திருப்புகழ் 199 விரை மருவு (பழநி)

Thiruppugazh 199 viraimaruvu (pazhani)

திருப்புகழ் 199 விரை மருவு (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

விரைமருவு மலர ணிந்த கரியபுரி குழல்ச ரிந்து விழவதன மதிவி ளங்க – அதிமோக
பொருள்: நறுமணம் பொருந்திய மலர்களை அணிந்ததும், கரியதும், சுருண்டதுமான கூந்தல் சரிந்து விழவும், சந்திரன் போன்ற முகம் விளங்கவும், மிகுந்த காம மயக்கத்தால்,

விழிபுரள முலைகு லுங்க மொழிகுழற அணைபு குந்து விரகமயல் புரியு மின்ப – மடவார்பால்
பொருள்: கண்கள் சுழலவும், மார்பகங்கள் குலுங்கவும், சொற்கள் குழறவும், படுக்கையில் புகுந்து, காம மயக்கத்தை உண்டாக்கும் இன்பம் தரும் பெண்களிடத்தில்,

இரவுபக லணுகி நெஞ்ச மறிவழிய வுருகு மந்த இருளகல வுனது தண்டை – யணிபாதம்
பொருள்: இரவும் பகலும் நெருங்கிச் சென்று, என் நெஞ்சமும் அறிவும் அழியும்படி உருகச் செய்யும் அந்த அறியாமை இருள் நீங்கும்படியாக, உன் தண்டை அணிந்த திருவடிகளை,

எனதுதலை மிசைய ணிந்து அழுதழுது னருள்வி ரும்பி யினியபுகழ் தனைவி ளம்ப – அருள்தாராய்
பொருள்: என் தலையின் மீது சூட்டி, நான் அழுது அழுது உன் அருளை விரும்பி, உன் இனிய புகழை எடுத்துரைக்க அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

அரவில்விழி துயில்மு குந்த னலர்கமல மலர்ம டந்தை அழகினொடு தழுவு கொண்டல் – மருகோனே
பொருள்: பாம்பணையில் யோக நித்திரை செய்யும் முகுந்தனும், தாமரை மலரில் உள்ள திருமகளை அழகுடன் தழுவும் மேகம் போன்றவனுமான திருமாலின் மருகனே!

அடலசுர ருடல்பி ளந்து நிணமதனில் முழுகி யண்ட அமரர்சிறை விடுப்ர சண்ட – வடிவேலா
பொருள்: வலிமையான அசுரர்களின் உடல்களைப் பிளந்து, వారి கொழுப்பில் மூழ்கி, தேவர் உலகின் அமரர்களைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்த வலிமையான வடிவேலனே!

பரவைவரு விடம ருந்து மிடறுடைய கடவுள் கங்கை படர்சடையர் விடைய ரன்ப – ருளமேவும்
பொருள்: கடலில் தோன்றிய விஷத்தை அருந்திய கழுத்தையுடைய கடவுளும், கங்கை படர்ந்த சடையுடையவரும், ரிஷப வாகனரும், அன்பர்களின் உள்ளத்தில் வீற்றிருப்பவருமான,

பரமரரு ளியக டம்ப முருகஅறு முகவ கந்த பழநிமலை தனில மர்ந்த – பெருமாளே.
பொருள்: பரமசிவன் பெற்றருளிய, கடம்ப மாலை அணிந்த முருகனே! ஆறுமுகனே! கந்தனே! பழநி மலையில் அமர்ந்த பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! நறுமண மலர் சூடிய கரிய கூந்தல் சரியவும், நிலவு போன்ற முகம் விளங்கவும், மிகுந்த காமத்தால் கண்கள் சுழல, மார்பகங்கள் குலுங்க, சொற்கள் குழற, படுக்கையில் புகுந்து மயக்கம் தரும் இன்பப் பெண்களிடத்தில், இரவும் பகலும் சென்று, என் நெஞ்சமும் அறிவும் அழியும்படி உருகச் செய்யும் அறியாமை இருள் நீங்க, உன் தண்டை அணிந்த திருவடிகளை என் தலையில் சூட்டி, நான் அழுது அழுது உன் அருளை விரும்பி, உன் இனிய புகழை எடுத்துரைக்க அருள் புரிவாயாக.

பாம்பணையில் துயிலும் திருமாலின் மருகனே! அசுரர்களைப் பிளந்து, தேவர்களைச் சிறை மீட்ட வடிவேலனே! விஷமுண்ட கழுத்தினரும், கங்கையைச் சடையில் தரித்தவருமான பரமசிவன் பெற்றருளிய கடம்ப மாலை அணிந்த முருகனே! ஆறுமுகனே! கந்தனே! பழநி மலையில் அமர்ந்த பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிருடன் கூடுவதால் உண்டாகும் சிற்றின்ப மயக்கத்தால், தன் நெஞ்சமும் அறிவும் அழிந்து, அறியாமை இருளில் மூழ்கும் நிலையை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த இருள் நீங்க, இறைவன் தன் திருவடிகளைத் தன் தலையில் சூட்டி, அவன் அருளைப் பெற்று, அவன் புகழைப் பாடும் பெரும்பேற்றை வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், திருமாலின் மருகனாகவும், சூரனை வதைத்த வீரனாகவும், சிவனின் குமாரனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகப்பெருமானே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 199 viraimaruvu  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

viraimaruvu malara ṇintha kariyapuri kuḻalsa rinthu viḻavathana mathivi ḷaṅka – athimōka
Meaning: As their fragrant, flower-adorned, dark, braided tresses fall loose, and as their moon-like faces shine with great infatuation

viḻipuraḷa mulaiku luṅka moḻikuḻaṟa aṇaipu kunthu virakamayal puriyu miṉpa – maṭavārpāl
Meaning: with these blissful women, whose eyes roll, whose bosoms sway, and whose speech becomes flustered, I enter their beds and engage in lustful, deluding acts.

iravupaka laṇuki neñja maṟivaḻiya vuṟuku mantha iruḷakala vuṉathu thaṇṭai – yaṇipātham
Meaning: Approaching them day and night, my heart melts and my wisdom is destroyed. So that this darkness (iruḷ) may be dispelled, please place your anklet-adorned feet

eṉathuthalai micaiya ṇinthu aḻuthaḻuthu naṟuḷvi ṟumpi yiṉiyapukaḻ thaṉaivi ḷampa – aruḷthārāy
Meaning: upon my head (eṉathu thalai micai aṇinthu), so that I may weep and cry, desiring your good grace, and so that I may proclaim your sweet praises! Please grant me your grace!

aravilviḻi thuyilmu kuntha naḷarkamala malarma ṭanthai aḻakiṉoṭu thaḻuvu koṇṭal – marukōnē
Meaning: O Nephew of the cloud-hued Lord (Vishnu/Mukundan), who sleeps on the canopied serpent bed and who beautifully embraces the maiden on the fresh lotus flower, Lakshmi!

aṭalasura ruṭalpi ḷanthu niṇamathaṉil muḻuki yaṇṭa amararsiṟai viṭupra saṇṭa – vaṭivēlā
Meaning: O Lord with the beautiful and mighty Vel! You split the bodies of the valiant asuras, bathed in their fat, and released the devas of the celestial world from their prison!

paravaivaru viṭama ṟunthu miṭaṟuṭaiya kaṭavuḷ kaṅkai paṭarsaṭaiyar viṭaiya raṉpa – ruḷamēvum
Meaning: You are the one who resides in the heart of the devotees of the Lord who rides the bull—the God with the throat that consumed the poison from the ocean, and whose spreading matted locks hold the Ganga river!

paramararu ḷiyaka ṭampa murukāṟu mukava kantha paḻaṉimalai thaṉila marnta – perumāḷē.
Meaning: O Supreme Lord, graced by Lord Shiva! O Wearer of the Kadamba garland! O Muruga! O Six-faced one! O Kandha who resides on the Pazhani hill! O Great One!

Meaning Together

This hymn is a powerful and moving prayer for a profound spiritual experience to dispel the darkness of ignorance and lust.

Arunagirinathar begins with a vivid and honest description of his entanglement in sensual pleasures. He details the intoxicating atmosphere of a passionate encounter, but he clearly sees the destructive consequences: his heart “melts away,” and his wisdom is “destroyed.” He identifies this state of being as a profound “iruḷ,” or “darkness.”

The core of the hymn is his specific and deeply symbolic plea to be saved from this darkness. He prays for the Lord to perform the sacred act of pāda dīkshā—placing His “anklet-adorned feet upon my head.” This is the highest form of initiation, symbolizing the transfer of divine grace and the destruction of the devotee’s ego (represented by the head). He believes this is the only way to dispel his inner darkness. The desired result of this initiation is a complete transformation of his emotional state. He wants to “weep and cry, desiring your good grace,” and to be able to “proclaim your sweet praises.” He seeks to replace the fire of lust with the tears of devotional love and the words of worldly seduction with the words of divine praise.

To build his faith that the Lord can grant this supreme blessing, the poet then celebrates His glorious nature. He is the beloved nephew of the great protector, Lord Vishnu. He is the mighty warrior whose Vel destroyed the asuras and liberated the gods. And he is the one who is cherished by the devotees of the supreme Lord Shiva. This establishes his lineage, power, and his intimate connection to the path of grace.

By addressing this all-powerful, supremely connected Lord of Pazhani with a cascade of His sacred names, the poet makes his plea with great fervor.

In essence, the hymn is a prayer from a soul who feels lost in the dark. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I am lost in the darkness of worldly desire, and it is destroying my wisdom. I beg you, please come and perform the ultimate act of grace. Place your holy feet on my head, destroy my ego, and dispel this darkness. Let me be reborn as a true devotee, weeping tears of love for you and singing your praises.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்