திருப்புகழ் 810 தலை நாளில் பதம் (வழுவூர்)

திருப்புகழ் 810 தலை நாளில் பதம் (வழுவூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ் பாமாலைகளில், “வழுவூர்” என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானை வேண்டிப் பாடப்பட்ட மிக அற்புதமான பாடல் “தலைநா ளிற்பத மேத்தி…” (திருப்புகழ் 810) எனத் தொடங்கும் பாடலாகும். முருகப்பெருமான் அருணகிரிநாதருக்கு குருவாக வந்து உபதேசம் செய்த அந்த ஒப்பற்ற ஆன்மீக அனுபவத்தை இப்பாடலின் முற்பகுதி மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. இதன் விரிவான விளக்கத்தை எட்டு தலைப்புகளின் கீழ் கீழே காண்போம்.

1. திருப்புகழ் பாடல் முன்னுரை

இத்திருப்புகழ், முருகப்பெருமான் அருணகிரிநாதருக்குத் திருவண்ணாமலையில் குருவாகத் தோன்றி அருளிய ஞான உபதேசத்தின் நினைவலைகளை மிக அழகாக விவரிக்கிறது. இறைவனின் திருவடிகளைத் தொழுது ஞானம் பெற்ற அந்த ‘தலைநாள்’ (முதல் நாள்) அனுபவத்தையும், குண்டலினி யோகத்தின் உச்ச நிலையையும் இப்பாடலின் முதல் பாதி கூறுகிறது. பிற்பாதி, முருகனின் வீரத்தையும், சிவனுக்கு உபதேசித்த சிறப்பையும், வழுவூர் தலத்தின் மகிமையையும் போற்றுகிறது.

2. ஞான உபதேசமும் அருட்கடலில் நீராடலும்

“தலைநா ளிற்பத மேத்தி யன்புற வுபதே சப்பொரு ளூட்டி” என்ற வரிகளின் மூலம் அருணகிரிநாதர் தன் முந்தைய அனுபவத்தை நெகிழ்ந்து கூறுகிறார். “முருகா, நான் உன்னைச் சரணடைந்த அந்த முதல் நாளில், உன் திருவடிகளை அன்போடு போற்றும்படி செய்தாய். என் அறியாமையை நீக்கி, மெய்ஞான உபதேசத்தின் உட்பொருளை எனக்கு ஊட்டி அருளினாய். மேலும், சிறப்பான மந்திரங்கள், தவம் மற்றும் ஞானம் ஆகிய மூன்றும் நிறைந்த பெருங்கடலில் என்னைத் திளைத்து நீராடச் செய்தாய்” என்று இறைவனின் குருவருளைப் போற்றுகிறார்.

3. முத்தமிழ் அமுதமும் நால்வகை நெறியும்

“சதுரா கத்தொடு கூட்டி யண்டர்க ளறியா முத்தமி ழூட்டி” என்ற வரிகளில், இறைவன் அளித்த ஈடில்லாத கொடைகளை விவரிக்கிறார். சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் எனப்படும் நான்கு வகையான ஆன்மீக நெறிகளில் (சதுர் ஆகம்) என்னை நிலைநிறுத்தினாய். தேவர்களுக்கே (அண்டர்கள்) கிடைக்காத, எவரும் எளிதில் அறிய முடியாத இயல், இசை, நாடகம் என்னும் முத்தமிழ் அமுதத்தை எனக்கு ஊட்டி, வேதங்களின் தாமரை போன்ற மென்மையான உட்பொருளை எனக்குக் காட்டி அருளினாய் என்று உருகுகிறார்.

4. யோக நிலையும் நாதப் பிரம்ம தரிசனமும்

“கலைசோ திக்கதிர் காட்டி நன்சுட ரொளிநா தப்பர மேற்றி” என்று குண்டலினி யோகத்தின் உச்ச நிலையை அருணகிரிநாதர் விளக்குகிறார். பிரகாசமான ஒளிக்கதிர்களைக் காட்டி, நாதப் பிரம்மம் என்னும் ஒலியின் பரம்பொருளோடு என்னை ஒன்றச் செய்தாய். நெற்றிக்கு நேரே சுழுமுனை நாடியின் வழியாகச் சென்று, வாசனை வீசும் சகஸ்ராரம் எனப்படும் உச்சித் துவாரத்தில் (முன்சுழி) எனது கவனத்தை நிலைநிறுத்தி, விதியை வெல்லும் மாபெரும் யோக நிலையை எனக்கு நீ தந்தருளினாய் என்கிறார்.

5. சிதாகாசப் பெருவெளியும் மயில் வாகனக் காட்சியும்

இந்த யோக நிலையின் முடிவில் இறைவன் கொடுத்த தரிசனத்தை “கமலா லைப்பதி சேர்த்து முன்பதி வெளியாகப் புக ஏற்றி” என்ற வரிகளில் கூறுகிறார். தாமரை மலர் போன்ற இதயக் கமலத்தில் என்னைச் சேர்த்து, எல்லையற்ற சிதாகாசம் (ஞானப் பெருவெளி) என்னும் பரவெளியில் என்னை ஏற்றி வைத்தாய். அங்கே, ஒளிவீசும் தோகையைக் கொண்ட அழகிய மயில் வாகனத்தின் மீது நீ அமர்ந்து எனக்குக் காட்சி தந்த அந்த அளப்பரிய கருணைச் செயலை நான் ஒருபோதும் மறக்கவே மாட்டேன் (மறவேனே) என்று சத்தியம் செய்கிறார்.

6. கிரௌஞ்ச மலையும் அசுரர்களும் அழிந்த வீரம்

பாடலின் பிற்பாதியில், குமரக் கடவுளின் வீரதீரச் செயல்களை அருணகிரிநாதர் வர்ணிக்கிறார். “சிலைவீ ழக்கடல் கூட்ட முங்கெட அவுணோ ரைத்தலை வாட்டி” – சூரபத்மனுக்கு அரணாக நின்ற கொடிய கிரௌஞ்ச மலை (சிலை) தூள் தூளாகி விழும்படியும், பெரிய கடலின் நீர் வற்றிப் போகும்படியும், அசுரர்களின் தலைகள் அறுபட்டு வானில் மாலையாகப் பறக்கும்படியும் தனது ஒளிபொருந்திய கூர்மையான வேலாயுதத்தைச் செலுத்திய மாவீரன் முருகப்பெருமான் என்று புகழ்கிறார்.

7. சிவபெருமானுக்கு உபதேசித்த சுவாமிநாதன்

முருகன் சிவபெருமானுக்கு குருவாக விளங்கிய மாண்பை “சிவகா மிக்கொரு தூர்த்த ரெந்தையர் வரிநா கத்தொடை யார்க்கு” என்ற வரிகளில் பாடுகிறார். அன்னை சிவகாமி அம்மையின் அன்புக்குரியவரும், திருவிளையாடல்கள் புரிபவரும், வரிகளையுடைய பாம்புகளை மாலையாக அணிந்தவரும் ஆகிய நமது தந்தையான சிவபெருமானுக்கு, அவரது மனம் மகிழும்படி பிரணவ மந்திரத்தின் (ஓம்) பொருளாகிய சிவஞானத்தை உபதேசித்த தாமரை போன்ற அழகிய முகங்களை உடையவனே (முண்டக அழகோனே) என்று போற்றுகிறார்.

8. வள்ளியின் மணாளனும் வழுவூர் திருத்தலமும்

இறுதியாக, இறைவன் வீற்றிருக்கும் தலத்தின் மகிமையைப் பாடுகிறார். மலைமீது தினைப் புனத்தைக் காத்த, ஒளிபொருந்திய கிளி போன்றவளும், அமுதம் போன்றவளும், குளிர்ந்த மலர் மாலையைக் கூந்தலில் அணிந்தவளுமான வள்ளியம்மையின் அன்பான மணாளனே! வரிகளையுடைய சேவற்கொடி வானில் உயர்ந்து பறக்கும்படி நடனமாடுபவனே! தேவர்கள் அனைவரும் வந்து போற்றித் துதிக்கும், குளிர்ந்த சோலைகள் சூழ்ந்த செழிப்பான ‘வழுவூர்’ என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கும் பெருமாளே! உன்னை வணங்குகிறேன் எனப் பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

வழுவூர் திருத்தலத்தின் மீது பாடப்பட்ட 810-ஆம் திருப்புகழ், அருணகிரிநாதர் முருகப்பெருமானிடம் பெற்ற ஞான உபதேச அனுபவத்தை நேரில் காண்பது போல் விளக்குகிறது. “தன்னை ஆட்கொண்ட முதல் நாளில், மந்திரம், தவம், ஞானம் என்னும் கடலில் நீராடச் செய்து, தேவர்களும் அறியாத முத்தமிழை ஊட்டி, சரியை முதல் ஞானம் வரையிலான நால்வகை நெறிகளில் என்னை நடத்தினாய். சுழுமுனை நாடியைத் திறந்து, சிதாகாசம் என்னும் பெருவெளியில் என்னை ஏற்றி, மயில் மீது நீ வந்து காட்சி தந்த அந்தப் பெருங்கருணையை நான் என்றைக்கும் மறக்க மாட்டேன்” என்று அருணகிரிநாதர் உருகுகிறார். கிரௌஞ்ச மலையும் கடலும் வற்றும்படி அசுரர்களை அழித்த வேலாயுதத்தை ஏந்தியவன் முருகன். அன்னை சிவகாமியின் துணைவரும், பாம்பை அணிந்தவருமான சிவபெருமானுக்குப் பிரணவப் பொருளை உபதேசித்த சுவாமிநாதன் அவன். தினைப் புனம் காத்த வள்ளியம்மையின் மணாளனும், சேவற்கொடியை உடையவனுமான அந்த முருகப்பெருமான், தேவர்கள் போற்றும் குளிர்ந்த சோலைகள் நிறைந்த ‘வழுவூர்’ திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்து அடியார்களுக்கு மெய்ஞானம் வழங்கி அருள்பாலிக்கிறான் என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 810 Thala Naalil Padham (Valzhuvuur)

Thiruppugazh 810, sung at the sacred shrine of Vazhuvur, is a highly autobiographical and mystical masterpiece by Saint Arunagirinathar. The first half of the hymn vividly records the poet’s personal spiritual awakening and his profound experiences with Kundalini Yoga, directly guided by Lord Murugan. The second half transitions into a glorious celebration of the Lord’s martial valor, His role as the Supreme Guru, and His graceful presence in Vazhuvur.

Here is a deep exploration of this remarkable hymn across eight thematic headings.

1. The First Day of Divine Initiation

The hymn opens with Arunagirinathar recalling the most pivotal moment of his life: the day of his spiritual initiation. He speaks of that “first day” (thalai nal) when Lord Murugan intervened, transforming his worldly existence into a life of pure devotion. The Lord instilled a deep, unconditional love within the poet’s heart, making him bow down and praise the divine feet. This was not a realization achieved through independent effort, but a profound awakening triggered by the direct, merciful intervention of the Divine, who personally fed him the inner essence of the supreme spiritual teachings (Upadesam).

2. Immersion in the Ocean of Mantras and Penance

Spiritual awakening is often described as a cleansing process, and the poet beautifully captures this by stating that the Lord bathed him in a vast, purifying ocean. This was not an ocean of water, but an ocean composed of sacred mantras, deep penance (thavam), and supreme wisdom (jnana). By immersing Arunagirinathar in these esoteric practices, Lord Murugan washed away the accumulated karmic impurities of his past, preparing his mind and body to receive the highest cosmic truths.

3. The Four Spiritual Paths and the Nectar of Muthamizh

Lord Murugan systematically guided the poet through the four fundamental stages of spiritual evolution (sathur agam): Sariyai (physical service to the Lord), Kiriyai (ritualistic worship), Yogam (internal meditation), and Jnanam (true spiritual wisdom). Alongside these traditional paths, the Lord fed him the sweet nectar of Muthamizh—the three forms of the Tamil language (literature, music, and drama). The poet proudly declares that this divine Tamil nectar is a rare treasure, entirely unknown even to the celestial beings (Andargal) of the heavens, yet graciously bestowed upon him to compose the Thiruppugazh.

4. The Pinnacle of Yogic Awakening

The hymn deeply delves into the mechanics of Kundalini Yoga. Arunagirinathar explains how the Lord revealed the radiant, brilliant light of the ultimate cosmic sound (Naadha). Murugan guided the poet’s life force to rise upward, establishing his focus firmly at the fragrant gateway of the Sushumna Nadi (the central energy channel in the subtle body, referred to as munsuzhi). By elevating his consciousness to this supreme yogic state, the Lord enabled the poet to leap over and transcend the rigid boundaries of human destiny (vithi).

5. The Unforgettable Vision on the Peacock

Reaching the climax of his spiritual journey, Arunagirinathar describes how the Lord merged him into the lotus of the heart (kamalai pathi), eventually leading his soul to dissolve into the vast, limitless expanse of supreme consciousness, known as Chidakasam (veli). It was in this ultimate state of spiritual liberation that Lord Murugan lovingly appeared before him, seated majestically upon his radiant peacock. Overwhelmed by this supreme act of grace, the poet vows that he will never, ever forget (maravene) this breathtaking vision and the mercy shown to him.

6. The Destructive Power of the Radiant Vel

Following this deep internal reflection, the poem turns outward to celebrate the Lord’s cosmic power. Arunagirinathar praises the invincible, radiant spear—the Vel. When Lord Murugan wielded this divine weapon, it effortlessly shattered the treacherous Krauncha mountain into dust, dried up the massive oceans that hid the demonic forces, and severed the heads of the wicked Asuras. The poet vividly visualizes the severed heads of the demons flying into the sky, forming a gruesome garland—a testament to the Lord’s absolute destruction of ego and cosmic evil.

7. The Supreme Guru to Lord Shiva

The saint proceeds to highlight Lord Murugan’s most exalted title: Swaminatha, the Guru to His own father. He describes Lord Shiva as the playful consort of Goddess Sivakami, the supreme deity who wears a garland of striped, venomous serpents. Yet, even this great Lord Shiva sat as a humble student to listen to his son. Arunagirinathar praises Murugan as the beautiful, lotus-faced Lord who sweetly fed the ultimate meaning of the Pranava Mantra (Omkara) and the essence of Siva Jnanam directly into the ears of His father.

8. The Consort of Valli and Lord of Vazhuvur

In the concluding lines, the cosmic warrior and supreme teacher is intimately grounded as the loving consort of Goddess Valli. The poet describes Valli as the bright, sweet, parrot-like girl who guarded the millet fields on the mountain, her hair adorned with cool, fragrant flower garlands. Praising Murugan as the Lord whose striped rooster banner flies high in the sky while he dances to the praises of the celestials, Arunagirinathar surrenders to Him. He reveres Murugan as the Great Lord who gracefully resides in the cool, lush groves of the sacred city of Vazhuvur.

Summary

Thiruppugazh 810 is a magnificent spiritual autobiography intertwined with cosmic praise. The first half of the hymn is a deeply personal account of Saint Arunagirinathar’s spiritual awakening. He recalls the unforgettable first day when Lord Murugan initiated him, bathed him in an ocean of mantras and wisdom, and taught him the four spiritual paths along with the divine, celestial-defying nectar of the Tamil language. Through the practice of Kundalini Yoga, the Lord guided the poet’s consciousness up the Sushumna channel, transcending human destiny, and granted him a breathtaking vision of the Divine upon the peacock in the boundless space of supreme consciousness. The second half of the poem shifts to glorify Lord Murugan’s cosmic valor: shattering the Krauncha mountain and annihilating the Asuras with his radiant Vel. Finally, Murugan is celebrated as the Supreme Guru who taught the Pranava Mantra to Lord Shiva, the loving husband of the hunter-princess Valli, and the majestic Lord who presides over the lush, sacred city of Vazhuvur, forever dancing beneath his victorious rooster banner.