திருப்புகழ் 197 வாரணந் தனை (பழநி)

Thiruppugazh 197 vAraNanthanai (pazhani)

திருப்புகழ் 197 வாரணந் தனை (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

வார ணந்தனை நேரான மாமுலை மீத ணிந்திடு பூணார மாரொளி வால சந்திர னேராக மாமுக – மெழில்கூர
பொருள்: யானையின் மத்தகத்திற்கு ஒப்பான பெரிய மார்பகங்களின் மீது அணிந்த ஆபரணங்களும், ஆரங்களும், மிகுந்த ஒளியுடைய இளம் சந்திரனுக்கு ஒப்பான அழகிய முகமும் அழகு பொழிய,

வார ணங்கிடு சேலான நீள்விழி யோலை தங்கிய வார்காது வாவிட வான இன்சுதை மேலான வாயித – ழமுதூறத்
பொருள்: வருணன் வணங்கும் சேல் மீன் போன்ற நீண்ட கண்களும், காதணிகள் தங்கிய நீண்ட காதுகளும், வானுலக அமுதம் போன்ற வாயிதழில் அமுதம் ஊறவும்,

தோர ணஞ்செறி தார்வாழை யேய்தொடை மீதில் நின்றிடை நூல்போலு லாவியெ தோகை யென்றிட வாகாக வூரன – நடைமானார்
பொருள்: தோரணம் போல விளங்கும் வாழை போன்ற தொடைகளின் மீது, இடை நூல் போல உலவ, மயில் என்று சொல்லும்படியாக அழகுடன் நகர்ந்து வரும் மான் போன்ற பெண்களின்,

தோத கந்தனை மாமாயை யேவடி வாக நின்றதெ னாஆய வோர்வது தோணி டும்படி நாயேனுள் நீயருள் – தருவாயே
பொருள்: வஞ்சகமே గొప్ప மாயையின் வடிவாக நின்றது என்று ஆராய்ந்து உணரும் அறிவு, நாயைப் போன்ற என் உள்ளத்தில் தோன்றும்படி நீ அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

கார ணந்தனை யோராநி சாசரர் தாம டங்கலு மீறாக வானவர் காவ லிந்திர னாடாள வேயயில் – விடும்வீரா
பொருள்: (தம் அழிவுக்குரிய) காரணத்தை அறியாத அரக்கர்கள் அனைவரும் அழியும்படியாகவும், தேவர்களின் காவலனான இந்திரன் மீண்டும் தன் நாட்டை ஆளவும் வேலைச் செலுத்திய வீரனே!

கார்வி டந்தனை யூணாக வானவர் வாழ்த ரும்படி மேனாளி லேமிசை காள கண்டம காதேவ னார்தரு – முருகோனே
பொருள்: கரிய விஷத்தை உணவாக ஏற்று, தேவர்கள் வாழும்படிச் செய்த, நீலகண்டரான மகாதேவன் பெற்றருளிய முருகோனே!

ஆர ணன்றனை வாதாடி யோருரை யோது கின்றென வாராதெ னாவவ னாண வங்கெட வேகாவ லாமதி – லிடும்வேலா
பொருள்: பிரம்மனிடம் வாதாடி, “பிரணவத்தின் ஒரு பொருளை ஓது” என்று கேட்க, அவனுக்குப் பொருள் வராததால், அவன் நாணம் அடையும்படி அவனைக் காவலில் இட்ட வேலனே!

ஆத வன்கதி ரோவாது லாவிய கோபு ரங்கிளர் மாமாது மேவிய ஆவி னன்குடி யோனேசு ராதிபர் – பெருமாளே.
பொருள்: சூரியனின் ஒளி நீங்காமல் உலாவும் கோபுரங்கள் ஓங்கிய, திருமகள் வீற்றிருக்கும் திருவாவினன்குடியில் வாழ்பவனே! தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! யானையின் மத்தகம் போன்ற மார்பு, சந்திரன் போன்ற முகம், சேல் மீன் போன்ற கண், அமுதம் ஊறும் இதழ், வாழை போன்ற தொடை, நூல் போன்ற இடை, மயில் போன்ற நடை கொண்ட மான் போன்ற பெண்களின் வஞ்சகமே, గొప్ప மாயையின் வடிவம் என்று ஆராய்ந்து உணரும் அறிவை, நாயைப் போன்ற என் உள்ளத்தில் நீ தோன்றும்படி அருள் புரிவாயாக.

(தம் அழிவுக்குரிய) காரணத்தை அறியாத அரக்கர்களை அழித்து, இந்திரன் மீண்டும் தன் நாட்டை ஆள வேல் செலுத்திய வீரனே! விஷமுண்ட நீலகண்டனான சிவன் பெற்ற முருகோனே! பிரம்மனை வாதில் வென்று, நாணமுறச் செய்து, காவலில் இட்ட வேலனே! சூரிய ஒளி வீசும் கோபுரங்களையுடைய, திருமகள் வீற்றிருக்கும் திருவாவினன்குடியில் வாழும் தேவர்களின் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரின் அங்க அழகுகளை வர்ணித்து, వారి வஞ்சகமே மாயையின் வடிவம் என்பதைத் తాను உணர்ந்து தெளிய வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். அந்த மெய்யறிவைத் தன் உள்ளத்தில் தோற்றுவித்து அருளுமாறு முருகனிடம் கேட்கிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், அசுரர்களை அழித்துத் தேவர்களைக் காத்த வீரனாகவும், சிவனின் குமாரனாகவும், பிரம்மனைத் தண்டித்த பரம்பொருளாகவும், திருவாவினன்குடியில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 197 vAraNanthanai  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

vāraṇan thanai nērāṉa māmulaimeeth aṇinthiṭu pūṇāra mār’oḷi vāla chanthira ṉērāka māmuka – mezhilkūra
Meaning: Their great bosoms, which are like the frontal globes of an elephant, are adorned with shining pearl and gold necklaces. Their beautiful, great faces are as radiant as the young crescent moon

vāra naṅkiṭu sēlāṉa nīḷvizhi yōlai thaṅkiya vārkāthu vāviṭa vāṉa iṉsuthai mēlāṉa vāyitha – ḻamuthūṟath
Meaning: their long, fish-like eyes dart towards their long ears adorned with palm-leaf scrolls (olai). The nectar flowing from their lips is sweeter than the celestial ambrosia.

thōraṇa njeṟi thārvāzhai yēythoṭai mīthil niṉṟiṭai nūlpōlu lāviye thōkai yeṉṟiṭa vākāka vūraṉa – naṭaimāṉār
Meaning: Their thighs are like beautiful, decorated plantain trees, upon which their thread-like waists stand. These doe-like women walk with the grace of a peacock.

thōtha kanthaṉai māmāyai yēvaṭi vāka niṉṟathe ṉā’āya vōrvathu thōṇi ṭumpaṭi nāyēṉuḷ nīyaruḷ – tharuvāyē
Meaning: So that I, this dog (nāyēn), may understand that this whole spectacle is a “deception” (thōthakam) and a “great illusion” (māmāyai) that stands before me in a beautiful form, please grant your grace to appear in my heart!

kāraṇan thaṉai yōrāṉi sāsaraṟ thāmaṭaṅ kalumīṟāka vāṉavar kāva linthira nāṭāḷa vēyayil – viṭumvīrā
Meaning: O Valiant One, you released your Vel so that the demon Surapadman—who did not recognize the Primal Cause (Lord Shiva)—and his entire kin were destroyed, and so that Indra, the protector of the devas, could rule his celestial country!

kārvi ṭanthaṉai yūṇāka vāṉavar vāzhtha rumpaṭi mēnāḷi lēmicaik kāḷa kaṇṭama kāthēva ṉārtharu – murukōṉē
Meaning: O Murugan, graciously given by the great Lord Mahadevan with the black throat, who in ancient times consumed the dark poison as his food so that the devas could live and praise him!

āraṇan ṟaṉai vāthāṭi yōr’uṟai ōthu keṉṟeṉa vārāthe ṉā’avva ṉāṇa vaṅkeṭa vēkāva lāmathi – liṭumvēlā
Meaning: O Lord with the Vel, you once debated with Brahma, asking him, “Tell me the meaning of the One Word (‘Om’)!” and when he could not, you shamed him and placed him in protective custody!

ātha vaṉkathi rōvāthu lāviya kōpu raṅkiḷar māmāthu mēviya āvi ṉankuṭi yōṉēsu rāthipar – perumāḷē.
Meaning: O Lord of Avinankudi, where the great Goddess (Lakshmi) resides! The temple gopurams there are so tall that they are touched by the rays of the sun! O Lord of the Suras, O Great One!

Meaning Together

This hymn is a profound prayer for spiritual discernment—the ability to see beyond the beautiful illusions of the world to the ultimate truth.

Arunagirinathar begins with a magnificent, dazzling description of worldly beauty, using a cascade of classic Tamil poetic metaphors. He praises the bosoms, faces, eyes, lips, and graceful walk of worldly women. This is the work of a master poet fully appreciating the aesthetic appeal of the physical world.

However, the core of the hymn is the sharp turn he takes after this description. He sees this entire spectacle of beauty not as reality, but as a “thōthakam” (a deception, a trick) and a “māmāyai” (a great illusion). His central prayer is for the Lord’s grace to firmly establish this understanding within his own heart. He prays not just to be told that the world is an illusion, but to realize it with his entire being. He asks for the Lord’s grace to “appear in his heart” as the boat (thōṇi) that can help him cross this ocean of illusion.

To build his faith that Lord Murugan is the one who can bestow this clarifying wisdom, the poet then celebrates His supreme power and authority. He is the great warrior who defeated the ultimate evil (Suran), who didn’t recognize the “Primal Cause.” He is the divine son of the great Lord Shiva, the savior of the gods. Most importantly, he is the supreme Guru who had the authority to challenge and imprison even the creator, Brahma, for his lack of true knowledge of the ultimate reality (‘Om’).

By addressing this Lord—the destroyer of ignorance, the son of the great savior, and the Guru of the creator himself—who resides in the glorious city of Avinankudi, the poet makes his plea.

In essence, the hymn is a prayer from a wise soul seeking to transform his perception. He is saying: “O Great Lord of Avinankudi! I see the dazzling beauty of this world, but I also know it is a great illusion. My prayer is not just to be saved from it, but to truly and deeply understand its deceptive nature within my own heart. You, who are the supreme Guru with the power to expose the ignorance of even the gods, must be the one to shine the light of truth within me and be the boat that carries me across this maya.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்