திருப்புகழ் 85 மஞ்செனுங் குழல் (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 85 manjenungkuzhal (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 84 மங்கை சிறுவர் (திருச்செந்தூர்)      –     திருப்புகழ் 86 மனத்தின் பங்கு (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தந்த தந்தன தந்தன தந்தன
தந்த தந்தன தந்தன தந்தன
தந்த தந்தன தந்தன தந்தன – தந்ததான

மஞ்செ னுங்குழ லும்பிறை யம்புரு
வங்க ளென்சிலை யுங்கணை யங்கயல்
வண்டு புண்டரி கங்களை யும்பழி -சிந்துபார்வை

மண்ட லஞ்சுழ லுஞ்செவி யங்குழை
தங்க வெண்டர ளம்பதி யும்பலு
மண்ட லந்திக ழுங்கமு கஞ்சிறு – கண்டமாதர்

கஞ்சு கங்குர லுங்கழை யம்புய
கொங்கை செங்கிரி யும்பவ ளம்பொறி
கந்த சந்தன மும்பொலி யுந்துகில் – வஞ்சிசேருங்

கஞ்ச மண்டுளி னின்றிர சம்புகு
கண்ப டர்ந்திட ரம்பையெ னுந்தொடை
கண்கை யஞ்சர ணஞ்செயல் வஞ்சரை – நம்புவேனோ

சஞ்ச சஞ்சக ணஞ்சக டுண்டுடு
டுண்டு டிண்டிமி டண்டம டுண்டுடு
தந்த னந்தன திந்திமி சங்குகள் – பொங்குதாரை

சம்பு வின்கும ரன்புல வன்பொரு
கந்த னென்றிடு துந்துமி யுந்துவ
சங்க ளங்கொளி ருங்குடை யுந்திசை – விஞ்சவேகண்

டஞ்ச வஞ்சசு ரன்திர ளுங்குவ
டன்ற டங்கலும் வெந்துபொ ரிந்திட
அண்ட ரிந்திர னுஞ்சர ணம்புக – வென்றவேளே

அம்பு யந்தண ரம்பைகு றிஞ்சியின்
மங்கை யங்குடில் மங்கையொ டன்புடன்
அண்ட ருந்தொழு செந்திலி லின்புறு – தம்பிரானே.

பதம் பிரித்தது

தந்த தந்தன தந்தன தந்தன
தந்த தந்தன தந்தன தந்தன
தந்த தந்தன தந்தன தந்தன – தந்ததான

மஞ்சு எனும் குழலும் பிறை அம் புரு
வங்கள் என் சிலையும் கணை அம் கயல்
வண்டு புண்டரிகங்களையும் பழி – சிந்து பார்வை

மண்டலம் சுழலும் செவி அம் குழை
தங்க வெண் தரளம் பதியும் பலு
மண்டலம் திகழும் கமுகம் சிறு – கண்ட மாதர்

கஞ்சுகம் குரலும் கழை அம் புய
கொங்கை செங்கிரியும் பவளம் பொறி
கந்த சந்தனமும் பொலியும் துகில் – வஞ்சி சேரும்

கஞ்சம் மண்டு உளின் நின்று இரசம் புகு
கண் படர்ந்து இட ரம்பை எனும் தொடை
கண் கை அம் சரணம் செயல் வஞ்சரை – நம்புவேனோ

சஞ்ச சஞ்ச கணஞ் சக டுண்டுடு
டுண்டு டிண்டிமி டண்டம டுண்டுடு
தந்தனந் தன திந்திமி சங்குகள் – பொங்கு தாரை

சம்புவின் குமரன் புலவன் பொரு
கந்தன் என்றிடு துந்துமி உந்துவ
சங்கள் அங்கு ஒளிரும் குடை உந்திசை – விஞ்சவே கண்

டஞ்ச வஞ்ச சுரன் திரளும் குவடு
அன்று அடங்கலும் வெந்து பொரிந்திட
அண்டர் இந்திரனும் சரணம் புக – வென்ற வேளே

அம்புயம் தணர் அம்பை குறிஞ்சியின்
மங்கை அம் குடில் மங்கையொடு அன்புடன்
அண்டரும் தொழு செந்திலில் இன்புறு – தம்பிரானே.

English

thantha thanthana thanthana thanthana
thantha thanthana thanthana thanthana
thantha thanthana thanthana thanthana – thanthathāna

manje numkuzha lumpiRai yampuru
vanga Lensilai yumkaNai yamkayal
vaNdu puNdari kangaLai yumpazhi -sinthupArvai

maNda lamchuzha lumchevi yamkuzhai
thanga veNdara Lampathi yumpalu
maNda lanthika zhungamu kamchiRu – kaNdamAthar

kanju kamkura lumkazhai yampuya
kongai sengiri yumpava LampoRi
kantha santhana mumpoli yunthukil – vanjisErum

kanja maNduLi ninRira sampuku
kaNpa darnthida rampaiye nunthodai
kaNkai yamchara Namcheyal vanjarai – nampuvEnO

sanja sanjaka Nanjaka duNdudu
duNdu diNdimi daNdama duNdudu
thantha nanthana thinthimi sangukaL – ponguthArai

sampu vinkuma ranpula vanporu
kantha nenRidu thunthumi yunthuva
sanga LangoLi rumkudai yunthisai – vinjavEkaN

danja vanjasu ranthira Lumkuva
danRa dangalum venthupo rinthida
aNda rinthira numchara Nampuka – venRavELE

ampu yanthaNa rampaiku Rinjiyin
mangai yamkudil mangaiyo danpudan
aNda runthozhu senthili linpuRu – thambirAnE.

English Easy Version

thantha thanthana thanthana thanthana
thantha thanthana thanthana thanthana
thantha thanthana thanthana thanthana – thanthathāna

manju enum kuzhalum piRai am
puruvangaL em silaiyum kaNai am kayal
vaNdu puNdarigangaLaiyum pazhi – sindhu pArvai

maNdalam suzhalum sevi am kuzhai
thanga veN tharaLam padhiyum palu
maNdalam thigazhum gamugam siRu – kaNdam mAdhar

kanjugam kuralum kazhai am puya
kongai sem giriyum pavaLam poRi
gandha sandhanamum poliyum thugil – vanji sErum

kanjam aNdu uLi nindru irasam pugu
kaN padarndhida rambai enum thodai
kaN kai am saraNam seyal vanjarai – nambuvEnO

sanja sanjaga Nanjaga duNdudu
duNdu diNdimi daNdama duNdudu
thandha nandhana thindhimi sangugaL – pongu thArai

sambuvin kumaran pulavan poru
kandhan endRidu thundhumiyum thuva
sangaL angu oLirum kudaiyum thisai – vinjavE kaNdu

anja vanja suran thiraLum kuvadu
andru adangalum vendhu porindhida
aNdar indhiranum saraNam puga – vendRa vELE

ambuyam thaNa rambai kuRinjiyin
mangai am kudil mangaiyodu anbudan
aNdarum thozhu sendhilil inbuRu – thambirAnE

திருப்புகழ் 85 மஞ்செனுங் குழல்   (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “மஞ்செனுங் குழல்” எனத் தொடங்கும் இப்பாடல், சிற்றின்பத்தில் உழலும் மனிதனின் மனநிலையையும், அதிலிருந்து அவனை மீட்கும் திருச்செந்தூர் முருகனின் போர் முழக்கத்தையும், மாபெரும் வீரத்தையும் மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. சந்த நயத்தின் உச்சமாக விளங்கும் இத்திருப்புகழின் விரிவான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:

1. மேகம் போன்ற கூந்தலும் வில்லைப் போன்ற புருவமும்

பாடலின் தொடக்கத்தில், மனிதர்களைத் தங்கள் வலையில் வீழ்த்தும் பொதுமகளிரின் வெளித்தோற்றப் பகட்டை அருணகிரிநாதர் வர்ணிக்கிறார். அவர்களின் கூந்தல் இருண்ட மேகத்தைப் போலக் கார்மையாக உள்ளது. அவர்களின் வளைந்த புருவங்கள், வானில் தோன்றும் பிறைச் சந்திரனைப் போலவும், மன்மதனின் வில்லைப் போலவும் அமைந்து ஆடவர்களை ஈர்க்கின்றன. இந்த அழகிய தோற்றங்கள் அனைத்தும் உலகியல் மாயையின் தொடக்கப் புள்ளியாக மனிதர்களை மயக்குகின்றன என்பதை இவரிகள் உணர்த்துகின்றன.

2. கயல்விழிப் பார்வையும் கமுகு போன்ற கழுத்தும்

அந்தப் பெண்களின் கண்கள், நீரில் துள்ளிக்குதிக்கும் கயல் மீன்களையும், ரீங்காரமிடும் வண்டுகளையும், அழகிய தாமரை மலர்களையும் பழிக்கின்ற அளவுக்குப் பேரழகு வாய்ந்தவையாக உள்ளன. வட்டமாகச் சுழலும் காதணிகள் அவர்கள் காதுகளில் தொங்கி அசைந்தாடுகின்றன. வெண்மையான முத்துக்களைப் போன்ற பற்களும், பாக்கு மரத்தைப் (கமுகு) போன்ற நீண்ட அழகிய கழுத்தும் கொண்டு, காண்போரைத் தங்கள் கடைக்கண் பார்வையால் சுண்டி இழுக்கும் அவர்களின் மாயத் தோற்றத்தைக் கவிஞர் விளக்குகிறார்.

3. குயில் மொழியும் மலை போன்ற மார்பகங்களும்

அவர்கள் பேசும் வார்த்தைகள் புல்லாங்குழல் ஓசையையும், கரும்புச் சாற்றையும் போல இனிமையாக உள்ளன. ரவிக்கையால் மூடப்பட்டும், சிவந்த மலைகள் போலப் பருத்தும், பவள மாலைகள் மற்றும் வாசனை வீசும் சந்தனம் பூசப்பட்டும் விளங்கும் அவர்களின் மார்பகங்கள் மனிதர்களின் அறிவைச் சிதறடிக்கின்றன. வஞ்சிக் கொடியைப் போன்ற மிக மெல்லிய இடையைக் கொண்ட அவர்கள், தங்கள் உடல் அழகையே மூலதனமாகக் கொண்டு மனிதர்களை அஞ்ஞான இருளில் தள்ளுகிறார்கள்.

4. விலைமாதரின் வஞ்சனை வலையிலிருந்து விடுதலை

வாழை மரத்தின் தண்டு (ரம்பை) போன்ற தொடைகளும், தாமரை போன்ற பாதங்களும் கொண்ட அந்தப் பொதுமகளிர், உண்மையான அன்பு இல்லாமல் केवळம் பொருளுக்காக மட்டுமே போலி நாடகம் ஆடுபவர்கள். “கண்கள், கைகள், கால்கள் என அவர்களின் செயல்கள் அனைத்தும் வஞ்சனை நிறைந்தவை; இத்தகைய மாயப் பெண்களின் பொய்யான அன்பை நான் என்றேனும் நம்புவேனோ?” என்று கேட்டு, இந்தச் சிற்றின்ப மாயையிலிருந்து விடுதலையடைய அருணகிரிநாதர் முருகப்பெருமானிடம் மனமுருகி வேண்டுகிறார்.

5. அண்டம் அதிரும் போர்ப்பறைகளின் முழக்கம்

பாடலின் பிற்பாதியில், காம மாயையை அழிக்கும் முருகப்பெருமானின் வீரப் போர் முழக்கம் ஒலிக்கிறது. “சஞ்ச சஞ்சக ணஞ்சக… டுண்டு டிண்டிமி…” எனத் தொடங்கும் இந்த வரிகள் திருப்புகழுக்கே உரித்தான மாபெரும் சந்த நயத்தின் உச்சமாகும். போர்க்களத்தில் ஒலிக்கும் பேரிகைகள், முரசுகள், துந்துபிகள், சங்கு மற்றும் தாரை ஆகிய வாத்தியங்களின் ஒலிகள் ஒன்றிணைந்து, எட்டுத் திசைகளும் அதிரும்படியாக ஒலிப்பதை இந்தச் சந்தச் சொற்கள் நம் கண்முன் நிறுத்துகின்றன.

6. சிவனாரின் திருமகனும் வெற்றிப் பவனியும்

போர்ப்பறைகள் வெறுமனே ஒலிக்கவில்லை; அவை முருகனின் பெருமைகளைப் பறைசாற்றுகின்றன. “சிவபெருமானின் (சம்பு) திருமகனே! உயர்ந்த ஞானம் கொண்ட புலவனே! போரில் வல்ல கந்தவேளே!” என்று முரசுகள் முழங்குகின்றன. முருகனின் வெற்றிப் படைகள் அணிவகுத்துச் செல்லும்போது, அவர்களின் வெற்றிக் கொடிகளும், ஒளிவீசும் வெண்கொற்றக் குடைகளும் எல்லாத் திசைகளிலும் வானை முட்டும் அளவுக்கு விரிந்து பரந்து காட்சியளிக்கின்றன.

7. சூரபத்மனின் வீழ்ச்சியும் தேவர்களின் சரணாகதியும்

முருகப்பெருமானின் இந்த மாபெரும் படை எழுச்சியைக் கண்ட வஞ்சகனான சூரபத்மனும் அவனது அசுரப் படைகளும் அஞ்சி நடுங்கினர். அந்த அசுரர்களும், அவர்களுக்கு அரணாக நின்ற கிரவுஞ்ச மலையும் முருகனின் வேலாயுதத்தால் தாக்கப்பட்டு, முற்றிலுமாக வெந்து பொடியாகிச் சாம்பலாயின. அசுரர்கள் அழிந்ததைக் கண்ட தேவர்களும், தேவேந்திரனும் முருகனின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து சரணடைந்து அடைக்கலம் பெற்றனர்.

8. தேவியர் இருவருடன் செந்திலில் வாழும் தம்பிரான்

இத்தகைய மாபெரும் வீரனான முருகப்பெருமான், தன் போர்ச் சீற்றத்தைத் தணித்து, பக்தர்களுக்கு அருள்பாலிப்பதற்காகத் திருச்செந்தூரில் எழுந்தருளியுள்ளான். தாமரை மலரில் தோன்றிய பிரம்மனால் வளர்க்கப்பட்ட தெய்வயானை (ரம்பை) மற்றும் குறிஞ்சி நிலத்தில் குடிசையில் வளர்ந்த குறமகள் வள்ளியோடு பெருமகிழ்ச்சியுடனும் அன்போடும் அவன் வீற்றிருக்கிறான். தேவர்களெல்லாம் தொழுது வணங்கும் திருச்செந்தூரில் இன்புற வீற்றிருக்கும் அந்தத் தம்பிரானே (இறைவனே), அடியேனை மாயைகளிலிருந்து மீட்டருள வேண்டும் என்று இப்பாடல் நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

“மஞ்செனுங் குழல்” எனத் தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனித வாழ்க்கையின் சிற்றின்ப மாயையையும், அதனை அழித்தெறியும் முருகனின் வீரத்தையும் அழகிய சந்த நயத்தோடு விளக்குகிறது. மேகம் போன்ற கூந்தல், கயல்விழிப் பார்வை, முத்துப்பற்கள், மலை போன்ற மார்பகங்கள் எனப் பலவிதமான உடல் கவர்ச்சிகளைக் காட்டி வஞ்சனை செய்யும் பொதுமகளிரின் பொய்யான அன்பில் சிக்கி அடியேன் ஏமாற மாட்டேன் என்று அருணகிரிநாதர் உறுதிபடக் கூறுகிறார். அதிலிருந்து விடுபட, “சஞ்ச சஞ்சக…” என அண்டம் அதிர முழங்கும் போர்ப்பறைகளின் ஓசையோடு வந்து சூரபத்மனையும், கிரவுஞ்ச மலையையும் அழித்த வெற்றி வேந்தனான முருகனின் திருவடிகளை நாடுகிறார். தேவேந்திரனும் தேவர்களும் சரணடைய, தெய்வானை மற்றும் வள்ளியம்மையோடு திருச்செந்தூரில் பேரானந்தத்துடன் வீற்றிருக்கும் பரம்பொருளே மாயைகளை அறுத்து முக்தி அருள வல்லவன் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 85 manjenungkuzhal (thiruchchendhUr)

This song is a “Sonic Masterpiece.” It is famous for its middle section, which uses pure onomatopoeia to mimic the thundering sounds of war drums. The song juxtaposes the “Silent Deceit” of physical lust with the “Loud Victory” of spiritual war.

1. The Cloud and the Crescent Moon

Arunagirinathar begins by dissecting the physical beauty that entraps the human mind. He describes the hair of women as “Manju Enum Kuzhal”—hair that resembles dark, dense clouds. Beneath these “clouds,” the eyebrows are described as “Pirai” (Crescent Moon) and “Silai” (Bow). This imagery suggests that the face is a battlefield: the eyebrows are bows ready to fire arrows. The poet highlights how the mind romanticizes these features, mistaking hair for clouds and eyebrows for the moon, thus falling into an illusion.

2. The Arrow-Fish Eyes

The poet continues to describe the “weapons” of attraction. The eyes are compared to “Kanai” (Arrows) because they pierce the heart, and to “Am Kayal” (Beautiful Carp fish) because they dart and move rapidly. These eyes are said to “shame” (Pazhi) the bees (Vandu) and the lotus flowers (Pundarikam) with their beauty. By attributing such power to the eyes, Arunagirinathar emphasizes that the primary entry point for spiritual downfall is the “Parvai” (Vision/Glance) which sows the seed of desire.

3. The Swinging Globes and Pearls

Arunagirinathar zooms in on the ornaments and features. He mentions the “Kuzhai” (Large ear ornaments) that swing and rotate like the “Mandalam” (Planets/Globes) around the face. He describes the teeth as “Ven Taralam”—White Pearls. The face is compared to a radiant moon (Mandalam Thigazhum Mugam). He calls these women “Siru Kandam”—those with slender/conch-like necks. The poet is essentially listing the components of the “trap” that nature has set for the soul.

4. The Landscape of Illusion

The description of the body continues using landscape metaphors. The voice is sweet like the “Kanjukam” (Conch/Music). The shoulders are like “Kazhai” (Bamboo). The chest (Kongai) is compared to “Sen Giri” (Red Hills) smeared with “Kantha Santhanam” (Fragrant Sandalwood paste). They wear “Thukil” (Fine garments). The poet paints the woman not as a human, but as a moving landscape of hills, bamboo, and clouds, illustrating how the lustful mind objectifies and deifies the flesh.

5. The Question of Trust

The first half concludes with a moment of realization. After describing the thighs as being like banana stems (Rampai) and the feet like the cool Ganges or Lotus (Gangai Yam Saranam), the poet asks a pivotal rhetorical question: “Vanjarai Nambuveno?”—”Should I trust these deceitful ones?” He realizes that despite all these poetic metaphors (clouds, moons, hills), the reality is “Vanjam” (Deceit). The physical form is a temporary illusion designed to entrap him, and he questions the wisdom of placing his faith in it.

6. The Rhythm of the War Drums

Suddenly, the song explodes into pure sound. The lines “Sanja Sanjaka… Dundu Dindimi Danda…” are not words with semantic meaning; they are the rhythmic syllables of the “Bheri” and “Dundhubi” (War Drums). Arunagirinathar mimics the chaotic, heart-pounding beat of the battlefield. The drums are announcing the arrival of the King. This sonic shift serves to wake the devotee from the hypnotic “sleep” of the first half (lust) and alert them to the “awakening” of the second half (divine war).

7. The Announcement of “Kandan”

Amidst the thundering drums, a specific message is proclaimed. The instruments—Thunthumi, Sangu (Conch), and Tharai (Trumpet)—are blasting the name “Kantha!” They announce that the Son of Shambu (Shiva), the Divine Hero/Poet (Pulavan), is approaching. The sound is so loud that it announces His victory to the entire universe. The “Kudai” (Royal Umbrella) shines in the sky. This verse signifies the triumph of the Divine Name over the noise of the world.

8. The Scorching of the Deceitful Demons

The song concludes with the result of this war. The “Vanja Suran” (Deceitful Demon) and his massive army, who resembled mountains (Kuvadu), are “Venthu Porinthida”—scorched and popped like popcorn in the fire of the Vel. Seeing this, Indra (Andar Indiran) surrenders (Saranam Puga) to Murugan.

• The Final Abode: The Lord is described as the “Thambirane” (Master) who happily resides in Tiruchendur (Senthil), embraced by Valli (the girl from the hunter’s hut) and Deivayanai (the daughter of Indra/Lotus-dweller).

Summary

“Manjenungkuzhal” is a song of Sonic Warfare. Arunagirinathar begins by meticulously describing the “Silent Trap” of lust—comparing a woman’s features to clouds, moons, bamboo, and hills. He asks if he should trust this deceitful illusion. To shatter this illusion, he introduces the “Loud Reality” of Murugan’s war. The song features a spectacular section of onomatopoeia (“Dundu Dindimi…”) mimicking the war drums. This thunderous sound announces the arrival of Kandan, the Son of Shiva, who scorches the deceitful demons and brings peace to Indra. The poet finds his final refuge in the Master of Tiruchendur, who is the Lord of both the Hunter Girl (Earth) and the Celestial Girl (Heaven).