திருப்புகழ் 89 மான்போல் கண் (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 89 mAnpOlkaN (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 88 மாய வாடை (திருச்செந்தூர்)      –     திருப்புகழ் 90 முகிலாமெனும் (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தாந்தாத்தந் தான தந்தன
தாந்தாத்தந் தான தந்தன
தாந்தாத்தந் தான தந்தன – தனதான

மான்போற்கண் பார்வை பெற்றிடு
மூஞ்சாற்பண் பாடு மக்களை
வாய்ந்தாற்பொன் கோடு செப்பெனு – முலைமாதர்

வாங்காத்திண் டாடு சித்திர
நீங்காச்சங் கேத முக்கிய
வாஞ்சாற்செஞ் சாறு மெய்த்திடு – மொழியாலே

ஏன்காற்பங் காக நற்புறு
பூங்காற்கொங் காரு மெத்தையில்
ஏய்ந்தாற்பொன் சாரு பொற்பண – முதல்நீதா

ஈந்தாற்கன் றோர மிப்பென
ஆன்பாற்றென் போல செப்பிடும்
ஈண்டாச்சம் போக மட்டிக – ளுறவாமோ

கான்பாற்சந் தாடு பொற்கிரி
தூம்பாற்பைந் தோளி கட்கடை
காண்பாற்றுஞ் சாமல் நத்திடும் – அசுரேசன்

காம்பேய்ப்பந் தாட விக்ரம
வான்றோய்க்கெம் பீர விற்கணை
காண்டேர்க்கொண் டேவு மச்சுதன் – மருகோனே

தீம்பாற்கும் பாகு சர்க்கரை
காம்பாற்செந் தேற லொத்துரை
தீர்ந்தார்க்கங் காளி பெற்றருள் – புதல்வோனே

தீண்பார்க்குன் போத முற்றுற
மாண்டார்க்கொண் டோது முக்கிய
தேன்போற்செந் தூரில் மொய்த்தருள் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தாந்தாத்தந் தான தந்தன
தாந்தாத்தந் தான தந்தன
தாந்தாத்தந் தான தந்தன – தனதான

மான் போல் கண் பார்வை பெற்றிடு
மூஞ்சால் பண் பாடு மக்களை
வாய்ந்தால் பொன் கோடு செப்பு எனும் – முலை மாதர்

வாங்காத் திண்டாடு சித்திர
நீங்காச் சங்கேத முக்கிய
வாஞ்சால் செஞ்சாறு மெய்த்திடு – மொழியாலே

ஏன் கால் பங்காக நல் புறு
பூங் கால் கொங்கு ஆரு மெத்தையில்
ஏய்ந்தால் பொன் சாரு பொன் பணம் – முதல் நீ தா

ஈந்தால் கன்று ஓரம் இப்பு என
ஆன் பால் தேன் போலச் செப்பிடும்
ஈண்டாச் சம்போக மட்டிகள் – உறவாமோ

கான் பால் சந்து ஆடு பொற் கிரி
தூம்பு ஆர் பைந் தோளி கட்கடை
காண்பால் துஞ்சாமல் நத்திடும் – அசுரேசன்

காம்பு ஏய்ப் பந்து ஆட விக்ரம
வான் தோய் கெம்பீர விற் கணை
காண் தேர்க் கொண்டு ஏவும் அச்சுதன் – மருகோனே

தீம் பாற்கும் பாகு சர்க்கரை
காம்பால் செந் தேறல் ஒத்து உரை
தீர்ந்தார்க்கு அங்காளி பெற்றருள் – புதல்வோனே

திண் பார்க்கு உன் போதம் முற்றுற
மாண்டார்க்கு கொண்டு ஓது முக்கிய
தேன் போல் செந்தூரில் மொய்த்து அருள் – பெருமாளே.

English

thānthāththan thāna thanthana
thānthāththan thāna thanthana
thānthāththan thāna thanthana – thanathāna

mAnpORkaN pArvai petRidu
mUnjARpaN pAdu makkaLai
vAynthARpon kOdu seppenu – mulaimAthar

vAngAththiN dAdu siththira
neengAcchang kEtha mukkiya
vAnjARchenj chARu meyththidu – mozhiyAlE

EnkARpang kAka naRpuRu
pUngARkong kAru meththaiyil
EynthARpon chAru poRpaNa – muthalneethA

eenthARkan ROra mippena
AnpAtRen pOla seppidum
eeNdAccham pOka mattika – LuRavAmO

kAnpARchan thAdu poRkiri
thUmpARpain thOLi katkadai
kANpAtRunj chAmal naththidum – asurEsan

kAmpEyppan thAda vikrama
vAnROykkem peera viRkaNai
kANdErkkoN dEvu macchuthan – marukOnE

theempARkum pAku sarkkarai
kAmpARchen thERa loththurai
theernthArkkang kALi petRaruL – puthalvOnE

theeNpArkkun pOtha mutRuRa
mANdArkkoN dOthu mukkiya
thEnpORchen thUril moyththaruL – perumALE.

English Easy Version

thānthāththan thāna thanthana
thānthāththan thāna thanthana
thānthāththan thāna thanthana – thanathāna

mAn pOl kaN pArvai petRidu
moonjAl paN pAdu makkaLai
vAyndhAl pon kOdu seppu enum mulai mAdhar

vAngA thiNdAdu siththira
neengA sangEdha mukkiya
vAnjAl sem sARu meyththidu mozhiyAlE

EngAl pangu Aga nal puRu
poongAl kongu Aru meththaiyil
EyndhAl pon sAru pon paNa mudhal nee thA

eendhAl kandRu Oram ippu ena
An pAl thEn pOla seppidum
eeNdA sambOga mattigaL uRavAmO

kAn pAl sandhu Adu pon giri
thoompAl paim thOLi gaRkadai
kANbAl thunjAmal naththidum asurEsan

kAmbu Ey pandhu Ada vigrama
vAn thOy gambeera vil kaNai
kANdeer kondu Evum achchudhan marugOnE

theem pAlkkum pAgu sarkkarai
kAmbu Al sem thERal oththu urai
theerndhArkku angALi petRu aruL pudhalvOnE

thiN pArkkum bOdham utRu uRa
mANdAr kondu Odhu mukkiya
thEn pOl sendhooril moyththu aruL perumALE

திருப்புகழ் 89 மான்போல் கண்   (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “மான்போற் கண்” எனத் தொடங்கும் இந்த 89-வது திருப்புகழ், உலகியல் மாயையான விலைமகளிரின் வஞ்சகத்தையும், பொருளாசையையும் மிகச் சிறந்த உவமையோடு விளக்கி, அதிலிருந்து விடுபட்டுத் திருச்செந்தூர் முருகனின் திருவடிகளில் மெய்ஞ்ஞானம் பெற வழிகாட்டும் ஒரு தத்துவப் பாடலாகும். இத்திருப்புகழின் ஆழமான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. மான் போன்ற விழிகளும் வஞ்சனைப் பேச்சும்

பாடலின் தொடக்கம் விலைமகளிரின் கவர்ச்சியான வெளித்தோற்றத்தை வர்ணிக்கிறது. மருண்ட மான் குட்டியைப் போன்ற அழகிய கண்களையும், வசீகரமான பார்வையையும் கொண்டவர்கள் அப்பெண்கள். ஆடவர்களை மயக்குவதற்காகவே அவர்கள் ஊஞ்சலில் அமர்ந்தபடி மிக இனிமையான பண்களைப் பாடுகிறார்கள். பார்ப்பதற்கு மிக மென்மையானவர்களாகவும், கலைத்திறன் மிக்கவர்களாகவும் தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு மனிதர்களின் மனதை மிக எளிதாகத் தங்கள் பக்கம் ஈர்க்கிறார்கள்.

2. மையல் கொள்ளச் செய்யும் மாயத் தோற்றம்

பொன்னாலான கலசங்களைப் போன்ற மார்பகங்களைக் கொண்ட அவர்கள், ஆடவர்களைத் தங்கள் வலையில் வீழ்த்துவதற்காகப் பலவிதமான சித்திர வேலைப்பாடுகள் அமைந்த உடைகளை அணிகிறார்கள். அதுமட்டுமின்றி, ஆடவர்களிடம் காமத்தைத்தூண்டும் வகையில் கண்களாலும் சைகைகளாலும் இரகசியக் குறிப்புகளை (சங்கேத முக்கியம்) வெளிப்படுத்துகிறார்கள். கரும்புச் சாற்றைப் போல இனிமையானதும், ஆனால் போலியானதுமான வார்த்தைகளைப் பேசி மனிதர்களின் அறிவை மழுங்கச் செய்கிறார்கள்.

3. பொருளாசையும் பேரன்பு போன்ற நடிப்பும்

அத்தகைய பெண்களின் வலையில் விழுந்த ஆடவர்கள், நறுமணம் வீசும் மலர்கள் தூவப்பட்ட மெத்தையில் அவர்களோடு இன்பம் துய்க்க நினைக்கிறார்கள். ஆனால், அந்தப் பெண்கள் உண்மையான அன்பு கொண்டவர்கள் அல்லர். “முதலில் எனக்குத் தரவேண்டிய பொன்னையும், பணத்தையும் கொடு; அதன் பிறகே இன்பம்” என்று கறாராகப் பேரம் பேசுகிறார்கள். தாங்கள் கேட்கும் செல்வம் கிடைத்தால் மட்டுமே அவர்கள் காதலியரைப் போலப் பொய்யாக நடிக்கத் தொடங்குவார்கள் என்பதை அருணகிரிநாதர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

4. கன்றில்லாப் பசுவின் பால் போன்ற போலிக் காதல்

இந்தப் போலியான காதலுக்கு அருணகிரிநாதர் மிகச் சிறந்த ஒரு உவமையைக் கையாளுகிறார். கன்று இறந்துபோன ஒரு பசுவிடம் பாலைக் கறப்பதற்காக, வைக்கோலால் செய்யப்பட்ட ஒரு பொய்க் கன்றை (தோற் கன்று / இப்பு) அதன் முன்னே நிறுத்துவார்கள். அதைத் தன் கன்று என்று நம்பிப் பசு பாலைச் சொரியும். அதுபோலவே, ஆடவர்களிடம் உள்ள பொருளைக் கறப்பதற்காக, விலைமகளிர் காட்டும் அன்பும் அந்தப் பொய்க் கன்றைப் போன்றதே ஆகும். இத்தகைய கீழ்த்தரமான பொருளாசை கொண்டவர்களோடு உறவு கொள்வது மனிதப் பிறவிக்குச் சிறுமையல்லவா? என்று கவிஞர் வினவுகிறார்.

5. ஆணவச் சூரனின் வீழ்ச்சி

பாடலின் பிற்பாதியில், இத்தகைய சிற்றின்ப மாயைகளிலிருந்து அடியார்களைக் காக்கும் முருகப்பெருமானின் வீரப் பெருமைகள் போற்றப்படுகின்றன. காமத்தாலும் அகங்காரத்தாலும் அறிவு மயங்கி, தேவர்களைத் துன்புறுத்தி, இந்திராணியின் மீது ஆசை கொண்டு, அழியாத வரம் பெற்றோம் என்ற செருக்கில் ஆணவத்தோடு நின்றவன் அசுரர்களின் தலைவனான சூரபத்மன். அவனது கொடிய அகங்காரத்தை அழித்து உலகைக் காத்த வீரன் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

6. அசுரர்களை அழித்த திருமாலின் திருமருகன்

அசுரர்களை அழிக்கும் வீரப் பரம்பரையை அருணகிரிநாதர் இங்கு நினைவுபடுத்துகிறார். மாபெரும் வில்லையும், கூர்மையான அம்புகளையும் ஏந்தி, கம்பீரமான தேரின் மீது ஏறிச் சென்று வஞ்சனை செய்யும் கொடிய அசுரர்களை வேரோடு அழித்தவர் மகாவிஷ்ணு (அச்சுதன்). அத்தகைய வீரமும், உலகைக் காக்கும் அருளும் கொண்ட திருமாலின் அன்பான மருகன் (மருமகன்) நமது முருகப்பெருமான் ஆவான். இது இறைவனின் இணையற்ற ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறது.

7. இனிமையான உமையம்மையின் ஒப்பற்ற திருமகன்

இறைவனின் தாய்வழிப் பெருமை அடுத்ததாகப் பாடப்படுகிறது. தேன், இனிமையான பசும்பால், காய்ச்சிய சர்க்கரைப் பாகு ஆகிய அனைத்தையும் விட மிக இனிமையான சொற்களைப் பேசுபவள் உலகன்னை ஆகிய பார்வதி தேவி (அங்காளி). உயிர்களிடத்தில் அளவற்ற கருணை கொண்ட அந்த உமையம்மை, உலகத்து இருளை நீக்குவதற்காகப் பெற்றெடுத்து அருளிய ஒப்பற்ற திருமகன் முருகப்பெருமான் என்று அருணகிரிநாதர் போற்றுகிறார்.

8. செந்தூரில் தேனாய் இனிக்கும் ஞானப் பெருமான்

இத்தகைய வீரமும் கருணையும் கொண்ட முருகப்பெருமான், தன்னை உண்மையாக நாடி வரும் அடியார்களுக்கு என்ன தருகிறான் என்பதை இறுதி வரிகள் உணர்த்துகின்றன. உலக மாயைகளில் இருந்து விடுபட்டு, அஞ்ஞானம் அழிந்தவர்களுக்கு (மாண்டார்க்கு), தான் சற்குருவாக இருந்து மிக உயர்ந்த ‘மெய்ஞ்ஞான போதத்தை’ (ஞான உபதேசத்தை) அருளுகிறான். தேனீக்கள் மொய்ப்பது போன்ற அடியார்களின் கூட்டம் நிறைந்த திருச்செந்தூரில் (செந்தில்) தேனாய் இனிக்கும் அந்தப் பெருமானே நம் மாயைகளை அறுக்க வல்லவன் எனப் பாடல் நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

“மான்போற்கண் பார்வை” என்று தொடங்கும் இந்த 89-வது திருப்புகழ், பொருளாசை கொண்ட பொதுமகளிரின் மாயைகளில் இருந்து விடுபட்டு மெய்ஞ்ஞானம் பெற வழிகாட்டும் ஒரு சிறந்த தத்துவப் பாடலாகும். மான் போன்ற விழிகளாலும், இனிமையான பேச்சுகளாலும் ஆடவர்களை மயக்கும் விலைமகளிர், பொன்னையும் பொருளையும் பெற்றுக் கொண்டு பொய்யான அன்பைக் காட்டுகிறார்கள். அது, இறந்துபோன கன்றின் தோலைக் கண்டு பால் சுரக்கும் பசுவைப் போன்ற போலியான உறவாகும்; இத்தகையோர் உறவு நமக்குத் தகுமா என அருணகிரிநாதர் எச்சரிக்கிறார். காமமும் ஆணவமும் கொண்ட சூரபத்மனை அழித்த வீரனாகவும்; வில்லை ஏந்தி அசுரர்களை அழித்த திருமாலின் மருகனாகவும்; பாகு போல் இனிக்கும் மொழியாள் உமையம்மையின் திருமகனாகவும் முருகன் போற்றப்படுகிறான். உலகப் பற்று அற்றவர்களுக்கு மெய்ஞ்ஞானத்தை அருளும் அந்த முருகப்பெருமான், தேன் போன்ற இனிமையுடன் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கிறான் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 89 mAnpOlkaN (thiruchchendhUr)

This song serves as a “Comparative Taste Test.” Arunagirinathar compares the artificial, cloying sweetness of worldly lust—which costs money and peace—with the genuine, liberating sweetness of Murugan’s grace, which is described as sweeter than honey, milk, and sugar.

1. The Deer-Eyed Deception

Arunagirinathar begins by describing the visual allure of women who entrap the senses. He mentions “Man Pol Kan”—eyes that are innocent and startled like those of a deer. They sing songs (Pan Padu) that are captivating. However, the poet warns that this beauty is a facade. He describes their physical form (Mulai) using the metaphor of “Pon Kodu” (Golden Tusks or Golden Hills) and “Seppu” (Chests/Caskets). The poet suggests that the mind gets locked into these “containers” of flesh, mistaking them for valuable gold.

2. The Sugarcane Juice of Lies

The poet analyzes the speech patterns used in seduction. He describes the words spoken by these women as “Vanjar Sen Charu”—the Red Juice of Sugarcane that is full of “Vanjam” (Deceit). These words are spoken with “Vanja” (Affection/Desire) but are essentially “Sanketham” (Codes/Signals) designed to entrap. The poet highlights that while the juice (words) tastes sweet, the intent behind it is to create a “Neenga” (Inescapable) mental picture (Sithiram) that haunts the devotee’s mind.

3. The Transaction of the Flower Bed

Arunagirinathar moves to the setting of the encounter. He describes the “Pungar” (Flower Gardens) and the “Kongu Aru Meththai” (The bed filled with pollen/fragrance). In this romantic setting, the man acts as the “Engu Ar Pangan” (The partner who yearns/pines). However, the poet brutally exposes the reality: this intimacy happens only when “Pon Charu Por Pana Muthal Neetha”—when the man parts with his gold, wealth, and capital. The “Flower Bed” is revealed to be a marketplace.

4. The Fools of False Love

The poet concludes the first half with a rhetorical question. He describes how these women speak “Anbu Atren Pola”—as if they are overflowing with love like a river of honey. But in reality, their love is strictly “Kantroram” (calculated/measured by the wealth given). Arunagirinathar calls them “Mattigal” (Fools/Dull-witted ones) and asks, “Uravu Amo?”—”Is it proper for a spiritual seeker to have a relationship with such people?” He rejects this false association.

5. The Terror of the Asura Lord

The song shifts to the battlefield. Arunagirinathar introduces “Asuresan”—The Lord of Asuras (Surapadman). This demon had the arrogance to gaze lustfully (Kan Parvai) even at the divine “Por Giri” (Golden Mountain/Meru) or the divine feminine. He caused the Devas to suffer. Murugan is introduced here as the warrior who confronted this massive ego, shattering the Asura’s power.

6. The Nephew of the Sky-Touching Archer

Arunagirinathar establishes Murugan’s glorious lineage. He refers to Lord Vishnu as “Achuthan” (The Imperishable One). He describes Vishnu’s valor as the one who wields the “Vir Kanai” (Bow and Arrow) that touches the sky (Van Toykkum). This refers to Vishnu’s avatars (Rama/Krishna) where he destroyed evil. Murugan is addressed as “Marukone”—the Nephew of this supreme archer, inheriting the same protective valor.

7. The Son of Kali

The poet describes the sweetness of the Lord. He lists the sweetest substances known to man: “Theem Pal” (Sweet Milk), “Kumbu Aku” (Treacle/Syrup), “Sarkkarai” (Sugar), and “Sen Theral” (Red Honey). He says Murugan’s speech and grace are sweeter than all of these combined. He identifies Murugan as the “Puthalvone” (Son) of Kali (Parvati), the Goddess who grants grace (Arul) to those who have “finished” or renounced the world (Theerntharkku).

8. The Honey of Tiruchendur

The song concludes with the image of the Supreme Teacher. Murugan is described as the one who taught the “Mukkiya” (Important/Primal) truth to “Mandarkku” (To the Great Shiva who holds the Ganga/or to the wise ones). He taught the Pranava Mantra when Shiva sought wisdom. The poet visualizes Tiruchendur not just as a town, but as a hive where Murugan resides like “Then” (Honey), surrounded by bees (devotees).

• Contrast: The “Honey” of the women’s words (Verse 4) was false and costly. The “Honey” of Tiruchendur (Verse 8) is true and liberating.

Summary

“Manpolkan” is a song of Discrimination. Arunagirinathar sharply contrasts the “Deceptive Sweetness” of lust with the “Divine Sweetness” of Grace. He warns that the “deer-eyed” women offer words that taste like sugarcane juice but are actually a trap to drain one’s wealth and gold. He asks why one should associate with such “fools” (Mattigal). Instead, he directs the mind to Murugan, the Nephew of Vishnu and Son of Kali. He describes Murugan as the ultimate sweetness—surpassing milk, sugar, and honey—who resides in Tiruchendur and teaches the Ultimate Truth to even the Gods. The song urges the soul to taste the Divine Honey rather than the poisonous sugarcane of lust.