Thiruppugazh 47 kugaramEvumei (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 46 காலனார் வெங்கொடும் (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 48 குடர்நிண மென்பு (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனன தானனத் தனதன தனனாத்
தந்தத் தந்தத் – தனதான
குகர மேவுமெய்த் துறவினின் மறவாக்
கும்பிட் டுந்தித் – தடமூழ்கிக்
குமுத வாயின்முற் றமுதினை நுகராக்
கொண்டற் கொண்டைக் – குழலாரோ
டகரு தூளிகர்ப் புரதன இருகோட்
டன்புற் றின்பக் – கடலூடே
அமிழு வேனைமெத் தெனவொரு கரைசேர்த்
தம்பொற் றண்டைக் – கழல்தாராய்
ககன கோளகைக் கணவிரு மளவாக்
கங்கைத் துங்கப் – புனலாடும்
கமல வாதனற் களவிட முடியாக்
கம்பர்க் கொன்றைப் – புகல்வோனே
சிகர கோபுரத் தினுமதி ளினுமேற்
செம்பொற் கம்பத் – தளமீதும்
தெருவி லேயுநித் திலமெறி யலைவாய்ச்
செந்திற் கந்தப் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனன தானனத் தனதன தனனாத்
தந்தத் தந்தத் – தனதான
குகரம் மேவும் மெய்த் துறவினின் மறவாக்
கும்பிட்டு உந்தித் – தடம் மூழ்கிக்
குமுத வாயின் முற்று அமுதினை நுகராக்
கொண்டல் கொண்டைக் – குழலாரோடு
அகரு தூளி கற்புர தன இரு கோட்டு
அன்பு உற்று இன்பக் – கடலூடே
அமிழுவேனை மெத்தென ஒரு கரை சேர்த்து
அம் பொன் தண்டைக் – கழல் தாராய்
ககன கோளகைக் கண் அயிரும் அளவாக்
கங்கைத் துங்கப் – புனல் ஆடும்
கமல வாதனற்கு அளவிட முடியாக்
கம்பர்க்கு ஒன்றைப் – புகல்வோனே
சிகர கோபுரத்தினும் மதிலினும் மேல்
செம்பொன் கம்பத் – தள மீதும்
தெருவிலேயும் நித்திலம் எறி அலைவாய்ச்
செந்தில் கந்தப் – பெருமாளே.
English
thanana thānanath thanathana thananāth
thanthath thanthath – thanathāna
kukara mEvumeyth thuRavinin maRavAk
kumpit tunthith – thadamUzhkik
kumutha vAyinmut Ramuthinai nukarAk
koNdaR koNdaik – kuzhalArO
dakaru thULikarp purathana irukOt
tanput Rinpak – kadalUdE
amizhu vEnaimeth thenavoru karaisErth
thampot RaNdaik – kazhalthArAy
kakana kOLakaik kaNaviru maLavAk
kangaith thungap – punalAdum
kamala vAthanaR kaLavida mudiyAk
kampark konRaip – pukalvOnE
sikara kOpurath thinumathi LinumER
sempoR kampath – thaLameethum
theruvi lEyunith thilameRi yalaivAy
senthiR kanthap – perumALE.
English Easy Version
thanana thānanath thanathana thananāth
thanthath thanthath – thanathāna
kugara mEvu mey thuRavinin maRavA
kumbittu undhi thadam moozhgi
kumudha vAyin mutRu amudhinai nugarA
koNdal koNdai kuzhalArOdu
agaru thooLi karpoora dhana iru kOttu
anbu utru inba kadal oodE
amizhuvEnai meththu ena oru karai sErththu
am pon thaNdai kazhal thArAy
gagana gOLagai kaN avirum aLavA
gangai thunga punal Adum
kamala vAdhanaRku aLavu ida mudiyA
kambarkku ondRai pugalvOnE
sigara gOpuraththinum madhiLinum mEl
sem pon kamba thaLa meedhum
theruvilEyum niththilam eRi alaivAy
sendhil kandha perumALE
திருப்புகழ் 47 குகர மேவுமெய் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “குகர மேவுமெய்த் துறவினின்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், சிற்றின்பமாகிய காமக் கடலில் மூழ்கித் தத்தளிக்கும் உயிரை, இறைவன் தன் கருணையால் மெதுவாகக் கரைசேர்த்துத் திருவடி நிழலைத் தர வேண்டும் என்று இறைஞ்சும் மிகச் சிறந்த பாடலாகும். பாடலின் பிற்பாதியில் காஞ்சி ஏகாம்பரநாதருக்குப் பிரணவம் உபதேசித்த முருகனின் ஞானமும், திருச்செந்தூரின் முத்து வளமும் அழகாகப் பேசப்படுகின்றன. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. மெய்த் துறவு மறந்து காமத்தில் வீழ்தல்
உண்மையான மெய்த் துறவற நெறியை முற்றிலுமாக மறந்துவிட்டு, கீழான காமத் துறைகளிலேயே (குகரம் மேவும் துறை) எந்நேரமும் மனதைச் செலுத்துகிறான் மனிதன். பெண்களின் ரகசிய உறுப்புகளையும், உடல் வனப்பையுமே பெரிதாக எண்ணி, அதனையே மறக்காமல் தொழுது நிற்கும் இழிவான நிலையை அருணகிரிநாதர் இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் மிகவும் வருத்தத்துடன் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
2. கொப்பூழ் தடாகமும் அமுத வாயும்
பெண்களின் நாபியாகிய (கொப்பூழ் / உந்தி) ஆழமான தடாகத்தில் மூழ்கிக் கிடப்பது; செவ்வல்லி (குமுதம்) மலரைப் போன்ற அவர்களின் அழகிய இதழ்களிலிருந்து ஊறும் எச்சில் நீரை, இவ்வுலகின் மிகச் சிறந்த அமுதம் என்று எண்ணி மயங்கி நுகர்ந்து சுவைப்பது என ஆடவர்கள் தங்கள் மெய்யறிவை அழித்துச் சிற்றின்பத்திலேயே உழல்கிறார்கள்.
3. மேகக் கூந்தலும் நறுமண மார்பகங்களும்
இருண்ட கார்மேகத்தைப் போன்று அழகாகக் கட்டப்பட்ட கூந்தலை (கொண்டை) உடைய விலைமாதர்கள். அகில் கட்டைகளின் நறுமணப் பொடியும் (அகரு தூளி), பச்சைக் கற்பூரமும் பூசப்பட்ட அவர்களின் அழகிய மார்பகங்களை இரண்டு மலைச் சிகரங்களாக (இருகோடு) எண்ணி, அவற்றின் மீதே மையல் கொள்கிறார்கள்.
4. காமக் கடலிலிருந்து மீட்டுத் திருவடி தரல்
இத்தகைய பெண்களின் மீதே அளவற்ற அன்பு கொண்டு, நிலையற்ற சிற்றின்பக் கடலிலே (காமக் கடல்) மூழ்கித் தத்தளிக்கும் அடியேனை, அந்த இருளிலிருந்து மெதுவாக (மெத்தென) மீட்டு ஞானக் கரையில் ஏற்றிச் சேர்க்க வேண்டும். உனது அழகிய பொன்னான தண்டைகளை அணிந்த திருவடிகளை எனக்கு முக்திப் பேறாகத் தந்தருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் ஏங்குகிறார்.
5. வானளாவ உயர்ந்த கங்காதரன்
பாடலின் பிற்பகுதி இறைவனின் மாபெரும் பெருமையைப் பேசுகிறது. ஆகாயத்தின் கோள வடிவமான அண்டப்பகுதி (ககன கோளகை) முழுவதும் பரவி உயர்ந்து நிற்பவரும், தூய்மையான கங்கா நதியின் பெருக்கெடுக்கும் அலைநீரில் (துங்கப் புனல்) நீராடும் சடாமுடியைக் கொண்டவருமான ஈசனின் பிரம்மாண்டமான தோற்றத்தை இங்கு வர்ணிக்கிறார்.
6. பிரம்மனால் அளவிட முடியாத ஏகாம்பரர்
தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கின்ற நான்முகனான பிரம்மதேவனாலும்கூடத் தன் அன்னப் பறவை வாகனத்தில் பறந்து சென்று முடியைத் தேடி அளவிட முடியாத அளவுக்குப் பரந்து விரிந்து நின்ற பெருமான் சிவபெருமான். அவர் காஞ்சிபுரத்தில் கம்பா நதிக்கரையில் எழுந்தருளியுள்ள ஏகாம்பரநாதராகிய (கம்பர்) சிவபெருமான் ஆவர்.
7. சிவபெருமானுக்குப் பிரணவம் உபதேசித்தவன்
அத்தகைய அண்டம் கடந்து நிற்கும் பிரம்மாண்டமான அளவைக் கொண்டவரும், பிரம்மனால் காண முடியாதவருமான சிவபெருமானுக்கே, ஒப்பற்ற ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ மந்திரத்தின் மெய்ப்பொருளை (ஒன்றை) சிவகிரி மலையில் குருவாக வீற்றிருந்து இனிமையாக உபதேசித்த ஞான தேசிகன் முருகப்பெருமான் ஆவான். முழுமுதற் கடவுளுக்கே குருவானவன் அவன்.
8. முத்துக்களை வீசும் திருச்செந்தூர் அலைகள்
உயர்ந்த சிகரங்களைக் கொண்ட கோயில் கோபுரங்களின் மீதும், நீண்ட மதில் சுவர்களின் மீதும், செம்பொன்னால் ஆன கொடிமரத்தின் (கம்பம்) அடித்தளத்தின் மீதும், திருவீதிகளிலும் சிறந்த முத்துக்களைக் (நித்திலம்) கடல் அலைகள் அடித்து வந்து வீசுகின்ற, இயற்கை வளம் கொஞ்சும் அலைவாய்க்கரையாகிய திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் கந்தப் பெருமாளே! எனக்கு அருள்புரிவாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், சிற்றின்பமாகிய காமக் கடலில் வீழ்ந்து தத்தளிக்கும் மனிதனை மீட்டெடுத்துக் கரைசேர்க்கும் இறைவனின் கருணையைப் போற்றுகிறது. மெய்யான துறவறத்தை மறந்து, பெண்களின் உடல் மீது மையல் கொண்டு, உந்தித் தடாகத்திலும் அமுத வாயிலும் மயங்கித் தவிக்கும் தன்னை இந்தக் காமக் கடலில் இருந்து மெதுவாகக் கரைசேர்த்துத் தன் திருவடிகளை அருளுமாறு அருணகிரிநாதர் முருகனை வேண்டுகிறார். வான மண்டலம் வரை உயர்ந்து நின்றவரும், கங்கையைச் சூடியவரும், பிரம்மனால் முடியைக் காண முடியாதவருமான காஞ்சி ஏகாம்பரநாதராகிய சிவபெருமானுக்கே பிரணவப் பொருளை உபதேசித்த குருநாதனாக முருகனை அவர் சிறப்பிக்கிறார். கடல் அலைகள் முத்துக்களை அடித்து வந்து கோயில் கோபுரங்கள், மதில் சுவர்கள், பொற்கொடிமரம் மற்றும் வீதிகளில் வீசும்படியான மாபெரும் வளமும் சிறப்பும் கொண்ட திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் கந்தவேளின் திருவருளே பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்க உதவும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 47 kugaramEvumei (thiruchchendhUr)
This song is a beautiful plea for a “Gentle Rescue.” Arunagirinathar admits he is drowning in the ocean of sensory pleasures and asks Murugan to lift him out—not harshly, but gently (Methena)—and place him on the safe shore of His holy feet. It also contains a magnificent description of the architecture and natural wealth of the Tiruchendur temple.
1. The Forgotten Cave of Truth
Arunagirinathar begins by identifying what he has lost. He speaks of “Kugaram Mevu Mey Thuravu”—the true renunciation or truth that resides in the “Cave” (Kugaram). In spiritual terms, this “Cave” refers to the heart or the inner soul where God resides (Guha). The poet laments that he has “Marava” (Forgotten) this inner spiritual discipline. Instead of diving into the depth of the soul, he has chosen to dive into the physical attractions of the world, specifically the navel (Unthi) of women.
2. The Nectar of the Water Lily
The poet describes the sensory entrapment in detail. He mentions the “Kumutha Vay”—the mouth that resembles a red Water Lily. He confesses to tasting the “Mature Nectar” (Mutru Amuthinai) from these lips. He is captivated by the hair of these women, which he compares to “Kondal”—dark, rain-bearing clouds. This imagery highlights how the senses of taste and sight have conspired to pull him away from the “True Renunciation” mentioned in the first line.
3. The Ocean of Fragrance and Flesh
Arunagirinathar describes the physical intimacy using the metaphor of an ocean. He mentions the chest of women, which is adorned with “Agaru Thuli” (Dust of fragrant Eaglewood) and smells of “Karpurathana” (Camphor). He calls this experience an “Inba Kadal” (Ocean of Pleasure). However, he realizes that while it feels like pleasure, he is actually drowning (Amizhuvenai) in it. The fragrant powders and camphor are merely the surface foam of a dangerous deep sea.
4. The Prayer for a Gentle Rescue
This is the most touching part of the song. Realizing he is drowning, the poet asks for help. He pleads: “Methena Oru Karai Serthu” (Gently bring me to the shore). He does not ask to be yanked out violently; he asks for the Lord’s compassionate, gentle hand to guide him to safety. The “Shore” he seeks is the pair of Holy Feet adorned with “Ampon Thandai” (Beautiful Golden Anklets). He wants to trade the “Ocean of Lust” for the “Shore of Grace.”
5. The Limitless River Ganga
The song shifts to the greatness of Lord Shiva to establish Murugan’s lineage. The poet describes the River Ganga, whose pure waters (Thunga Punal) flow through the cosmic sphere (Gagana Kolagai). This river is so vast that it cannot be measured (Alavu Akka). It resides in the matted locks of Lord Shiva. This imagery of the “Holy Water” of Ganga stands in contrast to the “Ocean of Lust” described earlier.
6. The Teacher to the Unmeasurable One
Arunagirinathar refers to the greatness of Shiva and the humbling of Brahma. He mentions “Kamala Vathanar” (The Lotus-Faced Brahma) who could not measure the head or feet of Shiva (Alavida Mudiya). This refers to the Lingodbhava legend. Murugan is addressed as the one who whispered the “Onrai” (The One Supreme Truth/Pranava) into the ears of this great Shiva (Kambar). This establishes Murugan as the Guru even to the Supreme Lord whom Brahma could not comprehend.
7. The Pearls on the Temple Tower
The poet gives a hyper-realistic and majestic description of Tiruchendur. He describes the “Sigara Gopuram” (The towering temple spires) and the “Mathil” (Fortified walls). He mentions the “Sempon Kambam” (The Red-Gold Flagstaff / Dwajasthambam). The waves of the ocean at Tiruchendur are so powerful that they throw “Nithilam” (Pearls) high into the air.
8. The Streets Paved with Sea-Wealth
Continuing the description, Arunagirinathar says the waves are so energetic that the pearls don’t just land on the beach; they are thrown onto the temple towers, the flagstaff, and even into the “Theruvile” (Streets). This implies that the city of Tiruchendur is literally paved with the wealth of the ocean. Murugan is addressed as the “Alaivay Senthil Kanda Perumale”—the Great Lord Skanda who resides in this wave-lashed, pearl-rich city.
Summary
“Kugaramevumei” is a prayer for Safe Passage. Arunagirinathar contrasts the “false ocean” of worldly pleasure (filled with the scent of camphor and the danger of drowning) with the “true ocean” of Tiruchendur (filled with pearls and the presence of God). He admits to having forgotten the “Cave of the Heart” to dwell in the “Cave of Lust.” He begs Murugan to gently lift him from this drowning state and place him on the golden shore of His feet, in the magnificent temple town where the sea offers pearls as a tribute to the Lord.
Thiruppugal – திருப்புகழ்