Thiruppugazh 27 aLagabAramalaindhu (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 26 அவனி பெறுந்தோடு (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 28 அறிவழிய மயல்பெருக (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனன தானன தந்தன தந்தன
தனன தானன தந்தன தந்தன
தனன தானன தந்தன தந்தன – தனதான
அளக பாரம லைந்துகு லைந்திட
வதனம் வேர்வுது லங்கிந லங்கிட
அவச மோகம்வி ளைந்துத ளைந்திட – அணைமீதே
அருண வாய்நகை சிந்திய சம்ப்ரம
அடர்ந காநுதி பங்கவி தஞ்செய்து
அதர பானம ருந்திம ருங்கிற – முலைமேல்வீழ்ந்
துளமும் வேறுப டும்படி ஒன்றிடு
மகளிர் தோதக இன்பின்மு யங்குதல்
ஒழியு மாறுதெ ளிந்துளம் அன்பொடு – சிவயோகத்
துருகு ஞானப ரம்பர தந்திர
அறிவி னோர்கரு தங்கொள்சி லம்பணி
உபய சீதள பங்கய மென்கழல் – தருவாயே
இளகி டாவளர் சந்தன குங்கும
களப பூரண கொங்கைந லம்புனை
இரதி வேள்பணி தந்தையும் அந்தண – மறையோனும்
இனது றாதெதிர் இந்திரன் அண்டரும்
ஹரஹ ராசிவ சங்கர சங்கர
எனமி காவரு நஞ்சினை யுண்டவர் – அருள்பாலா
வளர்நி சாசரர் தங்கள்சி ரம்பொடி
படவி ரோதமி டுங்குல சம்ப்ரமன்
மகர வாரிக டைந்தநெ டும்புயல் – மருகோனே
வளரும் வாழையு மஞ்சளும் இஞ்சியும்
இடைவி டாதுநெ ருங்கிய மங்கல
மகிமை மாநகர் செந்திலில் வந்துறை – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனன தானன தந்தன தந்தன
தனன தானன தந்தன தந்தன
தனன தானன தந்தன தந்தன – தனதான
அளக பாரம் அலைந்து குலைந்திட
வதனம் வேர்வு துலங்கி நலங்கிட
அவச மோகம் விளைந்து தளைந்திட – அணை மீதே
அருண வாய் நகை சிந்திய சம்ப்ரம
அடர் நகா நுதி பங்க விதம் செய்து
அதர பானம் அருந்தி மருங்கு இற – முலை மேல் வீழ்ந்து
உளமும் வேறுபடும்படி ஒன்றிடு
மகளிர் தோதக இன்பின் முயங்குதல்
ஒழியுமாறு தெளிந்து உளம் அன்பொடு – சிவ யோகத்து
உருகு ஞான பரம்பர தந்திர
அறிவினோர் கருதம் கொள் சிலம்பு அணி
உபய சீதள பங்கய மென் கழல் – தருவாயே
இளகிடா வளர் சந்தன குங்கும
களப பூரண கொங்கை நலம் புனை
இரதி வேள் பணி தந்தையும் அந்தண – மறையோனும்
இனது உறாது எதிர் இந்திரன் அண்டரும்
ஹர ஹரா சிவ சங்கர சங்கர
என மிகா வரு நஞ்சினை உண்டவர் – அருள் பாலா
வளர் நிசாசரர் தங்கள் சிரம் பொடி
பட விரோதம் இடும் குல சம்ப்ரமன்
மகர வாரி கடைந்த நெடும் புயல் – மருகோனே
வளரும் வாழையும் மஞ்சளும் இஞ்சியும்
இடைவிடாது நெருங்கிய மங்கல
மகிமை மா நகர் செந்திலில் வந்து உறை – பெருமாளே.
English
thanana thānana thanthana thanthana
thanana thānana thanthana thanthana
thanana thānana thanthana thanthana – thanathāna
aLaka pArama lainthuku lainthida
vathanam vErvuthu langina langida
avasa mOkamvi Lainthutha Lainthida – aNaimeethE
aruNa vAynakai sinthiya samprama
adarna kAnuthi pangavi thamseythu
athara pAnama runthima rungiRa – mulaimElveezhn
thuLamum vERupa dumpadi onRidu
makaLir thOthaka inpinmu yanguthal
ozhiyu mARuthe LinthuLam anpodu – sivayOkath
thuruku njAnapa rampara thanthira
aRivi nOrkaru thangoLsi lampaNi
upaya seethaLa pangaya menkazhal – tharuvAyE
iLaki dAvaLar santhana kunguma
kaLapa pUraNa kongaina lampunai
irathi vELpaNi thanthaiyum anthaNa – maRaiyOnum
inathu RAthethir inthiran aNdarum
haraha rAsiva sankara sankara
enami kAvaru nanjinai yuNdavar – aruLbAlA
vaLarni sAsarar thangaLsi rampodi
padavi rOthami dumkula sampraman
makara vArika dainthane dumpuyal – marukOnE
vaLarum vAzhaiyu manjaLum injiyum
idaivi dAthune rungiya mangala
makimai mAnakar senthilil vanthuRai – perumALE.
English Easy Version
thanana thānana thanthana thanthana
thanana thānana thanthana thanthana
thanana thānana thanthana thanthana – thanathāna
aLaga pAram alaindhu kulaindhida
vadhanam vErvu thulangi nalangida
avasa mOgam viLaindhu thaLaindhida aNai meedhE
aruNa vAy nagai sindhiya samprama
adar nagA nudhi panga vidham seythu
adhara pAnam arundhi marungu iRa mulai mEl veezhndhu
uLamum vERu padumbadi ondridu
magaLir thOdhaga inbin muyangudhal
ozhiyum ARu theLindhu uLam anbodu siva yOgaththu
urugu njAna parampara thandhira
aRivinOr karudhum koL silambu aNi
ubaya seethaLa pangaya men kazhal tharuvAyE
iLagidA vaLar sandhana kunguma
kaLaba pooRaNa kongai nalam punai
irathi vEL paNi thandhaiyum andhaNa maRaiyOnum
inadhu uRAdhu edhir indhiran aNdarum
hara harA siva sangara sangara
ena migA varu nanjinai uNdavar aruL bAlA
vaLar nisAsarar thangaL siram podi
pada virOdham idum kula sampraman
magara vAri kadaindha nedum puyal marugOnE
vaLarum vAzhaiyum manjaLum injiyum
idai vidAdhu nerungiya mangala
magimai mA nagar sendhilil vandhu uRai perumALE
திருப்புகழ் 27 அளக பாரமலைந்து (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “அளக பாரம லைந்துகு லைந்திட…” என்று தொடங்கும் இந்தத் திருப்புகழ், திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானின் புகழ்பாடும் மிகச் சிறந்த பாடலாகும். பாடலின் முற்பகுதியில் மனிதர்களை மயக்கும் சிற்றின்பத்தின் தன்மையையும், அதிலிருந்து விடுபட்டு மெய்ஞ்ஞானம் பெறும் வழியையும் அருணகிரிநாதர் கூறுகிறார். பிற்பகுதியில் சிவபெருமான், திருமால் ஆகியோரின் பெருமைகளையும், இயற்கை வளம் நிறைந்த திருச்செந்தூரின் சிறப்பையும் அழகாக விவரிக்கிறார். இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:
1. பஞ்சணையில் நிகழும் காம மயக்கம்
விலைமாதர்களுடன் பஞ்சணையில் கூடி மகிழும்போது, அவர்களின் கனமான கூந்தல் பாரம் அவிழ்ந்து குலையவும், முகத்தில் வியர்வை அரும்பி வாடவும் சிற்றின்ப மயக்கம் மேலிடுகிறது. தங்களையே மறந்து (அவச மோகம்) காம உணர்வில் கட்டுண்டு கிடக்கும் மனிதர்களின் கீழான நிலையை அருணகிரிநாதர் பாடலின் தொடக்கத்திலேயே ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறார்.
2. சிற்றின்ப லீலைகளும் வஞ்சனையும்
சிவந்த உதடுகளில் புன்னகையைச் சிந்தி, தங்கள் நகங்களால் மார்பில் வடுக்களை ஏற்படுத்தி ஆடவர்களை அவர்கள் மயக்குகிறார்கள். இதழ்களில் ஊறும் அமுதத்தைப் பருகியும், மென்மையான இடை முறியும்படியாக அவர்களின் மார்பகங்களின் மீது வீழ்ந்தும் காம லீலைகளில் ஈடுபடும் இழிவான செயல்களை இங்கே விவரிக்கிறார்.
3. மாயையை விடுத்துச் சிவயோகம் நாடல்
இப்படியாக, மனிதர்களின் நல்ல மனம் வேறுபட்டுச் சிதையும்படியாக, வஞ்சனை பொருந்திய விலைமாதர்களின் பொய்யான இன்பத்தில் மயங்கிக் கிடக்கும் இந்த இழிநிலை என்னை விட்டு ஒழிய வேண்டும். என் உள்ளம் தெளிவடைந்து, இறைவனின் மீது தூய அன்பு கொண்டு, மேலான சிவயோக நிலையில் என் மனம் உருக வேண்டும் என்று அவர் வேண்டுகிறார்.
4. மெய்ஞ்ஞானிகளும் குளிர்ந்த தாமரைத் திருவடியும்
அத்தகைய சிவயோகத்தை அடைந்த சிறந்த ஞானிகளும், மேலான அறிவுடையவர்களும் எந்நேரமும் தங்கள் சிந்தையில் வைத்துப் போற்றுவது முருகப்பெருமானின் திருவடிகளையே ஆகும். சிலம்புகள் அணிந்ததும், குளிர்ந்த தாமரை மலரைப் போன்று மென்மையானதுமான உனது இரண்டு திருவடிகளையும் அடியேனுக்குத் தந்தருள வேண்டும் என முருகனிடம் ஏங்குகிறார்.
5. திருமாலும் பிரம்மனும் போற்றும் தெய்வம்
பாடலின் பிற்பகுதி இறைவனின் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. சந்தனம் மற்றும் குங்குமம் அணிந்த அழகிய மார்பகங்களைக் கொண்ட இரதி தேவியின் கணவனான மன்மதனைப் பெற்றெடுத்த திருமாலும், நான்கு வேதங்களையும் ஓதும் பிரம்மதேவனும் தங்களுக்குள் எவ்வித வேறுபாடும் இன்றி உன்னைச் சரணடைந்து போற்றுகின்றார்கள்.
6. ஆலகால நஞ்சுண்ட ஈசனின் அருள்பாலன்
தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது வெளிப்பட்ட ஆலகால நஞ்சினைக் கண்டு தேவேந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் பயந்து நடுங்கினார்கள். அப்போது அவர்கள், “ஹர ஹர சிவ சங்கர” என்று முறையிட, அந்தப் பெருநஞ்சினை உலகைக் காப்பதற்காக உண்ட பரமேஸ்வரனின் பெருமைமிக்க அருட்குழந்தையே முருகப்பெருமான்!
7. அசுரரை அழித்த திருமால் மருகன்
இரவில் சஞ்சரிக்கும் கொடிய அசுரர்களின் (நிசாசரர்) தலைகள் யாவும் பொடிப்பொடியாகும்படி, அவர்களோடு போர் செய்து அழித்த பெருமைமிக்க குல நாயகன் முருகன். மகர மீன்கள் வாழும் பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதம் எடுத்தவரும், நீண்ட கார்மேகம் போன்ற நிறத்தை உடையவருமான திருமாலின் அன்பான மருமகன் அவன்.
8. இயற்கை வளம் செழிக்கும் திருச்செந்தூர்
வாழை மரங்களும், மஞ்சள் செடிகளும், இஞ்சிச் செடிகளும் சிறிதும் இடைவெளியின்றி மிகவும் நெருக்கமாகச் செழித்து வளர்ந்துள்ள இயற்கை வளம் நிரம்பியது திருச்செந்தூர். மங்கலமும், மகிமையும் பொருந்திய அத்தகைய பெரிய நகரமான திருச்செந்தூரில் (செந்தில்) வந்து வீற்றிருந்து அடியார்களுக்கு அருள்பாலிக்கும் பெருமாளே! என்னைக் காம மாயையிலிருந்து காத்தருள்வாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மயக்கத்தின் அபாயத்தையும், அதிலிருந்து விடுபட்டு மெய்ஞ்ஞானம் அடையும் வழியையும் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. விலைமாதர்களின் கூந்தல் குலையவும், முகம் வேர்க்கவும் பஞ்சணையில் நிகழும் காம லீலைகளில் உழன்று மனித மனம் சிதைவதை அருணகிரிநாதர் வெறுக்கிறார். இந்த வஞ்சனை இன்பத்தை விடுத்து, ஞானிகள் தங்கள் சிந்தையில் தியானிக்கும் குளிர்ந்த தாமரைத் திருவடிகளைத் தமக்கு அருளுமாறு முருகனை அவர் வேண்டுகிறார். திருமாலும் பிரம்மனும் போற்றும் தெய்வமாகவும், ஆலகால நஞ்சினை உண்ட சிவபெருமானின் மகனாகவும், அசுரர்களை அழித்தவனும் பாற்கடல் கடைந்த திருமாலின் மருமகனுமாகிய முருகப்பெருமானை இப்பாடல் சிறப்பிக்கிறது. வாழை, மஞ்சள், இஞ்சி என இயற்கை வளங்கள் செழித்தோங்கும் மங்கல நகரான திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் முருகனின் திருவருளே பிறவித் துயரை நீக்கும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 27 aLagabAramalaindhu (thiruchchendhUr)
This song is a classic example of Arunagirinathar’s “Virakti” (detachment) style. He paints a graphic, almost exhausting picture of physical intimacy to highlight its futility, and then contrasts it with the cool, eternal peace of “Siva Yoga” and the fertile beauty of Tiruchendur.
1. The Disarray of Passion
Arunagirinathar begins by describing the intense physical exertion involved in worldly pleasure. He depicts a scene where the heavy, beautiful hair (Alaga Baram) becomes disheveled and untied (Kulainthida) during intimacy. The face is covered in beads of sweat (Vethanam Vervu) due to the heat of passion. The poet uses the word “Avasam” (Loss of Control) to describe this state where the mind is overwhelmed by “Moham” (Lust), leaving the individual exhausted and powerless on the bed.
2. The Marks of Attachment
The poet continues to detail the physical act, mentioning the red lips (Aruna Vay) and the marks left by fingernails (Naka Nuthi). He describes the act of drinking from the lips (Athara Panam) and falling upon the chest. While these descriptions seem erotic, in the context of Thiruppugazh, they serve to show the “Binding” nature of the body. The soul gets trapped in these sensory experiences, mistaking the biting and scratching of the flesh for true happiness.
3. The Deception of the Senses
Arunagirinathar identifies the nature of this pleasure as “Thothakam” (Deception/Illusion). He notes that while engaging in this union, the mind (Ulam) changes and wavers (Verupadum). It is not a steady state of bliss but a fluctuating state of excitement and exhaustion. He realizes that this “happiness” is actually a trap set by women (representing Maya). He prays for the clarity of mind (Thelinthu) to escape this cycle and find a way (Ozhiyum Aru) to stop this endless pursuit of the flesh.
4. The Path of Siva Yoga
The antidote to the “Heat of Lust” is the “Coolness of Yoga.” Arunagirinathar asks for the “Seethala Pangaya Men Kazhal” (Cool, Lotus-like Soft Feet) of the Lord. He mentions that these feet are sought after by those who practice “Siva Yogam”. These are the wise seers (Arivinor) whose hearts melt (Urugu) in devotion. The poet longs to shift his focus from the temporary warmth of a lover’s embrace to the eternal, cooling refuge of the Lord’s feet.
5. The Chant of “Hara Hara”
The song shifts to a grand mythological scale to describe Murugan’s lineage. The poet recalls the churning of the milky ocean when the deadly Halahala poison emerged. All the Devas, including Indra, were terrified and ran without stopping (Inathu Rathu Ethir). They cried out the great mantra: “Hara Hara Siva Sankara, Sankara!” This highlights that when the world is in total peril, the only refuge is the Supreme Lord Shiva.
6. The Consumer of Poison (Neelakanta)
Arunagirinathar describes Shiva as the Compassionate One who ate the excessive, burning poison (Mika Varu Nanjinai Undavar) to save the universe. Murugan is addressed as “Arul Bala”—the Son of Grace born to this Savior. This implies that since the Father saved the world from the cosmic poison, the Son (Murugan) can certainly save the devotee from the “poison” of lust and worldly attachment.
7. The Nephew of the Cosmic Preserver
The poet connects Murugan to Lord Vishnu to emphasize his valor. He describes Vishnu as the one who churned the ocean (Makara Vari Kadaintha) and as the “Nedum Puyal” (Great Dark Cloud). Murugan is the nephew (Marugone) of this powerful God. The verse also mentions the destruction of the Nisasarar (Demons/Night-wanderers) whose heads were pulverized (Siram Podipada). This signifies Murugan’s power to crush the demons of ignorance.
8. The Auspicious City of Tiruchendur
The song concludes with a vibrant description of the natural landscape of Tiruchendur. Unlike the chaotic bedroom scene in the beginning, the temple city is described as orderly and fertile. It is a place where plantains (Vazhai), turmeric (Manjal), and ginger (Inji) grow densely and incessantly (Idaividathu). It is hailed as a “Mangala Makimai Ma Nagar”—a Great City of Auspicious Glory. The external fertility of the land reflects the internal spiritual richness one gains by worshipping there.
Summary
“Alagabaramalaindhu” is a song of Transition from Heat to Coolness. Arunagirinathar vividly depicts the exhausting heat, sweat, and disarray of lust, calling it a “Deception” (Thothakam). He seeks to replace this with the “Cool Lotus Feet” of Murugan. By invoking the dramatic story of Shiva consuming the Halahala poison amidst chants of “Hara Hara”, the poet reminds us that the Divine is the only refuge when we are overwhelmed by the “poison” of our own desires. The song ends in the lush, green, auspicious surroundings of Tiruchendur, symbolizing the peace attained by the devotee.
Thiruppugal – திருப்புகழ்