திருப்புகழ் 20 வரைத்தடங் கொங்கை (திருப்பரங்குன்றம்)

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ் பாடல்களில் திருப்பரங்குன்றம் தலத்திற்காகப் பாடப்பட்ட மிகவும் அற்புதமான பாடல் இது. மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படும் சிற்றின்ப மயக்கங்களில் இருந்து விடுபட்டு, இறைவனின் திருவடிகளைச் சென்றடைய வேண்டும் என்ற ஆழமான தத்துவத்தை இப்பாடல் மிகச் சிறப்பாக விளக்குகிறது.

1. பெண்ணாசையின் மாயவலை

பாடலின் முதல் பகுதியில், மனித மனம் எவ்வாறு புற அழகின் வலையில் வீழ்கிறது என்பதை அருணகிரிநாதர் விவரிக்கிறார். மலை போன்ற மார்பகங்களையும், அழகிய வளையல்களை அணிந்த சிவந்த கைகளையும், துள்ளிக்குதிக்கும் கெண்டை மீன்களைப் போன்ற கண்களையும் கொண்ட பெண்களின் அழகில் மயங்கி உலகத்தவர் அனைவரும் தங்கள் அறிவை இழக்கின்றனர். இது உலகியல் ஆசைகளின் தொடக்க நிலையைக் குறிக்கிறது.

2. காமத்தின் கொடுமையும் சிந்தை மயக்கமும்

கோவைப்பழம் போன்ற சிவந்த உதடுகளையும், நறுமணம் வீசும் மலர்கள் சூடிய கூந்தலையும் உடைய பெண்களின் மாய வலையில் ஆடவர்கள் விழுகின்றனர். ஆடவர்களின் சிந்தனையை மயக்கி மங்கச் செய்யும் இத்தகைய சிற்றின்ப ஆசைகளில் சிக்கி, உண்மையான குறிக்கோளையும் இறை பக்தியையும் மறந்து மனிதர்கள் தடுமாறுவதை இந்தப் பகுதி ஆழமாக உணர்த்துகிறது.

3. தீயிலிட்ட பஞ்சான அடியவனின் நிலை

பெண்ணாசையில் சிக்கிய தனது மனதின் பரிதாப நிலையை அருணகிரிநாதர் இங்கு உருக்கமாகப் பாடுகிறார். எரியும் நெருப்பில் விழுந்த பஞ்சு எவ்வாறு கணநேரத்தில் சாம்பலாகி உருத்தெரியாமல் அழிந்து போகுமோ, அதைப் போல ஆசைகளில் சிக்கித் தவிக்கும் அடியேனும் அழிந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்கிறார். உலக மாயைகள் நெருப்பு என்றால், அதைக் கையாளத் தெரியாத மனித மனம் பஞ்சு போன்றது என்பது இங்கு உணர்த்தப்படும் தத்துவம்.

4. பிறவிப் பெருங்கடலில் இருந்து கரையேறத் தவிப்பு

நெருப்பில் வீழ்ந்த பஞ்சாகத் தவிக்கும் தான், தொடர்ந்து பிறப்பு-இறப்பு என்னும் துன்பம் தரும் பிறவிப் பெருங்கடலில் வீழ்ந்து தத்தளிப்பதாகக் கூறுகிறார். முடிவில்லாத இந்தத் துன்பக் கடலில் (தொந்த வாரி) இருந்து கரையேறி முக்தி அடைய வேண்டும் என்ற அடியவனின் பெருங்கவலையும் ஏக்கமும் இதில் வெளிப்படுகிறது.

5. இறைவனின் திருவடிச் சரணம்

பிறவித் துன்பத்தில் இருந்து விடுபட ஒரே வழி முருகப் பெருமானின் திருவடிகளைப் பற்றுவது மட்டுமே என்பதை உணர்கிறார். இனிய ஓசைகளை எழுப்புகின்ற தண்டை, சிலம்பு போன்ற அணிகலன்களை அணிந்ததும், தாமரை மலர்களைப் போன்றதுமான உனது இரண்டு திருவடிகளையும் (இணைப்பதம் புண்டரீகம்) அடியேனுக்குத் தந்து அருள வேண்டும் என்று முருகனிடம் சரணடைகிறார்.

6. சூரபத்மன் மற்றும் அசுரர்களின் அழிவு

தேவர்களை வஞ்சித்துத் துன்புறுத்திய கொடிய அசுரனான சூரபத்மன் மற்றும் அவனது தம்பியான கிரவுஞ்சன் ஆகியோரின் அராஜகங்களை அருணகிரிநாதர் இங்கு சுட்டிக்காட்டுகிறார். அண்டங்கள் அனைத்தும் நடுங்கும்படியாகவும், தேவர்களை இந்திரலோகத்தை விட்டே விரட்டியடிக்குமாறும் கொடூரங்கள் செய்த அந்த சூரபத்மன் அடியோடு அழியும்படி, தன் கையில் உள்ள கொடிய வேலாயுதத்தை வீசிய வீரத்தை வியந்து போற்றுகிறார்.

7. சங்கு ஏந்திய திருமாலின் மருகன்

கர்வம் கொண்டு போருக்கு எழுந்த அசுரர்களின் சேனைகள் அனைத்தும் நடுங்கி ஒடுங்கும்படி, மூவுலகமும் அதிரும் வண்ணம் தனது கையில் உள்ள ‘பாஞ்சஜன்யம்’ என்னும் சங்கினை முழக்கியவர் பாற்கடல் நாதனான திருமால். அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த எம்பெருமான் திருமாலின் திருமருகனே (மருமகனே) என்று முருகப் பெருமானின் தெய்வீக உறவை இந்தப் பகுதியில் சிறப்பித்துக் கூறுகிறார்.

8. திருப்பரங்குன்றமும் வள்ளியின் காதலும்

தினைப் பயிர்கள் விளையும் வயல்களுக்குச் சென்று, அங்கு காவல் காத்து நின்ற குறத்திப் பெண்ணாகிய வள்ளியம்மையின் தூய அன்பிற்குக் கட்டுப்பட்டு அவள் மீது காதல் கொண்டவன் முருகன். அந்த வள்ளியம்மையுடன் எழுந்தருளி, தன் அடியவர்களுக்கு அருள்பாலிப்பதற்காகவே அறுபடை வீடுகளில் ஒன்றான திருப்பரங்குன்றம் என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே என்று நெகிழ்ந்து பாடி முடிக்கிறார்.

தொகுப்புரை 

இத்திருப்புகழ் ஆசை, சரணாகதி, இறைவனின் வீரம் மற்றும் கருணை ஆகிய நான்கு நிலைகளைத் தெளிவாகப் பேசுகிறது. பெண்ணாசை என்னும் மாய நெருப்பில் விழுந்த பஞ்சாகத் தவிக்கும் தான், பிறவிக்கடல் என்னும் துன்பத்தில் இருந்து விடுபட முருகனின் தாமரைத் திருவடிகளை அருள வேண்டும் என அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். தேவர்களைத் துன்புறுத்திய சூரனை வேலாயுதம் கொண்டு அழித்த முருகனின் வீரத்தையும், திருமாலின் மருகன் என்ற அவனது பெருமையையும், குறத்திப் பெண்ணான வள்ளியின் மீது அவன் கொண்ட தூய காதலையும் போற்றி, திருப்பரங்குன்றத்தில் அருளும் அம்முருகனை வணங்கிச் சரணடைவதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 20 varaiththadangkongkai (thirupparangkundRam)

This song uses a powerful metaphor—“Cotton in Fire”—to describe how quickly the human soul is destroyed by lust. Arunagirinathar contrasts the destructive heat of worldly desire with the protective fire of Murugan’s Vel (Spear) that burns away evil.

1. The Mountain and the Sea of Lust

Arunagirinathar begins by cataloging the physical features that entrap the human mind. He describes the breasts of women as “Varaith Thadam” (Broad Mountains), symbolizing the immense weight of desire that crushes the spirit. He mentions the red hands adorned with bangles (Valai Padum Sengai) and eyes that dart around like the Kendai fish (Matharthidum Kendai). The poet lists these not to praise beauty, but to identify the specific tools used by Maya (illusion) to capture the “five senses” of the devotee.

2. The Fragrance that Confuses the Mind

The entrapment continues through the sense of smell and speech. The poet describes lips that are red like the wild Kovai fruit (Vaduppadum Thondai) and hair buns that are heavy with fragrant flowers (Viraithidum Kondai). These sensory stimuli act as a drug, causing the mind to become “Maruttidum” (Confused/Bewitched). The poet admits to becoming “Vasam Aaki”—totally enslaved by these women who have the power to twist the intellect and make a man lose his spiritual direction.

3. Cotton Thrown into Fire

This is the central metaphor of the song. Arunagirinathar describes his spiritual state: “Erippadum Panju Pola” (Like cotton thrown into a fire). Just as cotton burns to ash in a split second without leaving a trace, the poet feels his merit and peace are being consumed instantly by the fire of lust. He describes his life as a “Thontha Vari”—an ocean of duality and misery. He cries out, asking if there is a way for a ruined servant like him to cross this ocean and reach the shore of safety.

4. The Rhythmic Anklets of Salvation

The poet identifies the cure for his burning soul. He asks for the “Inai Patham Pundareekam”—the Twin Lotus Feet of the Lord. He specifically mentions the sound these feet make: they are surrounded by anklets (Thandai) that produce a rhythmic, musical sound (Isaithidum Santha Petham). Arunagirinathar suggests that listening to the divine rhythm of Murugan’s dance is the only way to silence the chaotic noise of worldly desires and escape the “cotton-burning” fire.

5. The Shaking of the Cosmic Spheres

The song shifts to the battlefield, describing the terror caused by the demon Surapadman. The demon is described as one who deceived the Devas (Vanjam Sey Suran) and hid within the Krauncha mountain. His power was so immense that he shook the “Anda Kolam”—the entire cosmic sphere or egg of the universe. This illustrates that the “demons” (whether external Asuras or internal ego) have the power to disrupt the natural order of the entire universe if left unchecked.

6. The Fierce Vel that Restored Heaven

Arunagirinathar praises the weapon of Murugan. To stop Surapadman, who had chased the Devas out of Indra Loka (Indra Lokam Azhithavan), Murugan released his “Chanda Vel”.

• Chanda means Fierce, Angry, or Intense. The poet says Murugan released this “Furious Spear” to burn and destroy the demon (Ponru Maru). This creates a parallel: while the “fire of lust” burns the devotee like cotton, the “fire of the Vel” burns the demons like straw.

7. The Nephew of the Conch-Bearer

The poet invokes the protection of Lord Vishnu. He addresses Murugan as the nephew (Marugone) of the one who holds the Conch shell in his hand (Sanga Pani). Vishnu is described as the one who roared (Thezhithidum) to shake the universes while crushing the pride of the enemies. By linking Murugan to Vishnu, the poet reminds us that the preservation and protection of the soul is a family trait of the Divine.

8. The Bee in the Millet Field

The song concludes with a beautiful, romantic image. Murugan is described as the one who goes to the millet fields (Thinai Punam) to woo Valli. The phrase “Kurathiyin Bamparavu” is significant.

• Bamparavu implies hovering around like a bee or spinning like a top. It suggests that Murugan “hovers” around Valli, the hunter girl, captivated by her pure love. The Lord of Thirupparankundram is thus portrayed as a God who is fierce to demons but gentle and desperate for the love of his devotees.

Summary

“Varaiththadangkongkai” is a song of Rescue. Arunagirinathar uses the striking image of “Cotton in Fire” to describe how vulnerable the human soul is to the consuming heat of lust. He realizes he cannot save himself from this destruction. He turns to Lord Murugan, contrasting the “shaking of the universe” caused by demons with the “rhythmic dance” of the Lord’s feet. The song assures us that the Chanda Vel (Fierce Spear) is capable of burning away the karma that plagues us, just as it burned the demon Surapadman.