திருப்புகழ் 74 பங்கம் மேவும் பிறப்பு (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 74 pangammEvumpiRappu (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 73 நிறுக்குஞ் சூதன (திருச்செந்தூர்)      –      திருப்புகழ் 75 பஞ்ச பாதகம் (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தந்தனா தந்தனத் தந்தனா தந்தனத்
தந்தனா தந்தனத் – தனதான

பங்கமே வும்பிறப் பந்தகா ரந்தனிற்
பந்தபா சந்தனிற் – றடுமாறிப்

பஞ்சபா ணம்படப் புண்படா வஞ்சகப்
பண்பிலா டம்பரப் – பொதுமாதர்

தங்களா லிங்கனக் கொங்கையா கம்படச்
சங்கைமால் கொண்டிளைத் – தயராதே

தண்டைசூழ் கிண்கிணிப் புண்டரீ கந்தனை
தந்துநீ யன்புவைத் – தருள்வாயே

அங்கைவேல் கொண்டரக் கன்ப்ரதா பங்கெடுத்
தண்டவே தண்டமுட் – படவேதான்

அஞ்சவே திண்டிறற் கொண்டலா கண்டலற்
கண்டலோ கங்கொடுத் – தருள்வோனே

திங்களார் கொன்றைமத் தந்துழாய் துன்றுபொற்
செஞ்சடா பஞ்சரத் – துறுதோகை

சிந்தையே தென்றிசைத் தென்றல்வீ சும்பொழிற்
செந்தில்வாழ் செந்தமிழ்ப் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தந்தனா தந்தனத் தந்தனா தந்தனத்
தந்தனா தந்தனத் – தனதான

பங்கம் மேவும் பிறப்பு அந்தகாரந்தனில்
பந்த பாசந்தனில் – தடுமாறிப்

பஞ்ச பாணம் படப் புண் படா வஞ்சகப்
பண்பு இலா ஆடம்பரப் – பொது மாதர்

தங்கள் ஆலிங்கனக் கொங்கை ஆகம் படச்
சங்கை மால் கொண்டு இளைத்து – அயராதே

தண்டை சூழ் கிண்கிணிப் புண்டரீகம் தனை
தந்து நீ அன்பு வைத்து – அருள்வாயே

அம் கை வேல் கொண்டு அரக்கன் ப்ரதாபம் கெடுத்து
அண்ட வே தண்டம் உள் – படவே தான்

அஞ்சவே திண் திறல் கொண்டல் ஆகண்டலற்கு
அண்ட லோகம் கொடுத்து – அருள்வோனே

திங்கள் ஆர் கொன்றை மத்தம் துழாய் துன்று பொற்
செஞ் சடா பஞ்சரத்து – உறு தோகை

சிந்தையே தென் திசைத் தென்றல் வீசும் பொழில்
செந்தில் வாழ் செந் தமிழ்ப் – பெருமாளே.

English

thanthanā thanthanath thanthanā thanthanath
thanthanā thanthanath – thanathāna

pangamE vumpiRap panthakA ranthaniR
panthapA santhanit – RadumARip

panjapA Nampadap puNpadA vanjakap
paNpilA damparap – pothumAthar

thangaLA linganak kongaiyA kampadac
cangaimAl koNdiLaith – thayarAthE

thaNdaisUzh kiNkiNip puNdaree kanthanai
thanthunee yanpuvaith – tharuLvAyE

angaivEl koNdarak kanprathA pangkeduth
thaNdavE thaNdamut – padavEthAn

anjavE thiNdiRaR koNdalA kaNdalaR
kaNdalO kangkoduth – tharuLvOnE

thingaLAr konRaimath thanthuzhAy thunRupoR
chenjadA panjarath – thuRuthOkai

sinthaiyE thenRisaith thenRalvee sumpozhiR
senthilvAzh senthamizhp – perumALE.

English Easy Version

thanthanā thanthanath thanthanā thanthanath
thanthanā thanthanath – thanathāna

pangam mEvum piRappu anthakAram thanil
pantha pAsam thanil – thadu mARi

pancha pANam pada puN padA vanjaka
paNpu ilA Adambara – pothu mAthar

thangaL Alingana kongai Agam pada
sangai mAl koNdu iLaiththu – ayarAthE

thaNdai sUzh kiNkiNi puNdareekam thanai
thanthu nee anbu vaiththu – aruLvAyE

am kai vEl koNdu arakkan prathApam keduththu
aNda vEthaNdam utpadavE – thAn

anjavE thiN thiRal koNdal AkhaNdalaRku
aNda lOkam koduththu – aruLvOnE

thingaL Ar konRai maththam thuzhAy thunRu pon
sem sadA pancharaththu – uRu thOkai

sinthaiyE then thisai thenRal veesum pozhil
senthil vAzh sen thamizh – perumALE

திருப்புகழ் 74 பங்கம் மேவும் பிறப்பு   (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய பாடலான “பங்கமே வும்பிறப்” என்ற இந்தத் திருப்புகழ், மனித வாழ்க்கையின் நிலையாமையையும், சிற்றின்பங்களில் சிக்கித் தவிக்கும் ஆன்மா இறைவனின் திருவடிகளை நாடி உய்யும் வழியையும் மிக ஆழமாக விளக்குகிறது. இந்தப் பாடலின் விரிவான விளக்கம் கீழே 8 தலைப்புகளில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது:

1. பிறவி இருளும் பந்த பாசங்களும்

மனிதப் பிறவி என்பது பல குறைகளும், துயரங்களும் நிறைந்த ஒரு இருண்ட பெருங்கடல் போன்றது. இந்த உலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு உயிரும் பந்தம், பாசம், உறவு என்னும் மாய வலைகளில் சிக்கித் தவிக்கின்றது. எதை நோக்கிய பயணம் என்று தெரியாமல், பிறப்பு இறப்பு என்னும் சுழற்சியின் இருளில் அகப்பட்டு, தன் உண்மையான ஆன்மீக இலக்கை மறந்து மனித மனம் தடுமாறுகிறது என்பதை பாடலின் தொடக்கம் மிக அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.

2. காமத்தின் அம்புகளும் மாயைகளும்

மன்மதனின் ஐந்து மலர்க்கணைகள் பாய்வதால் ஏற்படும் மோகத்தால், மனித மனம் சிற்றின்பங்களில் எளிதில் வீழ்ந்து விடுகிறது. உண்மையான அன்போ, நற்பண்புகளோ இல்லாத, வெளிவேடமும் பகட்டும் மட்டுமே நிறைந்த விலைமாதர்களின் வலையில் மனிதர்கள் வீழ்கிறார்கள். இது केवळம் உடல் சார்ந்த ஆசையை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மனிதனின் அறிவை மயக்கி, அவனை உலகியல் மாயைகளில் கட்டிப்போடும் ஒட்டுமொத்தமான பொருள் ஆசைகளுக்கும், அகங்காரத்திற்கும் ஒரு சிறந்த உருவகமாக இங்கு சொல்லப்படுகிறது.

3. போலியான மோகமும் உடல் தளர்ச்சியும்

போலியான அன்பைக் காட்டும் பெண்களின் மாய வலையில் சிக்கி, அவர்கள் மீது அளவற்ற மோகமும் மயக்கமும் கொண்டு மனிதர்கள் தங்கள் அறிவை இழக்கின்றனர். நிலையற்ற இந்த உலக இன்பங்களிலேயே மூழ்கிக் கிடப்பதால், உடல் தளர்ந்து, உயிர்ச் சக்தி வீணாகி, மனம் பெரும் சோர்வை அடைகிறது. இறைவனை நாட வேண்டிய விலைமதிப்பற்ற இளமைக் காலமும், ஆயுளும் இப்படி வீணாகப் போகிறதே என்ற மனித குலத்தின் அவல நிலையை அருணகிரிநாதர் இங்கு சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

4. திருவடி தஞ்சம் வேண்டும் வேண்டுதல்

நிலையற்ற சிற்றின்பங்களில் உழன்று தன் வாழ்க்கையை வீணாக்காமல் இருக்க, அருணகிரிநாதர் முருகப்பெருமானிடம் ஒரு ஆழமான வேண்டுதலை முன்வைக்கிறார். தண்டை, கிண்கிணி போன்ற அழகிய ஒலியெழுப்பும் சிலம்புகளை அணிந்த முருகனின் தாமரை போன்ற திருவடிகள் மட்டுமே நிலையான ஆறுதல் தரக்கூடியவை. அந்தத் திருவடிகளின் மீது மாறாத அன்பும், பக்தியும் வைக்கும் பாக்கியத்தைத் தந்து, இந்த மாயையிலிருந்து தன்னை மீட்டருள வேண்டும் என்று உருக்கமாகப் பிரார்த்திக்கிறார்.

5. சூரபத்மனை அழித்த வெற்றி வேல்

தன்னை மாயையிலிருந்து காக்கக்கூடிய இறைவனின் எல்லையற்ற ஆற்றலை அடுத்த வரிகளில் போற்றுகிறார். அழகிய திருக்கரத்தில் கூர்மையான வேலாயுதத்தை ஏந்தி, தன் அகங்காரத்தால் உலகை நடுங்கச் செய்த சூரபத்மனின் மாபெரும் கர்வத்தை முருகப்பெருமான் சுக்குநூறாக அழித்தார். அண்டம், பேரண்டம் என அனைத்து உலகங்களும் அஞ்சும்படியாகக் களமிறங்கி அவர் செய்த அந்தப் போர், அசுரர்களை அழித்தது மட்டுமின்றி, மனித மனங்களுக்குள் இருக்கும் இருளையும், ஆணவத்தையும் ஞானவேல் கொண்டு அழிக்கும் தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.

6. இந்திரனுக்கு தேவருலகம் மீட்டளித்தல்

சூரபத்மனின் கொடுங்கோல் ஆட்சியால் தேவர்கள் தங்கள் உலகத்தை இழந்து தவித்தனர். மேகங்களை வாகனமாகக் கொண்ட தேவேந்திரனுக்கு (அகண்டலன்), அவனது தேவலோகத்தை மீண்டும் மீட்டுக் கொடுத்து முருகப்பெருமான் அருள்புரிந்தார். இது, சரணடைந்தவர்களைக் காக்க எப்பேர்ப்பட்ட அசுர பலத்தையும் வீழ்த்தி, இழந்த செல்வத்தையும் நிம்மதியையும் மீண்டும் வழங்கி அருளும் முருகனின் அளவற்ற கருணையையும், வீரத்தையும் பறைசாற்றுகிறது.

7. சிவபெருமான் மற்றும் உமையம்மையின் திருமகன்

இறைவனின் பெருமையை உரைக்கும்போது, முருகனின் தெய்வீகப் பரம்பரை அழகாக விவரிக்கப்படுகிறது. பிறைச்சந்திரன், கொன்றை மலர், ஊமத்தம் பூ மற்றும் துளசி ஆகியவற்றைத் தனது பொன்னான, சிவந்த சடைமுடியில் அணிந்தவர் சிவபெருமான். அந்தப் பெருமானின் உள்ளத்தில் மயில் போன்ற அழகிய சாயலைக் கொண்டவளாக வீற்றிருப்பவள் அன்னை பார்வதி தேவி. அந்த உமையம்மையின் சிந்தையில் உதித்த, அளவற்ற ஞானம் பொருந்திய ஒப்பற்ற திருமகனாக முருகப்பெருமான் போற்றப்படுகிறார்.

8. தென்றல் வீசும் திருச்செந்தூர் செந்தமிழ்ப் பெருமான்

பாடலின் நிறைவாக, இவ்வளவு பெருமைகளையும் கருணையையும் கொண்ட முருகப்பெருமான் வீற்றிருக்கும் திருத்தலம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. குளிர்ந்த தென்றல் காற்று வீசும் சோலைகள் சூழ்ந்த எழில் கொஞ்சும் திருச்செந்தூரில் (செந்தில்) அவன் நிரந்தரமாகக் குடி கொண்டுள்ளான். அவன் வெறும் போர்க்கடவுள் மட்டுமல்ல; இனிமையான செந்தமிழுக்கே உரிய பெருமான், முத்தமிழால் பாடப்படும் முழுமுதற் கடவுள் என்று போற்றிப் பாடி அருணகிரிநாதர் இத்திருப்புகழை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

பிறவி என்னும் இருளிலும், உலகியல் மாயைகளிலும் சிக்கி, காமத்தாலும் சிற்றின்பத்தாலும் அறிவை இழந்து மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்நாளை வீணாக்குகின்றனர். இந்தத் துன்பச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட்டு உய்ய, தண்டை மற்றும் கிண்கிணி அணிந்த முருகப்பெருமானின் தாமரைத் திருவடிகளில் நிலையான பக்தியைத் தந்தருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். தன் கூர்மையான வேலாயுதத்தால் சூரபத்மனின் ஆணவத்தை அழித்து இந்திரனுக்குத் தேவலோகத்தை மீட்டுக் கொடுத்த வீரமும்; சிவபெருமான் மற்றும் உமையம்மையின் சிந்தையில் உதித்த தெய்வீகப் பிறப்பும் இப்பாடலில் போற்றப்படுகின்றன. குளிர்ந்த தென்றல் வீசும் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் அந்தச் செந்தமிழ்ப் பெருமானே, பந்த பாசங்களை அறுத்து முக்தி அளிக்க வல்லவன் என்பதே இத்திருப்புகழின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 74 pangammEvumpiRappu (thiruchchendhUr)

This song is a prayer for Exoneration from Existence. Arunagirinathar describes human birth as a “Blemished Prison” and the world as a place of fatigue. He contrasts the “Public Women” who drain vitality with the “Lotus Feet” of the Lord that grant eternal rest.

1. The Dark Prison of Birth

Arunagirinathar begins with a pessimistic view of reincarnation. He calls birth “Pangam Mevum Pirappu”—a birth filled with defects, shame, and blemishes. He describes the world not as a playground, but as an “Anthakaram”—a pitch-black darkness or prison. The soul is described as “Thadumari” (stumbling/wandering) within this darkness, bound by the chains of “Pantha Pasam” (Attachment and Affection). The poet highlights that life is essentially a confused wandering in a dark cell of attachment.

2. The Wounds of the Five Arrows

The poet describes the vulnerability of the human mind. He mentions the “Panja Banam”—the Five Arrows of Manmatha (Cupid). These arrows (flowers like Lotus, Mango bud, etc.) strike the senses and cause “Pun Pada”—wounds in the soul. These are not physical wounds, but emotional scars caused by unfulfilled desires and lust. The poet portrays the human condition as being constantly under attack by these sensory impulses, leaving the spirit battered and bruised.

3. The Deceit of “Public Women”

Arunagirinathar warns against the illusion of mercenary love. He speaks of “Pothu Mathar”—Common/Public women (courtesans). He describes them as:

• Vanjaka: Deceitful.
• Panbu Ila: Lacking culture or genuine character.
• Adambara: Pompous/Showy. He warns the devotee not to be deluded (Sangai Mal) by their embrace (Aalinganam). He points out that engaging with them leads only to “Ilaithu” (Emaciation/Weakness) and “Ayarthu” (Weariness), draining both physical energy and spiritual merit.

4. The Lotus Feet with Anklets

To counter the weariness of the world, the poet asks for a specific remedy. He prays for the “Pundareekam”—the Lotus Feet of the Lord. He visualizes these feet adorned with “Thandai” and “Kinkini” (Anklets and Bells). The sound of these anklets represents the divine rhythm that silences the chaotic noise of the world. He asks Murugan to “Give these feet” (Thanthu) and to “Place His Love” (Anbu Vaithu) upon the devotee, shifting the attachment from the world to the Divine.

5. The Punishment of the Demon Army

The song shifts to the battlefield of Tiruchendur. Arunagirinathar describes Murugan holding the Vel in His beautiful hand (Angai Vel). He destroyed the “Prathapam” (Fame/Arrogance) of the demon Surapadman. The poet uses a clever wordplay on “Thandam”:

• Thandam (First usage): Army/Legion.
• Thandam (Second usage): Punishment. He says Murugan caused the demon’s army to suffer divine punishment (Thandam Utpada), proving that the Lord is the ultimate enforcer of Justice.

6. The Restoration of the Cloud-Rider

The poet highlights Murugan’s role as the protector of the innocent. When the Devas were in a state of “Anja” (Fear), Murugan intervened. He restored the “Andalokam” (The Universe/Indra’s World) to “Akandalan” (Indra), who is described as the “Kondalan” (The Rider of the Clouds/Storms). This verse reassures the devotee that just as Murugan returned the lost kingdom to Indra, He can return the lost state of peace to the human soul.

7. The Peacock in the Cage of Hair

Arunagirinathar offers a mystical description of Lord Shiva and Parvati. He describes Shiva’s matted hair as “Sem Jadai Panjaram”—a Golden/Red Cage of Hair. Inside this “cage,” the “Thokai” resides.

• Symbolism: “Thokai” literally means “Feathered One” (Peacock), but poetically refers to a woman (Parvati) or the River Ganga. Here, it implies that the Divine Mother (Parvati) resides in the heart/form of Shiva (who wears the Moon and Konrai flowers). Murugan is the “Chinthai” (Thought/Son) of this Divine Mother.

8. The Breeze of the Tamil Coast

The song concludes with the sensory experience of Tiruchendur. The poet describes the temple town where the “Thenral” (Southern Breeze) blows gently through the “Pozhil” (Groves/Gardens). Murugan is addressed as “Senthamizh Perumale”—the Great Lord of pure Tamil. The song ends by connecting the coolness of the southern breeze with the coolness of Murugan’s grace, offering a soothing finale to the “heat” of birth and lust mentioned in the beginning.

Summary

“Pangammevum” is a song of Refuge. Arunagirinathar views human birth as a dark, blemished prison (Anthakaram) where the soul stumbles in the chains of attachment. He warns against the “wounds” caused by Cupid and the exhaustion caused by “Public Women” (Pothu Mathar). He prays to replace this exhaustion with the sanctuary of Murugan’s “Lotus Feet” (Pundareekam). He glorifies Murugan as the warrior who punished the demon army and the son of the Goddess who resides in the “Red Hair Cage” of Lord Shiva. The song finds its peace in the gentle southern breeze of Tiruchendur.