திருப்புகழ் 16 பதித்த செஞ்சந்த (திருப்பரங்குன்றம்)

பாடல்

தனத்ததந் தந்தத் தத்தன தத்தந்
தனத்ததந் தந்தத் தத்தன தத்தந்
தனத்ததந் தந்தத் தத்தன தத்தந் – தனதான

பதித்தசெஞ் சந்தப் பொற்குட நித்தம்
பருந்துயர்ந் தண்டத் திற்றலை முட்டும்
பருப்பதந் தந்தச் செப்பவை ஒக்குந் – தனபாரம்

படப்புயங் கம்பற் கக்குக டுப்பண்
செருக்குவண் டம்பப் பிற்கயல் ஒக்கும்
பருத்தகண் கொண்டைக் கொக்குமி ருட்டென் – றிளைஞோர்கள்

துதித்துமுன் கும்பிட் டுற்றது ரைத்தன்
புவக்கநெஞ் சஞ்சச் சிற்றிடை சுற்றுந்
துகிற்களைந் தின்பத் துர்க்கம் அளிக்கும் – கொடியார்பால்

துவக்குணும் பங்கப் பித்தன வத்தன்
புவிக்குளென் சிந்தைப் புத்திம யக்கந்
துறக்கநின் தண்டைப் பத்மமெ னக்கென் – றருள்வாயே

குதித்துவெண் சங்கத் தைச்சுற வெற்றுங்
கடற்கரந் தஞ்சிப் புக்கஅ ரக்கன்
குடற்சரிந் தெஞ்சக் குத்திவி திர்க்குங் – கதிர்வேலா

குலக்கரும் பின்சொற் றத்தையி பப்பெண்
தனக்குவஞ் சஞ்சொற் பொச்சையி டைக்குங்
குகுக்குகுங் குங்குக் குக்குகு குக்குங் – குகுகூகூ

திதித்திதிந் தித்தித் தித்தியெ னக்கொம்
பதிர்த்துவெண் சண்டக் கட்கம்வி திர்த்துந்
திரட்குவிந் தங்கட் பொட்டெழ வெட்டுங் – கொலைவேடர்

தினைப்புனஞ் சென்றிச் சித்தபெ ணைக்கண்
டுருக்கரந் தங்குக் கிட்டிய ணைத்தொண்
திருப்பரங் குன்றிற் புக்குளி ருக்கும் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனத்ததந் தந்தத் தத்தன தத்தந்
தனத்ததந் தந்தத் தத்தன தத்தந்
தனத்ததந் தந்தத் தத்தன தத்தந் – தனதான

பதித்த செம் சந்தப் பொற் குடம் நித்தம்
பருந்து உயர்ந்து அண்டத்தில் தலை முட்டும்
பருப்பதம் தந்தச் செப்பு அவை ஒக்கும் – தனபாரம்

படப் புயங்கம் பல் கக்கு கடுப்பு அண்
செருக்கு வண்டு அம்பு அப்பில் கயல் ஒக்கும்
பருத்த கண் கொண்டைக் கொக்கும் இருட்டு என்று – இளைஞோர்கள்

துதித்து முன் கும்பிட்டு உற்றது உரைத்து
அன்பு உவக்க நெஞ்சு அஞ்சச் சிறு இடை சுற்றும்
துகில் களைந்து இன்பத் துர்க்கம் அளிக்கும் – கொடியார்பால்

துவக்குணும் பங்கப் பித்தன் அவத்தன்
புவிக்குள் என் சிந்தை புத்தி மயக்கம்
துறக்க நின் தண்டை பத்மம் எனக்கு என்று – அருள்வாயே

குதித்து வெண் சங்கத்தை சுறவு எற்றும்
கடல் கரந்து அஞ்சி புக்க அரக்கன்
குடல் சரிந்து எஞ்ச குத்தி விதிர்க்கும் – கதிர் வேலா

குலக் கரும்பின் சொல் தத்தை இபப் பெண்
தனக்கு வஞ்சம் சொல் பொச்சை இடைக்கும்
குகுக்குகுங் குங்குக் குக்குகு குக்குங் – குகுகூகூ

திதித்திதிந் தித்தித் தித்தி என கொம்பு
அதிர்த்து வெண் சண்டக் கட்கம் விதிர்த்தும்
திரள் குவிந்து அங்கு அல் பொட்டு எழ வெட்டும் – கொலை வேடர்

தினைப் புனம் சென்று இச்சித்த பெண்ணைக் கண்டு
உருக் கரந்து அங்குக் கிட்டி அணைத்து ஒண்
திருப்பரங்குன்றில் புக்கு உள் இருக்கும் – பெருமாளே.

English

thanathathan thanthath thaththana thaththan
thanathathan thanthath thaththana thaththan
thanathathan thanthath thaththana thaththan – thanathāna

pathiththasenj chanthap poRkuda niththam
paruththuyarn thaNdath thitRalai muttum
paruppathan thanthac cheppavai okkun – thanapAram

padappuyang kampaR kakkuka duppaN
serukkuvaN dampap piRkayal okkum
paruththakaN koNdaik kokkumi rutten – RiLainjOrkaL

thuthiththumun kumpit tutRathu raiththan
puvakkanenj janjac chitRidai sutRun
thukiRkaLain thinpath thurkkam aLikkum – kodiyArpAl

thuvakkuNum pangap piththana vaththan
puvikkuLen sinthaip puththima yakkan
thuRakkanin thaNdaip pathmame nakken – RaruLvAyE

kuthiththuveN sangath thaicchuRa vetRung
kadaRkaran thanjip pukkaa rakkan
kudaRcharin thenjak kuththivi thirkkung – kathirvElA

kulakkarum pinchot Raththaiyi pappeN
thanakkuvanj jenjoR pocchaiyi daikkung
kukukkukung kunguk kukkuku kukkung – kukukUkU

thithiththithin thiththith thiththiye nakkom
pathirththuveN saNdak katkamvi thirththun
thiratkuvin thangat pottezha vettung – kolaivEdar

thinaippunanj chenRic chiththape NaikkaN
durukkaran thanguk kittiya NaiththoN
thirupparang kunRiR pukkuLi rukkum – perumALE.

English Easy Version

thanathathan thanthath thaththana thaththan
thanathathan thanthath thaththana thaththan
thanathathan thanthath thaththana thaththan – thanathāna

padhiththa sem sandha pon kuda niththam
parundhu uyarndhu aNdaththil thalai muttum
paruppadham thandha seppu avai okkum – thana bAram

pada puyangam pal kakku kaduppu aN
serukku vaNdu ambu appil kayal okkum
paruththa kaN kondaikku okkum iruttu endru – iLaijOrgaL

thudhiththu mun kumbittu utradhu uraiththu anbu
uvakka nenju anja sitru idai sutrum
thugil kaLaindhu inba dhurkkam aLikkum – kodiyAr pAl

thuvakkuNum banga piththan avaththan
puvikkuL en sindhai budhdhi mayakkam
thuRakka nin thaNdai padhmam enakku – endru aruLvAyE

kudhiththu veN sangaththai suRa etrum
kadal karandhu anji pukka arakkan
kudal sarindhu enja kuththi vidhirkkum – kadhir vElA

kula karumbin sol thaththai iba peN
dhanakku vanjam sol pochchai idaikkum
kugu kugum kunguk kukkugu kukkum – kugu koo koo

thidhiththidhin thiththith thiththi ena kombu
adhirththu veN saNda katgam vidhirththum
thiraL kuvindhu angu pottu ezha vettum – kolai vEdar

thinai punam sendru ichchiththa peNai kandu
uru karandhu angu kitti aNaiththu oN
thirup param kundril pukku uL irukkum – perumALE

திருப்புகழ் 16 பதித்த செஞ்சந்த (திருப்பரங்குன்றம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதரால் அருளப்பெற்ற “பதித்தசெஞ் சந்தப் பொற்குட…” என்று தொடங்கும் இந்த அற்புதமான திருப்புகழ், மனித மனம் சிற்றின்ப மாயைகளில் எப்படிச் சிக்கித் தவிக்கிறது என்பதையும், அதிலிருந்து விடுபட முருகப்பெருமானின் திருவடியை நாடும் ஏக்கத்தையும் மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளது. இப்பாடலின் பிற்பகுதியில், சூரசம்ஹார வீரமும், வள்ளியம்மையைத் திருமணம் செய்த முருகனின் திருவிளையாடலும் அழகாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளன. இப்பாடலின் விரிவான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:

1. விலைமாதர்களின் மயக்கும் உடல் வனப்பு

விலைமாதர்களின் மார்பகங்கள் சிவந்த சந்தனம் பூசப்பட்ட பொற்குடங்களைப் போலவும், ஆகாயத்தைத் தொடும் மலைகளைப் போலவும், யானைத் தந்தத்தால் செய்யப்பட்ட அழகான சிமிழ்களைப் போலவும் இருப்பதாக அருணகிரிநாதர் ஒப்பிடுகிறார். இத்தகைய உடல் வனப்பைக் காட்டி அவர்கள் ஆடவர்களைத் தங்கள் மாய வலையில் எளிதாக வீழ்த்தி விடுகிறார்கள் என்பதை இப்பாடலின் தொடக்கம் உணர்த்துகிறது.

2. நஞ்சைக் கக்கும் கண்களும் கார்மேகக் கூந்தலும்

அப்பெண்களின் கண்கள் படம் எடுத்தாடும் பாம்பின் நஞ்சைப் போலவும், வண்டுகள், மன்மதனின் அம்புகள் மற்றும் கயல் மீன்களைப் போலவும் ஆடவர்களைத் தாக்கும் தன்மையுடையவை. மேலும், அவர்களின் இருண்ட கூந்தலைக் கார்மேகங்களுக்கும் காரிருளுக்கும் ஒப்பிட்டு, அந்த அழகில் இளைஞர்கள் தங்களை முழுமையாக இழந்து மயங்குகிறார்கள் என்று வர்ணிக்கிறார்.

3. காம வலையில் வீழும் இளைஞர்கள்

இப்படிப்பட்ட விலைமாதர்களைக் கண்டு இளைஞர்கள் அவர்களைப் புகழ்ந்து, அவர்கள் முன்னே கைகூப்பித் தொழுது, தங்கள் ஆசையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அப்போது சிறிய இடையைக் கொண்ட அப்பெண்கள், அந்த இளைஞர்களை மயக்கித் தங்கள் ஆடைகளைக் களைந்து, சிற்றின்பம் எனப்படும் காமக் கோட்டையை (துர்க்கம்) அவர்களுக்கு அளித்து நிரந்தரமான உலக மாயையில் தள்ளிவிடுகிறார்கள்.

4. சிற்றின்ப மாயையிலிருந்து விடுபட வேண்டுதல்

இத்தகைய இழிவான காம வலையில் சிக்கி, அறிவு மழுங்கி, பித்தனாகத் திரியும் அடியேனின் மன மயக்கம் முற்றிலுமாக நீங்க வேண்டும். உலக மாயையில் உழலும் நான் அதிலிருந்து என்றென்றைக்குமாக விடுபட்டு, அழகிய சிலம்புகள் அணிந்த உனது தாமரை போன்ற திருவடிகளைச் சரணடையும்படி நீ எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் மனமுருகி வேண்டுகிறார்.

5. கடலில் ஒளிந்த சூரனை வதம் செய்த வேல்

பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் மாபெரும் வீரத்தைப் பேசுகிறது. சுறா மீன்கள் வெண்மையான சங்குகளைத் தாக்கி விளையாடும் ஆழமான அலைக்கடலுக்குள் சென்று, மரண பயத்தால் ஒளிந்துகொண்டான் சூரபத்மன். அப்படி ஒளிந்திருந்த அந்த அசுரனின் குடல்கள் சரிந்து விழும்படி, அவனைத் குத்திக் கிழித்து வேரறுத்து அழித்த ஒளி வீசும் கதிர்வேலை ஏந்தியவன் முருகப்பெருமான்.

6. தெய்வயானைக்குத் தெரியாமல் தினைப்புனம் செல்லல்

கரும்பு போன்ற இனிமையான சொல்லையும், கிளி போன்ற குரலையும் உடைய, ஐராவத யானையால் வளர்க்கப்பட்டவள் தெய்வயானை. அவளுக்குத் தெரியாமல் வஞ்சனை செய்து (அல்லது இரகசியமாக), குறிஞ்சி நிலத்தில் உள்ள தினைப்புனத்திற்கு முருகன் சென்றான். அங்குப் பறவைகளும் விலங்குகளும் ‘குகுக்குகுங் குங்குக்’ என்று பலவிதமான ஒலிகளை எழுப்பி ஆரவாரம் செய்துகொண்டிருந்தன.

7. வேடர்களின் வீரமும் வாத்திய முழக்கமும்

அந்தத் தினைப்புனத்தைக் காவல் காக்கும் வேடர்கள் மிகவும் கொடியவர்கள். அவர்கள் ‘திதித்திதிந் தித்தித்’ என்று தங்கள் ஊதுகொம்புகளை முழக்கிக்கொண்டும், வெண்மையான வாள்களைச் சுழற்றிக்கொண்டும், எதிரிகளைக் கொன்று குவிக்கக்கூடிய பயங்கரமான வீரத்துடன் கூட்டமாகத் திரண்டிருந்தனர். இத்தகைய கடினமான காவலுக்கு இடையில்தான் முருகன் அங்குச் சென்றான்.

8. வள்ளியை மணந்து திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமான்

அப்படிப்பட்ட பயங்கரமான தினைப்புனத்திற்குச் சென்ற முருகப்பெருமான், தான் முன்கூட்டியே விரும்பிய குறத்திப் பெண்ணான வள்ளியம்மையைக் கண்டான். அவளை நெருங்குவதற்காகத் தன் உண்மையான உருவத்தை மறைத்து (முதியவர் வேடத்தில் சென்று), அவளை அன்போடு தழுவித் திருமணம் செய்துகொண்டான். அப்படிப்பட்ட திருவிளையாடல்களைப் புரிந்த முருகவேள், அழகிய திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருந்து அடியார்களுக்கு அருள்பாலிக்கிறான்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழில் அருணகிரிநாதர், விலைமாதர்களின் அழகிலும், கொடிய நஞ்சு போன்ற கண்களிலும் மயங்கிச் சிற்றின்ப வலையில் வீழும் இளைஞர்களின் இழிநிலையை முதலில் விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். இந்த உலக மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, பித்தனாகத் திரியும் தனக்கு முருகனின் திருவடி நிழல் கிடைக்க வேண்டும் என்று அவர் உருகி வேண்டுகிறார். கடலில் ஒளிந்த சூரபத்மனை வேலால் அழித்த முருகனின் மாவீரமும், தெய்வயானைக்குத் தெரியாமல் தினைப்புனத்திற்குச் சென்று, கொடிய வேடர்கள் முழக்கமிடும் அந்த இடத்தில் தன் உண்மையான உருவத்தை மறைத்து வள்ளியம்மையைக் காதல் திருமணம் செய்துகொண்ட அவனது திருவிளையாடலும் இப்பாடலில் மிக அழகாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. வீரமும் கருணையும் ஒருங்கே அமைந்த அந்த முருகப்பெருமான் திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருந்து அடியார்களின் பிறவித் துயரங்களைத் தீர்த்து அருள்பாலிக்கிறான் என்பதே இதன் சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 16 padhiththasenchandha (thirupparangkundRam)

This song is famous for its intricate rhythm and the vibrant onomatopoeia in the second half. It contrasts the “madness of lust” with the “joy of divine romance,” moving from the entrapment of the senses to the liberation found in Murugan’s love for Valli.

1. The Mountain-Like Illusion of Beauty

Arunagirinathar begins by describing the overpowering physical allure of women, which entraps the human mind. He describes their physical form adorned with red sandalwood paste (Senchantha) and gold jewelry. He uses hyperbole to say their chest is like a mountain (Paruppatham) that is so high it touches the celestial sphere (Andam). This exaggeration serves to show how the “mountain of lust” blocks the devotee’s view of the true spiritual sky.

2. The Cobra-Like Eyes

The poet warns against the danger of the female gaze. He compares the eyes to a Cobra (Padappuyangam) spreading its hood (Padam). Just as a cobra hypnotizes its prey before striking, the eyes of women are described as “poisonous” and sharp, resembling carp fish (Kayal) that dart around. He notes that these eyes are capable of destroying the wisdom of men who look into them, acting like a trap for the unsuspecting soul.

3. The Sorrow Disguised as Pleasure

Arunagirinathar depicts the behavior of young men (Ilainjorkal) who fall into this trap. They praise this beauty (Thuthithu), bow down (Kumpittu), and speak flattering words. They become obsessed with the waist and the garments. However, the poet labels the result of this pursuit as “Thurkkam” (Sorrow/Misery). He implies that what feels like pleasure (Inbam) in the moment is actually a gateway to long-lasting suffering, stripping the soul of its dignity.

4. The Prayer of the “Madman”

The poet identifies himself with the suffering of humanity. He calls himself a “Piththan” (Madman/Lunatic) who is entangled (Thuvakkunum) in this mess. His intellect (Buththi) is confused and clouded (Mayakkan) by worldly desires. He realizes that he cannot escape this on his own. Therefore, he cries out: “When will You grant me Your cool, anklet-adorned Lotus Feet (Thandai Pathmam) so that I may leave this madness and find peace?”

5. The Spear that Pierced the Ocean

The song abruptly shifts from the weakness of man to the power of God. Arunagirinathar describes the battle against Surapadman. The demon hid inside the deep ocean (Kadal) in the form of a mango tree. Murugan’s Vel (Spear) entered the ocean, terrifying the sharks and fish (Sura). The spear pierced the demon so violently that his intestines (Kudal) spilled out. This graphic imagery represents the piercing of the deep-seated ego that hides within the subconscious mind.

6. The Rhythmic Shouts of the Hunters

This section contains the unique acoustic signature of this song. The lines “kukukkukung kunguk kukkuku kukkung” are onomatopoeic sounds. They represent the shouts of the Vedars (Hunters) in the millet fields. These hunters shout and beat drums to scare away the birds that come to eat the millet crop. Arunagirinathar uses these rhythmic sounds to transport the listener to the rustic hills where Valli lived, creating a vibrant, folk atmosphere.

7. The Fierce Hunters and the Divine Romance

The poet describes the context of the Valli-Murugan wedding. The hunters (Kolaivedar) are fierce warriors who carry swords (Katkam) and bows. Yet, amidst these dangerous surroundings, Murugan enters the millet field (Thinai Punam) to woo Valli. He is described as the one who embraces the “Elephant’s Daughter” (Valli was raised by the Hunter King Nambi, often associated with elephant strength). This shows Murugan’s bravery—he is not afraid of the fierce hunters or their weapons in his quest for Love.

8. The Joyful Lord of Thirupparankundram

The song concludes by describing the culmination of this divine play. After winning Valli’s hand, Murugan resides in Thirupparankundram. The phrase “Pukku Kulirukkum” is beautiful—it means He “entered and stayed coolly/joyfully.” It suggests that after the heat of the battle with Surapadman and the intensity of the romance with Valli, the Lord finds His ultimate rest and cool grace in the temple of Thirupparankundram.

Summary

“Padhiththasenchandha” is a song of Liberation from Madness. Arunagirinathar confesses that he is a “Piththan” (Madman) driven crazy by the poisonous allure of lust, which he compares to a cobra’s hood. He asks for the “Lotus Feet” as the cure. The song answers this plea by taking the devotee to the millet fields of Valli. Through the rhythmic “Kukkuku” sounds of the hunters and the story of Murugan piercing the ocean, the poet shows that the Lord has the power to destroy the “inner enemies” and grant the “coolness” of divine bliss at Thirupparankundram.