, மகோதரம், கண் நோய், மூல வியாதி, குளிர் காய்ச்சல்,

மாறுங் கக்கலொ டேசில நோய்பிணி யோடுந் தத்துவ காரர்தொ ணூறறு வாருஞ் சுற்றினில் வாழ்சதி காரர்கள் – வெகுமோகர்
பொருள்: நீங்காத கக்குவான் இருமலுடன் இன்னும் சில நோய்களும், தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களும், உறவினராகச் சூழ்ந்து வாழும் வஞ்சகர்களும், மிகுந்த காமம் உடையவர்களும்,

சூழ்துன் சித்ரக பாயைமு வாசைகொ டேதுஞ் சற்றுண ராமலெ மாயைசெய் சோரம் பொய்க்குடி லேசுக மாமென – இதின்மேவித்
பொருள்: சூழ்ந்துள்ள சித்திரம் போன்ற இந்தத் தோற்பையை, மும்மல ஆசைகளுடன் சிறிதும் உணராமல், மாயச் செயல்களையுடையதும், திருட்டுத்தனமானதுமான, பொய்யான இந்த உடலிலேயே சுகம் உண்டு என்று எண்ணி, இதன் மீது பற்று வைத்து,

தூசின் பொற்சர மோடுகு லாயுல கேழும் பிற்பட வோடிடு மூடனை தூவஞ் சுத்தடி யாரடி சேரநி – னருள்தாராய்
பொருள்: துகில் அணிந்தும், பொன் ஆபரணங்கள் அணிந்தும், ஏழு உலகங்களையும் கடந்து ஓடும் (வேகத்தில் திரியும்) மூடனாகிய என்னை, தூய்மையான உன் மெய்யடியார்களின் திருவடிகளைச் சேரும்படி உன் திருவருளைத் தந்தருள்வாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

தீதந் தித்திமி தீதக தோதிமி டூடுண் டுட்டுடு டூடுடு டூடுடு சேசெஞ் செக்கெண தோதக தீகுட – வெனபேரி
பொருள்: ‘தீதந்தித்திமி’, ‘டூடுண்டுட்டுடு’, ‘சேசெஞ்செக்கெண’ என்று பலவிதமான ஓசைகளுடன் பேரிகைகளும்,

சேடன் சொக்கிட வேலைக டாகமெ லாமஞ் சுற்றிட வேயசு ரார்கிரி தீவும் பொட்டெழ வேயனல் வேல்விடு – மயில்வீரா
பொருள்: ஆதிசேஷன் மயங்கவும், கடல்களும், திசையானைகளும் அஞ்சவும், அசுரர்களும், கிரவுஞ்ச மலையும், தீவுகளும் பொடியாகும்படியும், நெருப்பு வேலைச் செலுத்திய மயில் வீரனே!

வேதன் பொற்சிர மீதுக டாவிந லீசன் சற்குரு வாயவர் காதினில் மேவும் பற்றிலர் பேறரு ளோதிய – முருகோனே
பொருள்: பிரம்மனின் அழகிய தலையில் குட்டி, நல்ல ஈசனாகிய சிவபெருமானுக்குச் சற்குருவாகி, அவர் காதினில், பற்றற்றவர்கள் பெறும் பேற்றை அருளும்படி ஓதிய முருகோனே!

வேஷங் கட்டிபி னேகிம காவளி மாலின் பித்துற வாகிவி ணோர்பணி வீரங் கொட்பழ னாபுரி மேவிய – பெருமாளே.
பொருள்: (கிழவன், வேடன் எனப்) பல வேடங்கள் பூண்டு, வள்ளியின் பின்னால் சென்று, அவள் மீது மோகமும் பித்தும் கொண்டு, தேவர்கள் வணங்கும் வீரனாக, பழநி நகரில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! வாதம், பித்தம், வயிற்று நோய், ஈளை, சூலை, மூல வியாதி, குளிர் காய்ச்சல், கக்குவான் இருமல் போன்ற பல நோய்களும், தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களும், வஞ்சக உறவினரும், காமமும் சூழ்ந்துள்ள, சித்திரம் போன்ற இந்தத் தோற்பையாகிய உடலையே சுகம் என்று எண்ணி, ஏழு உலகங்களிலும் ஓடித் திரியும் மூடனாகிய என்னை, தூய்மையான உன் மெய்யடியார்களின் திருவடிகளைச் சேரும்படி உன் திருவருளைத் தந்தருள்வாயாக.

பல வாத்தியங்கள் முழங்க, ஆதிசேஷன், கடல்கள், திசையானைகள், அசுரர்கள், கிரவுஞ்ச மலை, தீவுகள் யாவும் அழியும்படி வேல் செலுத்திய மயில் வீரனே! பிரம்மனைத் தண்டித்து, சிவனுக்குச் சற்குருவாக விளங்கிய முருகோனே! வள்ளியின் மீது மோகம் கொண்டு, தேவர்கள் வணங்கும் வீரனாக, பழநி நகரில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், மனித உடலைத் தாக்கும் எண்ணற்ற நோய்களையும், அதைச் சூழ்ந்துள்ள தத்துவங்களையும், உறவுகளின் வஞ்சகத்தையும் விவரித்து, அத்தகைய இழிந்த உடலையே சுகம் என்று நம்பித் திரியும் தன் மூடத்தனத்தை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நிலையான புகலிடமாகிய இறைவனின் மெய்யடியார் கூட்டத்தில் தன்னைச் சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், அசுரர்களை அழித்த வீரனாகவும், சிவனின் குருவாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 196 vAdhampiththam  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

vātham piththami ṭāvayi ṟīḷaikaḷ sītham paṟcaṉi cūlaima kōthara māsaṅ kaṭperu mūlavi yāthikaḷ – kuḷirkācam
Meaning: The ninety-six constituents of the body give rise to diseases like rheumatism, bile disorders, phlegm, fever, tooth-ache, colic, dropsy, piles, and chills with coughing

māṟuṅ kakkalo ṭēsila nōypiṇi yōṭun thaththuva kārārthŏṇṇūṟaṟu vāṟuñ cuṟṟiṉil vāzhsathi kārarkaḷ – vekumōkar
Meaning: along with persistent vomiting and other such sicknesses. And I am surrounded by deceitful people and great sensualists.

sūzhthun sithraka pāyaimuvācaiko ṭēthuñ caṟṟuṇa rāmale māyaisey sōram poykkuṭi lēcuka māmeṉa – ithinmēvith
Meaning: Entangled in the three desires (for wealth, women, and land) of this beautiful but illusory body, without realizing the truth even a little, I have taken abode in this thieving, false hut, believing it to be a pleasure.

thūsiṉ poṟcara mōṭuku lāyula kēḻum piṟpaṭa vōṭiṭu mūṭaṉai thūvañ suththaṭi yāraṭi sēraṉi – ṉaruḷthārāy
Meaning: Please grant your grace (aruḷ thārāy) to me, a fool who is swifter than a fine golden arrow in chasing after worldly things, leaving the seven worlds behind, so that I may be united with the feet of your pure, holy devotees!

thīthaṉ thiththimi thīthaka thōthimi ṭūṭuṇ ṭuṭṭuṭu ṭūṭuṭu ṭūṭuṭu cēceñ cekkeṇa thōthaka thīkuṭa – veṉapēri
Meaning: As the great war drums beat to the rhythm of “thīthaṉ thiththimi thīthaka thōthimi, ṭūṭuṇ ṭuṭṭuṭu ṭūṭuṭu ṭūṭuṭu, cēceñ cekkeṇa,” and “thōthaka thīkuṭa”

cēṭaṉ cokkiṭa vēlaika ṭākame lāmañ cuṟṟiṭa vēyasu rārkiri thīvum poṭṭeḻa vēyaṉal vēlviṭu – mayilvīrā
Meaning: O valiant rider of the peacock, you released your fiery Vel, making the serpent Adisesha swoon, making the oceans and all other places tremble with fear, and making the mountains and continents of the asuras rise up as fine dust!

vēthaṉ poṟcira mīthuka ṭāviṉa līcaṉ saṟkuruvāyavar kāthiṉil mēvum paṟṟilar pēṟaru ḷōthiya – murukōṉē
Meaning: O Murugan, you are the Satguru (True Guru) to Lord Shiva! You are the one who explained the great boon of the Pranava Mantra (‘Om’), which has no attachments, into his ear, after having knocked the golden head of the creator, Brahma!

vēṣaṅ kaṭṭipi ṉēkima kāvaḷi māliṉ piththuṟa vākivi ṇōrpaṇi vīraṅ koṭpaḻa ṉāpuri mēviya – perumāḷē.
Meaning: O Great One, you are the one who, taking the form of a hunter and going behind the great Valli, acted with loving madness! You are the valiant one worshipped by the devas, who resides in the city of Pazhani!

Meaning Together

This hymn is a powerful and desperate prayer from a soul who feels besieged by suffering, both physical and spiritual.

Arunagirinathar begins with a long, wearying list of the physical ailments that plague the human body, arising from the imbalance of its ninety-six constituent principles (tattvas). He then describes his social environment, surrounded by deceitful and lustful people. He sees his own body as a “thieving, false hut,” and he is trapped in the illusion (maya) of seeking pleasure within it, driven by the “three desires” (for wealth, women, and land). He sums up his condition by calling himself a “mūṭan,” a “fool,” who uses his energy to chase worldly things instead of God.

From this place of physical and spiritual decay, he makes his beautiful and humble plea. He doesn’t ask to be made a great saint himself. He prays for the grace to be “united with the feet of your pure, holy devotees.” He is asking for satsanga, the company of the holy, believing that their grace and influence are his only hope for salvation.

To build his faith in the Lord’s power to grant this, the second half of the hymn is a magnificent celebration of his cosmic power and authority. He is the supreme warrior, whose arrival on the peacock to the thundering beat of war drums shakes the entire cosmos, destroys mountains, and makes the serpent Adisesha swoon. He is the supreme Guru, who punished the creator Brahma and taught the ultimate truth to the destroyer, Lord Shiva himself. And he is the divine lover, who playfully enacted a drama of “loving madness” to win his humble devotee, Valli.

By addressing this all-powerful, supremely wise, and gracefully playful Lord of Pazhani, the poet makes his plea with great hope.

In essence, the hymn is a prayer from a soul trapped in a decaying body and a deluded mind. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! My body is a vessel of endless diseases, and my mind is a fool, trapped in the illusion of worldly pleasure. I beg you, save me from this. Grant me the one thing that can purify me: the company of your true devotees. You, who are the Guru of Shiva and the conqueror of the cosmos, are my only refuge.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்