திருப்புகழ் 32 இருகுழை யெறிந்த (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 32 irukuzhaiyeRindha (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 31 இயலிசையில் உசித (திருச்செந்தூர்)      –      திருப்புகழ் 33 இருள்விரி குழலை (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தனதன தனந்த தந்தன தனதன தனந்த தந்தன
தனதன தனந்த தந்தன – தனதான

இருகுழை யெறிந்த கெண்டைகள் ஒருகுமி ழடர்ந்து வந்திட
இணைசிலை நெரிந்தெ ழுந்திட – அணைமீதே

இருளள கபந்தி வஞ்சியி லிருகலை யுடன்கு லைந்திட
இதழமு தருந்த சிங்கியின் – மனமாய

முருகொடு கலந்த சந்தனஅளருப டுகுங்கு மங்கமழ்
முலைமுக டுகொண்டெ ழுந்தொறு – முருகார

முழுமதி புரிந்த சிந்துர அரிவைய ருடன்க லந்திடு
முகடியு நலம்பி றந்திட – அருள்வாயே

எரிவிட நிமிர்ந்த குஞ்சியி னிலவொடு மெழுந்த கங்கையு
மிதழியொ டணிந்த சங்கரர் – களிகூரும்

இமவரை தருங்க ருங்குயில் மரகத நிறந்த ருங்கிளி
யெனதுயி ரெனுந்த்ரி யம்பகி – பெருவாழ்வே

அரைவட மலம்பு கிண்கிணி பரிபுர நெருங்கு தண்டைக
ளணிமணி சதங்கை கொஞ்சிட – மயில்மேலே

அகமகிழ் வுகொண்டு சந்ததம் வருகும ரமுன்றி லின்புறம்
அலைபொரு தசெந்தில் தங்கிய – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனதன தனந்த தந்தன தனதன தனந்த தந்தன
தனதன தனந்த தந்தன – தனதான

இரு குழை எறிந்த கெண்டைகள் ஒரு குமிழ் அடர்ந்து வந்திட
இணை சிலை நெரிந்து எழுந்திட – அணை மீதே

இருள் அளக பந்தி வஞ்சியில் இரு கலை உடன் குலைந்திட
இதழ் அமுது அருந்த சிங்கியின் – மனம் மாய

முருகொடு கலந்த சந்தன அளறு படு குங்குமம் கமழ்
முலை முகடு கொண்டு எழுந்தொறும் – முருகு ஆர

முழு மதி புரிந்த சிந்துர அரிவையர் உடன் கலந்திடு
முகடியும் நலம் பிறந்திட – அருள்வாயே

எரி விடம் நிமிர்ந்த குஞ்சியில் நிலவொடும் எழுந்த கங்கையும்
இதழியொடு அணிந்த சங்கரர் – களி கூரும்

இம வரை தரும் கருங் குயில் மரகத நிறம் தரும் கிளி
எனது உயிர் எனும் த்ரியம்பகி – பெரு வாழ்வே

அரை வடம் அலம்பு கிண்கிணி பரிபுரம் நெருங்கு தண்டைகள்
அணி மணி சதங்கை கொஞ்சிட – மயில் மேலே

அக மகிழ்வு கொண்டு சந்ததம் வரு குமர முன்றில் இன்புறம்
அலை பொருத செந்தில் தங்கிய – பெருமாளே.

English

thanathana thanantha thanthana thanathana thanantha thanthana
thanathana thanantha thanthana – thanathāna

irukuzhai yeRintha keNdaika Lorukumi zhadarnthu vanthida
iNaisilai nerinthe zhunthida – aNaimeethE

iruLaLa kapanthi vanjiyi lirukalai yudanku lainthida
ithazhamu tharunthu singiyin – manamAya

murukodu kalantha santhana aLarupa dukungu mamkamazh
mulaimuka dukoNde zhunthoRu – murukAra

muzhumathi purintha sinthura arivaiya rudanka lanthidu
mukadiyu nalampi Ranthida – aruLvAyE

erivida nimirntha kunjiyi nilavodume zhuntha gangaiyu
mithazhiyo daNintha sankarar – kaLikUrum

imavarai tharumka rumkuyil marakatha niRantha rumkiLi
yenathuyi renunthri yampaki – peruvAzhvE

araivada malampu kiNkiNi paripurane rungu thaNdaika
LaNimaNi sathangai konjida – mayilmElE

akamakizh vukoNdu santhatham varukuma ramunRi linpuRam
alaiporu thasenthil thangiya – perumALE.

English Easy Version

thanathana thanantha thanthana thanathana thanantha thanthana
thanathana thanantha thanthana – thanathāna

iru kuzhai eRindha keNdaigaL oru kumizh adarndhu vandhida
iNai silai nerindhu ezhundhida aNai meedhE

iruL aLaga pandhi vanjiyil iru kalai udan kulaindhida
idhazh amudhu arundhu singiyin manam Aya

murugodu kalandha sandhana aLaru padu kungumam kamazh
mulai mugadu kondu ezhundhoRu murugu Ara

muzhu madhi purindha sindhura arivaiyar udan kalandhidu
mugadiyum nalam piRandhida aruLvAyE

eri vida nimirndha kunjiyil nilavodum ezhundha gangaiyum
idhazhiyodu aNindha sangarar kaLi koorum

ima varai tharum karum kuyil maragadha niRam tharum kiLi
ena uyir enum thriyambagi peru vAzhvE

arai vadam alambu kiNkiNi paripura nerungu thaNdaigaL
aNi maNi sadhangai konjida mayil mElE

aga magizhvu kondu sandhadham varu kumara mundril inbuRam
alai porudha sendhil thangiya perumALE

திருப்புகழ் 32 இருகுழை யெறிந்த (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “இருகுழை யெறிந்த கெண்டைகள்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானைப் போற்றிப் பாடப்பட்ட மிகச் சிறந்த பாடலாகும். பாடலின் முற்பகுதியில், விலைமாதர்களின் மாய வலையில் சிக்கிச் சீரழியும் இழிவான நிலையை மாற்றி நல்வாழ்வு அருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். பிற்பகுதியில், சிவபெருமான் மற்றும் பார்வதி தேவியின் பெருமைகளையும், மயில் வாகனத்தில் வரும் முருகனின் அழகையும், திருச்செந்தூரின் இயற்கை எழிலையும் அழகாக விவரிக்கிறார். இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. காதளவு நீண்ட கண்களும் வளைந்த புருவங்களும்

விலைமாதர்களின் கண்கள் கெண்டை மீன்களைப் போன்ற உவமையைக் கொண்டவை. அந்தக் கண்கள் காதுகளில் அணிந்துள்ள குழையென்னும் காதணிகளைச் சென்று உரசும்படியாக அவ்வளவு நீளமாக உள்ளன. அவர்களின் நாசியானது குமிழம்பூவை ஒத்திருக்கிறது. அவர்களின் இரண்டு புருவங்களும், மன்மதனின் வில்லைப் போல வளைந்து நெரிந்து ஆடவர்களை மயக்கும் தன்மை கொண்டவையாகப் பஞ்சணையின் மீது விளங்குகின்றன.

2. பஞ்சணையில் குலையும் கூந்தலும் ஆடையும்

பஞ்சணையில் அத்தகைய பெண்களோடு கூடி மகிழும்போது, காரிருளைப் போன்ற அவர்களின் நீண்ட கூந்தல் அவிழ்ந்து குலைந்து போகிறது. அவர்கள் அணிந்துள்ள மேலாடை மற்றும் கீழாடை ஆகிய இரண்டு கலைகளும் நழுவி விழுகின்றன. அப்போது அவர்களின் இதழ்களில் உள்ள அமுதத்தைப் பருகி, கொடிய நஞ்சினைப் (சிங்கி) போன்ற அந்தப் பெண்களின் மாய வலையில் மனித மனம் முழுமையாகச் சிக்கிக் கொள்கிறது.

3. நறுமணம் கமழும் மார்பக மயக்கம்

அந்த விலைமாதர்களின் மார்பகங்களில் நறுமணம் வீசும் சந்தனக் குழம்பும், குங்குமமும் பூசப்பட்டு வாசம் வீசுகின்றன. அந்த அழகிய மார்பகங்களின் மீது ஆடவர்கள் முழுமையாக மூழ்கி, தங்கள் மெய்யறிவை இழந்து சிற்றின்ப மயக்கத்தில் உழல்கிறார்கள். காம இச்சையால் அறிவு மழுங்கி, வீணான போகங்களில் மனிதர்கள் திளைப்பதையே அருணகிரிநாதர் இங்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

4. மூதேவி விலகி நல்வாழ்வு பெற வேண்டுதல்

முழுநிலவைப் போன்ற பிரகாசமான முகத்தில் செந்தூரம் அணிந்த அந்தப் பெண்களோடு கூடி, அதனால் மூதேவியின் (முகடி) சேர்க்கை போன்ற வறுமையும், சிறுமையும் என்னைப் பற்றிக்கொள்கின்றன. இத்தகைய கொடிய துன்பமும், துரதிர்ஷ்டமும் என்னை விட்டு நீங்கி, நிலையான நல்லறிவு பிறந்து, நான் பேரின்ப நல்வாழ்வைப் பெறும்படி நீயே எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும் என்று முருகனிடம் மன்றாடுகிறார்.

5. கங்கையும் பிறையும் சூடிய ஈசனின் பெருமகிழ்ச்சி

பாடலின் பிற்பகுதி இறைவனின் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. எரிகின்ற நெருப்பைப் போலச் சிவந்த, நிமிர்ந்த சடாமுடியைக் கொண்டவர் சிவபெருமான். அந்தச் சடாமுடியில் குளிர்ந்த பிறைச் சந்திரனையும், பெருகி வரும் கங்கா நதியையும், அழகிய கொன்றை மலர்களையும் (இதழி) அணிந்துள்ள அந்தச் சங்கரர், தன் திருமகனான முருகனைப் பார்த்துப் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறார்.

6. இமயமலை ஈன்றெடுத்த பார்வதியின் பெருவாழ்வு

இமயமலையரசன் தவமிருந்து பெற்றெடுத்த கருங்குயில் போன்றவளும், மரகதப் பச்சை நிறத்தைக் கொண்ட கிளியைப் போன்றவளும் ஆகிய அன்னை பார்வதி தேவி. மூன்று கண்களை உடையவளும் (திரியம்பகி), அடியார்களின் உயிரைப் போன்றவளுமான அந்த உமையவள், தான் பெற்றெடுத்த மாபெரும் செல்வமாக (பெருவாழ்வாக) முருகப்பெருமானை எண்ணி மகிழ்கிறாள்.

7. சதங்கைகள் ஒலிக்க மயில் மீது வரும் குமரன்

அழகிய இடுப்பில் கட்டப்பட்ட அரைஞாண் கயிறும், கிண்கிணி மற்றும் பரிபுரமும், நெருக்கமாக ஒலிக்கும் தண்டைகளும், ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட சதங்கைகளும் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து ‘கலின் கலின்’ என்று இனிய ஒலியை எழுப்ப, தனது அழகிய மயில் வாகனத்தின் மீது ஏறி அமர்ந்து வரும் இளமைக் கோலம் கொண்டவன் முருகவேள்.

8. அலைகள் மோதும் திருச்செந்தூர்ப் பெருமான்

இவ்வாறு அழகிய அணிகலன்கள் ஒலிக்கத் தனது மயில் வாகனத்தில் ஏறி, தன் உள்ளத்தில் அளவற்ற மகிழ்ச்சி பொங்க, எப்போதும் (சந்ததம்) அடியார்களுக்கு அருள்புரியத் திருச்செந்தூர் முன்றிலில் (கோயில் முன்புறத்தில்) எழுந்தருளும் குமரனே! கடல் அலைகள் வந்து மோதும் சிறப்புமிக்க செந்திலம்பதியில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! என் காம மயக்கத்தைத் தீர்த்து அருள்புரிவாயாக.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயைகளில் சிக்கி அழியும் மனித வாழ்வின் துயரத்தையும், அதிலிருந்து விடுபட இறைவனின் அருளை நாடும் தத்துவத்தையும் மிக அழகாக விளக்குகிறது. காதுவரை நீண்ட கண்களையும், குமிழம்பூ நாசியையும் கொண்ட விலைமாதர்களுடன் பஞ்சணையில் கூடி, கூந்தல் குலைய இதழமுதம் பருகி மூதேவியைச் (துரதிர்ஷ்டத்தை) சம்பாதிக்கும் இழிவான நிலையிலிருந்து தன்னை மீட்டெடுத்து, நல்வாழ்வு தர வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் வேண்டுகிறார். பிறையும் கங்கையும் சூடிய சிவபெருமான் மகிழும் திருமகனாகவும், இமயமலை ஈன்றெடுத்த பார்வதி தேவியின் பெருவாழ்வாகவும் விளங்கும் முருகப்பெருமானின் பெருமை இப்பாடலில் போற்றப்படுகிறது. கிண்கிணி மற்றும் சதங்கைகள் ஒலிக்கத் தன் மயில் வாகனத்தில் ஏறி மகிழ்ச்சியோடு வரும் முருகப்பெருமான், கடல் அலைகள் தழுவும் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருந்து அடியார்களின் பிறவித் துயரங்களைத் தீர்த்து முக்தி அருளுகிறான் என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 32 irukuzhaiyeRindha (thiruchchendhUr)

This song is a prayer for Transformation of Fortune. Arunagirinathar describes the life of sensory indulgence as “Mukadi” (Misfortune or the Elder Sister of Lakshmi, representing bad luck) and prays for this to be replaced by “Nalam” (Goodness/Divine Grace). He contrasts the “heavy ornamentation” of worldly women with the “divine ornamentation” of the child Murugan.

1. The Aggressive War of Attraction

Arunagirinathar begins by describing the intense, almost aggressive nature of physical attraction. He describes the eyes of women as “Kendai” fish that are so long and restless that they seem to leap up and hit the earrings (Iru Kuzhai Erintha). Their eyebrows are compared to two bows (Inai Silai) that are bent and ready to shoot arrows. This imagery suggests that lust is not a passive emotion but an active assault on the devotee’s senses, where the eyes and brows act as weapons of conquest.

2. The Darkness of Intimacy

The poet depicts the overwhelming nature of passion using the metaphor of darkness. He mentions the hair, which is as dark as night (Irul Alaka Panthi). He describes the loosening of garments (Iru Kalai) and the intoxicating act of drinking the nectar of lips (Ithazh Amudhu Arunthu). He refers to the woman as “Singi” (a enchantress/poisonous one), implying that while the experience feels sweet like nectar, it captures the mind (Manam Aya) and clouds the judgment like a potent spell.

3. The Scent of the Summit

Arunagirinathar describes the sensory overload of the embrace. He mentions the chest anointed with fragrant Sandalwood (Santhanam) and Kungumam. He uses the phrase “Mulai Mugadu” (The summit/peak of the breasts) to describe the height of arousal. The mind climbs this “summit” again and again (Ezhunthoru), becoming trapped in the physical sensation (Murukara). This highlights how the soul gets stuck in the repetitive cycle of seeking temporary physical highs.

4. The Exit of Misfortune, The Entry of Grace

This is the pivotal prayer of the song. Arunagirinathar identifies this lustful lifestyle as “Mukadi”—the Goddess of Misfortune (Moodevi/Jyestha). He realizes that chasing sensory pleasures is actually bad luck for the soul. He prays: “Let this Misfortune depart, and let Nalam (Goodness/Auspiciousness) be born.” He asks Murugan to intervene and replace the “illusion of pleasure” with the “reality of spiritual wealth.”

5. The Delight of the Fiery-Haired Shiva

The song shifts to the divine family to establish Murugan’s glory. The poet describes Lord Shiva with hair that stands upright like fire (Erivida Nimirntha Kunji). In this fiery hair, the cool Moon (Nilavu) and the River Ganga coexist along with the Ithazhi (Cassia) flowers. This Shiva is described as “Kali Kurum”—rejoicing in bliss upon seeing his son Murugan. This suggests that Murugan is the source of joy even for the Supreme Destroyer.

6. The Great Life of the Emerald Goddess

Arunagirinathar describes Goddess Parvati (Triyambaki – The Three-Eyed Mother). She is compared to a dark Cuckoo (Karum Kuyil) and a green Parrot (Marakatha KiLi) from the Himalayas (Imavarai). She looks at Murugan and calls him “En Uyir” (My Life) and “Peru Vazhvu” (My Great Life/Treasure). This is a beautiful sentiment: The Goddess who gives life to the universe considers Murugan to be her own life force.

7. The Jingling Melody of the Divine Child

Contrasting the silent, dark embrace of the first half, the poet now describes the vibrant, musical presence of Murugan. He lists the ornaments: the waist belt (Arai Vadam), the small bells (Kinkini), and the anklets (Thandai, Sathangai). As Murugan rides the Peacock, these ornaments create a rhythmic sound: “Konjida” (Lisping/Jingling). This divine sound is the “Nalam” (Goodness) that the poet prayed for, replacing the silence of ignorance.

8. The Courtyard of Dharma at Tiruchendur

The song concludes by praising the location of the temple. Tiruchendur is described as the place where waves constantly crash (Alai Porutha). Significantly, the poet calls the temple precinct “Ara Munril”—The Courtyard of Dharma (Virtue). Murugan resides here with “Aga Magizhvu” (Inner Joy). This implies that Tiruchendur is not just a scenic spot, but the headquarters of Righteousness, where the waves wash away the “Misfortune” mentioned earlier.

Summary

“IrukuzhaiyeRindha” is a prayer for Spiritual Substitution. Arunagirinathar vividly paints the picture of a life wasted in the arms of “Mukadi” (Misfortune/Lust), characterized by dark hair and fighting eyes. He prays to swap this misfortune for the “Great Life” (Peru Vazhvu) of Lord Murugan. By meditating on the joyous form of Murugan—who is the delight of the fiery Shiva and the life-breath of the emerald Parvati—the poet seeks to enter the “Courtyard of Dharma” at Tiruchendur, leaving the courtyard of desire behind.