திருப்புகழ் 170 நாத விந்து (பழநி)

Thiruppugazh 170 nAdhavindhu (pazhani)

திருப்புகழ் 170 நாத விந்து (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: இறைவனைப் போற்றுதலும், அருள் வேண்டலும்

நாத விந்துக லாதீ நமோநம வேத மந்த்ரசொ ரூபா நமோநம ஞான பண்டித ஸாமீ நமோநம – வெகுகோடி
பொருள்: நாதம், விந்து, கலைகள் ஆகியவற்றுக்கு அப்பாற்பட்டவனே போற்றி! வேத மந்திரங்களின் வடிவமானவனே போற்றி! ஞான பண்டித சுவாமியே போற்றி! பல கோடி,

நாம சம்புகு மாரா நமோநம போக அந்தரி பாலா நமோநம நாக பந்தம யூரா நமோநம – பரசூரர்
பொருள்: திருநாமங்களையுடைய சம்பு குமாரனே போற்றி! போக வடிவான அந்தரியாகிய பார்வையின் புதல்வனே போற்றி! பாம்புகளைக் கட்டி ஆளும் மயிலை உடையவனே போற்றி! பகை கொண்ட அசுரர்களை,

சேத தண்டவி நோதா நமோநம கீத கிண்கிணி பாதா நமோநம தீர சம்ப்ரம வீரா நமோநம – கிரிராஜ
பொருள்: அழித்துத் தண்டிக்கும் திருவிளையாடல் புரிபவனே போற்றி! இசை பாடும் கிண்கிணி அணிந்த திருவடியை உடையவனே போற்றி! தீரமும், ஆரவாரமும் கொண்ட வீரனே போற்றி! மலைகளுக்கெல்லாம் அரசனான கிரவுஞ்ச மலையின்,

தீப மங்கள ஜோதீ நமோநம தூய அம்பல லீலா நமோநம தேவ குஞ்சரி பாகா நமோநம – அருள்தாராய்
பொருள்: மங்கள தீபச் சுடரே போற்றி! தூய்மையான (ஞான) வெளியில் திருவிளையாடல் புரிபவனே போற்றி! தேவயானையை ஒரு பாகத்தில் கொண்டவனே போற்றி! (இத்தகைய பெருமைகளையுடைய நீ) எனக்கு அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், திருத்தலச் சிறப்பும்

ஈத லும்பல கோலா லபூஜையும் ஓத லுங்குண ஆசா ரநீதியும் ஈர முங்குரு சீர்பா தசேவையு – மறவாத
பொருள்: தானம் செய்தலும், பல கோலாகலமான பூஜைகளும், நூல்களை ஓதுதலும், நற்குணமும், ஆசாரமும், நீதியும், ஈரமும், குருவின் சிறப்புமிக்க திருவடிகளைச் சேவிப்பதும் மறவாத,

ஏழ்த லம்புகழ் காவே ரியால்விளை சோழ மண்டல மீதே மநோகர ராஜ கெம்பிர நாடா ளுநாயக – வயலூரா
பொருள்: ஏழு உலகங்களும் புகழும், காவிரியால் வளம் பெறும் சோழ மண்டலத்தில் உள்ள, மனதைக் கவரும் ராஜகம்பீர நாட்டை ஆளும் நாயகனே! வயலூரானே!

ஆத ரம்பயி லாரூ ரர்தோழமை சேர்தல் கொண்டவ ரோடே முனாளினில் ஆடல் வெம்பரி மீதே றிமாகயி – லையிலேகி
பொருள்: அன்பு கொண்ட திருவாரூர் சுந்தரரின் தோழமை கொண்டு, அவருடனே முற்காலத்தில், ஆடல் புரியும் கொடிய குதிரையின் மீது ஏறி, గొప్ప கயிலாய மலைக்குச் சென்ற,

ஆதி யந்தவு லாவா சுபாடிய சேரர் கொங்குவை காவூர் நனாடதில் ஆவி னன்குடி வாழ்வா னதேவர்கள் – பெருமாளே.
பொருள்: ஆதி அந்தம் உலா என்னும் சிறந்த நூலைப் பாடிய சேரமான் பெருமாள் நாயனார் வாழ்ந்த, கொங்கு நாட்டில் உள்ள திருவாவினன்குடியில் வாழ்பவனே! தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

நாத, விந்து, கலைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவனே போற்றி! வேத மந்திரங்களின் வடிவமானவனே போற்றி! ஞான பண்டித சுவாமியே போற்றி! சம்பு குமாரனே போற்றி! பார்வையின் புதல்வனே போற்றி! மயில் வாகனனே போற்றி! அசுரர்களை அழித்தவனே போற்றி! இசை பாடும் திருவடியுடையவனே போற்றி! தீர வீரனே போற்றி! மங்கள தீபச் சுடரே போற்றி! ஞான வெளியில் ஆடுபவனே போற்றி! தேவயானை மணாளனே போற்றி! (இத்தகைய பெருமைகளையுடைய நீ) எனக்கு அருள் புரிவாயாக.

தானம், பூஜை, ஓதுதல், நற்குணம், ஆசாரம், ஈரம், குருசேவை ஆகியவற்றை மறவாத மக்கள் வாழும், சோழ மண்டலத்தில் உள்ள ராஜகம்பீர நாட்டை ஆளும் வயலூரானே! சுந்தரருடன் கயிலாயம் சென்ற சேரமான் பெருமாள் வாழ்ந்த, கொங்கு நாட்டில் உள்ள திருவாவினன்குடியில் வாழ்பவனே! தேவர்களின் பெருமாளே! (நீயே எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலின் முதல் பாதி முழுவதும், முருகப்பெருமானின் எண்ணற்ற திருப்பெயர்களையும், பெருமைகளையும் “நமோ நம” (போற்றி, போற்றி) என்று கூறி, அவனை ஒரு அர்ச்சனை செய்வது போல அமைந்துள்ளது. அவ்வாறு புகழ்ந்து போற்றிவிட்டு, “இத்தகைய பெருமைகளையுடைய நீ எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்” என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். அந்த இறைவன், சோழ நாட்டில் உள்ள வயலூரிலும், சேரமான் பெருமாள் வாழ்ந்த கொங்கு நாட்டில் உள்ள திருவாவினன்குடியிலும் வீற்றிருந்து அருள்பவன் என்பதை இரண்டாம் பாதியில் கூறி, அவனைச் சரணடைகிறார். இது ஒரு முழுமையான போற்றித் திருப்புகழாக விளங்குகிறது.

Thiruppugazh 170 nAdhavindhu  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

nādha vindhu kalāthī namōnama vētha manthraso rūpā namōnama ñāṉa paṇṭitha sāmī namōnama – vekukōṭi
Meaning: Salutations to the one who is beyond Nada and Bindu, the primordial sound and point! Salutations to the one whose very form is the Vedic mantras! Salutations to the all-wise Lord and Master!

nāma sampuku mārā namōnama pōka anthari pālā namōnama nāka panthama yūrā namōnama – paracūrar
Meaning: Salutations to the one with crores of sacred names, the son of Shambhu (Shiva)! Salutations to the son of the blissful Goddess Parvati! Salutations to the one whose peacock is bound by a serpent!

sētha thaṇṭavi ṉōthā namōnama kītha kiṇkiṇi pāthā namōnama thīra samprama vīrā namōnama – kirirāja
Meaning: Salutations to the one who playfully wields the punishing staff against the enemies of the gods! Salutations to the one whose feet have musically jingling anklets! Salutations to the brave and magnificent hero!

thīpa maṅkaḷa jōthī namōnama thūya ampala līlā namōnama thēva kuñjari pākā namōnama – aruḷthārāy
Meaning: Salutations to the auspicious flame of light! Salutations to the one who performs his pure, blissful plays! Salutations to the consort of the celestial Devasena! Please grant me your grace!

ītha lumpala kōlā lapūjaiyum ōtha luṅkuṇa āchā raṉīthiyum īra muṅkuru sīrpā tha sēvaiyu – maṟavātha
Meaning: So that I may never forget the charity, the various festive pujas, the scriptural chanting, the virtuous and traditional way of life, the compassion, and the service to the glorious feet of the Guru

ēḻtha lampukaḻ kāvē riyālviḷai sōḻa maṇṭala mīthē maṉōkara rāja kempira nāṭā ḷunāyaka – vayalūrā
Meaning: O Lord of Vayalur! You are the ruler of the beautiful and majestic Chola country, which is made fertile by the renowned Kaveri river, praised in all seven worlds.

ātha rampayil āṟū rarthōzhamai sērthal koṇṭava rōṭē muṉāḷiṉil āṭal vempari mīthē ṟimā kayi – laiyil ēki
Meaning: You are the nephew of the one (Lord Shiva as Thyagaraja of Thiruvarur) who accepted the friendship of Sundaramurthy Nayanar and, in ancient times, went to the great Mount Kailash riding a swift and powerful horse.

āthi antha ulā āsu pāṭiya sērar koṅku vaikāvūr naṉāṭathil āviṉaṉ kuṭi vāzhvāṉa thēvarkaḷ – perumāḷē.
Meaning: You are the one who is the life of Avinankudi (Pazhani) in the good country of Vaikavur in the Kongu region, the home of the Chera king who spontaneously composed the epic poem, “Thiru-k-kayilāya ñāṉa ulā”! O Great One of the devas!

Meaning Together

This hymn is a majestic and powerful act of worship, structured as a great litany of salutations (namāvaḷi), which builds a comprehensive picture of the Lord’s glory before culminating in a profound personal prayer.

The hymn begins with a torrent of praise. The poet bows down to the Lord in His every aspect. He is the transcendent, formless reality beyond sound and space. He is the immanent form of all scriptures and mantras. He is the supreme wisdom, the divine child, the playful hero, the blissful dancer, and the auspicious light. This long series of “namōnama” (salutations) is not just a list; it is a meditative act of acknowledging the Lord’s infinite nature. After this grand celebration, the poet makes a simple, direct plea: “aruḷ thārāy!“—”Please grant me your grace!”

The second half of the hymn clarifies the specific nature of the grace he seeks. He prays for the grace of unwavering remembrance (maṟavātha). He wants to live a life steeped in dharma: a life of charity, ritual worship, scriptural study, virtue, compassion, and, most importantly, service to the feet of the Guru. He is praying for the grace to live a complete and integrated spiritual life.

To build his faith, he then celebrates the Lord’s deep connections to the sacred geography and the devotional history of the Tamil land. He is the Lord of Vayalur in the Chola country. He is connected to Lord Shiva in his form as Thyagaraja of Thiruvarur and his relationship with the great saint Sundarar. And he is the Lord of Avinankudi (Pazhani) in the Kongu country, the land of the Chera kings.

In essence, the hymn is a prayer that uses praise as its primary vehicle. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! Salutations to your every form and every act! You are the ultimate reality and the supreme hero. Having acknowledged your infinite glory, I make one simple request: please grant me your grace. The grace I seek is the ability to never forget the righteous path—a life of charity, worship, and service to the Guru. You, who are so deeply woven into the spiritual fabric of this holy land, must bless me with this unwavering devotional life.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்