திருப்புகழ் 18 மன்றலங் கொந்துமிசை (திருப்பரங்குன்றம்)

பாடல்

தந்தனந் தந்ததன தந்தனந் தந்ததன
தந்தனந் தந்ததன – தனதான

மன்றலங் கொந்துமிசை தெந்தனத் தெந்தனென
வண்டினங் கண்டுதொடர் – குழல்மாதர்

மண்டிடுந் தொண்டையமு துண்டுகொண் டன்புமிக
வம்பிடுங் கும்பகன – தனமார்பில்

ஒன்றஅம் பொன்றுவிழி கன்றஅங் கங்குழைய
உந்தியென் கின்றமடு – விழுவேனை

உன்சிலம் புங்கனக தண்டையுங் கிண்கிணியும்
ஒண்கடம் பும்புனையும் – அடிசேராய்

பன்றியங் கொம்புகம டம்புயங் கஞ்சுரர்கள்
பண்டையென் பங்கமணி – பவர்சேயே

பஞ்சரங் கொஞ்சுகிளி வந்துவந் தைந்துகர
பண்டிதன் தம்பியெனும் – வயலூரா

சென்றுமுன் குன்றவர்கள் தந்தபெண் கொண்டுவளர்
செண்பகம் பைம்பொன்மலர் – செறிசோலை

திங்களுஞ் செங்கதிரு மங்குலுந் தங்குமுயர்
தென்பரங் குன்றிலுறை – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தந்தனந் தந்ததன தந்தனந் தந்ததன
தந்தனந் தந்ததன – தனதான

மன்றல் அம் கொந்து மிசை தெந்தனத் தெந்தன் என
வண்டு இனம் கண்டு தொடர் – குழல் மாதர்

மண்டிடும் தொண்டை அமுது உண்டு கொண்டு அன்பு மிக
வம்பிடும் கும்ப கன – தன மார்பில்

ஒன்ற அம்பு ஒன்று விழி கன்ற அங்கம் குழைய
உந்தி என்கின்ற மடு – விழுவேனை

உன் சிலம்பும் கனகத் தண்டையும் கிண்கிணியும்
ஒண் கடம்பும் புனையும் – அடி சேராய்

பன்றி அம் கொம்பு கமடம் புயங்கம் சுரர்கள்
பண்டை என்பு அங்கம் அணிபவர் – சேயே

பஞ்சரம் கொஞ்சு கிளி வந்து வந்து ஐந்து கர
பண்டிதன் தம்பி எனும் – வயலூரா

சென்று முன் குன்றவர்கள் தந்த பெண் கொண்டு வளர்
செண்பகம் பைம் பொன் மலர் – செறி சோலை

திங்களும் செம் கதிரும் மங்குலும் தங்கும் உயர்
தென் பரங்குன்றில் உறை – பெருமாளே.

English

thanthanan thanthathana thanthanan thanthathana
thanthanan thanthathana – thanathāna

manRalang konthumisai thenthanath thenthanena
vaNdinang kaNduthodar – kuzhalmAthar

maNdidun thoNdaiyamu thuNdukoN danpumika
vampidung kumpakana – thanamArpil

onRaam ponRuvizhi kanRaang kangkuzhaiya
unthiyen kinRamadu – vizhuvEnai

unsilam pungkanaka thaNdaiyung kiNkiNiyum
oNkadam pumpunaiyum – adisErAy

panRiyang kompukama dampuyang kanjurarkaL
paNdaiyen pangkamaNi – pavarsEyE

panjarang konjukiLi vanthuvan thainthukara
paNdithan thampiyenum – vayalUrA

senRumun kunRavarkaL thanthapeN koNduvaLar
seNpakam paimponmalar – seRisOlai

thingaLum sengkathiru mangkulun thangkumuyar
thenparang kunRiluRai – perumALE.

English Easy Version

thanthanan thanthathana thanthanan thanthathana
thanthanan thanthathana – thanathāna

mandral am kondhu misai then thana then thana ena
vaNdu inam kaNdu thodar – kuzhal mAdhar

maNdidum thoNdai amudhu uNdu kondu anbu miga
vambu idum kumba kana – thana mArbil

ondru aRam pondru vizhi kandru angam kuzhaiya
undhi engindra madu – vizhuvEnai

un silambum kanaka thaNdaiyum kiNkiNiyum
oN kadambum punaiyum – adi sErAy

pandri am kombu kamadam puyangam surargaL
paNdai enbangaL – aNibavar sEyE

panjaram konju kiLi vandhu vandhu aindhu kara
paNdithan thambi enum – vayalUrA

sendru mun kundravargaL thandha peN kondu vaLar
seNbagam paim pon malar – seRi sOlai

thingaLum sem kadhirum mangulum thangum uyar
then param kundril uRai – perumALE

திருப்புகழ் 18 மன்றலங் கொந்துமிசை (திருப்பரங்குன்றம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “மன்றலங் கொந்துமிசை…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனிதன் சிற்றின்ப மாயைகளில் மயங்கி அழிவதைக் கூறி, அதிலிருந்து விடுபட முருகப்பெருமானின் திருவடிகளை வேண்டுவதோடு, அவனது தெய்வீகப் பிறப்பையும், வீரத்தையும், திருப்பரங்குன்றத்தின் வளத்தையும் விரிவாகப் பேசுகிறது. இப்பாடலின் ஆழமான பொருளை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:

1. வண்டுகள் ரீங்காரமிடும் கூந்தலழகியர்

பெண்களின் கூந்தலில் சூடப்பட்டுள்ள மலர்க் கொத்துகளிலிருந்து வீசும் நறுமணத்தை நுகர்வதற்காக, வண்டுக் கூட்டங்கள் ‘தெந்தன தெந்தன’ என்று இன்னிசையோடு ரீங்காரமிட்டபடி அவர்களைத் தொடர்ந்து செல்கின்றன. அத்தகைய இயற்கை மணம் கமழும் மலர்களைச் சூடிய, அழகிய நீண்ட கூந்தலை உடைய விலைமாதர்களின் மாய வலையில் ஆடவர்கள் எளிதில் வீழ்ந்து விடுகிறார்கள்.

2. தொண்டைக்கனி இதழும் காம மயக்கமும்

அந்தப் பெண்களின் கொவ்வைக் கனி போன்ற சிவந்த உதடுகளிலிருந்து ஊறும் அமுதத்தை விரும்பிப் பருகி, அவர்கள் மீது அளவற்ற பொய்யான அன்பைக் காட்டி, கச்சைகள் அணிந்த அவர்களுடைய பருத்த மார்பகங்களில் ஒன்றிணைந்து காமக் களியாட்டங்களில் ஆடவர்கள் ஈடுபடுகிறார்கள். இந்தச் சிற்றின்ப மயக்கம் மனிதர்களைப் பேரின்பத்திலிருந்து தடுத்து நிறுத்துகிறது.

3. உந்தி என்னும் ஆழமான மடுவில் வீழ்தல்

இப்படிப்பட்ட காமத்தில் உழலும்போது, அம்பினைப் போன்ற அப்பெண்களின் கண்கள் சிவக்கவும், அடியேனின் உடல் உறுப்புகள் அனைத்தும் தளர்ந்து குழையவும் நேரிடுகிறது. இறுதியில், அவர்களின் ‘உந்தி’ எனப்படும் தொப்புள் ஆகிய ஆழமான மடுவில் (குளத்தில்) விழுந்து என் மெய்யறிவை இழந்து கிடக்கின்றேன். இந்த இழிவான நிலையிலிருந்து நான் மீள வேண்டும்.

4. சிலம்பும் கடம்பும் அணிந்த திருவடித் தஞ்சம்

காமம் என்னும் சுழலிலிருந்து தப்பித்து உய்வதற்காக, முருகப்பெருமானே உன்னை நான் சரணடைகிறேன். உனது திருவடிகளில் ஒலிக்கின்ற சிலம்பு, பொன்னால் ஆன தண்டை, மற்றும் கிண்கிணி முதலான அழகிய அணிகலன்களும், நீ சூடியுள்ள நறுமணம் கமழும் ஒளிரும் கடம்ப மலர் மாலையும் விளங்கும் உனது தூய திருவடிகளை நான் வந்தடையும்படி நீயே எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்.

5. எலும்பும் ஆமை ஓடும் அணிந்த ஈசன் மகன்

பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் தந்தை சிவபெருமானின் சிறப்பைக் கூறுகிறது. திருமால் எடுத்த பன்றி அவதாரத்தின் கொம்பு, கூர்ம (ஆமை) அவதாரத்தின் ஓடு, கொடிய பாம்புகள், மற்றும் இறந்த தேவர்களின் எலும்புகள் ஆகியவற்றைத் தனது திருமேனியில் அழகிய அணிகலன்களாகப் பூண்டவர் சிவபெருமான். அத்தகைய பரமேஸ்வரனின் திருமகனாக அவதரித்தவன் முருகவேள்.

6. வயலூரில் கிளிகள் கொஞ்சும் ஆனைமுகன் தம்பி

வயலூர் என்னும் திருத்தலத்தில் வீடுகளிலும் சோலைகளிலும் கூண்டுகளில் வளர்க்கப்படும் அழகிய கிளிகள், முருகப்பெருமானைக் கண்டு, “ஐந்து கரங்களைக் கொண்ட பேரறிவாளனான கணபதியின் அன்புத் தம்பியே!” என்று இனிமையாகக் கொஞ்சி அழைக்கின்றன. அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த வயலூர் என்னும் பதியில் வீற்றிருக்கும் பெருமான் நீயே ஆவாய்.

7. குறிஞ்சிச் சோலையில் வள்ளியை மணந்தவன்

தினைப்புனத்திற்கு நேரில் சென்று, மலைவாழ் மக்களான குறவர்கள் அன்போடு வளர்த்துத் தந்த குறத்திப் பெண்ணான வள்ளியம்மையை மிகவும் விரும்பி ஏற்று, அவளுடன் மகிழ்ந்திருக்கும் பெருமான் முருகன். அவன் உறையும் மலையில், செண்பக மலர்களும், பொன் போன்ற நிறமுடைய பிற பூக்களும் செறிந்து வளர்ந்துள்ள அழகிய சோலைகள் நிறைந்து காணப்படுகின்றன.

8. வான்முட்டும் திருப்பரங்குன்றத்துத் தேவன்

வானில் வலம் வரும் குளிர்ந்த சந்திரனும், சிவந்த கதிர்களை உடைய சூரியனும், தவழ்ந்து செல்லும் மேகக் கூட்டங்களும் வந்து தங்கிச் செல்லும்படியாக வானளாவ மிக உயர்ந்து நிற்கும் மலை திருப்பரங்குன்றம். அத்தகைய உயர்ந்த, இயற்கை எழில் கொஞ்சும் தென்திசைத் திருப்பரங்குன்றத்தில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கும் பெருமாளே! என்னைக் காம மாயையிலிருந்து காத்தருள்வாயாக.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ் சிற்றின்பத்தின் அபாயத்தையும், இறைவனின் திருவடியே நிரந்தரப் புகலிடம் என்பதையும் ஒருங்கே உணர்த்துகிறது. வண்டுகள் மொய்க்கும் மலர்களைச் சூடிய பெண்களின் இதழமுதம் பருகி, காமத்தில் உழன்று, தொப்புள் ஆகிய மடுவில் விழுந்து உடல் தளர்ந்து அழியும் தனது கீழான நிலையை அருணகிரிநாதர் எண்ணி வருந்துகிறார். இதிலிருந்து தப்பிக்கச் சிலம்பும், கிண்கிணியும், கடம்ப மாலையும் அணிந்த முருகனின் பாதங்களைச் சரணடைகிறார். பன்றிக் கொம்பும் ஆமை ஓடும் அணிந்த சிவபெருமானின் மகனாகவும், வயலூரில் கிளிகளால் ‘விநாயகரின் தம்பி’ எனப் புகழப்படுபவனாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். செண்பகச் சோலைகள் நிறைந்த குறிஞ்சி நிலத்தில் குறவர்கள் தந்த வள்ளியை மணந்தவனும், சூரிய சந்திரர்கள் உரசும்படி வான்முட்டும் திருப்பரங்குன்றத்தில் உறையும் பரம்பொருளுமாகிய முருகப்பெருமானின் திருவருளே பிறவித் துயரை நீக்கும் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 18 mandRalangkondhumisai (thirupparangkundRam)

This song is a classic plea for rescue. Arunagirinathar vividly contrasts the “Deep Pool of Lust” (the navel of a woman) with the “High Mountain of Grace” (Thiruparankundram). He asks to be lifted from the former and placed at the feet of the Lord in the latter.

1. The Buzzing Bees of Desire

Arunagirinathar begins with rich auditory imagery. He describes the hair of women as being so fragrant and flower-adorned that swarms of bees hover around it. The sound of the bees is captured in the rhythmic phrase “Thentana Thentana.” The poet suggests that just as bees are blindly attracted to the scent of flowers, his mind is blindly attracted to the dark, cloud-like hair (Kuzhal) of women, following them without thought or direction.

2. The Intoxicating Nectar

The poet delves into the sensory experience of lust. He describes drinking the “Amudhu” (Nectar/Saliva) from lips that resemble the red Thondai fruit. He speaks of the intense attachment (Anbu Miga) to the physical form, specifically embracing the chest (Marpil) which is described as “Vambidum Kumbam”—pot-like and fragrant. This verse highlights how the physical senses (smell, taste, touch) conspire to trap the soul in a web of temporary pleasure.

3. The Whirlpool of the Navel

This is the most critical image of the devotee’s struggle. Arunagirinathar describes the eyes of the women as sharp weapons that pierce and melt the heart (Kanjra). He then describes the navel (Unthi) as a “Madu”—a deep pool or abyss. He confesses, “Vizhuvenai” (I am falling). He feels he is drowning in this whirlpool of physical desire, unable to climb out by his own strength. The “Navel” here represents the center of gravity for earthly birth and sensory attachment.

4. The Prayer for the Anklets

Realizing he is falling into the “Abyss,” the poet looks up for a handhold. He prays to reach the Holy Feet of Murugan. He specifically lists the ornaments on the Lord’s feet: Silambu (Anklet filled with gems), Kanaga Thandai (Golden leg ornament), and Kinkini (Small bells). He mentions the Kadamba flowers adorning the feet. The poet implies that the rhythmic sound of these divine anklets is the only sound powerful enough to drown out the buzzing of the bees mentioned in the first verse.

5. The Son of the Ascetic Shiva

Arunagirinathar describes the lineage of Murugan by detailing the terrifying and majestic ornaments of Lord Shiva. Shiva is described as wearing:

1. Pandri Kombu: The tusk of the Boar (Varaha).
2. Kamadambu: The shell of the Tortoise (Kurma).
3. Bhuyangam: The Snake.

4. Enbu: The bones of the Devas (from previous cosmic cycles). Murugan is the “Seye” (Child) of this Absolute Being who wears the remnants of the universe’s destruction. This highlights that while the world is perishable (bones and shells), the Lord is Eternal.

6. The Wisdom of the Caged Parrot

The song references Vayalur, a temple significant to Arunagirinathar. He mentions a “Panjaram Konju Kili”—a parrot in a cage that speaks lovingly. The parrot identifies Murugan as the younger brother of the “Ainthu Kara Pandithan”—The Five-Handed Scholar (Lord Ganesha/Vinayaka). Even a caged bird possesses the wisdom to recognize the Lord’s greatness, while the poet feels he lacks it. This serves as a reminder of the initiation Arunagirinathar received at Vayalur.

7. The Romance of the Shenbagam Grove

The poet recalls the divine love story of Valli. Murugan went to the hunter’s tribe (Kundravargal) to win their daughter. The setting is described as a lush grove filled with Shenbagam (Champak) and golden flowers (Paimpon Malar). Unlike the lust described in the first half of the song (which leads to a fall), this divine romance leads to elevation and grace. It signifies God’s willingness to come down to earth to save the soul (Valli).

8. The Meeting Place of Sun and Moon

The song concludes with a majestic description of the Thiruparankundram hill. It is described as “Uyar” (High/Lofty). The mountain is so tall that the Thingal (Moon), Sengathir (Red Sun), and Mangul (Clouds) all rest upon its peak. This signifies that the temple is a celestial meeting point. By asking to be lifted from the “Deep Pool of the Navel” to this “High Peak of Parankundram,” the poet charts the journey from the lowest chakra to the highest spiritual realization.

Summary

“Mandralam Konthu Misai” is a song of Ascent. Arunagirinathar starts by confessing that he is drowning in the “whirlpool” (Madu) of the navel, trapped by the buzzing bees of lust and sensory pleasure. He prays to be rescued by the Lord who wears the rhythmic anklets. He invokes the greatness of Shiva (the wearer of cosmic remnants) and the wisdom of Ganesha (the Five-Handed Pundit). Finally, he asks to be lifted to the lofty heights of Thiruparankundram, a place so holy and high that the Sun, Moon, and Clouds pause to rest there.