Thiruppugazh 48 kudarniNamenbu (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 47 குகர மேவுமெய் (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 49 குழைக்கும் சந்தன (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனதன தந்த தனதன தந்த
தனதன தந்த – தானாந்தனனா
குடர்நிண மென்பு சலமல மண்டு
குருதிந ரம்பு – சீயூன் பொதிதோல்
குலவு குரம்பை முருடு சுமந்து
குனகிம கிழ்ந்து – நாயேன் தளரா
அடர்மத னம்பை யனையக ருங்க
ணரிவையர் தங்கள் – தோடோய்ந் தயரா
அறிவழி கின்ற குணமற வுன்றன்
அடியிணை தந்து – நீயாண் டருள்வாய்
தடவியல் செந்தில் இறையவ நண்பு
தருகுற மங்கை – வாழ்வாம் புயனே
சரவண கந்த முருகக டம்ப
தனிமயில் கொண்டு – பார்சூழ்ந் தவனே
சுடர்படர் குன்று தொளைபட அண்டர்
தொழவொரு செங்கை – வேல்வாங் கியவா
துரிதப தங்க இரதப்ர சண்ட
சொரிகடல் நின்ற – சூராந் தகனே.
பதம் பிரித்தது
தனதன தந்த தனதன தந்த
தனதன தந்த – தானாந்தனனா
குடர் நிணம் என்பு சலம் மலம் மண்டு
குருதி நரம்பு – சீ ஊன் பொதி தோல்
குலவு குரம்பை முருடு சுமந்து
குனகி மகிழ்ந்து – நாயேன் தளரா
அடர் மதன் அம்பை அனைய கருங் கண்
அரிவையர் தங்கள் – தோள் தோய்ந்து அயரா
அறிவு அழிகின்ற குணம் அற உன்றன்
அடி இணை தந்து – நீ ஆண்டு அருள்வாய்
தடம் இயல் செந்தில் இறையவ நண்பு
தரு குற மங்கை – வாழ்வாம் புயனே
சரவண கந்த முருக கடம்ப
தனி மயில் கொண்டு – பார் சூழ்ந்தவனே
சுடர் படர் குன்று தொளை பட அண்டர்
தொழ ஒரு செங்கை – வேல் வாங்கியவா
துரித பதங்க இரத ப்ரசண்ட
சொரி கடல் நின்ற – சூர் அந்தகனே.
English
thanathana thantha thanathana thantha
thanathana thantha – thānāthananā
kudarniNa menpu salamala maNdu
kuruthina rampu – seeyUn pothithOl
kulavu kurampai murudu sumanthu
kunakima kizhnthu – nAyEn thaLarA
adarmatha nampai yanaiyaka rungka
Narivaiyar thangaL – thOdOyn thayarA
aRivazhi kinRa kuNamaRa vunRan
adiyiNai thanthu – neeyAN daruLvAy
thadaviyal senthil iRaiyava naNpu
tharukuRa mangai – vAzhvAm puyanE
saravaNa kantha murugaka damba
thanimayil koNdu – pArchUzhn thavanE
sudarpadar kunRu thoLaipada aNdar
thozhavoru sengai – vElvAng kiyavA
thurithapa thanga irathapra saNda
sorikadal ninRa – chUrAn thakanE.
English Easy Version
thanathana thantha thanathana thantha
thanathana thantha – thānāthananā
kudar niNam enbu salam malam maNdu
kurudhi narambu seey oon podhi thOl
kulavu kurambai murudu sumandhu
kunagi magizhndhu nAyEn thaLarA
adar madhan ambai anaiya karum kaN
aRivaiyar thangaL thOL thOyndhu ayarA
aRivu azhiginRa guNam aRa undran
adi iNai thandhu neey ANDu aruLvAy
thada viyal sendhil iRaiyava naNbu
tharu kuRa mangai vAzh am puyanE
saravaNa kandha muruga kadamba
thani mayil kondu pAr soozhndhavanE
sudar padar kundru thoLai pada aNdar
thozha oru sem kai vEl vAngiyavA
thuridha padhanga radha prasaNda
sori kadal nindra soor andhaganE
திருப்புகழ் 48 குடர்நிண மென்பு (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “குடர்நிண மென்பு சலமல மண்டு…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனித உடலின் அசுத்தமான தன்மையையும் நிலையாமையையும் சுட்டிக்காட்டி, சிற்றின்ப மாயையை வெறுத்து இறைவனின் திருவடியைப் பற்றும் மெய்ஞ்ஞானத்தை வலியுறுத்தும் மிக ஆழமான பாடலாகும். திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானின் வீரத்தையும், வள்ளியம்மையின் பால் கொண்ட காதலையும் இப்பாடல் அழகாக விவரிக்கிறது. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. உடலின் அசுத்தமும் நிலையாமையும்
குடல், கொழுப்பு (நிணம்), எலும்பு, சிறுநீர், மலம், மிகுதியாகப் பாயும் இரத்தம், நரம்பு, சீழ் மற்றும் மாமிசம் (ஊன்) ஆகிய அசுத்தமான பொருட்கள் அனைத்தையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து, தோலினால் போர்த்தி மூடி வைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு அசுத்தமான மூட்டைதான் இந்த மனித உடல். மனித உடலின் கவர்ச்சிக்குப் பின்னால் உள்ள இந்த உண்மைத் தன்மையை அருணகிரிநாதர் மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறார்.
2. மாமிசக் குடிசையைச் சுமக்கும் நாயேன்
இத்தகைய பல அசுத்தங்களைக் கொண்ட, கரடுமுரடான ஒரு குடிசையைப் (குரம்பை) போன்ற இந்த மாமிச உடலைச் சுமந்துகொண்டு, இந்த உலக வாழ்வையே நிலையானது என்று எண்ணி மகிழ்ந்து, நாய் போன்ற கீழான குணமுடைய அடியேன் வாழ்ந்து சோர்வடைகின்றேன். உடலின் இழிநிலையை உணராமலேயே மனித மனம் இதில் உழல்கிறது.
3. மன்மத பாணம் போன்ற கரிய கண்கள்
மன்மதன் தொடுக்கும் நெருக்கமான, வலிமையான அம்பினைப் போன்று ஆடவர்களை எளிதில் தாக்கி வீழ்த்தும் மையல் கொண்ட கரிய கண்களை உடையவர்கள் பெண்கள். அத்தகைய பெண்களின் அழகிய தோள்களைத் தழுவி, சிற்றின்ப மாயையில் மூழ்கி நான் எனது மெய்யறிவையும், ஆற்றலையும் இழந்து தவிக்கிறேன்.
4. அறிவழியும் சிற்றின்ப மயக்கம் ஒழிதல்
இவ்வாறு பெண்களின் மாயையில் சிக்கி, நல்லறிவு முழுவதும் அழிந்து போகின்ற இந்தக் கீழான சிற்றின்ப குணம் என்னை விட்டு அடியோடு ஒழிய வேண்டும். நிலையான பேரின்பத்தைத் தரும் உனது இணையற்ற தாமரைத் திருவடிகளை (அடியிணை) அடியேனுக்குத் தந்து, என்னை நீ ஆட்கொண்டு அருள்புரிய வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் மன்றாடுகிறார்.
5. குறமகள் வள்ளியை அணைத்த செந்திலாண்டவன்
பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. அகன்ற வீதிகளையும், பெருமையையும் கொண்ட திருச்செந்தூர் (செந்தில்) என்னும் பதியின் இறைவனே! உன் மீது அளவற்ற அன்பு கொண்ட குறவர் குலப் பெண்ணான வள்ளியம்மைக்குச் சிறந்த பெருவாழ்வைத் தந்து, அவளை அணைத்து மகிழும் வலிமையான தோள்களை (புயங்களை) உடையவனே!
6. உலகம் சுற்றிய மயில் வீரன்
சரவணபவனே! கந்தனே! முருகனே! நறுமணம் கமழும் கடம்ப மலர் மாலை அணிந்தவனே! முற்காலத்தில் கயிலாயத்தில் மாங்கனிக்காகப் போட்டி வந்தபோது, தனக்கு ஒப்பில்லாத, தனித்துவம் வாய்ந்த தனது மயில் வாகனத்தின் மீது ஏறி, இந்தப் பரந்த உலகத்தை மிக விரைவாகச் சுற்றி வந்த வீரன் நீயே ஆவாய்.
7. கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்த செங்கை வேல்
பேரொளி வீசிப் பரவி நின்ற, அசுரர்களுக்கு அரணாக இருந்த பெரிய கிரௌஞ்ச மலையானது முற்றிலுமாகத் துளைபட்டுப் பொடியாகும்படியும்; தேவர்கள் (அண்டர்) அனைவரும் உன் வீரத்தைக் கண்டு தொழுது வணங்கும்படியும், உனது சிவந்த திருக்கரத்திலிருந்து (செங்கை) கூர்மையான வேலாயுதத்தை விடுத்த மாவீரன் நீ.
8. கடலில் ஒளிந்த சூரனை அழித்த மாவீரன்
மிக வேகமாகப் பறந்து செல்லும் பறவையாகிய மயிலை (பதங்க) தனது தேராகக் (ரதம்) கொண்டு கடும் போர் புரிந்தவனே! அலைகளைக் கொழித்து வீசும் பெருங்கடலின் நடுவே மாமரமாக ஒளிந்து நின்ற கொடிய சூரபத்மனை அழித்து, தேவர்களைக் காத்த அந்தகனே (எமன் போன்றவனே)! அடியேனுக்கு உனது திருவடி தந்து அருள்புரிவாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், மனித உடலின் அசுத்தமான உண்மையை உணர்த்தி, உலக மாயையை வெறுத்து இறையருளைத் தேடும் வைராக்கிய நெறியைப் போதிக்கிறது. குடல், நிணம், இரத்தம், சீழ் நிரம்பிய இந்த மாமிசக் குடிசையைச் சுமந்துகொண்டு, மன்மத பாணம் போன்ற பெண்களின் கண்களில் மயங்கித் தன் அறிவை இழக்கும் கீழான குணம் அடியோடு அழிய வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். காம மாயையிலிருந்து மீட்கத் தன் திருவடிகளைத் தந்து ஆட்கொள்ளுமாறு முருகனை இறைஞ்சுகிறார். குறமகள் வள்ளியம்மைக்கு வாழ்வளித்த தோள்களை உடையவனாகவும், தனி மயில் மீது உலகைச் சுற்றியவனாகவும், கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்த வேலாயுதத்தை ஏந்தியவனாகவும் முருகனை இப்பாடல் சிறப்பிக்கிறது. மயில் தேரில் ஏறிச் சென்று கடலில் நின்ற சூரபத்மனை அழித்த மாவீரனான திருச்செந்தூர் முருகனின் திருவருளே பிறவித் துயரறுத்து முக்தி அருளும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 48 kudarniNamenbu (thiruchchendhUr)
This song is a classic example of “Deha Ninda” (Despising the Body) followed by “Deiva Stuthi” (Praising the God). Arunagirinathar performs a ruthless autopsy of the human body to destroy the ego’s attachment to it. He argues that this “bag of filth” is not worth cherishing and prays for the Lord of Tiruchendur to take ownership of his soul.
1. The Anatomy of Disgust
Arunagirinathar begins with a clinical, almost surgical list of what constitutes the human body. He strips away the skin to reveal the repulsive reality beneath. He lists “Kudar” (Intestines), “Ninam” (Fat), “Enbu” (Bones), “Salam” (Fluids/Urine), “Malam” (Feces), and “See” (Pus). He describes the body not as a temple, but as a sack of “Pothi Thol”—skin that merely covers/hides the raw flesh and nerves. This graphic description is intended to shock the listener out of body-consciousness.
2. The Burden of the “Rough Hut”
The poet compares the body to a “Kurampai”—a small, temporary hut made of palm leaves or grass. He calls it “Murudu” (Rough/Crude). He laments that he is forced to carry this heavy, decaying hut around. He calls himself a “Nayen” (Dog-like one), implying that he has been foolishly rejoicing (Magizhndhu) in this physical form, unaware that it is merely a burden that causes fatigue (Thalara) rather than true happiness.
3. The Arrows of Cupid
Arunagirinathar describes the mental trap that accompanies the physical body. He speaks of the “Dark-eyed Women” (Karung Kan Arivaiyar) whose gaze strikes like the dense arrows (Adar Ambu) of Manmatha (Cupid). He admits to becoming “Ayara” (Weary/Exhausted) by embracing their shoulders. He realizes that seeking pleasure in other “bags of flesh” only leads to spiritual exhaustion and the depletion of vital energy.
4. The Prayer to be Ruled
This is the turning point of the song. Arunagirinathar asks for the destruction of the “Arivu Azhigindra Gunam”—the character trait that destroys wisdom (i.e., lust/body attachment). He prays to Murugan: “Nee Aandu Arulvay” (You must rule over me). He asks the Lord to grant His twin feet (Adi Inai) as a refuge. He wants to stop being the master of his own disastrous life and become a subject in Murugan’s kingdom.
5. The Husband of the Hunter Girl
The song shifts to the glory of Tiruchendur. Arunagirinathar addresses Murugan as the “Iraiyavan” (Lord) of the broad and expansive Tiruchendur (Thadaviyal Senthil). He is described as the “Vazhvu” (Life/Prosperity) of Valli, the hunter girl (Kura Mangai). While the first half of the song rejected worldly women, this verse celebrates the divine love of Valli, showing that true love is spiritual, not physical.
6. The Circumambulator of the World
The poet invokes the famous legend of the “Gnana Pazham” (Fruit of Wisdom). He calls Murugan by various names: Saravana, Kandha, Muruga, Kadamba. He describes Him as the one who circled the entire world (Paar Suzhunthavane) on His unique, matchless Peacock (Thani Mayil). This signifies Murugan’s swiftness and His omnipresence—He is the Lord who encompasses the whole earth.
7. The Piercing of the Radiant Mountain
Arunagirinathar praises the martial valor of the Lord. He describes the Krauncha Mountain which was emitting light or fire (Sudar Padar Kunru). To destroy the demon hiding within it, Murugan threw the Vel from His red hand (Sengai). This act was so majestic that all the Devas (Andar) worshipped Him. This implies that Murugan can pierce the “mountain of ego” just as easily as He pierced the Krauncha mountain.
8. The Blood-Red Ocean
The song concludes with a terrifying image of the battle against Surapadman. The ocean is described as “Iratha Prasanda Sori Kadal”—an ocean pouring with fierce, rushing blood. Surapadman (Suran), the personification of evil, stood in this bloody ocean to fight. Murugan is addressed as “Anthakane” (The Destroyer/Yama) to this demon. The contrast is stark: Murugan is the “Life” of Valli, but the “Death” of the Demon.
Summary
“KudarniNamenbu” is a song of Detachment and Surrender. Arunagirinathar starts by ruthlessly dissecting the human body, exposing it as a collection of bones, fat, and pus hidden by skin. He realizes that cherishing this “Rough Hut” is foolishness. He prays to Murugan to take ownership of his life (Aandu Arulvay). The song assures us that the Lord who circled the world on a peacock and turned the ocean red with the blood of demons has the power to destroy our attachment to this filthy body and grant us eternal liberation.
Thiruppugal – திருப்புகழ்