Thiruppugazh 24 amboththavizhi (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 23 அமுத உததி விடம் (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 25 அருணமணி மேவு (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தந்தத் தனனத் தந்தத் தனனத்
தந்தத் தனனத் – தனதானா
அம்பொத் தவிழித் தந்தக் கலகத்
தஞ்சிக் கமலக் – கணையாலே
அன்றிற் குமனற் றென்றற் குமிளைத்
தந்திப் பொழுதிற் – பிறையாலே
எம்பொற் கொடிமற் றுன்பக் கலனற்
றின்பக் கலவித் – துயரானாள்
என்பெற் றுலகிற் பெண்பெற் றவருக்
கின்பப் புலியுற் – றிடலாமோ
கொம்புக் கரிபட் டஞ்சப் பதுமக்
கொங்கைக் குறவிக் – கினியோனே
கொன்றைச் சடையற் கொன்றைத் தெரியக்
கொஞ்சித் தமிழைப் – பகர்வோனே
செம்பொற் சிகரப் பைம்பொற் கிரியைச்
சிந்தக் கறுவிப் – பொரும்வேலா
செஞ்சொற் புலவர்க் கன்புற் றதிருச்
செந்திற் குமரப் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்தத் தனனத் தந்தத் தனனத்
தந்தத் தனனத் – தனதானா
அம்பு ஒத்த விழித் தந்தக் கலகத்து
அஞ்சிக் கமலக் – கணையாலே
அன்றிற்கும் அனல் தென்றற்கும் இளைத்து
அந்திப் பொழுதில் – பிறையாலே
எம் பொற் கொடி மற்று துன்பக் கலன் அற்று
இன்பக் கலவித் – துயரானாள்
என் பெற்று உலகில் பெண் பெற்றவருக்கு
இன்பப் புலி உற்றிடலாமோ
கொம்புக் கரி பட்டு அஞ்சப் பதுமக்
கொங்கைக் குறவிக்கு – இனியோனே
கொன்றைச் சடையற்கு ஒன்றைத் தெரியக்
கொஞ்சித் தமிழைப் – பகர்வோனே
செம் பொற் சிகரப் பைம் பொற் கிரியைச்
சிந்தக் கறுவிப் – பொரும் வேலா
செஞ் சொல் புலவர்க்கு அன்பு உற்ற திருச்
செந்தில் குமரப் – பெருமாளே.
English
thanthath thananath thanthath thananath
thanthath thananath – thanathānā
ampoth thavizhith thanthak kalakath
thanjik kamalak – kaNaiyAlE
anRiR kumanat RenRaR kumiLaith
thanthip pozhuthiR – piRaiyAlE
empoR kodimat Runpak kalanat
Rinpak kalavith – thuyarAnAL
enpet RulakiR peNpet Ravaruk
kinpap puliyut – RidalAmO
kompuk karipat tanjap pathumak
kongaik kuRavik – kiniyOnE
konRaic chadaiyaR konRaith theriyak
konjith thamizhaip – pakarvOnE
sempoR sikarap paimpoR kiriyaic
chinthak kaRuvip – porumvElA
senjoR pulavark kanput Rathiruc
chenthiR kumarap – perumALE.
English Easy Version
thanthath thananath thanthath thananath
thanthath thananath – thanathānā
am pOdhu avizhith thandha kalagaththu
anji kamala kaNaiyAlE
andrilku manatRu thendraRku iLaiththu
andhi pozhudhil piRaiyAlE
em pon kodi matRu un pal kalanam atRu
inba kalavi thuyar AnAL
en petRu ulagil peN petRavarukku
inba puli utRidal AmO
kombu kari pattu anja padhuma
kongai kuRavikku iniyOnE
kondRai sadaiyarkku ondRai theriya
konji thamizhai pagarvOnE
sem pon sigara paim pon giriyai
sindha kaRuvi porum vElA
sem sol pulavarkku anbu utRa thiru
chendhil kumara perumALE
திருப்புகழ் 24 அம்பொத்த விழி (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “அம்பொத் தவிழித்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமான் மீது பாடப்பெற்ற மிக அழகான பாடலாகும். இது பழந்தமிழ் இலக்கிய மரபான ‘அகத்துறை’ (காதல்) மாண்பினைப் பின்பற்றி அமைந்தது. முருகப்பெருமான் மீது தீவிரமான காதல் கொண்ட ஒரு பெண்ணின் (தலைவியின்) பிரிவாற்றாமையையும், அவளது நிலையைக் கண்டு வருந்தும் அவளது தாயின் புலம்பலையும் இப்பாடலின் முற்பகுதி விவரிக்கிறது. பிற்பகுதி முருகனின் வீரத்தையும் அருளையும் பேசுகிறது. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. மன்மதனின் தாமரை அம்பால் ஏற்பட்ட மையல்
அம்பினைப் போன்ற கூர்மையான கண்களை உடையவர் மன்மதன். அவன் தொடுக்கின்ற காதல் போரினால் ஏற்பட்ட கலகத்தாலும், அவன் வீசிய தாமரை மலர் என்னும் கணையாலும் தலைவி பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளாள். முருகப்பெருமானை நேரில் காண முடியாத பிரிவாற்றாமையால் அவள் உள்ளத்தில் காதல் மயக்கமும் அச்சமும் எழுந்துள்ளன.
2. இயற்கைக் கூறுகளால் ஏற்படும் காதல் வேதனை
பொதுவாக இன்பத்தைத் தரும் இயற்கை எழில், காதலில் தனித்திருக்கும் தலைவிக்குப் பெரும் துன்பத்தையே தருகிறது. இரவில் இணைபிரியாத அன்றில் பறவையின் குரலோசை, வீசுகின்ற குளிர்ந்த தென்றல் காற்று, மற்றும் மாலைப் பொழுதில் வானில் தோன்றும் பிறைச் சந்திரன் ஆகியவை அவளது பிரிவாற்றாமையை மேலும் தூண்டிவிட்டு அவளை மெலியச் செய்கின்றன.
3. அணிகலன்களை இழந்த பொற்கொடி
“எங்களுடைய பொற்கொடி போன்ற அருமையான இந்தப் பெண், முருகனின் மீதான காதல் மயக்கத்தால் தன் உடல் மெலிந்து, தான் அணிந்திருந்த அழகிய அணிகலன்களை எல்லாம் நழுவ விட்டுவிட்டாள். அவனுடன் கலக்க முடியாத பிரிவாற்றாமையால், இன்பத்தைத் தரக்கூடிய இளமைப் பருவத்திலேயே அவள் பெருந்துயரத்திற்கு ஆளாகித் தவிக்கிறாள்” என்று தாய் வருந்துகிறாள்.
4. பெற்ற தாயின் பெருந்துயரமும் புலம்பலும்
“இந்தப் পৃথিবীতে இன்பம் தருவாள் என்று எண்ணி ஒரு பெண் பிள்ளையைப் பெற்றெடுத்த தாய்க்கு, தன் மகள் இப்படி முருகனுக்காகக் காதல் நோயால் வாடுவதைப் பார்ப்பது பெரும் வேதனையாக உள்ளது. பெண்பிள்ளையைப் பெற்றவர்களுக்கு இப்படி ஒரு துன்பம் புலிபோல வந்து தாக்கலாமா?” என்று தலைவியின் தாய் தன் நெஞ்சம் பதைபதைக்கப் புலம்புகிறாள்.
5. யானையைக் கண்டு அஞ்சிய வள்ளியைக் காத்தவன்
பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் பெருமைகளைப் போற்றுகிறது. தினைப்புனத்தில் காவல் காத்திருந்த, தாமரை போன்ற மார்பகங்களை உடைய குறவர் குலப் பெண்ணான வள்ளியம்மை, நீண்ட கொம்புகளை உடைய காட்டு யானையைக் (முருகனுக்கு உதவ வந்த விநாயகரை) கண்டு பயந்து நடுங்கினாள். அப்போது நேரில் சென்று அவளைத் தழுவி அரவணைத்து இனிமை சேர்த்தவன் முருகப்பெருமான்.
6. சிவபெருமானுக்குப் பிரணவம் உபதேசித்த குருநாதன்
அழகிய கொன்றை மலர்களைத் தனது சடாமுடியில் சூடியுள்ளவர் சிவபெருமான். அந்தப் பரமேஸ்வரனுக்கே, ஒப்பற்ற ‘ஓம்’ என்ற பிரணவ மந்திரத்தின் உட்பொருளைத் தெளிவாகத் தெரியும்படியாக, தன் மழலை மாறாத இனிய செந்தமிழால் கொஞ்சி உபதேசித்த ஞானகுரு முருகப்பெருமான் ஆவான். தந்தைக்கு உபதேசித்த சுவாமிநாதன் அவன்.
7. கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்த வீர வேல்
சிவந்த பொன்னால் ஆன சிகரங்களைக் கொண்டதும், பச்சைப் பொன் போன்ற நிறமுடையதுமான அசுரர்களின் கிரௌஞ்ச மலையானது முற்றிலுமாகச் சிதறிப் பொடிபடும்படித் தாக்கியவன் முருகன். அசுரர்களின் மீது மிகுந்த கோபத்தோடு போரிட்டு, அந்த மலையைச் சாய்த்த வலிமைமிக்க வேலாயுதத்தை ஏந்திய மாவீரன் அவன்.
8. புலவர் போற்றும் திருச்செந்தூர்க் குமரப் பெருமான்
குற்றமற்ற செஞ்சொற்களால் சிறந்த கவிதைகளையும், திருப்புகழையும் பாடும் தமிழ்ப் புலவர்கள் மீது எல்லையில்லா அன்பும், அளப்பரிய கருணையும் கொண்டவன் முருகன். அலைகடல் ஒலிக்கும் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் குமரப் பெருமாளே! உன் மீது காதல் கொண்ட என் மகளின் மையல் நோய் தீர்த்து அருள்புரிவாயாக எனத் தாய் வேண்டுவதாக இப்பாடல் முடிகிறது.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், முருகப்பெருமான் மீது தீவிர பக்தி (காதல்) கொண்ட ஒரு ஆன்மாவின் தவிப்பை அகத்துறைப் பாடல் வடிவில் மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. மன்மதனின் அம்பால் தாக்கப்பட்டு, அன்றில் பறவை, தென்றல், பிறைச் சந்திரன் ஆகியவற்றால் காதல் வேதனை அடைந்து, உடல் மெலிந்து அணிகலன்களை இழந்த தன் மகளின் (தலைவியின்) நிலையைக் கண்டு ஒரு தாய் புலம்புவது போல இப்பாடல் அமைந்துள்ளது. யானையைக் கண்டு அஞ்சிய வள்ளியைக் கரம்பிடித்தவனும், சிவபெருமானுக்குத் தமிழால் பிரணவம் உபதேசித்தவனும், கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்த வீரவேலை ஏந்தியவனுமாகிய திருச்செந்தூர்க் குமரப் பெருமான், தமிழ்ப் புலவர்கள் மீது அன்பு கொண்டவன். அந்தப் பெருமான் தன் மகளின் துயரத்தைத் தீர்த்து முக்தி அருள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 24 amboththavizhi (thiruchchendhUr)
This song belongs to the “Akatthurai” (Inner/Love) genre of Tamil literature. Here, Arunagirinathar adopts the persona of a Mother (Nartrai) lamenting the condition of her daughter (the soul). The daughter has fallen desperately in love with Lord Murugan and is suffering the pangs of separation. The mother asks the Lord, “Is it fair to torment a girl like this?”
1. The War of the Eyes
The song opens with a dramatic comparison. The mother describes her daughter’s condition, stating that her eyes, which were once calm, now resemble arrows (Ambu) engaged in a war (Kalaham). The daughter is terrified of the “Lotus Arrows” (Kamala Kanai) of Manmatha (Cupid). In the state of romantic separation, the very glance of beauty becomes a source of pain, and the daughter feels as though she is being targeted by the god of love to force her union with Murugan.
2. The Torture of Nature’s Beauty
The mother lists the elements of nature that usually bring joy but are now causing agony to her daughter. The call of the Anril bird (a bird known for undying love), the gentle Southern Breeze (Thendral), and the rising crescent Moon (Pirai) in the evening (Anthipozhuthu) act as instruments of torture. For a lonely soul longing for the Divine, these romantic symbols serve only to highlight the absence of the Beloved, deepening the wound of separation.
3. The Withered Golden Vine
The mother refers to her daughter affectionately as “Em Por Kodi” (My Golden Vine). She laments that this beautiful vine is withering away due to “Thuyar” (Sorrow). The daughter is caught in a state of confusion, oscillating between the memory of “Inba Kalavi” (Pleasure of Union) and the current reality of separation. The mother paints a picture of a fragile soul that is physically fading because the spiritual longing is too intense to bear.
4. The Tiger in the Guise of Pleasure
This is a powerful metaphor used by Arunagirinathar. The mother asks a rhetorical question: “Is it right for mothers who bore daughters to face an ‘Inba Puli’ (Pleasure Tiger)?” Love is usually described as sweet, but here it is called a “Tiger” because it consumes the girl’s peace and life. It is disguised as “Pleasure” (Inbam), but its nature is predatory. The mother pleads, asking why her daughter must face such a fierce test of devotion.
5. The Sweetheart of the Hunter Girl
The song shifts from the complaint to the praise of Murugan. The mother addresses Him as the one who is sweet (Iniyone) to Valli (Kuravi). She recalls the episode where the Elephant (Ganesha) helped frighten Valli (Kombu Kari Pattu Anja) so she would seek refuge in Murugan’s arms. By citing this, the mother implies: “You helped Valli when she was scared; why don’t You help my daughter who is also scared of Cupid’s arrows?”
6. The Guru who Lisped in Tamil
Arunagirinathar praises Murugan as the Supreme Teacher. He refers to the legend where Murugan taught the meaning of the Pranava Mantra (‘Om’) to Lord Shiva (Konrai Sadaiyar—the one wearing Cassia flowers). Significantly, the poet says Murugan did this by “lisping” or speaking gently in Tamil (Konji Thamizhai Pagarvone). This highlights the sweetness and divinity of the Tamil language, suggesting that the ultimate truth was revealed through it.
7. The Destroyer of the Golden Mountain
The poet describes the martial prowess of the Lord. He addresses Him as the wielder of the Vel (Spear) that fought angrily (Sintha Karuvi) to destroy the Krauncha Mountain (Paimpon Giri). The mountain is described as having golden peaks. This signifies the destruction of the massive, shiny ego that blocks the soul from liberation. The mother reminds Murugan of his power to remove obstacles.
8. The Patron of Eloquent Poets
The song concludes by identifying the Lord as the resident of Tiruchendur (Senthil). He is described as the “Perumale” (Great One) who bestows love (Anbu Utra) upon poets who command “Sen Sol” (Rich/Eloquent Words). This implies that while the mother is complaining, Arunagirinathar (the poet) is actually receiving grace through the very act of singing this complaint. It affirms that Tiruchendur is the seat of Tamil culture and divine grace.
Summary
“Amboththavizhi” is a moving “Mother’s Lament.” The poet takes the role of a concerned mother watching her daughter (the devotee) suffer from the intense pain of separation from God. She complains that the moon, the breeze, and the birds are tormenting her child like a “Tiger disguised as Pleasure.” However, the solution lies in the second half of the song: She appeals to Lord Murugan, the one who loved Valli and taught Shiva, to show the same compassion to her daughter and relieve her suffering at Tiruchendur.
Thiruppugal – திருப்புகழ்