திருப்புகழ் 92 முலை முகம் (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 92 mulaimugam (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 91 முந்துதமிழ் மாலை (திருச்செந்தூர்)      –     திருப்புகழ் 93 மூப்புற்றுச் செவி (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தனன தந்த தந்த தனன தந்த தந்த
தனன தந்த தந்த – தனதான

முலைமு கந்தி மிர்ந்த கலவை யுந்து லங்கு
முறுவ லுஞ்சி வந்த – கனிவாயும்

முருக விழ்ந்து திர்ந்த மலர்க ளுஞ்ச ரிந்த
முகிலு மின்ப சிங்கி – விழிவேலும்

சிலைமு கங்க லந்த திலத முங்கு ளிர்ந்த
திருமு கந்த தும்பு – குறுவேர்வும்

தெரிய வந்து நின்ற மகளிர் பின்சு ழன்று
செயல ழிந்து ழன்று – திரிவேனோ

மலைமு கஞ்சு மந்த புலவர் செஞ்சொல் கொண்டு
வழிதி றந்த செங்கை – வடிவேலா

வளர்பு னம்ப யின்ற குறம டந்தை கொங்கை
மணிவ டம்பு தைந்த – புயவேளே

அலைமு கந்த வழ்ந்து சினைமு திர்ந்த சங்க
மலறி வந்து கஞ்ச – மலர்மீதே

அளிக லந்தி ரங்க இசையு டன்து யின்ற
அரிய செந்தில் வந்த – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனன தந்த தந்த தனன தந்த தந்த
தனன தந்த தந்த – தனதான

முலை முகம் திமிர்ந்த கலவையும் துலங்கு
முறுவலும் சிவந்த – கனிவாயும்

முருகு அவிழ்ந்து உதிர்ந்த மலர்களும் சரிந்த
முகிலும் இன்ப சிங்கி – விழி வேலும்

சிலை முகம் கலந்த திலதமும் குளிர்ந்த
திரு முகம் ததும்பு – குறு வேர்வும்

தெரிய வந்து நின்ற மகளிர் பின் சுழன்று
செயல் அழிந்து உழன்று – திரிவேனோ

மலை முகம் சுமந்த புலவர் செஞ் சொல் கொண்டு
வழி திறந்த செங்கை – வடிவேலா

வளர் புனம் பயின்ற குற மடந்தை கொங்கை
மணி வடம் புதைந்த – புய வேளே

அலை முகம் தவழ்ந்து சினை முதிர்ந்த சங்கம்
அலறி வந்து கஞ்ச – மலர் மீதே

அளி கலந்து இரங்க இசையுடன் துயின்ற
அரிய செந்தில் வந்த – பெருமாளே.

English

thanana thantha thantha thanana thantha thantha
thanana thantha thantha – thanathāna

mulaimu kanthi mirntha kalavai yunthu langu
muRuva lumchi vantha – kanivAyum

muruka vizhnthu thirntha malarka Lumcha rintha
mukilu minpa singi – vizhivElum

silaimu kamka lantha thilatha mumku Lirntha
thirumu kantha thumpu – kuRuvErvum

theriya vanthu ninRa makaLir pinchu zhanRu
seyala zhinthu zhanRu – thirivEnO

malaimu kamchu mantha pulavar semchol koNdu
vazhithi Rantha sengai – vadivElA

vaLarpu nampa yinRa kuRama danthai kongai
maNiva dampu thaintha – puyavELE

alaimu kantha vazhnthu sinaimu thirntha sanga
malaRi vanthu kanja – malarmeethE

aLika lanthi ranga isaiyu danthu yinRa
ariya senthil vantha – perumALE.

English Easy Version

thanana thantha thantha thanana thantha thantha
thanana thantha thantha – thanathāna

mulai mugam thimirndha kalavaiyum thulangu
muRuvalum sivandha kani vAyum

murugu avizhndhu udhirndha malargaLum sarindha
mugilum inba singi vizhi vElum

silai mugam kalandha thiladhamum kuLirndha
thiru mugam thadhumbu kuRu vErvum

theriya vandhu nindra magaLir pin suzhandru
seyal azhindhu uzhandru thirivEnO

malai mugam sumandha pulavar sem sol kondu
vazhi thiRandha sem gai vadi vElA

vaLar punam payindra kuRa madandhai kongai
maNi vadam pudhaindha puya vELE

alai mugam thavazhndhu sinai mudhirndha sangam
alaRi vandhu kanja malar meedhE

aLi kalandhu iranga isaiyudan thuyindra
ariya sendhil vandha perumALE

திருப்புகழ் 92 முலை முகம்   (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “முலை முகம்” எனத் தொடங்கும் இந்த 92-வது திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயையின் வலையில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித மனத்தின் அவலத்தையும், அதிலிருந்து விடுபட முருகப்பெருமானின் திருவருளை வேண்டும் தத்துவத்தையும் மிக அழகாகக் கூறுகிறது. மேலும், நக்கீரருக்காக மலையைப் பிளந்த முருகனின் எல்லையற்ற கருணையும் இதில் போற்றப்பட்டுள்ளது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:

1. மங்கையரின் கவர்ச்சியும் நறுமணமும்

இந்த உலக வாழ்வில் மனிதர்களை எளிதில் மயக்கக்கூடிய சிற்றின்ப மாயையின் தன்மையை அருணகிரிநாதர் பாடலின் தொடக்கத்தில் வர்ணிக்கிறார். விலைமகளிர் தங்களின் மார்பகங்களில் பலவிதமான நறுமணம் வீசும் சந்தனம், அகில் போன்ற கலவைகளைப் பூசிக்கொண்டு ஆடவர்களை ஈர்க்க முற்படுகிறார்கள். அவர்களின் பிரகாசமான சிரிப்பும், கோவைப் பழத்தைப் போலச் சிவந்த உதடுகளும் காண்போரை எளிதில் வசியப்படுத்தி, அவர்களின் சிந்தனையைத் திசை திருப்புகின்றன.

2. மலர் உதிரும் கூந்தலும் நச்சு விழிகளும்

அப்பெண்கள் தங்கள் கூந்தலில் பலவிதமான வாசனையுள்ள மலர்களைச் சூடியுள்ளனர். அந்த மலர்கள் அவிழ்ந்து உதிரும்படியாகவும், இருண்ட மேகத்தைப் போலச் சரிந்து விழும்படியாகவும் அவர்களின் கூந்தல் அமைப்பு உள்ளது. அவர்களின் கண்கள் கூர்மையான வேல் போலவும், அதே சமயம் இனிப்பு கலந்த நஞ்சினைப் (இன்ப சிங்கி) போலவும் செயல்படுகின்றன. பார்ப்பதற்கு இனிமையாக இருந்தாலும், அந்தப் பார்வையின் விளைவு மனிதர்களின் அறிவை அழித்துவிடும் அபாயம் கொண்டது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

3. வில் போன்ற புருவமும் திலகமும்

அந்தப் பெண்களின் முக அழகை மேலும் மெருகூட்டுவது அவர்களின் புருவங்களும் நெற்றியுமே ஆகும். வில்லைப் போன்று வளைந்த அவர்களின் புருவங்களும், நெற்றியில் தீட்டியுள்ள அழகிய திலகமும் ஆடவர்களைச் சுண்டி இழுக்கின்றன. அத்தோடு, அவர்களின் குளிர்ந்த, அழகிய முகத்தில் காமத்தின் வெளிப்பாடாக அரும்பியிருக்கும் சிறிய வியர்வைத் துளிகள் (குறுவேர்வு), மனிதர்களை முழுமையாக அஞ்ஞான இருளில் தள்ளிவிடுகின்றன.

4. காம வலையில் செயலழிந்து உழலும் நிலை

இத்தகைய வெளித்தோற்றப் பகட்டையும், மாயையான அழகையும் காட்டித் திரியும் அந்தப் பெண்களின் பின்னால் அலைந்து, என் வாழ்நாளை நான் வீணாக்கலாமா? என்று அருணகிரிநாதர் வினவுகிறார். இந்த நிலையற்ற இன்பங்களை நாடிச் செல்வதால் மனிதர்கள் தங்களின் பகுத்தறிவையும், நற்செயல்களையும், வாழ்வின் உன்னத நோக்கத்தையும் இழந்து (செயலழிந்து) அலைக்கழிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த இழிவான மயக்கத்திலிருந்து என்னை மீட்டு அருள வேண்டும் என்று அவர் இறைவனிடம் சரணடைகிறார்.

5. நக்கீரருக்காக மலையைப் பிளந்த கருணை வேல்

பாடலின் பிற்பாதியில், தன்னைச் சரணடைந்த அடியார்களைக் காக்கும் முருகப்பெருமானின் மாபெரும் கருணை போற்றப்படுகிறது. ஒருசமயம், நக்கீரர் உள்ளிட்ட பல புலவர்களை ஒரு கொடிய பூதம் மலைக்குகையில் அடைத்து வைத்தது. அப்போது நக்கீரர், செம்மையான சொற்களைக் கொண்டு ‘திருமுருகாற்றுப்படை’ என்னும் மாபெரும் துதிப்பாடலைப் பாடினார். அந்தச் செஞ்சொல் துதியைக் கேட்டு மகிழ்ந்த முருகப்பெருமான், தனது செவ்விய கைகளில் ஏந்தியிருந்த வடிவேலால் அந்த மலையைப் பிளந்து, புலவர்களுக்கு நல்வழி திறந்து அவர்களைக் காப்பாற்றினார். இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வை அருணகிரிநாதர் இங்கு அழகாகப் பதிவு செய்கிறார்.

6. குறமகள் வள்ளியை அணைத்த மாவீரன்

புலவர்களைக் காத்த அதே இறைவன், தூய அன்புடைய அடியவர்களிடம் எளியவனாக இருப்பதை அடுத்த வரிகள் காட்டுகின்றன. தினை விளைந்த செழிப்பான மலைப் புனத்தில் வாழ்ந்து வந்த குறவர் குல மங்கையான வள்ளியம்மையின் மீது அளவற்ற காதல் கொண்டவன் முருகன். வள்ளியம்மையைத் தனது தோள்களில் அணைத்ததால், அவள் மார்பில் அணிந்திருந்த நவரத்தின மணிமாலைகளின் தழும்புகள் பதியப் பெற்ற வலிமையான தோள்களை உடையவன் அந்தப் புயவேள் என்று இறைவனின் எளிமையும் அன்பும் விளக்கப்படுகிறது.

7. சங்குகள் தவழும் செந்தூர் இயற்கையழகு

இத்தகைய கருணையும் வீரமும் கொண்ட முருகப்பெருமான் வீற்றிருக்கும் திருச்செந்தூரின் இயற்கை எழிலை இறுதிப் பகுதி வர்ணிக்கிறது. கடல் அலைகளின் முகப்பில் தவழ்ந்து வரும் சங்குகள், முதிர்ந்த முத்துக்களைத் தம்முள் ஈன்று, அலைகளின் ஓசையோடு சேர்ந்து தாமும் முழக்கமிட்டபடி கரையில் உள்ள தாமரை மலர்களின் மீது வந்து சேருகின்ற வளமான கடற்கரையைத் திருச்செந்தூர் கொண்டுள்ளது.

8. வண்டுகள் இசைபாடும் திருச்செந்தூர்ப் பெருமான்

அந்தத் தாமரை மலர்களின் மீது ரீங்காரமிடும் வண்டுகள் (அளி), இனிமையான இசையை எழுப்பியபடியே அங்குப் பள்ளிகொள்ளும் அளவுக்குத் திருச்செந்தூர் அமைதியும் ஆன்மீக அதிர்வும் நிறைந்த தலமாக விளங்குகிறது. அத்தகைய பெருமைகள் நிறைந்த, அடியார்களுக்கு எளிதில் அருள்பாலிக்கும் அரிய திருத்தலமான திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! என்னைக் காம மயக்கத்திலிருந்து விடுவித்து மெய்ஞ்ஞானம் அருள வேண்டும் என்று இத்திருப்புகழ் நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

“முலை முகம்” எனத் தொடங்கும் இந்த 92-வது திருப்புகழ், மனித வாழ்க்கையின் சிற்றின்ப மாயைகளை விலக்கி, முருகனின் திருவடிகளைப் பற்ற வழிகாட்டும் உன்னதப் பாடலாகும். நறுமணம் வீசும் கலவை, இருண்ட மேகக் கூந்தல், நஞ்சு கலந்த வேல் போன்ற கண்கள், வளைந்த புருவம் மற்றும் முகத்தில் அரும்பிய வியர்வை எனப் பலவிதமான மாயத் தோற்றங்களைக் காட்டும் மகளிரின் பின்னால் அலைந்து என் நல்லறிவையும் நற்செயல்களையும் நான் இழக்கலாமா என அருணகிரிநாதர் வருந்துகிறார். அதிலிருந்து உய்வடைய, திருமுருகாற்றுப்படை பாடிய நக்கீரர் உள்ளிட்ட புலவர்களைக் காக்க மலையைப் பிளந்து வழி திறந்த வடிவேலனையும், வள்ளியம்மையை அணைத்த புயவேலனையும் அவர் தஞ்சம் அடைகிறார். முதிர்ந்த முத்துக்களை ஈனும் சங்குகள் அலைகளில் தவழ்ந்து வர, வண்டுகள் தாமரை மலர்களில் இசைபாடி உறங்கும் பெருமை வாய்ந்த திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானே, நமது பிறவித் துயரங்களைத் தீர்த்து முக்தி அருள வல்லவன் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 92 mulaimugam (thiruchchendhUr)

This song is a brutal “Time-Lapse of Human Life.” Arunagirinathar fast-forwards the life of a hedonist, moving rapidly from the sweet intoxication of youth to the humiliating decay of old age—grey hair, wrinkled skin, and falling teeth—where one becomes a laughingstock. He prays for the “Endless Path” before this inevitable tragedy occurs.

1. The Intoxication of Sweet Words

Arunagirinathar begins by recalling the peak of youthful infatuation. He describes the allure of women whose words are sweeter than “Theral” (Clarified Honey) or Treacle. He mentions “Mulaimugam Sori”—referring to the physical attraction and the sensory overload of youth. The poet highlights that in this stage, the mind is drunk on the sweetness of “Mozhi” (Speech) and physical beauty, completely oblivious to the decay that is waiting just around the corner.

2. The Invasion of Grey and Wrinkles

The scene shifts dramatically to the onset of aging. The poet describes the transformation: “Mudi Narai”—the hair turns grey/white. “Thirai Tholum”—the skin becomes wrinkled and loose. The body, once celebrated for its beauty, changes its nature entirely (Veriya). This verse serves as a shock to the ego, reminding the devotee that the “golden form” they are so proud of is essentially a decaying organic wrapper.

3. The Exodus of the Thirty-Two

Arunagirinathar provides a graphic detail of senility. He speaks of the moment when “Muppathu Palum Poy”—The thirty-two teeth fall out. As a result, the speech becomes “Muraizhuthu”—slurred, dragging, or incomprehensible. The voice that once spoke sweet words (Verse 1) now struggles to articulate basic sounds. The “air” or life force (Uyi) prepares to leave (Poy Vizha Munum). This represents the loss of power and communication.

4. The Mockery of the “Old Hunchback”

This is the most humiliating part of the song. The poet describes how the very women or relatives who once loved him now mock him. They see his bent back and call him “Muthuku Thatha” (Hunchbacked Grandpa). They shout, “Muthuku Patti Ival” (Here is the old grandma/hag), grouping the aged together in disdain. The poet exposes the cruelty of the world: when physical beauty fades, respect turns into ridicule.

5. The Prayer for the Endless Path

Faced with this terrifying inevitable future, Arunagirinathar asks for the only escape route. He prays: “Mudivu Atrathu Or Neri Tharay”—”Give me the One Path that has no End.” He realizes that the body has an end (death), but the Soul has a path that leads to the Eternal. He seeks this “Neri” (Dharma/Path) to escape the cycle of being mocked as an “Old Hunchback” in life after life.

6. The Brother of the One-Tusked God

The song shifts to the glory of Murugan. The poet addresses Him as the “Ilaiyon” (Younger Brother) of the Elephant-faced God (Ganesha). Ganesha is described as “Mozhi Kari”—The Elephant who holds the Word (Om) or the Elephant with the Tusk (Kodu). This connection establishes Murugan’s position in the divine family, representing the energy that complements Ganesha’s wisdom.

7. The Collision with the Demon

Arunagirinathar describes the Surasamharam war. He says Murugan “Modhiya”—Crashed into/Collided with the demon Surapadman. Surapadman is described as “Muran Arakkan”—The Obstinate/Strong Demon. By striking him, Murugan “Saada”—crushed or destroyed him.

• Symbolism: Just as Murugan crashed into the obstinate demon to destroy him, the poet asks Murugan to crash into the “obstinate karma” that forces the soul into the painful cycle of aging.

8. The Lord of Murugapuri (Tiruchendur)

The song concludes with a romantic and geographical reference. Murugan is the lover of Valli, the Hunter Girl with sharp eyes (Munai Vizhi Kura Madhu). He resides in “Murugapuri”—The City of Murugan (Tiruchendur). The poet takes refuge in this city, which stands firm against the ocean, just as the Lord stands firm against the tides of Time.

Summary

“Mulaimugam” is a song of Biological Horror and Spiritual Hope. Arunagirinathar vividly contrasts the fleeting sweetness of youth (honey-like words) with the prolonged humiliation of old age (grey hair, wrinkled skin, falling teeth, and slurred speech). He depicts the social tragedy where an old man is mocked as a “Hunchback” by his own kin. To escape this terrifying decay, he prays for the “Endless Path” (Mudivu Atrathu Or Neri). He glorifies Murugan—the brother of Ganesha and the destroyer of the obstinate demon Suran—as the Lord of Tiruchendur (Murugapuri) who alone can save the soul from the insults of Time.