திருப்புகழ் 1281 இத்தரணி மீதில் (பொதுப்பாடல்கள்)

திருப்புகழ் 1281 இத்தரணி மீதில் (பொதுப்பாடல்கள்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த திருப்புகழ் பாடல்களில் “இத்தரணி மீதில்…” எனத் தொடங்கும் பாடல் மிகவும் ஆழமான தத்துவங்களையும், பக்தி நெறியையும் உணர்த்தும் ஒரு சிறந்த பொதுப்பாடல் ஆகும். இப்பாடலின் முழுமையான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்.

1. முன்னுரை

திருப்புகழ் என்பது வெறும் பக்தி இலக்கியம் மட்டுமல்ல, அது மனித வாழ்வின் நோக்கத்தை உணர்த்தும் ஒரு தத்துவப் பெட்டகமாகும். அருணகிரிநாதர் அருளிய இந்தப் பொதுப்பாடல், முருகப்பெருமானை முழுமையான ஞான குருவாகப் போற்றிப் பாடுகிறது. மனிதப் பிறவியின் நிலையாமையை உணர்ந்து, பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடந்து முத்தி நிலையை அடைய வேண்டும் என்ற ஜீவாத்மாவின் ஏக்கத்தை இந்தப் பாடல் மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது.

2. பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை (இத்தரணி மீதிற் பிறவாதே)

மனித வாழ்வு என்பது இன்பமும் துன்பமும் கலந்த ஒரு மாயச் சுழலாகும். மீண்டும் மீண்டும் இந்த மண்ணுலகில் பிறந்து, நோய்களாலும் ஆசைகளாலும் அவதிப்படுவதை மெய்ஞ்ஞானிகள் விரும்புவதில்லை. “இத்தரணி மீதிற் பிறவாதே” என்ற வரியின் மூலம், அருணகிரிநாதர் முருகப்பெருமானிடம், “இனி இந்த உலகத்தில் எனக்கு இன்னொரு பிறவி வேண்டாம்” என்று ஆணித்தரமாக வேண்டுகிறார். பிறவாமை என்னும் பெருநிலையை அடைவதே ஒரு ஆன்மாவின் உண்மையான வெற்றி என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

3. வஞ்சகர் மற்றும் அற்பர் சேர்க்கையைத் தவிர்த்தல் (எத்தரொடு கூடிக் கலவாதே)

‘எத்தர்கள்’ என்றால் வஞ்சகர்கள், ஏமாற்றுக்காரர்கள் மற்றும் உலக மாயைகளில் சிக்கி உழலும் அற்பர்கள் என்று பொருள். ஒரு மனிதனின் குணமும் சிந்தனையும் அவன் சேரும் நண்பர்களைப் பொறுத்தே அமையும். ஆன்மீகப் பாதையில் பயணிப்பவர்கள் தீய எண்ணம் கொண்டவர்களுடன் நட்பு பாராட்டினால், அவர்களின் மனமும் மாசடையும். எனவேதான் “எத்தரொடு கூடிக் கலவாதே” என்று பாடி, போலி வேடமிடும் மனிதர்களோடு சேரும் நிலையை எனக்குத் தராதிருக்க வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.

4. முத்தமிழால் இறைவனைத் துதித்தல் (முத்தமிழை யோதித் தளராதே)

இயல், இசை, நாடகம் என்ற முத்தமிழும் இறைவனை அடைவதற்கான சிறந்த கருவிகளாகும். ஆனால், கல்வியின் உண்மையான நோக்கத்தை உணராமல், வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காயாக நூல்களை மட்டும் படித்துக்கொண்டு வீணாகக் காலம் கழித்துத் தளர்ச்சி அடையக் கூடாது. முத்தமிழால் முருகப்பெருமானின் புகழை ஓதி, அதன் மூலம் மனத்தளர்ச்சி அடையாமல், ஆன்மீக பலத்தைப் பெற வேண்டும் என்பதே அருணகிரியாரின் ஆழமான கருத்தாகும்.

5. முத்தி வரம் அருளக் கோருதல் (முத்தியடி யேனுக் கருள்வாயே)

பிறவித் துன்பம் நீங்கி, வஞ்சகர்களின் சேர்க்கை விலகி, இறைவனைப் பாடித் துதித்த பின்பு ஒரு உயிர் அடையும் இறுதி நிலை முத்தி (மோட்சம்) ஆகும். உலகப் பற்றுகள் அனைத்தும் நீங்கிய நிலையில், பரமாத்மாவோடு ஜீவாத்மா கலக்கும் அந்தப் பேரின்ப நிலையைத் தன்னை ஒரு சாதாரண அடியவனாக எண்ணி (அடியேனுக்கு) முருகப்பெருமான் மனமுவந்து அருள வேண்டும் என்று अत्यंत பக்தியுடன் இறைஞ்சுகிறார்.

6. மெய்ஞ்ஞானத்தை உபதேசிக்கும் குருநாதன் (தத்துவமெய்ஞ் ஞானக் குருநாதா)

முருகப்பெருமான் தன் தந்தை சிவபெருமானுக்கே பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை உபதேசித்த ‘சுவாமிநாதன்’ ஆவார். பிரபஞ்சத்தின் ஆணிவேராக விளங்கும் அனைத்து தத்துவங்களையும், உண்மையான ஞானத்தையும் உலகிற்கு உணர்த்தும் ஆசான் அவன். ஆகமங்கள், வேதங்கள் கூறும் மெய்ப்பொருளை அடியார்களுக்கு உணர்த்தி, அவர்களின் அஞ்ஞான இருளைப் போக்கும் ஒப்பற்ற ஞான குருவாக முருகனை “தத்துவ மெய்ஞ்ஞானக் குருநாதா” எனப் போற்றுகிறார்.

7. உலகிற்கு ஒளியூட்டும் அழியாத பரம்பொருள் (சத்தசொரு பாபுத்… பெருவாழ்வே)

‘சத்’ என்றால் என்றுமே அழியாத உண்மையான பரம்பொருள் என்று அர்த்தம். முருகப்பெருமான் என்றும் நிலைத்திருக்கும் அழியாத சொரூபமாக விளங்குபவன்; அடியார்களுக்குத் தெவிட்டாத புதிய அமுதம் போன்றவன். எக்காலத்தும் நிலைத்து நிற்கும் நித்தியமான பெருவாழ்வைத் தன் பக்தர்களுக்குத் தருபவன். அவன் பேரண்டத்தின் முழுமையான ஒளியாக (ஜெக ஜோதி), எங்கும் நிறைந்திருக்கும் நடனமாடும் பெருமானாகக் காட்சியளிக்கிறான்.

8. சுருக்கம்

இப்பாடல் ஒரு மனிதன் ஆன்மீகத்தில் எவ்வாறு முன்னேற வேண்டும் என்பதற்கான தெளிவான வழிகாட்டுதலாகும். “இவ்வுலகில் மீண்டும் பிறக்காமலும், வஞ்சகம் நிறைந்த மனிதர்களுடன் சேராமலும், முத்தமிழால் உன்னைத் துதித்து என் மனம் தளராமலும் இருக்க, அடியேனுக்கு நீ முத்திப் பேற்றினைத் தந்தருள வேண்டும். உண்மையான தத்துவ ஞானத்தை உபதேசிக்கும் குருநாதனே! அழியாத சத்திய சொரூபமாக விளங்கும் புதிய அமுதமே! நித்தியமான பெருவாழ்வைத் தருபவனே! அகில உலகிற்கும் பேரொளியாக விளங்கும் முருகப்பெருமானே, எனக்கு அருள்வாயாக!” என்பதே இத்திருப்புகழின் ஆழமான சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 1281 iththaraNi meethil (pothuppaatalkaL)

This Thiruppugal by the great saint Arunagirinathar is a profound philosophical masterpiece. Although concise, it captures the entire spiritual journey of a seeking soul—from the weariness of earthly existence to the ultimate surrender at the feet of Lord Murugan. Below is a deep, detailed explanation of this hymn, structured across eight specific headings that mirror the essence of each line.

1. The Plea to End the Cycle of Rebirth

The hymn opens with the powerful line “iththaraNi meedhiR piRavAdhE”, which reflects the core Hindu philosophical concept of escaping Samsara (the endless cycle of birth and death). Arunagirinathar acknowledges that being born on this earth (iththarani) inevitably brings physical suffering, emotional turmoil, and the inescapable grip of worldly illusions. The saint’s foremost prayer to Lord Murugan is to grant him a state of eternal spiritual stillness, permanently severing the chains of karma that pull a soul back into mortal existence. It is a deep yearning for finality, asking the divine to stop the agonizing wheel of reincarnation.

2. Detachment from Deceitful Associations

In the line “eththarodu kUdik kalavAdhE”, Arunagirinathar highlights the dangers of negative company on the spiritual path. The word “Eththar” refers to deceivers, hypocrites, and those who are profoundly ignorant, entirely consumed by the materialistic desires of the world. The saint prays for the strength and grace to avoid mingling with such spiritually bankrupt individuals. He recognizes that human consciousness is easily influenced by its surroundings; associating with those trapped in greed and deceit will only drag a seeker back into the mire of worldly attachments. Thus, this is a prayer for inner purity and the blessing of spiritual detachment.

3. The Spiritual Purpose of the Tamil Language

The phrase “muththamizhai Odhi thaLarAdhE” speaks to the saint’s relationship with knowledge and language. “Muthamizh” refers to the three traditional divisions of the Tamil language: Iyal (literature), Isai (music), and Natakam (drama). Arunagirinathar pleads with the Lord not to let him grow weary and exhausted by merely treating these beautiful arts as academic or worldly pursuits. Mere intellectual mastery of language, without experiencing the divine truth behind it, is a tiring and fruitless endeavor. He prays that his continuous recitation of Tamil should be a blissful tool to sing the Lord’s glory, rather than an ego-driven, exhausting scholastic exercise.

4. The Ultimate Quest for Liberation

Having asked to be freed from rebirth, bad company, and intellectual fatigue, the saint makes his direct request in the line “muththi adiyEnukku aruLvAyE”. He humbles himself as an Adiyen (a humble servant or devotee at the Lord’s feet) and begs for Mukthi (Moksha or ultimate liberation). This line represents complete ego-death and surrender. The saint is not asking for wealth, health, or worldly success; his sole, unwavering demand is for the ultimate spiritual emancipation where the individual soul merges completely with the Supreme Consciousness, never to be separated again.

5. Lord Murugan as the Supreme Spiritual Guru

Arunagirinathar elevates Lord Murugan from a mere deity to the ultimate cosmic teacher with the words “thaththuva mey nyAna gurunAthA”. In Hindu mythology, Lord Murugan is revered as “Swaminatha,” the supreme Guru who expounded the profound meaning of the Pranava Mantra (the cosmic sound ‘Om’) to his own father, Lord Shiva. He is the master of all philosophical truths (Thaththuva) and the bestower of absolute, undiluted spiritual wisdom (Mey Jnana). The saint addresses Him as the guiding light who dispels the darkness of human ignorance and reveals the ultimate reality.

6. The Embodiment of Eternal Truth and Divine Nectar

The line “saththa sorUpa puth amudhOnE” beautifully describes the nature of the divine. Lord Murugan is praised as the very embodiment of Sat—the eternal, unchanging, and ultimate Truth. Unlike the material world which is temporary and constantly shifting, the Lord’s form is absolute reality. Furthermore, Arunagirinathar compares the experience of realizing this Lord to tasting Pudhu Amudham (fresh divine nectar). Worldly pleasures eventually lead to disgust or boredom, but the spiritual bliss derived from Lord Murugan is eternally fresh, sweet, and immortalizing to the soul.

7. The Giver of Eternal and Blissful Life

In the words “niththiya kruthA naR peruvAzhvE”, the saint describes the nature of the existence that Lord Murugan grants to his true devotees. The Lord is the eternal benefactor (Niththiya Krutha) who blesses the soul with Peru Vazhvu (the Grand Life). This “Grand Life” is not a reference to a life of luxury, palaces, or wealth on earth. Instead, it represents the supreme, blissful, and everlasting state of spiritual existence in the divine realm. It is a life devoid of sorrow, fear, and death, rooted purely in divine grace.

8. The Cosmic Dancer and Radiant Light of the Universe

The hymn concludes with a breathtaking visual and spiritual description: “nirththa jegajOthip perumALE”. The Lord is depicted as the dynamic force behind the universe, performing the cosmic dance (Nirththa). This dance symbolizes the continuous cycle of creation, preservation, and dissolution of the cosmos. Simultaneously, He is the Jega Jothi—the supreme, radiant light of the universe. He is the ultimate consciousness that illuminates the sun, the moon, and the inner souls of all living beings. Arunagirinathar surrenders to this magnificent, luminous Lord of the Universe.

Summary

Thiruppugal 1281 (Iththarani Meedhil) is a profound spiritual petition by Saint Arunagirinathar, asking Lord Murugan to sever the painful cycle of birth and death. The saint prays for protection against the corrupting influence of deceitful, materialistic people and asks that his pursuit of the majestic Tamil language be used solely for divine realization, rather than exhausting academic pride. Humbly calling himself a servant, he begs for Moksha (ultimate liberation). He praises Lord Murugan as the supreme Guru of profound philosophical wisdom, the absolute embodiment of truth, and a fountain of fresh, divine nectar. Ultimately, he surrenders to the Lord as the cosmic dancer and the radiant, everlasting light of the universe who alone can grant the soul eternal, blissful life.