திருப்புகழ் 769 கொங்கு லாவிய (சீகாழி)

திருப்புகழ் 769 கொங்கு லாவிய (சீகாழி) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இப்பாடல், மயிலாடுதுறை மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள சீகாழி (சண்பை நகர்/பிரம்மபுரம்) என்னும் திருத்தலத்தில் எழுந்தருளியுள்ள முருகப்பெருமானைப் போற்றுகிறது. இது முருகப்பெருமானே திருஞானசம்பந்தராக அவதரித்தார் என்ற வரலாற்றை உறுதிப்படுத்தும் பாடலாகும். இதில் பெண் மயக்கம் தீர வேண்டியும், மதுரையில் சமணர்களை வென்று சைவம் தழைக்கச் செய்த வரலாற்றையும் அருணகிரிநாதர் பாடுகிறார்.

மயக்கும் மங்கையரின் அங்கங்கள்

வாசனை (கொங்கு) வீசுகின்ற கூந்தலின் அழகிலும், அதன் நிழலிலும் நான் மயங்கி இருக்கிறேன். பெண்களின் கண்கள் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தாலும், அவை உண்மையில் விஷம் கலந்தது (நஞ்சு அளாவிய) போன்றவை. அவர்களின் மார்பகங்கள் பொன்மலை (இரணிய குன்று) போல வளர்ந்துள்ளன. அவர்கள் நிற்கும் நிலையிலும், கொடி போன்ற (கொம்பு) இடையிலும், அன்னம் போன்ற நடையிலும் என் மனம் சிக்கிக் கொள்கிறது.

அமுதம் போன்ற இதழும் நகையும்

அப்பெண்களின் அன்பு மிகுந்த பேச்சிலும் (மொழி), அழகு குடிகொண்ட சிவந்த வாய் இதழ்களின் (சேயிதழ்) அமுதத்திலும், அவர்களின் சிரிப்பிலும் (நகை) என் மனம் ஈடுபட்டு, அதிலேயே லயித்து, நான் மயக்க நிலையில் இருக்கிறேன். இந்தத் தாற்காலிக இன்பமே பெரியது என்று எண்ணித் திரிகிறேன்.

அணுவைப் பிளக்கும் வெற்று வாதம்

நான் ஒரு சந்தேகம் பிடித்த பிராணி (சங்கையாளன்). அணுவைப் பிளக்கும் அளவுக்கு நுட்பமாக வாதிடும் (அணுவிடை பிளவள) திறமை உள்ளவனே தவிர, ஞானம் இல்லாதவன். கேட்பதற்கு இனிமையான சொற்களை (வின் சொல்) மட்டுமே பேசுபவன்; ஆனால் செயலில் ஒன்றும் இல்லாதவன். பழமைவாதி போலவும் (சம்பிரதாயன்), சடங்கு செய்பவன் போலவும் நடித்தாலும், உண்மையில் நான் ஒரு அவலமான நிலையில் உள்ளவன்.

கனவிலும் மறக்காத திருவடி

இசை ஒலிக்கும் தண்டையும், சிலம்பும் (நூபுர) அணிந்த உன்னுடைய இரண்டு திருவடிகளை (இரு கழல்), நான் தரிசிக்கும் பாக்கியத்தைப் பெற வேண்டும். என்னுடைய இந்தப் பாவங்கள் அனைத்தும் முழுமையாக நீங்கும்படி (மிகை அற), நீ உனது அருட்பார்வையை என் மீது வீச வேண்டும். அப்படி நீ தந்த அந்தப் பெரும் கருணையை, நான் கனவிலும், விழித்திருக்கும் நனவிலும் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்.

கடல் கொதிக்கும் போர்

இனி முருகனின் போர்த்திறன் பேசப்படுகிறது. கப்பல்கள் ஓடும் கடலானது (வங்க வாரிதி) முறையிட்டு அலறும்படியாகவும், அசுரர்களின் (நிசிசரர்) உயர்ந்த கிரீடம் அணிந்த தலைகள் பொடிபடும்படியாகவும் நீ போர் செய்தாய். அந்தப் போரின் வெப்பம் தாங்காமல் வடதிசை நெருப்பும் (வடவனல்) மங்கிச் சாம்பலாகியது. போர்க்களத்தில் பேய்கள் (அலகைகள்) கூத்தாடின. அத்தகைய போரில் மயில் மீது ஏறிச் சென்று, வஞ்சக அசுரர்கள் மீது வேலைச் செலுத்திய வீரன் நீ.

சண்பை நகர் ஆறுமுகன்

அழகிய ‘சண்பை மாநகர்’ என்று அழைக்கப்படும் சீர்காழியில் வீற்றிருக்கும் ஆறுமுகப் பெருமானே! தேவர்களின் மனதில் உள்ள துன்பங்கள் (இடர்) நீங்க வேண்டும் என்று எப்போதும் நினைப்பவனே! (இங்கு முருகப்பெருமானே சம்பந்தராகக் கருதப்படுகிறார்).

சமணர்களின் தீய குணங்கள்

(திருஞானசம்பந்தர் காலத்தில் மதுரையில் இருந்த சமணர்களின் தன்மையை அருணகிரிநாதர் இங்கு விவரிக்கிறார்). அவர்கள் ஆண்மைத் தன்மை குறைந்தவர்கள் (பங்க வீரியர்). தலையில் முடியைப் பறித்துக் கொண்டவர்கள் (பறிதலை). வஞ்சக குணம் உடையவர்கள் (விரகினர்). மிகவும் கொடிய பாவிகள் (மிஞ்சு பாதகர்). தரும நெறியோ, பயளோ இல்லாதவர்கள். உலக பற்றுகளிலேயே (பந்தம்) மூழ்கியவர்கள். வேஷம் போடும் பகடிக்காரர்கள் மற்றும் கபடிகள். கொலை செய்யவும் தயங்காத மனம் படைத்தவர்கள்.

எண்ணாயிரம் பேர் கழுவேறிய வரலாறு

சம்பந்தப்பெருமான் (முருகன்) மதுரையில் சமணர்களோடு வாதிட்டபோது, தோற்பவர்கள் கழுமரத்தில் ஏற வேண்டும் என்பது அவர்கள் விதித்த நிபந்தனை. அதன்படி, வாதத்தில் தோற்ற எண்ணாயிரம் சமணர்கள் (எணாயிரர்), தாங்களாகவே சென்று உயர்ந்த கழுமரத்தில் ஏறினார்கள். அந்தப் பஞ்சமா பாதகர்களின் (ஐவகைத் தீயவர்) ஆணவமும், கொடிய செயல்களும் (முனை) அழியும்படிச் செய்து, சைவத்தை நிலைநாட்டிய பெருமாளே!

சுருக்கம்

வாசனை வீசும் கூந்தல், விஷம் போன்ற விழி, அமுதமான சொல் கொண்ட பெண்களின் மாயையில் சிக்கிய, சந்தேகம் பிடித்த அவலன் நான். உன்னுடைய தண்டை அணிந்த திருவடியைக் கனவிலும் மறக்காத வரம் எனக்கு வேண்டும். அசுரர்களின் தலைகள் சிதறும்படிப் போர் செய்த வேலவனே! கொலைச் சிந்தனை கொண்ட, வஞ்சகர்களான எண்ணாயிரம் சமணர்கள், கழுமரத்தில் ஏறி அழியும்படிச் செய்து, சைவத்தைக் காத்த சீர்காழி (சண்பை) வாழ் பெருமாளே! எனக்கு அருள்புரிவாயாக என்பதே இப்பாடலின் சாராம்சமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 769 konGku laaviya (cheekaalzhi)

This song is historically significant as it directly references the life of Saint Thirugnana Sambandar (an avatar of Murugan) and the intense religious debates that took place in Madurai during the 7th century.

1. The Shadow of Fragrant Hair

The song begins with a description of the sensory entrapment of lust. Arunagirinathar speaks of the “Kongu Laviya Kuzhal”—hair that is laden with the fragrance of pollen and flowers. He mentions the “shadow” (Nizhal) of this hair, implying that the poet has been living in the darkness of this attraction. He describes the eyes of these women as “Nanja Laviya Vizhi”—eyes that are smeared with poison (or collyrium that acts like poison), capable of killing the spiritual clarity of the observer.

2. The Illusion of the Slender Waist

The poet continues to dissect the physical form that captivates men. He compares the waist (Idai) to a slender creeper or branch (Kombu) and the breasts to mountains (Kunru). He describes their speech as “Manbu Koorvana”—seemingly noble or cultured—and their lips as red as coral (Sey Ithazh). However, Arunagirinathar recognizes that this “Nectar” (Amuthu) of their smile is merely a mental projection (Manathaya), a fantasy that hides the reality of the flesh.

3. The Doubting Traditionalist

Arunagirinathar reflects on his own wasted time. He calls himself a “Sangai Yali”—a person ruled by Sanka (Doubt). He admits to being a “Sampradayan”—someone who blindly followed social customs and traditions without understanding the ultimate Truth. He regrets that his speech was filled with “Avinsol” (Useless or weak words) rather than the praise of God. He realizes he has been an “Avalan” (A wretch/Sufferer) who hid the truth (Olithiga) and lived a life of pretense.

4. The Anklets in Dream and Wakefulness

The turning point of the poet’s salvation is the vision of the Lord’s feet. He mentions the “Thandai Noopura”—the tinkling anklets worn by Murugan. He prays to see these “Two Holy Feet” (Iru Kazhal) so that his “Nal Ava” (Daily desires/karmas) will be removed without a trace (Mikai Ara). His vow is powerful: he promises never to forget this vision, whether he is in a deep sleep dreaming (Kanavilu) or fully awake (Nanavilu).

5. The Roar of the Northern Fire

The song shifts to the martial glory of Murugan. The poet describes the scene of the Surasamharam war. The “Vanga Varithi” (The Ocean with ships) roared in agony. The “Thunga Ma Mudi” (The lofty, great heads) of the demons were pulverized to dust. The fire of the battlefield (Vada Anal) dimmed in comparison to the Lord’s rage. The “Alakaigal” (Ghouls/Demons) danced on the battlefield as Murugan mounted His Peacock to restore order.

6. The Guardian of Sanpai (Seerkazhi)

Arunagirinathar identifies the location. He praises Murugan as the “Arumugan” (Six-Faced Lord) who resides in “Azhagiya Sanpai Ma Nagar”—the beautiful, great city of Sanpai (an ancient name for Seerkazhi). He describes the Lord as the one who holds the “Vanja Vel” (The Spear that destroys the deceitful). Murugan is portrayed as the benevolent protector who constantly thinks (Ninaivone) of removing the “Idar” (Suffering) of the Devas who approached Him.

7. The Plucked-Headed Cynics

This verse is a direct historical reference to the Amanars (Jains) of the 7th century. Arunagirinathar uses strong language, reflecting the intense religious rivalry of that era. He calls them “Panga Veeriyar” (Those with flawed heroism) and “Pari Thalai” (Those with plucked/bald heads). He describes them as “Virakinar” (Cunning people) and “Minju Pathakar” (Excessive sinners) who had no use for the path of Dharma (Ara Neri Payanilar). He dismisses them as “Kapadigal” (Hypocrites) bound by worldly attachments.

8. The Verdict of the Eight Thousand

The song concludes with the dramatic climax of the debate in Madurai. The poet refers to the “Enn Ayirar”—the Eight Thousand Jain monks. According to the Periyapuranam legend, after losing the debate and the fire/water trials to Saint Sambandar, these 8000 monks were impaled on stakes (Kazhu Misai).

Arunagirinathar praises Murugan (as Sambandar) for granting the grace (Aruliya) that destroyed the aggression (Munai Keda) of these “Panja Pathakar” (Five-fold sinners), thereby re-establishing Saivism.

Summary

Thiruppugazh 769 is a fusion of Personal Repentance and Historical Triumph.

Arunagirinathar begins by lamenting his entrapment in the “fragrant shadow” of lust, describing how the beauty of women is a mental illusion that blinded him. He calls himself a “doubter” who followed empty traditions and begs to see the Lord’s Anklets in his dreams to end his karma.

He then transitions to the glory of Seerkazhi (Sanpai), identifying Lord Murugan as the divine force behind Saint Sambandar. He vividly recounts the historical victory in Madurai, where the Lord defeated the “plucked-headed” opponents (Jains) and destroyed their influence, thereby removing the suffering of the righteous. The song celebrates Murugan as both the destroyer of internal lust and external falsehood.

– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

மயூரகிரி வலைத்தளத்தை மேம்படுத்தவும், பராமரிக்கவும் தங்களின் மேலான நிதி உதவியை அன்புடன் வேண்டுகிறோம். “தர்மம் தலைகாக்கும்.”
We request your support in developing and maintaining Mayuragiri to celebrate our literary heritage. Your contribution helps us sustain this digital initiative.

GPay / UPI ID: [9524444664]
UPI handle: 9524444664@jupiteraxis
(For Bank Transfer details:)
Name: Subramaniyan Saravanan
Account number: 77770124337656
IFSC Code: FDRL0007777
Alternate IFSC: FDRL0000001
Branch: Neo Banking – Jupiter

கீழே உள்ள QR குறியீட்டை (QR Code) ஸ்கேன் செய்தும் நீங்கள் உங்கள் நன்கொடையை வழங்கலாம்.
You can also scan the QR code below to make your contribution.