திருப்புகழ் 375 கமரி மலர்குழல் (திருவருணை)

திருப்புகழ் 375 கமரி மலர்குழல் (திருவருணை) – விளக்கம்

திருவண்ணாமலை (திருவருணை) திருத்தலத்தில் அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த “கமரி மலர்குழல்…” எனத் தொடங்கும் திருப்புகழ் (எண் 375), சிற்றின்ப மாயைகளில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித குலத்தை உய்விக்க வேண்டிப் பாடப்பட்ட ஓர் அற்புதமான தத்துவ மற்றும் பக்திப் பாடலாகும். இப்பாடலின் முற்பகுதி விலைமாதர்களின் கவர்ச்சியையும் அதனால் விளையும் தீமைகளையும் விவரிக்க, பிற்பகுதி ‘குமர குருபர’ என்னும் நாத முழக்கத்தோடு முருகனின் வீரத்தையும் அவனது பெருமையையும் போற்றுகிறது.

இப்பாடலின் விரிவான விளக்கம் கீழே 8 தலைப்புகளில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது:

1. முன்னுரை: மாயையை விலக்கும் அருணைத் திருப்புகழ்

அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழ்ப் பாடல்கள் வெறும் இறைத் துதிகள் மட்டுமல்ல; அவை மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் உளவியல் தத்துவங்களாகும். திருவண்ணாமலையில் பாடப்பட்ட இத்திருப்புகழில், விலைமாதர்களின் வெளிப்புற அழகைக் கண்டு மயங்கும் மனிதனின் அறியாமையை மிகத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். உலக மாயைகளில் இருந்து விடுபட, ‘குமர குருபர’ என்னும் தெய்வீக நாமத்தை உச்சரித்து இறைவனைச் சரணடைவதே ஒரே வழி என்பதை இப்பாடல் ஆணித்தரமாக உணர்த்துகிறது.

2. வஞ்சகப் பெண்களின் அலங்காரமும் கவர்ச்சியும்

ஆடவர்களை மயக்குவதற்காக விலைமாதர்கள் தங்களை எவ்வாறு அலங்கரித்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதை கவிஞர் விளக்குகிறார். அவர்கள் தங்கள் கூந்தலில் நறுமணம் கமழும் மலர்களைச் செருகி இருப்பார்கள். அவர்கள் நடந்து வரும்போது அக்கூந்தல் நழுவிச் சரியும். பொன்மலை போன்ற அவர்களின் மார்பகங்கள் அசையும். போர் வீரர்களின் அம்புகளைப் போன்று கூர்மையான அவர்களின் கண்கள் நெற்றி வரை நீண்டிருந்து ஆடவர்களை நோக்கும். காண்போரை மயக்குவதற்காகத் தங்கள் ஆடைகளைச் சற்றே நெகிழச் செய்து அவர்கள் வஞ்சக வலை விரிப்பார்கள்.

3. ஆடவர்களை வீழ்த்தும் மயில் போன்ற நடை

அப்பெண்களின் கண்களில் உள்ள கரிய மணிகள் அங்குமிங்கும் புரண்டு சுழலும். அவர்கள் காதுகளில் அணிந்துள்ள மகரக் குண்டலங்கள் (காதணிகள்) கதிரவனின் ஒளியைப் போலப் பிரகாசித்து அசையும். அவர்களின் இதழ்களில் சிந்தும் புன்னகையும், கைகளில் அணிந்துள்ள பொன் வளையல்களும் பேரொளியை வீசும். இத்தனை அலங்காரங்களோடு, வீதியில் செல்வோரின் கவனத்தை ஈர்க்கும் வகையில் மயில் போல ஒயிலாக நடந்து வரும் கலையை அவர்கள் நன்கு பழகி இருப்பார்கள்.

4. வீதிகளில் விலைபோகும் சிற்றின்ப மாயை

தங்கள் உடலெங்கும் புனுகு, சவ்வாது போன்ற வாசனைத் திரவியங்களைப் பூசிக்கொண்டு, அந்த நறுமணம் வீதியெல்லாம் கமழும்படி அவர்கள் அலைந்து திரிவார்கள். தங்களின் மார்பகங்களைக் காட்டி ஆடவர்களிடம் பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டுத் தங்களை விற்பார்கள். அழகிய திலகம் இட்ட தங்கள் முகத்தின் அழகைக் காட்டி, ஆடவர்களின் நெஞ்சில் அளவற்ற காம மயக்கத்தை உண்டாக்குவார்கள். இதுவே விலைமாதர்களின் அன்றாடச் செயலாகும் என அருணகிரிநாதர் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார்.

5. அறியாமையில் வீழ்ந்த அசடனின் வேண்டுதல்

“முருகா! அந்தப் பெண்களின் இதழ்களில் ஊறும் நீரைத் திருப்பாற்கடலில் தோன்றிய அமுதம் என்றும், கரும்புச் சாறு என்றும், இனிமையான பலாச்சுளை என்றும் தவறாக எண்ணி நான் மயங்குகிறேன். அந்தப் பெண்களின் மாயையை உண்மை என நம்பித் தழுவுகின்ற அறிவற்ற அசடனாக நான் இருக்கிறேன். வஞ்சகமும், புலால் உண்ணுதலும், கொலையும் நிறைந்த என்னுடைய கொடிய கலியுகத் தீவினைகள் எல்லாம் சிதறி அழியும்படி நீ எனக்கு உனது திருவருளைத் தந்தருள வேண்டும்” என்று கவிஞர் உருகிப் பிரார்த்திக்கிறார்.

6. ‘குமர குருபர’ என்னும் தெய்வீக நாத முழக்கம்

சிற்றின்ப வலையிலிருந்து மீள்வதற்காக முருகனின் திருநாமங்களை அருணகிரிநாதர் தொடர்ந்து உச்சரிக்கிறார். “குமர குருபர! குமர குருபர! குமர குருபர! குமர குருபர! குமர குருபர! குமர குருபர!” என்று தாளக்கட்டோடு இறைவனின் நாமம் பலமுறை முழங்குகிறது. இந்தத் தெய்வீகப் பெயர்களோடு, வெற்றி முரசங்கள், ‘டமட டமடம டமட டம’ என்று ஒலிக்கும் வாத்தியங்கள், திமிலை, கின்னரி முதலான பல இசைக் கருவிகள் ஒன்றுசேர்ந்து பேரொலியுடன் இறைவனின் புகழைப் பாடி முழங்குகின்றன.

7. தேவர்கள் வழிபாடும் அசுர சம்ஹாரமும்

நாத முழக்கங்களுக்கு இடையே முருகப்பெருமானின் வீரதீரச் செயல்கள் போற்றப்படுகின்றன. பிரம்ம தேவன், முனிவர்கள், மற்றும் தேவர்கள் அனைவரும் தேன் நிறைந்த மலர்களைத் தூவி முருகனின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்குகிறார்கள். அவர்கள் துயரத்தைப் போக்குவதற்காக, கொடிய அசுரர்களின் குதிரைப் படைகளும், யானைப் படைகளும், தேர்ப் படைகளும் முற்றிலுமாக உடைந்து சுக்குநூறாகும்படி தனது ஒப்பற்ற வேலாயுதத்தைச் செலுத்திய மாவீரன் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

8. திருவருணையில் குறமகளை மணந்த பெருமான்

உலகங்கள் அனைத்தும் இருள் நீங்கி ஒளியைப் பெறும்படியாக, அடைக்கலம் தரும் அழகிய மயில் வாகனத்தின் மீது ஏறி அருள்பாலிப்பவன் முருகன். அவன், அடியார்களின் அன்பிற்கு எளிமையானவன் என்பதை உணர்த்தும் வகையில், அருணகிரி (திருவண்ணாமலை) என்னும் திருத்தலத்தில், வேடர் குலத்தில் தோன்றிய குறமகளான வள்ளியம்மையைத் தன் அன்பினால் ஆரத்தழுவி அருள் செய்தான். அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த பெருமாளே! என் தீவினைகளை அகற்றி அருள்புரிவாயாக என இப்பாடல் நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

திருவண்ணாமலையில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானைப் போற்றும் இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயையை அறுத்து, திருவருளை வேண்டிப் பாடப்பட்டதாகும். நறுமண மலர் சூடிய கூந்தல் சரிய, பொன் போன்ற மார்பகங்கள் அசைய, அம்பு போன்ற கண்களாலும், மயில் போன்ற ஒயிலான நடையாலும், புனுகு போன்ற வாசனைத் திரவியங்களாலும் வீதிகளில் ஆடவர்களை மயக்குபவர்கள் விலைமாதர்கள். அவர்களின் இதழூறலை அமுதம் என்றும், கரும்பு என்றும், பலாச்சுளை என்றும் எண்ணி மயங்கும் அறிவற்ற அசடனாகிய என்னுடைய வஞ்சகம், கொலை மற்றும் பாவச் செயல்கள் அனைத்தும் சிதறிப்போகும்படி நீ அருள்புரிய வேண்டும். “குமர குருபர” என்று உனது திருநாமத்தைத் தாளங்களோடும், ‘டமடம’ என ஒலிக்கும் முரசங்கள், திமிலை, கின்னரி ஆகிய வாத்தியங்களோடும் அடியார்கள் பாடி மகிழ்கிறார்கள். பிரம்மன், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் மலர் தூவி வழிபட, அசுரர்களின் யானை, குதிரை, தேர்ப்படைகள் அழியும்படி வேலைச் செலுத்தியவனே! அகில உலகமும் ஒளிபெற அழகிய மயில் மீது ஏறி வருபவனே! திருவண்ணாமலையில் வீற்றிருந்து குறமகள் வள்ளியைத் தழுவி அருளிய பெருமாளே, அடியேனுக்குத் திருவருள் புரிந்து காப்பாயாக என்று அருணகிரிநாதர் இப்பாடலில் மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கின்றார்.

The Essence of Thiruppugazh 375 kamarimalarkuzhal (thiruvaruNai)

Here is a deep and comprehensive explanation of the profoundly rhythmic and philosophical Thiruppugazh hymn “kamari malarkuzhal” (Song 375), dedicated to Lord Muruga enshrined at Thiruvannamalai (Arunagiri).

1. Introduction: From Worldly Delusion to Divine Rhythm

Composed by the great saint-poet Arunagirinathar at the sacred city of Thiruvannamalai, this Thiruppugazh is celebrated for its breathtaking rhythmic structure and its dramatic thematic shift. The hymn begins as a painful confession of the human mind’s enslavement to the sensory traps of lust, meticulously detailing the seduction of courtesans. However, halfway through, the poem undergoes a spectacular transformation, exploding into a thunderous, rhythmic incantation of Lord Muruga’s names, accompanied by the sounds of divine percussion. It beautifully illustrates the journey of a soul breaking free from the dark grip of worldly desires through the sheer power of chanting the Lord’s holy name.

2. The Artful Mechanics of Seduction

Arunagirinathar opens the hymn by describing the deliberate and calculated allure of courtesans. He paints a vivid picture of these women whose dark, flower-adorned hair purposefully slips loose to captivate the minds of men. As they walk, their golden, mountain-like breasts sway, and their fierce, arrow-like eyes roll all the way up to their foreheads, casting enchanting glances. To complete the trap, they intentionally let their fine silken garments slip, creating an overwhelming visual illusion that easily overpowers the spiritual resolve of any ordinary man.

3. The Intoxicating Persona on the Streets

The poet continues to decode their mesmerizing public persona. Their dark pupils dart continuously, while the brilliant, radiant light of their earrings sways on either side of their faces. Flashing bright smiles and wearing clinking golden bangles, they walk down the streets with the graceful, practiced gait of peacocks. They smear their bodies with highly intoxicating perfumes like civet musk (punugu), wandering through the streets to display their physical charms. With beautiful bindis (thilatham) adorning their foreheads, they drag onlookers into a deep, inescapable infatuation.

4. The Foolishness of Sensory Infatuation

Having described the external trap, Arunagirinathar turns inward, acting as the voice of the deluded seeker. He explains how the deeply infatuated mind misinterprets base physical intimacy as the ultimate joy. The deluded man foolishly compares the moisture of these women’s lips to the divine nectar churned from the cosmic ocean, to sweet sugarcane juice, and to luscious jackfruit segments. The poet humbly calls himself a fool (asadan) for completely embracing this illusion, highlighting how lust strips a person of their basic spiritual intellect and discernment.

5. A Plea to Shatter the Evils of the Dark Age

Exhausted by this degrading lifestyle, the poet makes a desperate plea for divine intervention. He asks Lord Muruga to shower His grace so that the heavy karmic sins holding him back can be shattered completely. Arunagirinathar specifically lists the vile qualities of the Kali Yuga—deceit, cruelty, murder, and base actions—that are closely associated with a life driven purely by lust and greed. He realizes that only the Lord’s unearned grace can shatter this dark karmic baggage and rescue him from his own lower nature.

6. The Rhythmic Chanting of the Supreme Guru

At this exact point, the hymn experiences a monumental shift in energy, bursting into a cascade of divine rhythm. Arunagirinathar repeatedly chants, “Kumara Gurupara, Kumara Gurupara, Kumara Gurupara…” six times. This rhythmic repetition acts as a powerful mantra to break the spell of worldly lust. Accompanying this chant is a magnificent auditory description of divine percussion. The poet recreates the booming sounds of victory drums beating “damada damadama damada dama”, along with the roaring resonance of other classical instruments like the thimilai and the stringed kinnari, creating a grand, cosmic symphony of worship.

7. The Cosmic Warrior Worshipped by Gods

Amidst this thunderous musical celebration, Arunagirinathar glorifies the supreme valor of Lord Muruga. He describes a grand scene where Lord Brahma, the Devas (celestials), and great sages gather to worship Muruga, showering His holy feet with honey-filled flowers. They worship Him as the invincible cosmic warrior who threw His sacred spear (the Vel) to utterly annihilate the massive demonic forces. The Vel shattered the powerful Asura armies, completely destroying their cavalry of horses, their majestic war elephants, and their battle chariots.

8. The Compassionate Lord of Thiruvannamalai

In the concluding lines, the poet beautifully contrasts the Lord’s terrifying battlefield prowess with His boundless, tender compassion. Bringing divine light to all the universes, Lord Muruga gracefully rides upon His beautiful peacock. Despite being the supreme commander of the cosmos, He graciously embraces Valli, the humble girl from the earthly hunter tribe. Arunagirinathar ends the hymn by bowing to this magnificent Lord (Perumale) who resides in the holy, fire-element city of Arunagiri (Thiruvannamalai), proving that the Supreme God is ultimately won over only by pure, innocent devotion.

Summary

Thiruppugazh 375 is a breathtaking poetic masterpiece that moves from the depths of human frailty to the heights of divine ecstasy. Arunagirinathar begins by meticulously exposing the traps of lust, describing courtesans who use their slipping flower-adorned hair, arrow-like glances, musk-scented bodies, and peacock-like walks to enslave the minds of men. Confessing that he foolishly equated their physical affection to divine nectar, the poet begs for Muruga’s grace to shatter his dark, worldly karmas. Suddenly, the poem erupts into a powerful, rhythmic chanting of “Kumara Gurupara,” accompanied by the booming “damada damadama” sounds of cosmic drums and lutes. The hymn concludes by glorifying Lord Muruga as the ultimate warrior whose Vel destroyed the elephant and chariot armies of the Asuras, and who, while bringing light to all worlds on His peacock, lovingly embraces the humble hunter-girl Valli at the sacred shrine of Thiruvannamalai.