திருப்புகழ் 691 இகல வருதிரை (திருமயிலை)

திருப்புகழ் 691 இகல வருதிரை (திருமயிலை) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ் வரிசையில், சென்னை திருமயிலை (மயிலாப்பூர்) கபாலீஸ்வரர் திருக்கோயிலில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானுக்கு உரிய “இகல வருதிரை” என்று தொடங்கும் 691-வது பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை இங்கே காணலாம்.

1. அலைகடல் சூழ்ந்த உலகமும் வினைப்பயனும்

இப்பாடலின் தொடக்கத்தில், உலக வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையை அருணகிரிநாதர் விவரிக்கிறார். ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி, சத்தமிட்டு வருகின்ற அலைகளைக் கொண்ட கடலால் (சலநிதி) சூழப்பட்டது இந்த உலகம். இந்த உலக வாழ்க்கையில் நாம் அனுபவிக்கும் இன்பங்கள் நிலையற்றவை. பிறவியால் வரும் இன்பமும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் துன்பமும், நல்வினை தீவினை எனும் இரு வினைகளும் (இருவினை) உயிருக்குத் துன்பத்தையே தருகின்றன. இந்த வினைகள் நீங்க வேண்டும் என்பதே முதல் வேண்டுதலாகும்.

2. உருகாத நெஞ்சும், வணங்காத நிலையும்

என்னுடைய குறைகளை நான் உணர்கிறேன். உன்னுடைய இரண்டு திருவடித் தாமரைகளை, என் மனம் ஒன்றிப் பொருந்தும்படி நான் நினைக்கவில்லை. உன்னை நினைத்து என் மனம் உருகவில்லை (உருகிலி). உன்னுடைய திருவருள் என்மீது படியும்படி நான் வழிபடவில்லை. “உமைபாகரின் மகனே” என்று உன்னை வாயாரப் புகழ்ந்து பாடித் தொழவும் இல்லை (தொழுகிலி). பக்தி செய்வதற்குரிய எந்த முயற்சியையும் நான் செய்யவில்லை என்று தனது இயலாமையை ஒப்புக்கொள்கிறார்.

3. அறியாமை இருளும் மௌனமின்மையும்

என் மனம் நிறைவு பெறவில்லை (நிறைகிலி). என்னுள் இருக்கும் அறியாமை அல்லது மூடத்தனம் (மடமை) குறையவில்லை. உண்மையான ஞானம் எது என்பதை அறியும் அறிவு (மதி உணர்வு) என்னிடம் இல்லை. பேச்சுக்களைக் குறைத்து, “பேசா அனுபூதி” எனப்படும் மௌன நிலையில் இருக்கவும் எனக்குத் தெரியவில்லை. சுருங்கச் சொன்னால், பக்தி மார்க்கத்திற்கும் ஞான மார்க்கத்திற்கும் நான் தகுதியற்றவனாக இருக்கிறேன் என்று வருந்துகிறார்.

4. அடியார் உறவும் அருளும் வேண்டும்

பெண்களின் மீதான மயக்கத்தில் (மய மத் அடரிட) சிக்கித் துன்பப்படுகின்ற அடியேன் நான். இனிமேலாவது எனக்கு ஒரு நல்வழி கிடைக்காதா? உனது உண்மையான அடியார்களோடு (அடியவர் உடனுற) சேர்ந்து பழகும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும். உன்னுடைய கருணை என்மீது பெருகி, அந்த அடியார் கூட்டத்தில் நானும் ஒருவனாகச் சேரும் அந்த “ஒரு நாள்” எனக்குக் கிடைக்குமா? என்று ஏக்கத்துடன் கேட்கிறார்.

5. வள்ளியிடம் பணிவு காட்டிய அருளாளன்

மலைச் சிகரங்கள் நிறைந்த குறிஞ்சி நிலத்தின் மகளான வள்ளியை (குறமகள்) மணம் முடிப்பதற்காக, அவளிடம் பணிவான, ஏவல் செய்யும் சொற்களை (சிலத வசனம்) பேசி அவளை மகிழ்வித்தவன் நீ. “சிலதர்” என்றால் ஏவலாளி என்று பொருள். ஒரு வேடுவப் பெண்ணுக்காகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டு அன்புமொழி பேசிய உன்னுடைய கருணைத் திறம் (அருள் நீத) வியக்கத்தக்கது.

6. சரவணபவனும் வேதத்தின் முடிவும்

“சிரண புரண…” என்று தொடங்கும் வரிகள் மந்திரச் சொற்களைப் போல அமைந்துள்ளன. நீயே உயிர்களுக்குப் புகலிடம் (சரண்). நீயே பழமையானவன் (புராண). சரவணப் பொய்கையில் அவதரித்தவன் (சரண சரவண பவ குக). வெற்றியையும் ஒளியையும் உடையவன் (சயன ஒளி). வேதங்களின் முடிவாகவும் (சிரமறை முடிவுறு), உபநிஷதங்களின் சாரமாகவும் விளங்கும் பரம்பொருள் நீயே.

7. பிரணவ சொரூபியும் அசுர சம்ஹாரியும்

அகரம், உகரம், மகரம் (அ+உ+ம் = ஓம்) சேர்ந்த ஓங்கார வடிவினன் நீ. அருளும், ஞானத் தெளிவும் (தெருள்) மிக்கவன். வலிமையான கோட்டைகளை உடைய (வல அரண முரணுறு) அசுரர்கள் அழியும் வண்ணம், வேலாயுதத்தைச் செலுத்திய வீரனே! அசுரர்களின் கொட்டத்தை அடக்கித் தேவர்களைக் காத்த உனது வீரம் ஈடு இணையற்றது.

8. மயிலை பதியின் மகிமை

அழகும், சிறந்த புலமை வளமும், புகழும், செல்வமும் நிறைந்த திருத்தலம் திருமயிலை (மயிலாப்பூர்). இந்தத் தலத்தில் நாள்தோறும் (அனுதினம்) விரும்பி வீற்றிருப்பவன் நீ. “ஹர ஹர” என்று போற்றப்படும் சிவபெருமானின் புதல்வனே (சிவசுத)! அடியவர்களுக்குத் தலைவனே! மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர் கோயிலில் சிங்காரவேலனாகக் காட்சி தரும் உன்னை வணங்குகிறேன்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ் தன்னுடைய பக்தி இன்மையையும், அறியாமையையும் நீக்கி, அடியார் கூட்டத்தில் சேர்க்குமாறு இறைவனை வேண்டுகிறது. கடல் சூழ்ந்த உலகில் வினைகளால் துன்புறும் நான், உன்னை உருகி வணங்கவில்லை. மௌன நிலையை அறியவில்லை. வள்ளிக்காகப் பணிந்து மொழிந்தவனே! வேதத்தின் முடிவானவனே! அகர உகர ஓங்காரப் பொருளே! அழகு மிகுந்த மயிலாப்பூரில் உறையும் சிவசுதனே! அசுரரை அழித்த வேலவா, என்னை உமது அடியார்களுடன் சேர்த்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் சாரமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 691 igala varuthirai (thirumayilai)

The 691st hymn of Thiruppugazh, set in the famous coastal temple town of Thirumayilai (Mylapore), is a profound prayer where Saint Arunagirinathar laments his lack of spiritual discipline and begs for the company of true devotees.

1. The Roaring Ocean of Karma

Arunagirinathar begins by painting a picture of the world as a place surrounded by a “noisy, roaring ocean” (“Igala Varuthirai”). In this world, the soul is trapped in the cycle of birth, oscillating between fleeting pleasures and inevitable suffering. He speaks of the “Iru Vinai” (The Two Karmas—Good and Bad deeds), which are the root cause of this suffering. His primary prayer is for the removal of these karmic bonds that shackle the soul to the ocean of Samsara.

2. The Heart That Refuses to Melt

The poet confesses his spiritual shortcomings with brutal honesty. He admits that his mind does not harmonize with the Lord’s holy feet (“Manam isaiya ninaikili”). He laments that he has not “melted” in devotion (“Urugili”) nor worshipped with a full heart. He feels guilty for not praising the Lord—who is the son of the One who shares His body with Uma (Shiva)—with the fervor that a devotee should possess.

3. The Absence of Wisdom and Silence

Continuing his self-reflection, the poet admits to being filled with “Madamai” (Ignorance/Foolishness) rather than wisdom. He states that he does not know the true “Mathi Unarvu” (Intellectual realization of the Divine). Most importantly, he has failed to attain the state of “Maunam” (Divine Silence)—the state where all speech and thought cease, leading to ultimate realization. Instead, he finds himself trapped in the noise of worldly distractions.

4. The Cry for the Company of Saints

Trapped in the illusion (“Maya”) and suffering (“Idaru”), the poet asks for a specific remedy. He does not ask for wealth or power, but for the company of the Lord’s “Adiyavar” (Holy Devotees). He asks, “Will there ever be a day (‘Oru Naale’) when Your grace overflows, allowing me to merge and mingle with Your sweet devotees?” He realizes that Satsang (association with the holy) is the cure for his worldly entanglement.

5. The Humble Lover of Valli

The hymn shifts to glorify Murugan’s nature. Arunagirinathar recalls the romance of Valli and Murugan. To win over Valli, the hunter girl of the mountain peaks (“Sigara Thanagiri”), Murugan spoke “Silatha Vasanam”—words that were humble, sweet, and subservient, like a servant to a master. The poet marvels at how the Supreme Lord lowered Himself to speak pleasing words to a simple devotee, showing His boundless “Arul Neetha” (Ocean of Grace).

6. The Essence of Scripture

The verse “Sirana Purana…” is a rhythmic string of praises describing Murugan’s theological supremacy. He is the Ancient One (“Purana”). He is the Refuge (“Saranu”). He is the “Saravanabhava” born in the reeds. He is the Light (“Oli”) that shines in the cave of the heart (“Guha”). Ultimately, He is the “Porul” (The Substance/Meaning) found at the very end of the Vedas (“Marai Mudivuru”), implying He is the conclusion of all spiritual knowledge.

7. The Source of OM and the Destroyer of Forts

The poet identifies Murugan as the embodiment of the Pranava Mantra—OM. He describes Him as “Agara, Ugara, Magara”—the three sounds (A-U-M) that make up the sacred syllable. He is the “Arul” (Grace) and “Therul” (Clarity). In contrast to this subtle form, He is also the warrior who released the Spear (“Ayil”) to destroy the strong, hostile fortresses of the Asuras, protecting the cosmic order.

8. The Glory of Mylapore

In the concluding lines, Arunagirinathar praises the location of the temple: Thirumayilai (Mylapore). He describes it as a city rich in beauty (“Azhagu”), scholarship (“Pulamai”), glory (“Magimai”), and prosperity (“Valam”). He addresses the deity as the Son of Shiva (“Hara Hara Siva Sutha”) who resides daily in this magnificent city, serving as the Supreme Lord (“Perumale”) of His devotees.

Summary

This Thiruppugazh is a prayer for spiritual redemption through the company of saints. Arunagirinathar confesses his inability to control his mind, his lack of wisdom, and his failure to attain divine silence. He contrasts his own ignorance with the humility of Murugan, who spoke sweet words to Valli. He identifies Murugan as the embodiment of OM (A-U-M), the essence of the Vedas, and the warrior who destroyed the Asuras. The song concludes by glorifying the culturally rich city of Mylapore, asking the Lord who resides there to grant the poet the salvation of holy company.