Thiruppugazh 34 udhadhiyaRalmoNdu (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 33 இருள்விரி குழலை (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 35 உருக்கம் பேசிய (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனதனன தந்த தானதன
தனதனன தந்த தானதன
தனதனன தந்த தானதன – தந்ததான
உததியறல் மொண்டு சூல்கொள்கரு
முகிலெனஇ ருண்ட நீலமிக
வொளிதிகழு மன்றல் ஓதிநரை – பஞ்சுபோலாய்
உதிரமெழு துங்க வேலவிழி
மிடைகடையொ துங்கு பீளைகளு
முடைதயிர்பி திர்ந்த தோஇதென – வெம்புலாலாய்
மதகரட தந்தி வாயினிடை
சொருகுபிறை தந்த சூதுகளின்
வடிவுதரு கும்ப மோதிவளர் – கொங்கைதோலாய்
வனமழியு மங்கை மாதர்களின்
நிலைதனையு ணர்ந்து தாளிலுறு
வழியடிமை யன்பு கூருமது – சிந்தியேனோ
இதழ்பொதிய விழ்ந்த தாமரையின்
மணவறைபு குந்த நான்முகனும்
எறிதிரைய லம்பு பாலுததி – நஞ்சராமேல்
இருவிழிது யின்ற நாரணனும்
உமைமருவு சந்த்ர சேகரனும்
இமையவர்வ ணங்கு வாசவனும் – நின்றுதாழும்
முதல்வசுக மைந்த பீடிகையில்
அகிலசக அண்ட நாயகிதன்
மகிழ்முலைசு ரந்த பாலமுத – முண்டவேளே
முளைமுருகு சங்கு வீசியலை
முடுகிமைத வழ்ந்த வாய்பெருகி
முதலிவரு செந்தில் வாழ்வுதரு – தம்பிரானே.
பதம் பிரித்தது
தனதனன தந்த தானதன
தனதனன தந்த தானதன
தனதனன தந்த தானதன – தந்ததான
உததி அறல் மொண்டு சூல் கொள் கரு
முகில் என இருண்ட நீலம் மிக
ஒளி திகழும் மன்றல் ஓதி நரை – பஞ்சு போலாய்
உதிரம் எழு துங்க வேல விழி
மிடை கடை ஒதுங்கு பீளைகளும்
முடை தயிர் பிதிர்ந்ததோ இது என – வெம் புலாலாய்
மத கரட தந்தி வாயினிடை
சொருகு பிறை தந்த சூதுகளின்
வடிவு தரு கும்பம் மோதி வளர் – கொங்கை தோலாய்
வனம் அழியும் மங்கை மாதர்களின்
நிலை தனை உணர்ந்து தாளில் உறு
வழி அடிமை அன்பு கூரும் அது – சிந்தியேனோ
இதழ் பொதி அவிழ்ந்த தாமரையின்
மண அறை புகுந்த நான்முகனும்
எறி திரை அலம்பு பால் உததி – நஞ்சு அரா மேல்
இரு விழி துயின்ற நாரணனும்
உமை மருவு சந்திர சேகரனும்
இமையவர் வணங்கு வாசவனும் – நின்று தாழும்
முதல்வ சுகம் மைந்த பீடிகையில்
அகில சக அண்ட நாயகி தன்
மகிழ் முலை சுரந்த பால் அமுதம் – உண்ட வேளே
முளை முருகு சங்கு வீசி அலை
முடுகி மை தவழ்ந்த வாய் பெருகி
முதலி வரு செந்தில் வாழ்வு தரு – தம்பிரானே.
English
thanathanana thantha thānathana
thanathanana thantha thānathana
thanathanana thantha thānathana – thanthathāna
uthathiyaRal moNdu cUlkoLkaru
mukilenai ruNda neelamika
voLithikazhu manRal Othinarai – panjupOlAy
uthiramezhu thunga vElavizhi
midaikadaiyo thungu peeLaikaLu
mudaithayirpi thirntha thOithena – vempulAlAy
mathakarada thanthi vAyinidai
sorukupiRai thantha cUthukaLin
vadivutharu kumpa mOthivaLar – kongaithOlAy
vanamazhiyu mangai mAtharkaLin
nilaithanaiyu Narnthu thALiluRu
vazhiyadimai yanpu kUrumathu – sinthiyEnO
ithazhpothiya vizhntha thAmaraiyin
maNavaRaipu kuntha nAnmukanum
eRithiraiya lampu pAluthathi – nanjarAmEl
iruvizhithu yinRa nAraNanum
umaimaruvu canthra sEkaranum
imaiyavarva Nangu vAsavanum – ninRuthAzhum
muthalvasuka maintha peedikaiyil
akilasaka aNda nAyakithan
makizhmulaisu rantha pAlamutha – muNdavELE
muLaimuruku sangu veesiyalai
mudukimaitha vazhntha vAyperuki
muthalivaru senthil vAzhvutharu – thambirAnE.
English Easy Version
thanathanana thantha thānathana
thanathanana thantha thānathana
thanathanana thantha thānathana – thanthathāna
udhadhi aRal moNdu sool koL karu
mugil ena iruNda neela miga
oLi thigazhum mandral Odhi narai panju pOlAy
udhiram ezhu thunga vEl a vizhi
midai kadai odhungu peeLaigaLum
udai thayir pidhirndhadhO idhu ena vem pulAlAy
madha garada thandhi vAyin idai
sorugu piRai thandha soodhugaLin
vadivu tharu kumba mOdhi vaLar kongai thOlAy
vanam azhiyum mangai mAdhargaLin
nilai dhanai uNarndhu thALil uRu
vazhi adimai anbu koorum adhu sindhiyEnO
idhazh podhi avizhndha thAmaraiyin
maNa aRai pugundha nAnmuganum
eRi thirai alambu pAl udhadhi nanju arA mEl
iru vizhi thuyindra nAraNanum
umai maruvu sandhra sEgaranum
imaiyavar vaNangu vAsavanum nindru thAzhum
mudhalva suga maindha peedigaiyil
agila saga aNda nAyagi than
magizh mulai surandha pAl amudham uNda vELE
muLai murugu sangu veesi alai
mudugi mai thavazhndha vAy perugi
mudhali varu sendhil vAzhvu tharu thambirAnE
திருப்புகழ் 34 உததியறல் மொண்டு (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “உததியறல் மொண்டு…” என்று தொடங்கும் இந்தத் திருப்புகழ், மனித உடலின் இளமைப் பருவம் எவ்வளவு விரைவாக நிலையாமையை அடையும் என்பதையும், சிற்றின்பத்தின் மாயையையும் மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது. அதோடு, மும்மூர்த்திகளும் இந்திரனும் வணங்கும் முருகப்பெருமானின் பெருமையையும், திருச்செந்தூரின் சிறப்பையும் இப்பாடல் அழகாகப் போற்றுகிறது. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. கார்மேகக் கூந்தல் நரைத்துப் பஞ்சாதல்
கடலின் நீரை முகந்து கொண்டு கருவுற்று இருண்ட நீல நிறத்தில் காணப்படுகின்ற கார்மேகத்தைப் போல, இளமைப் பருவத்தில் பெண்களின் கூந்தல் நறுமணம் வீசும் கருமையான அழகோடு திகழும். ஆனால், முதுமைப் பருவம் வந்தவுடன் அந்த அழகிய இருண்ட கூந்தல் முழுவதுமாக வெளுத்து, மாசற்ற வெண்மையான பஞ்சினைப் போல மாறிவிடும் என்று உடலின் நிலையாமையை அருணகிரிநாதர் முதலில் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
2. வேல் விழி கெட்டுப் பீளை வடிதல்
இளமையில் அப்பெண்களின் கண்கள், இரத்தக் கறையுடன் கூடிய கூர்மையான வேலாயுதத்தைப் போல ஆடவர்களைத் தாக்கி மயக்கும் தன்மை கொண்டவையாக இருக்கும். ஆனால், முதுமை வந்ததும் அந்தக் கண்கள் ஒளியிழந்து, உடைந்த பழைய தயிர் சிதறிக் கிடப்பதைப் போலக் கண்களின் ஓரங்களில் பீளை (அழுக்கு) வடிந்து, புலால் நாற்றம் வீசும் நிலையை அடைந்துவிடும்.
3. மார்பகங்கள் வற்றித் தோலாய்த் தொங்குதல்
மதம் பொருந்திய யானையின் அழகிய தந்தங்களைப் போலவும், சூதாடும் கருவியைப் போலவும், பொற்குடங்களைப் போலவும் இளமையில் வளம் பெற்றுப் பருத்துத் தோன்றும் பெண்களின் மார்பகங்கள், முதுமைப் பருவத்தில் தம் வனப்பை எல்லாம் இழந்து, வற்றிப் போய் வெறும் தோலாய் வதங்கித் தொங்கும் நிலையை அடையும்.
4. இளமை அழியும் நிலையுணர்ந்து திருவடி நாடுதல்
இவ்வாறு பெண்களின் இளமையும் உடல் அழகும் (வனம்) முற்றிலும் அழிந்துபோகும் நிலையற்ற தன்மையைக் கொண்டது என்பதை அடியேன் முழுமையாக உணர வேண்டும். இந்த உடல் மாயையை உணர்ந்து, சிற்றின்பத்தை விடுத்து, நிலையான பேரின்பத்தைத் தரும் உனது திருவடிகளை அடையும் வழியில் அடிமையாகி, உன் மீது நான் எப்போது உண்மையான அன்பு செலுத்துவேனோ? என்று அருணகிரிநாதர் ஏங்குகிறார்.
5. பிரம்மனும் திருமாலும் தொழும் முதற்பொருள்
பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் மாபெரும் தெய்வீகப் பெருமையைப் பேசுகிறது. பல இதழ்கள் மூடியுள்ள நறுமணம் கமழும் தாமரை மலரைத் தனது வீடாகக் கொண்ட நான்முகனான பிரம்மதேவனும், அலைகள் வீசுகின்ற பாற்கடலில் கொடிய நஞ்சினை உடைய ஆதிசேஷன் மீது பள்ளி கொண்டுள்ள திருமாலும் (நாரணன்) உனது பெருமையை உணர்ந்து உன்னைத் தொழுது நிற்கின்றனர்.
6. சிவனும் இந்திரனும் வணங்கும் கந்தவேள்
பிரம்மா, விஷ்ணு மட்டுமன்றி, உமையவளாகிய பார்வதி தேவியைத் தன் உடலில் ஒரு பாகமாகக் கொண்டவரும், பிறைச்சந்திரனைச் சூடியவருமான சிவபெருமானும் (சந்திரசேகரன்); தேவர்களால் வணங்கப்படுகின்ற தேவலோகத்தின் அரசனான இந்திரனும் (வாசவன்) உனது சந்நிதியில் வந்து நின்று, உன்னைத் தங்கள் தலையால் தாழ்ந்து வணங்குகின்றார்கள். இத்தகைய முழுமுதற் கடவுள் நீயே ஆவாய்.
7. அகிலாண்ட நாயகியின் பாலமுதம் உண்டவன்
அனைத்து அண்ட சராசரங்களுக்கும் ஒரே தலைவியாக விளங்கும் அகிலாண்ட நாயகியாகிய உமையவள், பீடத்தில் வீற்றிருந்து பெருமகிழ்ச்சியோடு தன் மார்பில் சுரந்த இனிய பாலமுதத்தை ஊட்ட, அதனை விரும்பி உண்ட தெய்வீகக் குழந்தையாகிய முருகவேளே! மும்மூர்த்திகளும் தொழும் பரம்பொருளாகவும், அதே சமயம் அன்னை பார்வதியின் மடியில் பால் குடிக்கும் அருட்குழந்தையாகவும் முருகன் விளங்குகிறான்.
8. சங்கு வீசும் அலைவாய் செந்திலாண்டவன்
அழகிய புதிய சங்குகளைத் தன்னகத்தே கொண்டு, அலைகள் மிக வேகமாக முடுக்கிக் கொண்டு வந்து கரையில் வீசுகின்றன. இப்படி அலைகள் பெருகி வந்து மோதும் இயற்கை வளம் செழித்த அலைவாய்க் கரையாகிய திருச்செந்தூரில் (செந்தில்) வீற்றிருந்து, அடியார்களுக்குப் பிறவித் துயரறுத்து நல்வாழ்வை வழங்கும் தம்பிரானே! என் மயக்கம் தீர்த்து முக்தி அருளுவாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், இளமையின் அழகும் சிற்றின்பமும் ஒருநாள் அழிந்துபோகும் என்னும் நிலையாமையை மிக ஆழமாக விளக்குகிறது. கார்மேகம் போன்ற கூந்தல் வெண் பஞ்சாகவும், வேல் போன்ற கண்கள் பீளை வடியும் புலால் நாற்றமாகவும், குடம் போன்ற மார்பகங்கள் வற்றித் தோலாகவும் மாறும் முதுமையின் அவலத்தை அருணகிரிநாதர் எடுத்துரைக்கிறார். இந்த நிலையற்ற உடல் மாயையை உணர்ந்து, முருகனின் திருவடிகளில் அன்பு செலுத்த அவர் ஏங்குகிறார். தாமரையில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மா, பாற்கடலில் துயிலும் திருமால், பிறைசூடிய சிவபெருமான், தேவர் கோன் இந்திரன் ஆகிய அனைவரும் வணங்கும் முழுமுதற் கடவுளாக முருகனை இப்பாடல் சிறப்பிக்கிறது. அகிலாண்ட நாயகியான உமையவளின் பாலமுதம் உண்டவனும், அலைகள் சங்குகளை வீசும் அழகிய திருச்செந்தூரில் வீற்றிருப்பவனுமான தம்பிரானின் திருவருளே நிலையான நல்வாழ்வைத் தரும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 34 udhadhiyaRalmoNdu (thiruchchendhUr)
This song is a brutally honest “De-glamorization” of the human body. Arunagirinathar systematically strips away the poetic metaphors usually used to describe female beauty, revealing the biological reality of aging and decay. He contrasts this perishable body with the eternal, supreme power of Lord Murugan, before whom even the Trinity bows.
1. The Fading of Dark Clouds (Hair)
Arunagirinathar begins by mocking the standard poetic comparison of a woman’s hair to dark, rain-bearing clouds. He describes how clouds drink water from the ocean (Udhadhi) and become dark blue (Neelam) and heavy. However, he points out that the hair of the women, which was once compared to these clouds, eventually turns white and wispy like Cotton (Panju Polay). This imagery serves as a reminder that the “darkness” of youth is fleeting and will inevitably be replaced by the frailty of old age.
2. The Reality of “Spear-Like” Eyes
Poets often compare eyes to sharp spears (Vel). Arunagirinathar deconstructs this by describing the physical reality of the eye. He mentions the rheum or discharge (Peelai) that gathers in the corners of the eyes. He describes the body not as a temple of beauty, but as a structure of blood (Uthiram) and flesh that smells of “Vem Pulal” (Raw/Burnt Meat). He asks the mind to stop being deluded by the “Spear” metaphor and look at the “Meat” reality.
3. The Collapse of Form
The poet continues his anatomical dissection. He references the poetic comparisons of a woman’s chest to elephant tusks (Matha Karada Thanthi) or golden pots (Kumbam). He bluntly states that these forms eventually lose their firmness and become mere “Thol” (Hanging Skin/Leather). By using such harsh descriptions, Arunagirinathar aims to induce “Vairagya” (Dispassion) in the listener, proving that lust is based on a temporary illusion of form that time destroys.
4. The Prayer for Servitude
After realizing the decaying nature of the body (Vanam Azhiyum), Arunagirinathar questions his own intelligence. He asks, “Why do I not think about the path of servitude (Adimai Anbu) at Your holy feet?” He realizes that true wisdom lies in understanding the state of the body (Nilai Thanai Unarnthu) and redirecting that love towards God, rather than wasting it on “skin and bone.”
5. The Assembly of the Supreme Gods
The song shifts from the pettiness of the human body to the grandeur of the Divine hierarchy. Arunagirinathar visualizes a scene where the greatest gods wait to worship Murugan:
- Brahma: The four-faced Creator sitting on the fragrant Lotus (Ithazh Pothiya… Thamarai).
- Vishnu: The Protector (Naranan) sleeping on the milky ocean (Pal Udadhi) with the serpent Adisesha (Nanjar Aru).
- Shiva: The Destroyer (Chandrasekaran) who embraces Uma.
-
Indra: The King of Devas (Vasavan). The poet states that all these supreme beings stand and bow (Ninru Thazhum) before Murugan.
6. The Milk of Universal Wisdom
Arunagirinathar describes Murugan as “Suka Maintha” (The Joyous Son). He refers to the specific incident where Murugan drank milk from Shakti (Parvati), the Mother of the Universe (Akila Saka Anda Nayaki). This was not ordinary milk; it was “Gnana Pal” (The Milk of Wisdom/Bliss). By drinking from the source of all energy (Shakti), Murugan imbibed the power and wisdom of the entire cosmos, making him the Supreme Commander.
7. The Ocean’s Tribute at Tiruchendur
The poet describes the majestic setting of Tiruchendur. He depicts the ocean waves (Alai) rushing towards the shore with speed (Muduki). The waves throw up “Mulai Muruku Sangu”—conch shells that are young and rough/thorny. The water spreads extensively, filling the bay. This imagery suggests that the ocean itself is offering its treasures (Conches) to the Lord who resides on its shore.
8. The Master of Prosperity
The song concludes by addressing Murugan as “Thambirane” (The Absolute Master). He is the one who grants “Senthil Vazhvu”—the prosperous, auspicious life associated with Tiruchendur. After stripping away the false value of the human body in the first half, the poet establishes that the only true “Life” (Vazhvu) is the spiritual richness granted by the Lord of Tiruchendur.
Summary
“UdhadhiyaRalmoNdu” is a song of Disillusionment and Glorification. Arunagirinathar brutally exposes the biological reality of the human body—hair turning to cotton, eyes filling with rheum, and the body smelling of raw meat—to kill the instinct of lust. He contrasts this decaying filth with the supreme glory of Lord Murugan. The song emphasizes that Murugan is not a minor deity, but the Supreme Lord before whom Brahma, Vishnu, Shiva, and Indra bow. He is the Master of Tiruchendur who drank the milk of Supreme Wisdom.
Thiruppugal – திருப்புகழ்