Thiruppugazh 22 andhaganvarundhinam (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 21 அங்கை மென்குழல் (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 23 அமுத உததி விடம் (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தந்தன தனந்தனந் தனதனத்
தந்தன தனந்தனந் தனதனத்
தந்தன தனந்தனந் தனதனத் – தனதான
அந்தகன் வருந்தினம் பிறகிடச்
சந்தத மும்வந்துகண் டரிவையர்க்
கன்புரு குசங்கதந் தவிரமுக் – குணமாள
அந்திப கலென்றிரண் டையுமொழித்
திந்திரி யசஞ்சலங் களையறுத்
தம்புய பதங்களின் பெருமையைக் – கவிபாடிச்
செந்திலை யுணர்ந்துணர்ந் துணர்வுறக்
கந்தனை யறிந்தறிந் தறிவினிற்
சென்றுசெ ருகுந்தடந் தெளிதரத் – தணியாத
சிந்தையு மவிழ்ந்தவிழ்ந் துரையொழித்
தென்செய லழிந்தழிந் தழியமெய்ச்
சிந்தைவ ரஎன்றுநின் தெரிசனைப் – படுவேனோ
கொந்தவிழ் சரண்சரண் சரணெனக்
கும்பிடு புரந்தரன் பதிபெறக்
குஞ்சரி குயம்புயம் பெறஅரக் – கருமாளக்
குன்றிடி யஅம்பொனின் திருவரைக்
கிண்கிணி கிணின்கிணின் கிணினெனக்
குண்டல மசைந்திளங் குழைகளிற் – ப்ரபைவீசத்
தந்தன தனந்தனந் தனவெனச்
செஞ்சிறு சதங்கைகொஞ் சிடமணித்
தண்டைகள் கலின்கலின் கலினெனத் – திருவான
சங்கரி மனங்குழைந் துருகமுத்
தந்தர வருஞ்செழுந் தளர்நடைச்
சந்ததி சகந்தொழுஞ் சரவணப் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்தன தனந்தனந் தனதனத்
தந்தன தனந்தனந் தனதனத்
தந்தன தனந்தனந் தனதனத் – தனதான
அந்தகன் வரும் தினம் பிறகிட
சந்ததமும் வந்து கண்டு அரிவையர்க்கு
அன்பு உருகு சங்கதம் தவிர முக் – குணம் மாள
அந்தி பகல் என்று இரண்டையும் ஒழித்து
இந்திரிய சஞ்சலங்களை அறுத்து
அம்புய பதங்களின் பெருமையைக் – கவி பாடி
செந்திலை உணர்ந்து உணர்ந்து உணர்வு உற
கந்தனை அறிந்து அறிந்து அறிவினில்
சென்று செருகும் தடம் தெளிதரத் – தணியாத
சிந்தையும் அவிழ்ந்து அவிழ்ந்து உரை ஒழித்து
என் செயல் அழிந்து அழிந்து அழிய மெய்ச்
சிந்தை வர என்று நின் தரிசனைப் – படுவேனோ
கொந்து அவிழ் சரண் சரண் சரண் எனக்
கும்பிடு புரந்தரன் பதி பெறக்
குஞ்சரி குயம் புயம் பெற அரக்கரும் – மாளக்
குன்று இடிய அம் பொனின் திரு அரை
கிண்கிணி கிணின் கிணின் கிணின் எனக்
குண்டலம் அசைந்து இளங் குழைகளில் – ப்ரபை வீச
தந்தன தனந்தனம் தன என
செம் சிறு சதங்கை கொஞ்சிட மணித்
தண்டைகள் கலின் கலின் கலின் எனத் – திருவான
சங்கரி மனம் குழைந்து உருக முத்தம்
தர வரும் செழும் தளர் நடை
சந்ததி சகம் தொழும் சரவணப் – பெருமாளே
English
thanthana thananthanan thanathanath
thanthana thananthanan thanathanath
thanthana thananthanan thanathanath – thanathāna
andhakan varun dhinam piRagida
santhatha mumvandhukaN darivaiyark
anburu gusangathan thaviramuk – guNamALa
andhipa galendriraN daiyumozhith
indhiri yasanchalan gaLaiyaRuth
ambuya padhangaLin perumaiyai – kavipAdi
chendhilai uNarndhuNarn dhuNarvuRak
kandhanai aRindhaRin dhaRivinil
chendruche rugunthadan theLithara – thaNiyAdha
chindhaiyu mavizhndhavizhindh uraiyozhith
enseyal azhindhazhin dhazhiyameyc
chinthaiva raendrunin dherisanaip – paduvEnO
kondhavizh charaNsaraN saraNena
kumbidu purandharan padhipeRa
kunjari kuyambuyam peRaarak – karumALa
kundridi yaamponin thiruvaraik
kiNkiNi kiNinkiNin kiNinena
kuNdala masaindhiLang kuzhaikaLiR – prabaiveesath
thananthanan thanan thanavena
chenchiRu chadhangaikon jidamaNith
thaNdaigaL galingalin galinena – thiruvAna
sankari manangkuzhain dhurugamuth
thanthara varumchezhun thaLarnadai
sandhathi jaganthozhum saravaNa – perumALE.
English Easy Version
thanthana thananthanan thanathanath
thanthana thananthanan thanathanath
thanthana thananthanan thanathanath – thanathāna
andhakan varum dhinam piRagida
sandhadhamum vandhu kaNdu aRivaiyarkku
anbu urugu sangam thandhu avira mu – guNam ALa
andhi pagal endru iraNdaiyum ozhiththu
indhiriya sanjalangaLai aRuththu
ambuya padhangaLin perumaiyai – kavi pAdi
chendhilai uNarndhu uNarndhu uNarvu uRa
kandhanai aRindhu aRindhu aRivinil
chendru serugum thadam theLi thara – thaNiyAdha
chindhaiyum avizhndhu avizhndhu urai ozhiththu
en seyal azhindhu azhindhu azhiya mey
chindhai vara endru nin dharisanai – paduvEnO
kondhu avizh saraN saraN saraN ena
kumbidu purandharan padhi peRa
kunjari kuyam puyam peRa – arakkarum ALa
kundru idiya am ponin thiru arai
kiNkiNi kiNin kiNin kiNin ena
kuNdalam asaindhu iLam kuzhaigaLil – prabai veesa
thanan thanan thanan thana ena
chen siRu sadhangai konjida maNi
thaNdaigaL galin galin galin ena – thiruvAna
sangari manam kuzhaindhu uruga muththam
thara varum chezhun thaLar nadai
sandhadhi jagan thozhum saravaNa – perumALE
திருப்புகழ் 22 அந்தகன் வருந்தினம் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “அந்தகன் வருந்தினம் பிறகிடச்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானைப் போற்றிப் பாடப்பட்ட ஆழமான மெய்ஞ்ஞானப் பாடலாகும். இப்பாடலின் முற்பாதியில் ஐம்புலன் அடக்கி, அகந்தை அழித்து, இறைவனின் தரிசனத்தை வேண்டி நிற்கும் ஆன்மாவின் தவிப்பும், பிற்பாதியில் முருகப்பெருமானின் குழந்தைப்பருவ அழகும், வீரமும் மிகச் சிறப்பாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளன. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. மரணபயம் நீங்குதலும், காம மயக்கம் ஒழிதலும்
எமதருமன் என் உயிரைப் பறிக்க வரும் அந்த அச்சந்தரும் மரண நாள் என்னை விட்டுத் தள்ளிப் போக வேண்டும். அதேபோல், எப்போதும் பெண்களைக் கண்டு அவர்கள் மீது அன்பு உருகி நிற்கும் கீழான காம மயக்கமும், அத்தகைய சகவாசமும் (சங்கதம்) என்னை விட்டு அடியோடு நீங்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இறைவனிடம் பிரார்த்திக்கிறார்.
2. முக்குணங்களை வென்று, ஐம்புலன்களை அடக்குதல்
மனிதனை உலக மாயையில் ஆழ்த்தும் சாத்வீகம், ராட்சசம், தாமசம் எனப்படும் மூன்று குணங்களும் (முக்குணம்) என்னுள் முழுமையாக அழிய வேண்டும். இரவும் பகலும் என்ற கால வேறுபாடுகளை மனதிலிருந்து முற்றிலுமாக ஒழித்து, மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐந்து பொறிகளால் ஏற்படும் சலனங்களையும் ஆசைகளையும் அறுத்தெறிய வேண்டும்.
3. கால பேதங்களைக் கடந்து கவிபாடும் பெருமை
இவ்வாறு உலக ஆசைகளையும், ஐம்புலன்களின் மயக்கத்தையும் அடக்கிய பிறகு, நிலையான பேரின்பத்தைத் தரும் உனது தாமரை மலர் போன்ற திருவடிகளின் பெருமைகளை நினைத்துச் சிறந்த கவிதைகளை நான் பாட வேண்டும். சிற்றின்பத்தை விடுத்து, இறைவனின் திருவடிகளைப் பாடுவதே பிறவியின் பெரும் பயன் என அவர் ஏங்குகிறார்.
4. திருச்செந்தூர் கந்தனின் மெய்ஞ்ஞான தரிசனம்
திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் கந்தவேளாகிய உன்னைத் தொடர்ந்து உணர்ந்து, உன்னைப் பற்றிய அந்த மெய்யறிவினில் ஒன்றிப்போகும் தெளிவான வழியை நான் பெற வேண்டும். என் மனதின் ஆசைகள் அவிழ்ந்து, என் பேச்சடங்கி, ‘நான்’ என்ற அகங்காரச் செயல்கள் யாவும் அழிந்து, உண்மையான ஞானச் சிந்தை எனக்குள் பிறக்க, உனது மெய்ஞ்ஞான தரிசனத்தை நான் எப்போது பெறுவேனோ?
5. தேவர் சிறைமீட்டலும் அரக்கர் அழிவும்
பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. பூங்கொத்துகளைத் தூவி, “சரணடைகிறேன், சரணடைகிறேன்” என்று தேவர்கள் தலைவனான இந்திரன் கும்பிட, அவனுக்கு அவனது தேவலோகப் பதவியை மீண்டும் பெற்றுத் தந்தவன் முருகன். மேலும், தேவர்களைத் துன்புறுத்திய கொடிய அரக்கர்கள் போர்க்களத்தில் மாண்டு ஒழியும்படி வீரம் காட்டியவன் அவன்.
6. மலையைப் பிளந்த வீரமும், தெய்வயானையின் காதலும்
சூரபத்மனுக்கு அரணாக நின்ற பெரிய கிரௌஞ்ச மலையானது இடிந்து பொடியாகும்படி தன் வேலாயுதத்தால் தாக்கிய மாவீரன் நீ. தேவேந்திரனின் வளர்ப்பு மகளும், யானையால் வளர்க்கப்பட்டவளுமான தெய்வயானையைத் திருமணம் செய்து, அவளை அன்போடு தழுவிய திண்மையான தோள்களை உடைய பெருமான் நீயே ஆவாய்.
7. கிண்கிணியும் சதங்கையும் ஒலிக்கும் தளர்நடை
உன் அழகிய பொன்னான இடுப்பில் அணிந்துள்ள கிண்கிணிகள் ‘கிணின் கிணின்’ என்று ஒலிக்கவும், காதுகளில் உள்ள குண்டலங்கள் அசைந்து ஒளியை வீசவும், சிவந்த பாதங்களில் உள்ள சதங்கைகள் ‘தந்தன தனந்தனம்’ எனத் தாளம் எழுப்பவும், ஒளிரும் தண்டைகள் ‘கலின் கலின்’ என ஒலிக்கவும் நீ நடந்து வரும் அழகு ஈடு இணையற்றது.
8. பார்வதி தேவி முத்தமிடும் குமரப் பெருமான்
இத்தனை அழகிய அணிகலன்களும் இசையொழுக்கத்தோடு ஒலிக்க, தத்தித் தத்தி நடந்து வரும் உனது அந்தச் செழுமையான தளர்நடையைக் கண்டு, அன்னை பார்வதி தேவி (சங்கரி) மனம் குழைந்து உருகி வந்து உனக்கு முத்தமிடுவாள். இத்தகைய பெருமைகளைக் கொண்ட, உலகம் முழுவதும் தொழுது வணங்கும் சரவணப் பெருமாளே! எனக்கு உன் தரிசனம் தந்தருள்வாயாக!
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், மனிதனின் அகங்காரம் அழிந்து இறைவனின் பேரின்ப தரிசனத்தைப் பெறுவதற்கான வழியை ஆழமாக விளக்குகிறது. மரண பயத்தையும், காம மயக்கத்தையும் நீக்கி, முக்குணங்களை ஒழித்து, ஐம்புலன்களை அடக்கி, இரவும் பகலும் அற்ற மெய்ஞ்ஞான நிலையில் திருச்செந்தூர் முருகனின் தாமரைத் திருவடிகளைப் பாடும் பாக்கியத்தை அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். தன் செயல்கள் யாவும் அழிந்து மெய்யறிவு பிறக்க முருகனின் தரிசனத்திற்காக ஏங்குகிறார். பாடலின் பிற்பாதியில், இந்திரன் வாழ்வு பெற அரக்கர்களை அழித்த முருகனின் வீரமும், கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்த ஆற்றலும் போற்றப்படுகின்றன. கிண்கிணி, சதங்கை, தண்டை ஆகியவை தாளகதியோடு ஒலிக்கத் தளர்நடை இட்டு வரும் குழந்தை முருகனின் அழகைக் கண்டு பார்வதி தேவி மனம் உருகி முத்தமிடும் காட்சியும், உலகமே தொழும் அந்தச் சரவணப் பெருமானின் புகழும் இப்பாடலில் மிக அழகாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. உலக மாயைகளை விட்டு இறைவனின் அழகையும் அருளையும் சிந்திப்பதே முக்திக்கு வழி என்பது இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 22 andhaganvarundhinam (thiruchchendhUr)
This song is widely regarded as a “Sadhana” (Spiritual Practice) song. It contains the essence of Raja Yoga and Gnana Yoga. The first half describes the process of attaining the highest state of silence (Mouna), while the second half visualizes the beautiful, rhythmic walking of the child Murugan, which is the reward for that silence.
1. Breaking the Cycle of Birth and Death
Arunagirinathar begins by addressing the fear of Yama (Andhakan – The Blind One/Death). He laments the cycle where Yama arrives daily to torture the soul, or metaphorically, the “death” we suffer every day through worldly attachments. He prays to cut off the “Sangam” (Association) with worldly desires and lust (Arivaiyar), which creates the “Guna” (characteristics/tendencies) that bind the soul. He addresses Murugan as the “Mukkuna Maala”—the One who transcends the three Gunas (Sattva, Rajas, Tamas) or the One who controls them.
2. Transcending Time and Duality
The poet describes the state of enlightenment as transcending the duality of “Andhi Pagal” (Day and Night). In spiritual terms, this means going beyond the passage of time and the alternating states of waking and sleeping to reach the eternal state of “Turiya.” He asks for the strength to destroy the “Indriya Sanchalam”—the agitation and wavering of the five senses. The method to achieve this control is to sing poems (Kavi Padi) about the greatness of Murugan’s Lotus Feet (Ambuya Padam).
3. The Realization of Tiruchendur
This verse describes a deep meditative process. Arunagirinathar says one must “Feel and Feel” (Unarndhu Unarndhu) the essence of Sendhil (Tiruchendur). It is not enough to just visit the temple; one must realize the divine vibration of the place. Through this deep feeling, one comes to “Know and Know” (Arindhu Arindhu) the Lord Kandhan. Finally, the soul must “Go into that Knowledge” (Arivinil Sendru). This describes the journey from feeling God to knowing God, and finally merging into that Consciousness.
4. The State of Absolute Silence (Summa Iru)
This is the most profound philosophical section of the song. The poet describes the dissolution of the ego. He asks for a state where:
- Chindhai Avizhndhu: The mind/intellect unties its knots and dissolves.
- Urai Ozhithu: Speech stops (Silence/Mauna).
-
En Seyal Azhindhu: The sense of “I am the doer” (Karma) is destroyed. He asks, “When will I attain this Mey (Truth) where I am nothing, and get Your true Darshan?”
5. Surrender of the King of Devas
The song shifts from philosophy to the glory of Murugan. It recalls how Indra (Purandaran) cried out “Saran! Saran!” (Surrender! Surrender!) to get his kingdom (Pathi) back from the demons. Murugan is described as the “Karumala” (Cloud-hued/Black destroyer) who exterminated the Asuras (Arakkar) to save the Devas. He is also described as the one who won the shoulders of Valli (Kunjari – meaning one raised by elephants or noble like an elephant).
6. The Shining Bells of the Divine Waist
Arunagirinathar now visualizes the beautiful form of the child Murugan walking towards him. He describes the golden waist ornaments (Thiru Arai) that shine like lightning (Minnal). The bells on the waist belt (Kinkini) make the sound “Kinin Kinin Kinin”. As the child moves, the heavy ear ornaments (Kundalam) swing back and forth, casting a radiant light (Prabai Veesa) that illuminates the surroundings.
7. The Rhythmic Anklets of the Toddler
The auditory experience intensifies. The poet describes the rhythmic walking style of the child. The anklets (Sathangai) and the warrior rings (Thandai) on the holy feet clash together. Arunagirinathar uses onomatopoeia to replicate this divine sound: “Thanan Thanan” and “Galin Galin”. This rhythmic description is meant to mesmerize the mind of the devotee, pulling it away from worldly noise to focus on the divine sound of the Lord’s steps.
8. The Mother’s Melting Heart
The song concludes with a touching scene of divine motherhood. Goddess Parvati (Sankari) is watching her son Murugan walk. Seeing his beautiful, faltering toddler steps (Chezhum Thalar Nadai), her mind melts in love (Manam Kuzhaindhu Uruga). Arunagirinathar addresses Murugan as the one who brings joy to his mother and is worshipped by the entire lineage of devotees (Santhathi) and the world (Jagam). He is the Saravana Perumal residing in Tiruchendur.
Summary
“Andhaganvarundhinam” is a journey from Fear to Bliss. It begins with the fear of Death and the struggle against the senses. It then prescribes a rigorous path of Gnana Yoga: dissolving the mind, stopping speech, and destroying the ego (“My Action”). Once this emptiness is achieved, the Divine fills it. The reward for this intense meditation is the vision of the Child Murugan of Tiruchendur, walking with jingling anklets (Galin Galin) and swinging earrings, a sight that melts even the heart of the Supreme Mother, Parvati.
Thiruppugal – திருப்புகழ்