திருப்புகழ் 17 பொருப்புறுங் (திருப்பரங்குன்றம்)

பாடல்

தனத்தனந் தந்தன தனத்தனந் தந்தன
தனத்தனந் தந்தன – தந்ததான

பொருப்புறுங் கொங்கையர் பொருட்கவர்ந் தொன்றிய
பிணக்கிடுஞ் சண்டிகள் – வஞ்சமாதர்

புயற்குழன் றங்கமழ் அறற்குலந் தங்கவிர்
முருக்குவண் செந்துவர் – தந்துபோகம்

அருத்திடுஞ் சிங்கியர் தருக்கிடுஞ் செங்கயல்
அறச்சிவந் தங்கையில் – அன்புமேவும்

அவர்க்குழன் றங்கமும் அறத்தளர்ந் தென்பயன்
அருட்பதம் பங்கயம் – அன்புறாதோ

மிருத்தணும் பங்கயன் அலர்க்கணன் சங்கரர்
விதித்தெணுங் கும்பிடு – கந்தவேளே

மிகுத்திடும் வன்சம ணரைப்பெருந் திண்கழு
மிசைக்கிடுஞ் செந்தமிழ் – அங்கவாயா

பெருக்குதண் சண்பக வனத்திடங் கொங்கொடு
திறற்செழுஞ் சந்தகில் – துன்றிநீடு

தினைப்புனம் பைங்கொடி தனத்துடன் சென்றணை
திருப்பரங் குன்றுறை – தம்பிரானே.

பதம் பிரித்தது

தனத்தனந் தந்தன தனத்தனந் தந்தன
தனத்தனந் தந்தன – தந்ததான

பொருப்புறும் கொங்கையர் பொருள் கவர்ந்து ஒன்றிய
பிணக்கு இடும் சண்டிகள் – வஞ்ச மாதர்

புயல் குழல் தம் கமழ் அறல் குலம் தங்கு அவிர்
முருக்கு வண் செம் துவர் – தந்து போகம்

அருத்திடும் சிங்கியர் தருக்கிடும் செம் கயல்
அறச் சிவந்து அம் கையில் – அன்பு மேவும்

அவர்க்கு உழன்று அங்கமும் அறத் தளர்ந்து என் பயன்
அருள் பதம் பங்கயம் – அன்பு உறாதோ

மிருத்தனும் பங்கயன் அலர்க் கண்ணன் சங்கரர்
விதித்து எணும் கும்பிடு – கந்த வேளே

மிகுத்திடும் வன் சமணரைப் பெரும் திண் கழு
மிசைக்கு இடும் செந்தமிழ் – அங்க வாயா

பெருக்கு தண் சண்பக வனத்து இடம் கொங்கொடு
திறல் செழும் சந்து அகில் – துன்றி நீடு

தினைப் புனம் பைங் கொடி தனத்துடன் சென்று அணை
திருப்பரங்குன்று உறை – தம்பிரானே.

English

thanaththanan thanthana thanaththanan thanthana
thanaththanan thanthana – thanthathāna

poruppuRung kongaiyar porutkavarn thonRiya
piNakkidum saNdikaL – vanjamAthar

puyaRkuzhan Rangamazh aRaRkulan thangavir
murukkuvaN senthuvar – thanthupOkam

aruththidum singiyar tharukkidum sengayal
aRacchivan thangaiyil – anpumEvum

avarkkuzhan Rangamum aRaththaLarn thenpayan
arutpatham pangayam – anpuRAthO

miruththaNum pangayan alarkkaNan sankarar
vithiththeNum kumpidu – kanthavELE

mikuththidum vansama Naraipperun thiNkazhu
misaikkidum senthamizh – angavAyA

perukkuthaN saNpaka vanaththidam kongodu
thiRaRchezhum santhakil – thunRineedu

thinaippunam paingkodi thanaththudan senRaNai
thirupparang kunRuRai – thambirAnE.

English Easy Version

thanaththanan thanthana thanaththanan thanthana
thanaththanan thanthana – thanthathāna

poruppu uRum kongaiyar poruL kavarndhu ondriya
piNakku idum saNdigaL – vanja mAdhar

puyal kuzhal tham kamazh aRal kulam thangu avir
murukku vaN sem thuvar – thandhu bOgam

aruththidum singiyar tharukkidum sem kayal
aRa sivandhu am kaiyil – anbu mEvum

avarkku uzhandru angamum aRa thaLarndhu en payan
aruL padham pangayam anbu – uRAdhO

miruththaNum pangayan alar kaNan sangarar
vidhiththu eNum kumbidu – kandha vELE

miguththidum val samaNarai perum thiN kazhu
misaikku idum sem thamizh – anga vAyA

perukku thaN saNbaga vanaththu idam kongodu
thiRal sezhum sandhu agil – thundri needu

thinai punam paim kodi thanaththudan sendru aNai
thirup param kundru uRai – thambirAnE

திருப்புகழ் 17 பொருப்புறுங் (திருப்பரங்குன்றம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “பொருப்புறுங் கொங்கையர்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனிதர்கள் பொருளாசையாலும் காமத்தாலும் வஞ்சகப் பெண்களிடம் சிக்கி அழிவதைக் கண்டித்து, இறைவனின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சேர வேண்டும் என்ற ஆன்மத் தாகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. பாடலின் பிற்பாதியில், முருகப்பெருமான் திருஞானசம்பந்தராக அவதரித்துச் சமணர்களை வென்ற வரலாறும், வள்ளியம்மையைத் தழுவிய சிறப்பும் கூறப்படுகின்றன. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. பொருள்பறித்துச் சண்டையிடும் வஞ்சகப் பெண்கள்

மலைகளைப் போலப் பருத்த மார்பகங்களைக் கொண்ட விலைமாதர்கள், தங்களிடம் வரும் ஆடவர்களிடம் உள்ள செல்வங்களை எல்லாம் ஆசை வார்த்தைகள் கூறிக் கவர்ந்துகொள்வார்கள். பொருள் முழுவதையும் பறித்த பின்பு, அவர்களிடம் இல்லாத பொல்லாத காரணங்களைச் சொல்லிப் பொய்யாகச் சண்டையிட்டுக் கலகம் செய்யும் கொடிய வஞ்சனை மனம் கொண்டவர்கள் இந்தப் பெண்கள்.

2. மையல் ஏற்றும் கூந்தலும் முருக்கு மலர் இதழ்களும்

கார்மேகத்தைப் போன்ற கருமையானதும், நறுமணம் வீசுவதுமான கூந்தலை உடையவர்கள் அவர்கள். முருக்கு மலரைப் போலப் பிரகாசமான சிவந்த நிறத்தைக் கொண்ட தங்கள் அழகிய உதடுகளைக் காட்டி, ஆடவர்களுக்குக் காம இச்சையைத் தூண்டிச் சிற்றின்பத்தை (போகம்) விலைபேசி விற்கும் இழிவான செயல்களைச் செய்பவர்கள்.

3. நஞ்சு போன்ற பெண்களின் போலி அன்பு

பாம்பின் கொடிய நஞ்சினைப் போன்ற குணம் கொண்ட இந்தப் பெண்கள் (சிங்கியர்), கயல் மீன்களைப் போன்று பிறழக்கூடிய, சிவந்த தங்களது கண்களால் ஆடவர்களைப் பார்த்து அகங்காரத்தோடு மயக்குவார்கள். தங்கள் உள்ளங்கைகளில் பொருளை வாங்கிக்கொண்டு, மனதிற்குள் எவ்வித உண்மையான காதலும் இல்லாமல், வெளியில் மட்டும் பொய்யான அன்பை வெளிப்படுத்துவார்கள்.

4. வீணாகத் தளரும் உடலும் திருவடி ஏக்கமும்

இப்படிப்பட்ட வஞ்சகப் பெண்களின் வலையில் சிக்கி, அவர்கள் பின்னாலேயே சுற்றித் திரிந்து, அடியேனுடைய உடல் வலிமை இழந்து தளர்ந்து போவதால் எனக்கு என்ன பயன் கிடைக்கப் போகிறது? இந்த வீணான சிற்றின்ப மாயையை விட்டுவிட்டு, பேரருள் வழங்கும் உனது தாமரை போன்ற திருவடிகளை என் நெஞ்சம் அன்போடு பற்றிக்கொள்ளும் காலம் என்று வருமோ? என்று அருணகிரிநாதர் ஏங்குகிறார்.

5. மும்மூர்த்திகளும் தொழும் கந்தவேள்

பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மதேவன், அழகிய தாமரை போன்ற கண்களை உடைய திருமால், மற்றும் பரமேஸ்வரனான சிவபெருமான் ஆகிய மும்மூர்த்திகளும் தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமையாக எண்ணி, நாள்தோறும் பக்தியோடு கும்பிட்டு வணங்கும் முழுமுதற் கடவுள் கந்தவேளாகிய முருகப்பெருமான் ஆவார்.

6. சமணர்களை வென்ற செந்தமிழ் வாய்

சைவ சமயத்தைக் காக்க முருகப்பெருமானே ‘திருஞானசம்பந்தராக’ அவதாரம் செய்தார். வலிமையான வாதங்களைச் செய்த வன்நெஞ்சம் கொண்ட சமணர்களைத் தனது அழகிய செந்தமிழ்ப் பதிகங்களால் வாதில் வென்றார். வாதில் தோற்ற சமணர்கள் தாங்கள் முன்பே ஒப்புக்கொண்டபடி கழுமரத்தில் ஏறி மாளும்படிச் செய்த, அழகிய செந்தமிழ் சிந்தும் திருவாயைக் கொண்டவர் முருகப்பெருமான்.

7. சண்பக வனமும் நறுமணச் சோலையும்

குளிர்ச்சி பொருந்தியதும், நறுமணம் வீசுவதுமான சண்பக மலர்கள் நிறைந்த பெரிய வனங்கள் திருப்பரங்குன்றத்தில் அமைந்துள்ளன. அங்குத் திறமையான மரவேலைகளுக்குப் பயன்படும் செழுமையான சந்தன மரங்களும், அகில் மரங்களும் எங்கும் நெருக்கமாக வளர்ந்து ஒரு நறுமணச் சோலையாகத் திகழ்கின்றன. இத்தகைய இயற்கை வளம் சூழ்ந்தது திருப்பரங்குன்றம்.

8. வள்ளியை அணைத்த திருப்பரங்குன்றத் தம்பிரான்

இத்தகைய இயற்கை எழில் கொஞ்சும் குறிஞ்சி நிலத்தில், தினைப்புனத்தைக் காவல் காத்துக் கொண்டிருந்த பச்சைக்கொடி போன்ற வள்ளியம்மையின் மீது அளவற்ற காதல் கொண்டான் முருகன். அந்தத் தினைப்புனத்திற்கே நேரில் சென்று வள்ளியை அன்போடு அணைத்து ஆட்கொண்ட, திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருக்கும் எம்பெருமானே! அடியேனுக்கு உனது திருவடி நிழலைத் தந்தருள்வாயாக.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ் பாடல், காம மாயையிலிருந்து விடுபட்டுப் பேரின்பமான இறைவனின் பாதத்தைச் சரணடையும் உன்னத நோக்கத்தை விவரிக்கிறது. பொருளைப் பறித்துவிட்டுப் பொய்யாகச் சண்டையிடும் விலைமாதர்களின் கூந்தல், முருக்கு மலர் போன்ற இதழ்கள், மற்றும் கயல் போன்ற கண்களில் மயங்கித் தன் உடலை வீணாகத் தளரச் செய்வதை அருணகிரிநாதர் வெறுக்கிறார். இந்தப் போலி அன்பை விடுத்து, மும்மூர்த்திகளாலும் வணங்கப்படும் கந்தவேளின் தாமரைத் திருவடிகளில் அன்பு செலுத்த அவர் ஏங்குகிறார். திருஞானசம்பந்தராக அவதரித்துச் செந்தமிழால் சமணர்களை வென்ற அவனது பெருமையையும், சந்தனமும் அகிலும் நிறைந்த தினைப்புனத்தில் வள்ளியம்மையைக் காதல் திருமணம் செய்த அவனது திருவிளையாடலையும் இப்பாடல் அழகாகப் பதிவு செய்துள்ளது. திருப்பரங்குன்றத்தில் உறையும் அந்தத் தம்பிரானின் அருளே மனிதர்களை மாயையிலிருந்து மீட்க வல்லது என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 17 poruppuRung (thirupparangkundRam)

This song is a powerful plea for a shift in focus. Arunagirinathar contrasts the exhausting, expensive, and deceitful nature of worldly lust with the liberating, free, and eternal grace of Lord Murugan. It also contains a significant historical reference linking Murugan to the child-saint Thirugnanasambandar.

1. The Thieves of Wealth and Peace

Arunagirinathar begins by stripping away the romance of worldly affairs. He describes the women of the material world not as lovers, but as “Deceitful Women” (Vanja Mathar). He points out that their primary motivation is to steal wealth (Porul Kavarnthu). Once the money is gone, they create conflict and fights (Pinakkidum Sandigal). The poet warns that what looks like affection is actually a transaction that robs a man of both his fortune and his peace of mind.

2. The Sensory Trap

The poet vividly describes the physical allure used to entrap the soul. He speaks of hair that resembles dark clouds or black sand (Aral Kulan), and lips that are as red as the Murukku (Silk Cotton) flower. He acknowledges that they provide “Bogam” (Pleasure), but implies that this pleasure is fleeting. The description serves to show how the senses are bombarded by sights and smells, making it difficult for the intellect to see the trap beneath the beauty.

3. The Lion-Hearted Predators

Arunagirinathar uses a strong metaphor here: “Singiyar” (Lionesses). He suggests that while these women may appear soft, they possess a predatory nature that destroys the spiritual life of a man just as a lion destroys its prey. He also compares their eyes to “Senkayal” (Red Carp fish), indicating that their gaze is restless and never satisfied. The poet laments that he fell in love (Anbu Mevum) with such dangerous entities.

4. The Fatigue of the Soul

This is the turning point of the song. The poet confesses that he is utterly exhausted (Aram Thalarnthu). His body and mind have withered from chasing these sensory pleasures. He asks the crucial question: “Anbu Uratho?” (Will I not develop love?). He yearns to transfer the intense passion he has for the flesh toward the “Arul Patham Pangayam” (The Graceful Lotus Feet) of the Lord. He realizes that the same energy spent on lust, if directed toward God, would bring liberation.

5. The Supreme Divinity

Arunagirinathar shifts his gaze to the greatness of Murugan to justify why He is worthy of love. He lists the celestial beings who worship Murugan:

1. Miruththan: The Sun God / Devas.
2. Pangayan: Brahma (The Lotus-Born).
3. Alarkan: Vishnu (The Protector).

4. Sankarar: Shiva (The Destroyer). The poet states that all these supreme powers bow down (Kumpidu) to Kanda Vel, establishing Murugan as the God of Gods.

6. The Avatar of Sambandar (The Patron of Tamil)

This verse contains a vital historical reference. Arunagirinathar addresses Murugan as “Senthamizh Angavaya.” He identifies Murugan with Thirugnanasambandar, the 7th-century Saivite saint. The song mentions the “Impaling of the Jains” (Samanarai Kazhu Misaikkidum). This refers to the historical contest in Madurai where Sambandar defeated the Jain monks in a debate, restoring Saivism and the glory of the Tamil language. By invoking this, the poet praises Murugan as the ultimate protector of Tamil culture and truth.

7. The Fragrant Forests of the Hill

The scene shifts to the physical beauty of Thirupparankundram. Unlike the artificial perfumes of the women mentioned earlier, the temple is surrounded by natural fragrance. The poet describes forests filled with Champaka flowers and sturdy Sandalwood trees (Santhakil). This implies that the environment of the temple naturally purifies the mind, replacing the “scent of lust” with the “scent of sanctity.”

8. The Lord of the Green Creeper

The song concludes with the image of divine union. Murugan is described as the one who went to the millet field (Thinai Punam) to embrace Valli, described here as the “Painkodi” (Green Creeper). He is addressed as Thambirane (The Master/Lord) who resides in Thirupparankundram. This ending offers hope: just as Murugan embraced Valli (a simple soul), He will also embrace the devotee once they turn away from the “Lionesses” of the world.

Summary

“PoruppuRung” is a song of Realization and Redirection. Arunagirinathar candidly exposes the predatory nature of lust, comparing the objects of desire to “Lionesses” who steal wealth and peace. He contrasts this exhaustion with the glory of Lord Murugan, who is worshipped by the Trinity and who incarnated as Saint Sambandar to protect the Tamil language. The song serves as a prayer to redirect one’s passion from the “Deceitful Women” of the world to the “Green Creeper’s Husband” (Murugan) at Thirupparankundram.