திருப்புகழ் 29 அனிச்சம் கார்முகம் (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 29 anichchamkArmugam (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 28 அறிவழிய மயல்பெருக (திருச்செந்தூர்)      –      திருப்புகழ் 30 அனைவரும் மருண்டு (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தனத்தந் தானன தானன தானன
தனத்தந் தானன தானன தானன
தனத்தந் தானன தானன தானன – தனதான

அனிச்சங் கார்முகம் வீசிட மாசறு
துவட்பஞ் சானத டாகம்வி டாமட
அனத்தின் தூவிகு லாவிய சீறடி – மடமானார்

அருக்கன் போலொளி வீசிய மாமர
கதப்பைம் பூணணி வார்முலை மேல்முகம்
அழுத்தும் பாவியை யாவியி டேறிட – நெறிபாரா

வினைச்சண் டாளனை வீணணை நீணிதி
தனைக்கண் டானவ மானநிர் மூடனை
விடக்கன் பாய்நுகர் பாழனை யோர்மொழி – பகராதே

விகற்பங் கூறிடு மோகவி காரனை
அறத்தின் பாலொழு காதமு தேவியை
விளித்துன் பாதுகை நீதர நானருள் – பெறுவேனோ

முனைச்சங் கோலிடு நீலம கோததி
அடைத்தஞ் சாதஇ ராவண னீள்பல
முடிக்கன் றோர்கணை யேவுமி ராகவன் – மருகோனே

முளைக்குஞ் சீதநி லாவொட ராவிரி
திரைக்கங் காநதி தாதகி கூவிள
முடிக்குஞ் சேகரர் பேரரு ளால்வரு – முருகோனே

தினைச்செங் கானக வேடுவ ரானவர்
திகைத்தந் தோவென வேகணி யாகிய
திறற்கந் தாவளி நாயகி காமுறும் – எழில்வேலா

சிறக்குந் தாமரை யோடையில் மேடையில்
நிறக்குஞ் சூல்வளை பால்மணி வீசிய
திருச்செந் தூர்வரு சேவக னேசுரர் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனத்தந் தானன தானன தானன
தனத்தந் தானன தானன தானன
தனத்தந் தானன தானன தானன – தனதான

அனிச்சம் கார்முகம் வீசிட மாசு அறு
துவட் பஞ்சான தடாகம் விடா மட
அனத்தின் தூவி குலாவிய சீறடி – மடமானார்

அருக்கன் போல் ஒளி வீசிய மா மரகதப்
பைம் பூண் அணி வார் முலை மேல் முகம்
அழுத்தும் பாவியை ஆவி ஈடேறிட – நெறி பாரா

வினைச் சண்டாளனை வீணனை நீள் நிதி
தனைக் கண்டு ஆணவமான நிர்மூடனை
விடக்கு அன்பாய் நுகர் பாழனை ஓர் மொழி – பகராதே

விகற்பம் கூறிடும் மோக விகாரனை
அறத்தின் பால் ஒழுகாத மூதேவியை
விளித்து உன் பாதுகை நீ தர நான் அருள் – பெறுவேனோ

முனைச் சங்கு ஒலிடு நீல மகோததி
அடைத்து அஞ்சாத இராவணன் நீள் பல
முடிக்கு அன்று ஓர் கணை ஏவும் இராகவன் – மருகோனே

முளைக்கும் சீத நிலாவொடு அரா விரி
திரைக் கங்கா நதி தாதகி கூவிளம்
முடிக்கும் சேகரர் பேர் அருளால் வரு – முருகோனே

தினைச் செங் கானக வேடுவர் ஆனவர்
திகைத்து அந்தோ என வேகணி ஆகிய
திறல் கந்தா வள்ளி நாயகி காமுறும் – எழில் வேலா

சிறக்கும் தாமரை ஓடையில் மேடையில்
நிறக்கும் சூல் வளை பால் மணி வீசிய
திருச்செந்தூர் வரு சேவகனே சுரர் – பெருமாளே.

English

thanaththan thānana thānana thānana
thanaththan thānana thānana thānana
thanaththan thānana thānana thānana – thanathāna

aniccang kArmukam veesida mAsaRu
thuvatpan jAnatha tAkamvi dAmada
anaththin thUviku lAviya seeRadi – madamAnAr

arukkan pOloLi veesiya mAmara
kathappaim pUNaNi vArmulai mElmukam
azhuththum pAviyai yAviyi dERida – neRipArA

vinaiccaN dALanai veeNaNai neeNithi
thanaikkaN dANava mAnanir mUdanai
vidakkan pAynukar pAzhanai yOrmozhi – pakarAthE

vikaRpang kURidu mOkavi kAranai
aRaththin pAlozhu kAthamu thEviyai
viLiththun pAthukai neethara nAnaruL – peRuvEnO

munaiccang kOlidu neelama kOthathi
adaiththan jAthai rAvaNa neeLpala
mudikkan ROrkaNai yEvumi rAkavan – marukOnE

muLaikkunj ceethani lAvoda rAviri
thiraikkang gAnathi thAthaki kUviLa
mudikkunj sEkarar pEraru LAlvaru – murukOnE

thinaicceng kAnaka vEduva rAnavar
thikaiththan thOvena vEkaNi yAkiya
thiRaRkan thAvaLi nAyaki kAmuRum – ezhilvElA

siRakkun thAmarai yOdaiyil mEdaiyil
niRakkunj cUlvaLai pAlmaNi veesiya
thiruccen thUrvaru sEvaka nEsurar – perumALE.

English Easy Version

thanaththan thānana thānana thānana
thanaththan thānana thānana thānana
thanaththan thānana thānana thānana – thanathāna

anichcham kArmugam veesida mAsu aRu
thuval panjAnadha thAgam vidA mada
anaththin thoovi kulAviya seer adi mada mAnAr

arukkan pOl oLi veesiya mA maragadha
paim pooN aNi vAr mulai mEl mugam
azhuththum pAviyai Avi idERida neRi pArA

vinai saNdALanai veeNanai neeL nidhi
thanai kaNdu ANavam Ana nirmoodanai
vidakku anbAy nugar pAzhanai Or mozhi pagarAdhE

vigarpam kooRidu mOga vigAranai
aRaththin pAl ozhugAdha mudhEviyai
viLiththu un pAdhugai nee thara nAn aruL peRuvEnO

munai sangu ol idu neela magOdhadhi
adaiththu anjAdha irAvaNa neeL pala
mudikku andru Or kaNai Evum irAgavan marugOnE

muLaikkum seetha nilAvodu arA viri
thirai gangA nadhi thAdhagi kooviLa
mudikkum sEgarar pEr aruLAl varu murugOnE

thinai sem kAnaga vEduvar Anavar
thigaiththu andhO ena vEgaNi Agiya
thiRal kandhA vaLLi nAyagi kAmuRum ezhil vElA

siRakkum thAmarai Odaiyil mEdaiyil
niRakkum sool vaLai pAl maNi veesiya
thiru chendhoor varu sEvaganE surar perumALE

திருப்புகழ் 29 அனிச்சம் கார்முகம் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “அனிச்சங் கார்முகம் வீசிட…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானைப் போற்றிப் பாடப்பட்ட மிக ஆழமான பாடலாகும். சிற்றின்ப மாயையிலும், பொருளாசையிலும் வீழ்ந்து அறநெறி தவறிய தன் கொடிய வினைகளை எண்ணி வருந்தும் ஒரு ஆன்மா, முக்தி வேண்டி முருகப்பெருமானின் திருவடிகளைச் சரணடையும் உன்னத நிலையை இப்பாடல் மிகச் சிறப்பாக விவரிக்கிறது. இப்பாடலின் விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. அனிச்ச மலர் போன்ற பாதங்களை உடைய மடமானார்

உலகில் உள்ள மலர்களிலேயே மிகவும் மென்மையானது அனிச்ச மலர். அந்த அனிச்ச மலரை விடவும் மிகவும் மென்மையான பாதங்களைக் கொண்டவர்கள் விலைமாதர்கள். குற்றமற்ற, தூய்மையான இலவம் பஞ்சினால் செய்யப்பட்ட மெத்தைகளை விட்டு அகலாதவர்களும், மடப்பம் பொருந்திய அன்னப்பறவையின் தூவிகள் போன்ற மென்மையான பாதங்களை உடையவர்களும், இளமானின் பார்வையை ஒத்த கண்களை உடையவர்களுமான அந்தப் பெண்களின் அழகை அருணகிரிநாதர் இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் வர்ணிக்கிறார்.

2. சிற்றின்பத்தில் அழுந்தும் பாவியின் தவிப்பு

சூரியனைப் போன்று பிரகாசமாக ஒளி வீசுகின்ற, சிறந்த மரகதப் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட பசும்பொன் அணிகலன்களை அணிந்த விலைமாதர்களின் மார்பகங்களின் மீது தன் முகத்தை வைத்து அழுத்திச் சிற்றின்பத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கிறான் மனிதன். இப்படிப்பட்ட இழிவான காம மாயையில் உழலும் பாவியான நான், என்னுடைய ஆன்மா ஈடேற்றம் பெறுவதற்கும், முக்தி அடைவதற்குமான நல்வழியைச் சிறிதும் தேடாமல் வீணாகக் கெட்டுப் போகிறேன்.

3. தீவினைகளும் பொருளாசையும் மிக்க மூடத்தனம்

தீய வினைகளை மட்டுமே செய்கின்ற சண்டாளனும், வீணானவர்களோடு இணங்கித் திரிகின்றவனும் நான். பெருத்த செல்வத்தைக் கண்டவுடன் ஆணவம் கொண்டு ஆடும் அவமானம் மிகுந்த மூடனும், ஊன் கலந்த உணவுகளை (விடக்கு) மிகவும் விரும்பி உண்ணும் வீணனும் நானே ஆவேன். இப்படிப்பட்ட கீழான குணங்களைக் கொண்ட எனக்கு, நல்வழி காட்டும் ஒரு நல்ல வார்த்தையைக் கூட வேறு எவரும் இதுவரை கூறவில்லை.

4. அறநெறி தவறிய அடியேனுக்கு அருள்புரிவாயா?

எப்போதும் விகற்பமான (மாறுபாடான) வார்த்தைகளையே பேசுகின்றவனும், காம விகாரங்கள் நிறைந்தவனும் நான். அறநெறிகளில் சிறிதும் ஒழுகாமல், மூதேவியைப் (பாவத்தின் வடிவம்) போல வாழும் என்னை நீயே நேரில் அழைத்து, உனது அழகிய திருவடிகளைத் (பாதுகை) தந்து ஆட்கொள்வாயா? அத்தகைய பேரருளைப் பெறும் பாக்கியம் என்றாவது ஒருநாள் எனக்குக் கிடைக்குமா? என்று அருணகிரிநாதர் ஏங்கித் தவிக்கிறார்.

5. இராவணனை வதம் செய்த இராமனின் மருகன்

பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் வீரத்தையும் அவனது தெய்வீகப் பின்னணியையும் பேசுகிறது. கூர்மையான சங்குகள் முழங்குகின்ற, கரிய நிறம் கொண்ட பெரிய கடலின் மீது அணையைக் கட்டிப் பாலம் அமைத்தவர் திருமால் அவதாரமான இராமபிரான். கொடியவனும், சிறிதும் அஞ்சாதவனுமான இராவணனின் நீண்ட பல தலைகளும் அறுபட்டு விழும்படி, ஒப்பற்ற ஒரு கணையை (அம்பை) விடுத்த அந்த இராமபிரானின் திருமருகனே முருகவேள்!

6. சிவபெருமானின் பேரருளால் அவதரித்த குமாரன்

வானில் முளைத்து வரும் குளிர்ந்த பிறைச் சந்திரன், படம் எடுத்தாடும் பாம்பு, அலைகள் வீசும் கங்கா நதி, ஆத்தி மலர், மற்றும் கூவிள இலை (வில்வம்) ஆகிய அனைத்தையும் தனது சடாமுடியில் சூடியுள்ளவர் சிவபெருமான். அத்தகைய சிறப்புமிக்க பரமேஸ்வரனின் பேரருளால் இந்த உலகைக் காப்பதற்காக அவதரித்த குமாரனே முருகப்பெருமான்.

7. வேடர்களைத் திகைக்கச் செய்த வள்ளியின் காதலன்

செழிப்பான தினைப்புனத்தைக் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்த குறிஞ்சி நிலத்து வேடர்கள், “ஐயோ, அந்தோ!” என்று திகைத்து நிற்கும்படியாக, மிகவும் விரைந்து சென்று அவர்களின் காவல் அரணைத் தகர்த்த மாவீரன் முருகன். அந்த வேடர்கள் வளர்த்த குறத்தியான வள்ளியம்மை மிகவும் விரும்பிப் போற்றும் அழகிய வேலாயுதத்தை ஏந்திய திறல் கந்தன் அவன்.

8. முத்தீனும் சங்குகள் சூழ்ந்த திருச்செந்தூர்ச் சேவகன்

சிறந்து விளங்கும் தாமரை மலர்கள் நிறைந்த ஓடைகளின் கரைகளில் அமைந்த மேடைகளில், கருவுற்ற சங்குகள் (சூல் வளை) பால் போன்ற வெண்மையான முத்துக்களை ஈன்று வீசுகின்ற இயற்கை வளம் நிறைந்தது திருச்செந்தூர். அத்தகைய சிறப்புமிக்க திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் மாவீரனே (சேவகன்)! தேவர்களின் பெருமாளே! எனக்கு முக்தி அருள்புரிவாயாக.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயையிலும் ஆணவத்திலும் சிக்கிய மனிதனின் இழிநிலையை எடுத்துரைத்து, அதிலிருந்து மீள இறைவனின் திருவடியை நாடும் தத்துவத்தை அழகாகப் பதிவு செய்துள்ளது. அனிச்ச மலர் போன்ற பாதங்களை உடைய விலைமாதர்களின் மையலில் சிக்கி, ஆன்மா ஈடேறும் வழியை மறந்தவனாகவும், பொருளாசை கொண்ட மூடனாகவும், அறநெறி தவறியவனாகவும் இருக்கும் தனக்குத் தன் திருவடியைத் தந்து அருளுமாறு அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் மன்றாடுகிறார். கடலில் அணையிட்டு இராவணனை வதம் செய்த இராமபிரானின் மருமகனாகவும், பிறைச்சந்திரன் மற்றும் கங்கையைச் சூடிய சிவபெருமானின் பேரருளால் உதித்தவனாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். தினைப்புனத்தில் வேடர்கள் திகைக்க வள்ளியம்மையைக் கரம்பிடித்தவனும், சங்குகள் முத்துக்களை வீசும் தாமரை ஓடைகள் நிறைந்த திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் தேவர்களின் நாதனுமாகிய முருகப்பெருமானின் திருவருளே பிறவிப் பிணியை அறுக்கும் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 29 anichchamkArmugam (thiruchchendhUr)

This song is a brutally honest “Atma-Vichar” (Self-Inquiry). Arunagirinathar lists his own flaws with ruthless precision—arrogance, gluttony, lust, and divisiveness—and asks if such a flawed person can ever receive the Holy Sandals (Padukas) of the Lord.

1. The Softness of the Trap

Arunagirinathar begins by describing the physical beauty that distracts the soul. He compares the feet of women to the Anicham flower (a flower so delicate it withers if smelled) and the soft feathers of a Swan (Anaththin Thoovi). He describes himself as a sinner who buries his face in the chest of these women, which is adorned with emerald necklaces (Maragatha Paim Poon). He confesses that he is lost in this sensory softness, forgetting the hard reality of spiritual life.

2. The Arrogance of Wealth

The poet turns his gaze inward to critique his character. He calls himself a “Veenan” (Useless person) and a “Vinai Chandalan” (A sinner by karma). He specifically highlights the sin of pride. He admits that upon seeing his “Long Wealth” (Nee Nithi), he became filled with “Aanavam” (Ego/Arrogance). He labels himself a “Nirmudan”—a complete, hopeless fool who allowed money to blind his spiritual vision.

3. The Glutton for Flesh

Arunagirinathar uses strong language to describe his attachment to the body. He calls himself “Vidakkan”—one who is obsessed with flesh (eating meat or pampering the fleshy body). He admits to being a “Pazhan” (A wasteful/despicable person) who spends his time enjoying the comforts of the body (Pay Nugar), ignoring the fact that this body is temporary and perishable.

4. The Divider and the Lawbreaker

The confession continues. He describes himself as a “Moka Vikaran”—one whose mind is twisted by delusion. He admits to causing “Vikarpam”—differentiation, conflict, or speaking words that split people apart. He acknowledges that he has not followed the path of “Aram” (Dharma/Righteousness). He calls himself a “Muthevi” (The deity of misfortune/Jyestha), implying he feels unlucky and wretched due to his lack of virtue.

5. The Prayer for the Holy Sandals

After this intense list of self-condemnations, the poet asks a poignant question: “Will I ever receive grace?” He specifically asks for the “Pathukai” (The Holy Sandals/Feet) of the Lord. He asks Murugan to give this grace “Vilitthu”—meaning, without the poet having to beg or without the Lord having to shout a command. He hopes for a silent, merciful transmission of grace that overlooks his many flaws.

6. The Nephew of the Ocean-Tamer (Rama)

The song shifts from the poet’s darkness to the Lord’s glory. He references the Ramayana. He describes Lord Rama (Iragavan) as the one who built a dam/bridge across the blue ocean (Neela Magodadhi) that is full of conch shells. Rama is the one who fired arrows to sever the ten heads of Ravana (Pathu Mudi). Murugan is addressed as the Marugone (Nephew) of this valorous Rama, suggesting that Murugan possesses the same strength to destroy the “Ravana” of the poet’s ego.

7. The Son of the Cosmic Ascetic (Shiva)

Arunagirinathar traces Murugan’s origin to Lord Shiva. He describes Shiva beautifully: He wears the crescent moon (Seetha Nilavu), the snake (Ara), and the River Ganga (Gangai) on his matted locks. He is adorned with Thathaki and Kuvilai (Bilva) flowers. Murugan is the one who emerged from the “Per Arul” (Great Compassion) of this Supreme Lord. This establishes Murugan as the embodiment of Shiva’s grace.

8. The Warrior of the Pearl-Rich Tiruchendur

The song concludes at Tiruchendur. The poet recalls the romance with Valli, where Murugan appeared as a hunter, stunning the millet-field guards (Thinaicheng Kanaka Veduvar). He then describes the fertility of Tiruchendur: the ponds are full of lotuses, and the conch shells (Sangu) in the waters throw out “Milk-white Pearls” (Pal Mani). Murugan is addressed as “Sevaka” (The Divine Warrior/Servant of Devotees) and the Lord of Devas (Surar Perumale).

Summary

“Anichchamkarmugam” is a song of Confession and Hope. Arunagirinathar ruthlessly exposes his own flaws—calling himself an arrogant, gluttonous, divisive, and lustful fool who is blinded by wealth. He lays these sins at the feet of Lord Murugan. He asks, “Can a wretch like me ever attain Your Holy Sandals?” The answer lies in the second half: The Lord who is the nephew of the mighty Rama and the son of the compassionate Shiva has the power to transform even a “Chandalan” (sinner) into a saint at the pearl-rich shores of Tiruchendur.