Thiruppugazh 51 kongkaippaNai (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 50 கொங்கைகள் (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 52 கொடியனைய இடை (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தந்தத் தனனத் தந்தத் தனனத்
தந்தத் தனனத் – தனதானா
கொங்கைப் பணையிற் செம்பொற் செறிவிற்
கொண்டற் குழலிற் – கொடிதான
கொன்றைக் கணையொப் பந்தக் கயலிற்
கொஞ்சுக் கிளியுற் – றுறவான
சங்கத் தொனியிற் சென்றிற் கடையிற்
சந்திப் பவரைச் – சருவாதே
சந்தப் படியுற் றென்றற் றலையிற்
சந்தப் பதம்வைத் – தருள்வாயே
அங்கப் படைவிட் டன்றைப் படுகைக்
கந்திக் கடலிற் – கடிதோடா
அந்தப் பொழிலிற் சந்துத் தலையுற்
றஞ்சப் பொருதுற் – றொழியாதே
செங்கைக் கதிருற் றொன்றக் கடலிற்
சென்றுற் றவர்தற் – பொருளானாய்
சிந்தைக் கனிவைத் தந்தப் பொழிலிற்
செந்திற் குமரப் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்தத் தனனத் தந்தத் தனனத்
தந்தத் தனனத் – தனதானா
கொங்கைப் பணையில் செம்பொன் செறிவில்
கொண்டல் குழலில் – கொடிதான
கொன்றைக் கணை ஒப்பு அந்தக் கயலில்
கொஞ்சுக் கிளி உற்று – உறவான
சங்கத் தொனியில் சென்று இல் கடையில்
சந்திப்பவரைச் – சருவாதே
சந்தப்படி உற்று என்றன் தலையில்
சந்தப் பதம் வைத்து – அருள்வாயே
அங்கப் படை விட்டு அன்றைப் படுகைக்கு
கந்திக் கடலில் – கடிது ஓடா
அந்தப் பொழிலில் சந்துத் தலை உற்று
அஞ்சப் பொருது உற்று – ஒழியாதே
செங் கைக் கதிர் உற்று ஒன்றக் கடலில்
சென்று உற்றவர் தற்பொருள் – ஆனாய்
சிந்தைக் கனி வைத்து அந்தப் பொழிலில்
செந்தில் குமரப் – பெருமாளே.
English
thanthath thananath thanthath thananath
thanthath thananath – thanathaanā
kongaip paNaiyiR sempoR cheRiviR
koNdaR kuzhaliR – kodithAna
konRaik kaNaiyop panthak kayaliR
konjuk kiLiyut – RuRavAna
sangath thoniyiR chenRiR kadaiyiR
santhip pavaraic – charuvAthE
santhap padiyut RenRat RalaiyiR
santhap pathamvaith – tharuLvAyE
angap padaivit tanRaip padukaik
kanthik kadaliR – kadithOdA
anthap pozhiliR chanthuth thalaiyut
Ranjap poruthut – RozhiyAthE
sengaik kathirut RonRak kadaliR
chenRut RavarthaR – poruLAnAy
sinthaik kanivaith thanthap pozhiliR
senthiR kumarap – perumALE.
English Easy Version
thanthath thananath thanthath thananath
thanthath thananath – thanathaanā
kongai paNaiyil sem pon seRivil
koNdal kuzhalil – kodi thAna
kondRai kaNai oppandha kayalil
konjum kiLi – utRu uRavAna
sanga dhoniyil sendRu il kadaiyil
sandhippavarai – saruvAdhE
sandha padi utRu endran thalaiyil
sandha padham vaiththu – aruLvAyE
anga padai vittu andRai padugaikku
andhi kadalil – kadidhu OdA
andha pozhilil sandhu thalai utRu
anja porudhu utRu – ozhiyAdhE
sem kai kadhir utRu ondRa kadalil s
endRu utRavar tham – poruL AnAy
sindhai kani vaiththu andha pozhilil
sendhil kumara – perumALE
திருப்புகழ் 51 கொங்கைப் பணை (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “கொங்கைப் பணையிற் செம்பொற் செறிவிற்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயைகளை விலக்கி, முருகப்பெருமானின் திருவடிகளைத் தன் தலையில் சூடி மெய்ஞ்ஞானம் பெறத்துடிக்கும் ஒரு ஆன்மாவின் உன்னத வேண்டுதலாக அமைந்துள்ளது. பிற்பகுதியில் திருச்செந்தூர் முருகனின் சூரசம்ஹார வீரமும், அவனது பெருங்கருணையும் அழகாகப் போற்றப்பட்டுள்ளன. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. மார்பக வனப்பும் செம்பொன் அணிகலன்களும்
மூங்கில் போன்று பருத்த மார்பகங்களைக் கொண்டவர்கள் விலைமாதர்கள். அந்த மார்பகங்களின் மீது சிவந்த பொன்னால் ஆன அழகிய அணிகலன்களை அவர்கள் நெருக்கமாக அணிந்திருப்பார்கள். ஆடவர்களை ஈர்ப்பதற்காகவே தங்களின் உடல் வனப்பையும், ஆடம்பரமான அணிகலன்களையும் அவர்கள் ஒரு மாய வலையாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று பாடலின் தொடக்கத்தில் அருணகிரிநாதர் குறிப்பிடுகிறார்.
2. மேகக் கூந்தலும் கொன்றை மலர்க் கணையும்
கார்மேகத்தைப் போன்று இருண்டதும், அடர்த்தியானதுமான அழகிய கூந்தலை (கொண்டல் குழல்) உடையவர்கள் அந்தப் பெண்கள். மன்மதனின் கொடிய ஐந்து மலர்க்கணைகளில் ஒன்றான கொன்றை மலரை ஒத்ததும், ஆடவர்களைத் தாக்கி வீழ்த்தக்கூடியதுமான கயல் மீன் போன்ற கண்களைக் கொண்டு அவர்கள் மையல் வலையை வீசுகிறார்கள்.
3. கிளி மொழியும் சங்கு மிடறும்
பஞ்சவர்ணக் கிளியைப் போல மிகவும் இனிமையாகக் கொஞ்சிப் பேசும் குரலைக் கொண்டவர்கள் அவர்கள். வலம்புரிச் சங்கை ஒத்த அவர்களின் அழகிய கழுத்திலிருந்து (மிடறு) வெளிப்படும் அந்த இனிமையான நாதமும், மயக்கும் மொழிகளும் ஆடவர்களின் சிந்தையைக் குலைத்து அவர்களை எளிதில் வசப்படுத்தி விடுகின்றன.
4. விலைமாதர் வீட்டு வாயிலில் வீணாகுதல்
இத்தகைய உடல் வனப்பும், கவர்ச்சியான கண்களும், கொஞ்சும் குரலும் கொண்ட விலைமாதர்களின் வீட்டின் வாயிலுக்குச் (இல் கடை) சென்று, அவர்களைச் சந்தித்துப் பேசிச் சிற்றின்பத்தில் உழன்று என் காலத்தையும் வாழ்வையும் நான் வீணாக்கக் கூடாது. இந்த இழிவான காம மயக்கத்திலிருந்து என்னை நான் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
5. தலையில் திருவடி பதிக்க மன்றாடல்
காம மாயையில் வீழ்ந்து சீரழியும் நிலையை மாற்றி, முருகப்பெருமானே! நீ உரிய முறைப்படி (சந்தப்படி) நேரில் எழுந்தருளி வர வேண்டும். வந்து, எவ்விதத் தகுதியும் இல்லாத அடியேனுடைய தலையின் மீது, உனது அழகிய தாமரை போன்ற திருவடிகளை (சந்தப் பதம்) வைத்து என்னை ஆட்கொண்டு அருள்புரிய வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் உருகி வேண்டுகிறார்.
6. போர்க்களத்தை விட்டோடிய சூரபத்மன்
பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் எல்லையில்லா வீரத்தைப் பேசுகிறது. முருகப்பெருமான் தனது அழகிய படைகளைச் செலுத்திப் போர் செய்த அந்தப் போர்க்களத்தில், நிற்க முடியாமல் அசுரனான சூரபத்மன் பயந்து ஓடினான். அந்திப் பொழுதில் கடலுக்குள் மிக வேகமாக ஓடி ஒளிந்தும், அங்குள்ள சோலைகளில் மரங்களின் (சந்து) உச்சியில் அடைக்கலம் புகுந்தும் தப்பிக்க முயன்றான்.
7. கதிர்வேல் கொண்டு அசுரர்களை அழித்த மாவீரம்
அப்படி அஞ்சும்படிப் போர் செய்தும், முற்றிலுமாக அழியாமல் மீண்டும் மீண்டும் மாயைகள் செய்து கடலுக்குள் சென்று ஒளிந்த அந்த அசுரர்களின் மீது, முருகப்பெருமான் தனது சிவந்த திருக்கரங்களில் ஏந்தியிருந்த ஒளிவீசும் கதிர்வேலைச் செலுத்தினான். அந்த வேலாயுதம் அசுரர்களை வேரோடு அழித்து, மெய்ப்பொருளாகிய முருகனின் வீரத்தை நிலைநாட்டியது.
8. அடியார் சிந்தை இனிக்கும் செந்திலாண்டவன்
அசுரர்களை அழித்து உலகைக் காத்தவனே! தன்னை நாடி வரும் மெய்யடியார்களின் உள்ளத்தில் ஞானமாகிய இனிமையான கனியை (சிந்தைக் கனி) வைத்து அருள்புரிபவனே! அழகிய சோலைகள் சூழ்ந்த திருச்செந்தூர் என்னும் செந்திலம்பதியில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கும் குமரப் பெருமாளே! என் தலையில் உன் பாதம் வைத்து என்னைக் காத்தருள்வாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயையின் ஆபத்தையும், அதிலிருந்து விடுபட்டு இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடையும் உன்னத மார்க்கத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது. பொன் அணிகலன்கள் அணிந்த மார்பகங்களும், மேகக் கூந்தலும், கொன்றை மலர்க் கணை போன்ற கண்களும், கொஞ்சும் கிளி மொழியும் கொண்ட விலைமாதர்களின் வீட்டு வாயிலில் சென்று வீணாகக் காலத்தைக் கழிக்கக் கூடாது என்று அருணகிரிநாதர் எச்சரிக்கிறார். இந்த மாயையிலிருந்து விடுபட, முருகன் தன் அழகிய திருவடிகளைத் தமது தலையில் வைத்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று மன்றாடுகிறார். போர்க்களத்தில் அஞ்சி ஓடிக் கடலிலும் மர உச்சியிலும் ஒளிந்த சூரபத்மனைக் கதிர்வேல் கொண்டு அழித்த மாவீரனாகவும், அடியார்களின் சிந்தையில் ஞானக்கனியை வைத்து அருளும் செந்திலாண்டவனாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். திருச்செந்தூரில் உறையும் குமரப் பெருமானின் திருவடியே பிறவித் துயரறுக்கும் மெய்ப்பொருள் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 51 kongkaippaNai (thiruchchendhUr)
This song is a direct prayer for “Thiruvadi Diksha” (Initiation by the Holy Feet). Arunagirinathar contrasts the dangerous, enticing body parts of worldly women with the liberating, peaceful Feet of Lord Murugan. He asks the Lord to place those feet upon his head to save him from the ocean of lust and the cycle of karma.
1. The Golden Bamboo and the Dark Cloud
Arunagirinathar begins by describing the deceptive allure of the female form using classical metaphors. He compares the shoulders and chest to “Panai” (Bamboo), signifying their smooth, round, and firm nature. These are adorned with tight golden jewelry (Sempon Serivu). He describes the hair as “Kondal”—dark, rain-bearing clouds. The waist is compared to a “Kodi” (Creeper). The poet lists these attributes to acknowledge their power to captivate the mind, setting the stage for his plea to escape them.
2. The Arrow-Eyes and Parrot-Speech
The poet continues the sensory dissection. He compares the eyes to “Konrai Kanai” (Buds of the Cassia flower or Arrows) and “Kayal” (Carp fish) that dart around. These eyes are not passive; they are weapons that strike the heart. He describes the speech as “Konju Kili”—the lisping, sweet prattle of a parrot. This auditory trap serves to establish intimacy (Uravana) that binds the devotee to the worldly life, preventing spiritual ascent.
3. The Conch-Necked Temptation
Arunagirinathar warns against mingling with those who wait at the gates or streets (Kadaiyil). He describes their necks as resembling “Sangam” (Conch shells), usually a sign of beauty and auspiciousness, but here used as a trap. He specifically uses the word “Saruvathe” (Do not slide/slip/mingle). He realizes that engaging with these “Conch-necked” women leads to a slippery slope of moral decline, and he begs his mind to stop sliding towards them.
4. The Foot on the Head
This is the central prayer of the song. Arunagirinathar asks Murugan to follow the “Santha Padi” (The Established/Rhythmic Way or The Way of Peace). He explicitly asks: “En Thalaiyil Santha Patham Vaithu Arulvaye” (Please place Your peaceful/rhythmic feet upon my head). This is the highest form of blessing in Saiva Siddhanta, where the Guru places his feet on the disciple’s head to destroy the ego and grant enlightenment. The poet seeks the coolness of the Lord’s feet to counter the heat of the lust described in previous verses.
5. The Flight Across the Roaring Ocean
The song shifts to the valor of Murugan. The poet describes the scene of the great war against Surapadman. He mentions the “Anthik Kadal” (The ocean at twilight or the roaring ocean). He describes Murugan’s army and the Vel crossing this ocean with great speed (Kadithu Oda) to attack the enemy formation (Anga Padai). This represents the Lord’s willingness to cross any barrier to destroy the evil that plagues His devotees.
6. The Splitting of the Mango Grove
Arunagirinathar details the destruction of the demon Surapadman. When chased, the demon turned himself into a massive Mango Tree, effectively becoming a “Grove” (Anthap Pozhil). The poet describes how Murugan entered this grove and split the joints (Santhu) of the tree. The demon fought back in fear (Anja Poruthu), but Murugan did not cease until the evil was destroyed (Ozhiyathe).
7. The Ultimate Meaning (Porul)
The poet describes the Vel (Spear) in Murugan’s red hand (Sengai). This spear is radiant like the sun (Kathir). Arunagirinathar addresses Murugan as the “Porul”—The Substance, The Meaning, or The Reality. He says Murugan becomes the “Ultimate Reality” for those who approach Him (Senru Utravartham). This implies that while the world offers “False Objects” (women, gold), Murugan offers the “True Object” (Supreme Wisdom).
8. The Compassionate Fruit of Tiruchendur
The song concludes by praising the disposition of the Lord. Murugan is described as having “Sinthaik Kani”—a mind full of sweetness or compassion like a fruit. He resides in the beautiful groves of Tiruchendur (Senthil). The “Grove” of Tiruchendur is presented as the sanctuary of peace, standing in contrast to the “Grove” of the Demon (the mango tree) that was destroyed. The poet surrenders to this Kumarap Perumale.
Summary
“Kongkaippanai” is a prayer for Initiation and Protection. Arunagirinathar describes the powerful trap of sensory beauty—bamboo-like shoulders, cloud-like hair, and parrot-like speech—and admits his vulnerability to it. To escape this “Sliding Path” (Saruvathe), he asks for the ultimate remedy: He begs Lord Murugan to place His Holy Feet upon his head (Thalaiyil Vaithu). He reminds the Lord of His power to cross oceans and split the massive mango tree of the demon Surapadman, implying that the Lord can easily split the devotee’s karma and establish him in the “True Grove” of Tiruchendur.
Thiruppugal – திருப்புகழ்