திருப்புகழ் 90 முகிலாமெனும் (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 90 mugilAmenum (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 89 மான்போல் கண் (திருச்செந்தூர்)      –     திருப்புகழ் 91 முந்துதமிழ் மாலை (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தனனாதன தனனந் தாத்த
தனனாதன தனனந் தாத்த
தனனாதன தனனந் தாத்த – தனதான

முகிலாமெனு மளகங் காட்டி
மதிபோலுயர் நுதலுங் காட்டி
முகிழாகிய நகையுங் காட்டி – அமுதூறு

மொழியாகிய மதுரங் காட்டி
விழியாகிய கணையுங் காட்டி
முகமாகிய கமலங் காட்டி – மலைபோலே

வகையாமிள முலையுங் காட்டி
யிடையாகிய கொடியுங் காட்டி
வளமானகை வளையுங் காட்டி – யிதமான

மணிசேர்கடி தடமுங் காட்டி
மிகவேதொழி லதிகங் காட்டு
மடமாதர்கள் மயலின் சேற்றி – லுழல்வேனோ

நகையால்மத னுருவந் தீத்த
சிவனாரருள் சுதனென் றார்க்கு
நலநேயரு ளமர்செந் தூர்க்கு – ளுறைவோனே

நவமாமணி வடமும் பூத்த
தனமாதெனு மிபமின் சேர்க்கை
நழுவாவகை பிரியங் காட்டு – முருகோனே

அகமேவிய நிருதன் போர்க்கு
வரவேசமர் புரியுந் தோற்ற
மறியாமலு மபயங் காட்டி – முறைகூறி

அயிராவத முதுகின் தோற்றி
யடையாமென இனிதன் பேத்து
மமரேசனை முழுதுங் காத்த – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனனாதன தனனந் தாத்த
தனனாதன தனனந் தாத்த
தனனாதன தனனந் தாத்த – தனதான

முகிலாம் எனும் அளகம் காட்டி
மதி போல் உயர் நுதலும் காட்டி
முகிழாகிய நகையும் காட்டி – அமுது ஊறு

மொழியாகிய மதுரம் காட்டி
விழியாகிய கணையும் காட்டி
முகமாகிய கமலம் காட்டி – மலை போலே

வகையாம் இள முலையும் காட்டி
இடையாகிய கொடியும் காட்டி
வளமான கை வளையும் காட்டி – இதமான

மணி சேர் கடி தடமும் காட்டி
மிகவே தொழில் அதிகம் காட்டும்
மட மாதர்கள் மயலின் சேற்றில் – உழல்வேனோ

நகையால் மதன் உருவம் தீத்த
சிவனார் அருள் சுதன் என்றார்க்கு
நல நேயர் உள் அமர் செந்தூர்க்குள் – உறைவோனே

நவ மா மணி வடமும் பூத்த
தன மாது எனும் இபம் மின் சேர்க்கை
நழுவா வகை பிரியம் காட்டும் – முருகோனே

அகம் மேவிய நிருதன் போர்க்கு
வரவே சமர் புரியும் தோற்றம்
அறியாமலும் அபயம் காட்டி – முறை கூறி

அயிராவத முதுகின் தோற்றி
அடையாம் என இனிது அன்பு ஏத்தும்
அமரேசனை முழுதும் காத்த – பெருமாளே.

English

thananāthana thananan thāththa
thananāthana thananan thāththa
thananāthana thananan thāththa – thanathāna

mukilAmenu maLakang kAtti
mathipOluyar nuthalung kAtti
mukizhAkiya nakaiyung kAtti – amuthURu

mozhiyAkiya mathurang kAtti
vizhiyAkiya kaNaiyung kAtti
mukamAkiya kamalang kAtti – malaipOlE

vakaiyAmiLa mulaiyung kAtti
yidaiyAkiya kodiyung kAtti
vaLamAnakai vaLaiyung kAtti – yithamAna

maNisErkadi thadamung kAtti
mikavEthozhi lathikang kAttu
madamAtharkaL mayalin sEtRi – luzhalvEnO

nakaiyAlmatha nuruvan theeththa
sivanAraruL suthanen RArkku
nalanEyaru Lamarsen thUrkku – LuRaivOnE

navamAmaNi vadamum pUththa
thanamAthenu mipamin sErkkai
nazhuvAvakai piriyang kAttu – murukOnE

akamEviya niruthan pOrkku
varavEsamar puriyun thOtRa
maRiyAmalu mapayang kAtti – muRaikURi

ayirAvatha muthukin thOtRi
yadaiyAmena inithan pEththu
mamarEsanai muzhuthung kAththa – perumALE.

English Easy Version

thananāthana thananan thāththa
thananāthana thananan thāththa
thananāthana thananan thāththa – thanathāna

mugil Am enum aLagam kAtti
madhi pOl uyar nudhalum kAtti
mugizh Agiya nagaiyum kAtti amudhu ooRu

mozhi Agiya madhuram kAtti
vizhi Agiya kaNaiyum kAtti
mugam Agiya kamalam kAtti malai pOlE

vagai Am iLa mulaiyum kAtti
idai Agiya kodiyum kAtti
vaLamAna kai vaLaiyum kAtti idhamAna

maNi sEr kadi thadamum kAtti
migavE thozhil adhigam kAttu
mada mAdhargaL mayalin sEtRil uzhalvEnO

nagaiyAl madhan uruvam theeththa
sivanAr aruL sudhan endRArkku
nalanE aruL amar sendhoorkkuL uRaivOnE

nava mA maNi vadamum pooththa
dhana mAdhu enum iba min sErkkai
nazhuvA vagai piriyam kAttum murugOnE

agam mEviya nirudhan pOrkku
varavE samar puriyum thOtRam
aRiyAmalum abayam kAtti muRai kooRi

ayirAvadham mudhugin thOtRi
adaiyAm ena inidhu anbu Eththu
amarEsanai muzhudhum kAththa perumALE

திருப்புகழ் 90 முகிலாமெனும்   (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “முகிலாமெனும்” எனத் தொடங்கும் இந்த 90-வது திருப்புகழ், மனிதர்களை வீழ்த்தும் உலகியல் மாயையின் வலையையும், அதிலிருந்து அடியார்களைக் காக்கும் முருகப்பெருமானின் வீரத்தையும், கருணையையும் மிக ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான தத்துவ விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. மேகம் போன்ற கூந்தலும், பிறை நிலா நெற்றியும்

மனிதர்களை உலகியல் மாயையில் வீழ்த்துவதற்காக, விலைமாதர்கள் தங்களின் வெளித்தோற்றப் பகட்டை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதைப் பாடலின் தொடக்கம் விளக்குகிறது. கார்மேகம் போன்ற இருண்ட அழகிய கூந்தலையும், முழு நிலவைப் போன்று ஒளிவீசும் உயர்ந்த நெற்றியையும் காட்டி அவர்கள் ஆடவர்களைத் தங்கள் வலையில் வீழ்த்த முற்படுகிறார்கள். இது உலகியல் மாயை மனித மனத்தை ஈர்க்கும் முதல் படியாகும்.

2. அரும்புச் சிரிப்பும், அமுத மொழியும்

தாமரை அரும்பைப் போன்று மெல்ல மலரும் தங்களின் அழகிய புன்னகையைக் காட்டியும், கேட்போர் மனதை மயக்கும் தேனும் அமுதமும் போன்ற இனிமையான பொய் வார்த்தைகளைப் பேசியும் மனிதர்களின் அறிவை மழுங்கச் செய்கிறார்கள். இந்தப் போலியான இனிமையான பேச்சுகளில் மயங்கும் ஆடவர்கள், தங்களின் உண்மையான ஆன்மீக இலக்கை மறந்து கீழ்நிலைக்குச் செல்கிறார்கள் என்பதை அருணகிரிநாதர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

3. கணை போன்ற விழிகளும், தாமரை முகமும்

மன்மதனின் கூர்மையான அம்புகளைப் போன்ற பார்வையைக் கொண்ட கண்களைக் காட்டியும், அழகிய செந்தாமரை மலரைப் போன்ற அகன்ற முகத்தைக் காட்டியும் தங்களின் கவர்ச்சியால் மனிதர்களைச் சிற்றின்பத்தில் திளைக்கச் செய்கிறார்கள். அவர்களின் ஒவ்வொரு பார்வையிலும் காமத்தின் வலையும், பொருளைப் பறிக்கும் வஞ்சனையும் மறைந்திருப்பதை அறியாமல் அஞ்ஞானிகள் அதிலேயே மூழ்கி விடுகின்றனர்.

4. சிற்றின்ப மாயச் சேற்றில் உழலும் அவலம்

மலை போன்ற மார்பகங்கள், கொடி போன்ற மெல்லிய இடை, கைகளில் அணிந்த வளையல்கள் மற்றும் நவரத்தினங்கள் பதித்த மேகலை அணிந்த இடுப்புப் பகுதி ஆகியவற்றைக் காட்டி ஆடவர்களை ஈர்க்கிறார்கள். காமத் தொழிலையே பிரதானமாகக் கொண்டு வாழும் அந்தப் பொதுமாதர்களின் மாயை என்னும் சகதியில் (சேற்றில்) நான் என்றென்றும் உழன்று துன்பப்படுவேனோ? என்று அருணகிரிநாதர் தன் நிலையாக ஏற்றி, உலகத்தாரின் சார்பாக இறைவனிடம் முறையிடுகிறார்.

5. மன்மதனை எரித்த சிவனாரின் திருமகன்

பாடலின் பிற்பாதியில், மாயைகளை அழிக்கும் இறைவனின் பெருமைகள் போற்றப்படுகின்றன. தன் மீது காமக் கணையைத் தொடுத்த மன்மதனைத் தனது நெற்றிக்கண் நெருப்பால் சுட்டெரித்தவர் முழுமுதற் கடவுளான சிவபெருமான். காமத்தை வென்ற அத்தகைய பரமசிவனின் திருவருளால் அவதரித்த ஒப்பற்ற திருமகனான முருகப்பெருமான், காம மயக்கங்களில் சிக்கித் தவிக்கும் பக்தர்களைக் காத்து நல்வழிப்படுத்தும் மாபெரும் தெய்வமாக விளங்குகிறார்.

6. செந்தூரில் அமர்ந்த கருணா மூர்த்தி

“சிவனாரின் சுதனே! (திருமகனே!)” என்று அன்போடு அழைத்துப் போற்றும் பக்தர்களின் குரலுக்கு முருகப்பெருமான் உடனே செவிசாய்க்கிறான். அத்தகைய அடியார்களுக்கு அளவற்ற கருணையும், நன்மைகளும், பேரன்பும் வாரி வழங்குவதற்காகவே, கடலலைகள் வீசும் திருச்செந்தூர் என்னும் செந்தில் பதியில் அவன் நிரந்தரமாகக் குடி கொண்டுள்ளான். அவனது திருவடிகளே மாயச் சேற்றிலிருந்து நம்மைக் கரையேற்றும் நாவாயாகும்.

7. தெய்வானையின் மீது கொண்ட மாறாத பிரியம்

பொதுமாதர்களின் பொய்யான அன்பை ஒதுக்கும் இறைவன், தூய அன்பிற்குத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கிறான். நவரத்தினங்களால் ஆன மாலைகளை அணிந்தவளும், ஐராவதம் என்னும் தெய்வ யானையால் வளர்க்கப்பட்டவளுமான தெய்வானையின் (இபமின்) மீது தனது அன்பு என்றென்றும் நழுவாதபடி, நிலையான பிரியத்தைக் காட்டி அருள்புரியும் காதற்பெருமானாக முருகன் விளங்குகிறான்.

8. இந்திரனையும் தேவர்களையும் காத்த மாவீரன்

உள்ளத்தில் ஆணவம் கொண்ட அசுரனான சூரபத்மன் பெரும் படையுடன் போருக்கு வந்தபோது, அவனை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று தெரியாமல் தேவர்கள் பயந்து நடுங்கினர். அப்போது ஐராவதம் என்னும் வெள்ளை யானையின் முதுகில் ஏறி வந்த தேவேந்திரன், “உன்னையே சரணடைந்தேன்” என்று இனிமையாகப் புகழ்ந்து பாடி அடைக்கலம் புகுந்தான். அந்த இந்திரனையும் (அமரேசன்), தேவர்களையும் சூரனிடமிருந்து முழுமையாகக் காப்பாற்றிய மாபெரும் வீரன் திருச்செந்தூர்ப் பெருமாளே ஆவான் எனப் பாடல் நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

“முகிலாமெனும்” எனத் தொடங்கும் இந்த 90-வது திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயையிலிருந்து விடுபட்டு முருகனின் பேரருளைப் பெற வழிகாட்டும் ஒரு சிறந்த தத்துவப் பாடலாகும். மேகம் போன்ற கூந்தல், நிலவு போன்ற நெற்றி, அரும்பு போன்ற சிரிப்பு, அமுத மொழி, கணை விழி, தாமரை முகம், மலை போன்ற மார்பு, கொடி போன்ற இடை எனப் பலவிதமான உடல் கவர்ச்சிகளைக் காட்டி மயக்கும் விலைமாதர்களின் மாயை என்னும் சேற்றில் விழுந்து நான் வீணாகலாமா? என்று அருணகிரிநாதர் வேதனைப்படுகிறார். அதிலிருந்து தப்பித்து உய்வடைய, மன்மதனை எரித்த சிவபெருமானின் திருமகனாகவும், அன்போடு அழைக்கும் அடியார்களுக்கு அருளும் செந்தூர்ப் பெருமானாகவும், தெய்வானையிடம் மாறாத அன்பு கொண்டவனாகவும், சூரபத்மனுக்கு அஞ்சி ஓடிவந்த இந்திரன் முதலான தேவர்களுக்கு அபயம் அளித்து முழுமையாகக் காத்த மாவீரனாகவும் விளங்கும் முருகப்பெருமானின் திருவருளை வேண்டி அவர் சரணடைகிறார்.

The Essence of Thiruppugazh 90 mugilAmenum (thiruchchendhUr)

This song is a study in “Visual Exhibitionism.” The word “Katti” (Showing/Displaying) is repeated twelve times in the first half. Arunagirinathar vividly describes how worldly temptation works: by “showing” hair, “showing” the forehead, “showing” the eyes, etc., to entrap the mind. In the second half, he contrasts this with what Murugan “shows”: He shows “Abhayam” (Protection) and “Piriyam” (Love).

1. The Exhibition of Clouds and Moons

Arunagirinathar begins by describing the calculated display of beauty used to ensnare the senses. He says the women “Alagam Katti”—display their hair, arranging it to look like “Mukil” (Dark Clouds). They “Nuthal Katti”—show off their foreheads, comparing them to the high and bright “Mathi” (Moon). The poet emphasizes that this is a performance; the features are deliberately presented to create an illusion of celestial beauty (clouds and moons) to mask the mortal reality.

2. The Trap of Nectar and Arrows

The seduction continues through speech and sight. The women “Nakaiyum Katti”—display a smile that looks like a budding flower (Mukizh). They “Mathuram Katti”—show sweetness in their speech, ensuring their words feel like oozing nectar (Amuthu Uru). Most dangerously, they “Vizhi Katti”—show their eyes, which act as “Kanai” (Arrows) to pierce the onlooker’s heart. Finally, they present their face as a blooming “Kamalam” (Lotus). The poet lists these as weapons in the arsenal of lust.

3. The Mountain and the Creeper

Arunagirinathar moves to the physical form. He describes the women showing their chests, comparing them to “Malai” (Mountains). He describes them showing their waists (Idai), comparing them to a thin “Kodi” (Creeper/Vine). This contrast—the heaviness of the mountain and the fragility of the vine—is a classic poetic device used to highlight physical allure. The poet sees this not as beauty, but as a “Display of Burden” that weighs down the spiritual aspirant.

4. The Mud of Infatuation

The poet concludes the list of displays by mentioning the “Valai” (Bangles) and the “Kadi Thadam” (Hips/Loins) adorned with gems (Mani Ser). He recognizes that this entire exhibition is a “Thozhil”—a trade or a professional skill intended to create “Mayal” (Infatuation/Lust). He asks a weary question: “Must I wallow in this ‘Setru’ (Mud/Mire) of lust, trapped by these ‘Mada Mathar’ (Ignorant/Seductive women) who relentlessly show off these features?”

5. The Son of the Fire-Eyed Shiva

The song shifts dramatically to the Divine. Arunagirinathar seeks a specific savior: the Son of Lord Shiva. He describes Shiva as the one who burnt “Mathan” (Manmatha/Cupid) to ashes. How? Not with a weapon, but merely “Nakaiyal”—with a laugh or a smile (and the opening of the third eye). By invoking Murugan as the son of the “Lust-Burner,” the poet implies that Murugan possesses the hereditary power to burn the lust described in the first half of the song.

6. The Unfailing Love for Valli

Arunagirinathar describes the only “Display” that matters: Murugan’s love for Valli. He mentions “Thana Mathu”—the woman of the heavy chest (Valli). Murugan is described as showing “Piriyam” (Deep Affection/Love) to her. Crucially, this love is described as “Nazhuva Vagai”—a grip that never slips or fails. While the women in the first half show body parts to trap men, Murugan shows steadfast love to liberate the soul.

7. The Display of “Don’t Fear” (Abhayam)

The poet recalls the war with Surapadman. The demon (Niruthan) came to the battlefield with arrogance (Agam Meviya). In response, Murugan did not show fear. Instead, He “Abhayam Katti”—He showed the “Fear Not” hand gesture to the suffering Devas. He stood firm, declared the “Murai” (Laws of Dharma/Justice), and faced the demon without retreating (Mariyamal). This “Showing of Protection” is the antidote to the “Showing of Lust.”

8. The Restoration of the White Elephant

The song concludes with the complete protection of Indra. Murugan is praised as the one who saved “Amaresan” (The King of Immortals/Indra) completely (Muzhuthum Kaththa). He restored Indra to his rightful place on the back of “Ayiravatham”—the celestial White Elephant. The poet surrenders to this Perumale (Great Lord) of Tiruchendur, who ensures that his devotees are lifted from the “Mud of Lust” (Verse 4) to the “Royal Elephant of Wisdom.”

Summary

“Mugilamenum” is a song of Visual Contrast. Arunagirinathar begins by listing the relentless “exhibitionism” of worldly lust, where women “show” (Katti) their cloud-like hair, moon-like foreheads, arrow-like eyes, and mountain-like chests to drag the soul into the “Mud of Infatuation.” To escape this visual trap, the poet turns to Murugan, the son of Shiva (who burnt Cupid with a smile). Unlike the women who show their bodies to entrap, Murugan “shows” His Abhaya Hastam (Hand of Protection) to save the Devas and “shows” His unfailing love to Valli. The poet prays to be lifted from the mire of lust and protected just as Indra was saved and restored to his white elephant.