திருப்புகழ் 42 கருப்பம் தங்கு (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 42 karuppamthangku (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 41 கரிக்கொம்பம் (திருச்செந்தூர்)    –    திருப்புகழ் 43 களபம் ஒழுகிய (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம் – தனதானா

கருப்பந்தங் கிரத்தம்பொங்
கரைப்புண்கொண் டுருக்கும்பெண்
களைக்கண்டங் கவர்ப்பின்சென் – றவரோடே

கலப்புண்டுஞ் சிலுப்புண்டுந்
துவக்குண்டும் பிணக்குண்டுங்
கலிப்புண்டுஞ் சலிப்புண்டுந் – தடுமாறிச்

செருத்தண்டந் தரித்தண்டம்
புகத்தண்டந் தகற்கென்றுந்
திகைத்தந்திண் செகத்தஞ்சுங் – கொடுமாயும்

தியக்கங்கண் டுயக்கொண்டென்
பிறப்பங்கஞ் சிறைப்பங்கஞ்
சிதைத்துன்றன் பதத்தின்பந் – தருவாயே

அருக்கன்சஞ் சரிக்குந்தெண்
டிரைக்கண்சென் றரக்கன்பண்
பனைத்தும்பொன் றிடக்கன்றுங் – கதிர்வேலா

அணிச்சங்கங் கொழிக்குந்தண்
டலைப்பண்பெண் டிசைக்குங்கொந்
தளிக்குஞ்செந் திலிற்றங்குங் – குமரேசா

புரக்குஞ்சங் கரிக்குஞ்சங்
கரர்க்குஞ்சங் கரர்க்கின்பம்
புதுக்குங்கங் கையட்குந்தஞ் – சுதனானாய்

புனைக்குன்றந் திளைக்குஞ்செந்
தினைப்பைம்பொன் குறக்கொம்பின்
புறத்தண்கொங் கையிற்றுஞ்சும் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம் – தனதானா

கருப்பம் தங்கு இரத்தம் பொங்கு
அரைப் புண் கொண்டு உருக்கும் பெண்
களைக் கண்டு அங்கு அவர் பின் சென்று – அவரோடே

கலப்புண்டும் சிலுப்புண்டும்
துவக்குண்டும் பிணக்குண்டும்
கலிப்புண்டும் சலிப்புண்டும் – தடுமாறிச்

செருத் தண்டம் தரித்து அண்டம்
புகத் தண்டு அந்தகற்கு என்றும்
திகைத்து அம் திண் செகத்து அஞ்சும் – கொடு மாயும்

தியக்கம் கண்டு உயக் கொண்டு என்
பிறப்பு அங்கம் சிறைப் பங்கம்
சிதைத்து உன்றன் பதத்து இன்பம் – தருவாயே

அருக்கன் சஞ்சரிக்கும் தெண்
திரைக் கண் சென்று அரக்கன் பண்
அனைத்தும் பொன்றிடக் கன்றும் – கதிர் வேலா

அணிச் சங்கம் கொழிக்கும் தண்
டலைப் பண்பு எண் திசைக்கும் கொந்து
அளிக்கும் செந்திலில் தங்கும் – குமரேசா

புரக்கும் சங்கரிக்கும் சங்
கரர்க்கும் சங்கரர்க்கு இன்பம்
புதுக்கும் கங்கையட்கும் தம் – சுதனானாய்

புனைக் குன்றம் திளைக்கும் செந்
தினைப் பைம் பொன் குறக் கொம்பின்
புறத் தண் கொங்கையில் துஞ்சும் – பெருமாளே.

English

thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham – thanathānā

karuppanthang kiraththampong
karaippuNkoN durukkumpeN
kaLaikkaNdang kavarppinsen – RavarOdE

kalappuNdunj siluppuNdun
thuvakkuNdum piNakkuNdung
kalippuNdunj chalippuNdun – thadumARic

cheruththaNdan thariththaNdam
pukaththaNdan thakaRkenRun
thikaiththanthiN sekaththanjum- kodumAyum

thiyakkangaN duyakkoNden
piRappanganj siRaippanganj
chithaiththunRan pathaththinpan – tharuvAyE

arukkansanj charikkuntheN
diraikkaNsen RarakkanpaN
panaiththumpon RidakkanRum – kathirvElA

aNicchangam kozhikkunthaN
dalaippaNpeN disaikkumkon
thaLikkumchen thilitRangum- kumarEsA

purakkumsan karikkumsan
kararkkumsan kararkkinpam
puthukkumgan gaiyatkuntham – suthanAnAy

punaikkunRan thiLaikkumchen
thinaippaimpon kuRakkompin
puRaththaNkon gaiyitRunjum – perumALE.

English Easy Version

thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham – thanathānā

karuppam thangi raththam pongu
karai puN kondu urukkum peNgaLai
kaNdu angu kavarppin sendRavarOdE

kalappu uNdum siluppu uNdum
thuvakku uNdum piNakku uNdum
kalippu uNdum salippu uNdum thadumARi

seruththu aNdam thariththu aNdam
puga thaNdam thagarkku endrum
thigaiththu am thiN segaththu anjum kodu mAyum

thiyakkam kaNdu uya kondu
en piRappu angam siRai pangam
sidhaiththu undran padhaththu inbam tharuvAyE

arukkan sanjarikkum theN
thirai kaN sendru arakkan paNbu
anaiththum pondrida kandrum kadhir vElA

aNi sangam kozhikkum thaN
dalai paN peN isaikkum kon
thaLikkum sendhilil thangum kumarEsA

purakkum sangarikkum
sangararkkum sangararkku inbam
pudhukkum gangai aRku undham sudhan AnAy

punai kundram thiLaikkum sem
thinai paim pon kuRa kombin
puRam thaN kongaiyil thunjum perumALE

திருப்புகழ் 42 கருப்பம் தங்கு (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “கருப்பந்தங் கிரத்தம்பொங்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனித உடலின் அசுத்தமான இயல்புகளைக் காட்டி சிற்றின்பத்தின் மீதான வெறுப்பை (வைராக்கியத்தை) ஊட்டும் மிக ஆழமான பாடலாகும். உலக மாயைகளில் உழன்று எமனுக்குப் பயப்படும் வாழ்க்கையை விடுத்து, இறைவனின் திருவடி இன்பத்தை நாடும் உன்னத நிலையை இப்பாடல் போதிக்கிறது. பிற்பகுதியில் திருச்செந்தூர் முருகனின் வீரமும், அவனது தெய்வீகப் பிறப்பும் அழகாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. இப்பாடலின் ஆழமான பொருளை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. உடலின் அசுத்தமும் சிற்றின்ப மயக்கமும்

பெண்களின் உடல் என்பது கருப்பம் தங்குவதற்கும், இரத்தம் பொங்குவதற்கும், பலவிதமான பிணிகளுக்கும் இடமாக அமைந்தது. இத்தகைய அசுத்தமான மாமிச உடலைக் கண்டு மோகம் கொண்டு, அந்த விலைமாதர்களின் அழகில் மயங்கி, மெய்யறிவை இழந்து அவர்கள் பின்னாலேயே அலைந்து திரியும் மனிதர்களின் அறியாமையை அருணகிரிநாதர் இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறார்.

2. காம வலையில் வீழ்ந்து தடுமாறுதல்

அந்தப் பெண்களோடு கூடிப் பொய்யான இன்பத்தை நுகர்ந்தும் (கலப்புண்டும்), அவர்களிடம் கோபப்பட்டுச் சினந்தும் (சிலுப்புண்டும்), அவர்களின் மாய வலையில் முழுமையாகச் சிக்கியும் (துவக்குண்டும்), ஊடல் கொண்டு பிணங்கியும், சில நேரங்களில் மகிழ்ந்தும், பல நேரங்களில் சலிப்படைந்தும் காம இச்சையால் மனித மனம் தவித்துத் தடுமாறுகிறது.

3. எமதருமனின் தண்டனைக்கு அஞ்சி மாய்தல்

போர் செய்வதற்கு உரிய கொடிய தண்டாயுதத்தைக் கையில் ஏந்தி வரும் எமதருமன், தன் உயிரைப் பறிக்க வரும் அந்த இறுதி நாளுக்காக எப்போதும் நெஞ்சில் அச்சம் கொண்டு மனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள். இந்த வலிய உலகத்தில் உள்ள துன்பங்களைக் கண்டு பயந்து, நோய்களாலும் துயரங்களாலும் மதிமயங்கி அவர்கள் மாண்டு போகிறார்கள்.

4. பிறவிச் சிறையை அறுத்துத் திருவடி இன்பம் வேண்டல்

இப்படிப்பட்ட கொடிய மாயைகளில் சிக்கி நான் படும் மனக்கலக்கத்தையும் மயக்கத்தையும் கடாட்சித்து, என்னை நீ நல்வழிப்படுத்தி ஆட்கொள்ள வேண்டும். துன்பம் தரும் இந்தப் பிறவி என்னும் உடலாகிய சிறையை முற்றிலுமாக அழித்து, நிலையான பேரின்பத்தைத் தரக்கூடிய உனது திருவடிகளை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும் என அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் மன்றாடுகிறார்.

5. கடலில் ஒளிந்த சூரனை அழித்த கதிர்வேல்

பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் எல்லையில்லா வீரத்தைப் பேசுகிறது. சூரியன் நாள்தோறும் சஞ்சரிக்கும் வானத்தின் கீழே உள்ள தெளிவான அலைகளைக் கொண்ட கடலினுள்ளே சென்று மாமரமாக ஒளிந்திருந்தான் அசுரனான சூரபத்மன். அந்தச் சூரனின் கொடிய பண்புகளும், அவனது ஆணவமும் முற்றிலுமாக அழிந்து போகும்படி சீறிப்பாய்ந்த ஒளி வீசும் கதிர்வேலை ஏந்தியவன் முருகன்.

6. நறுமணம் கமழும் செந்திலாண்டவன்

அழகிய சங்குகளை அலைகள் அடித்து வந்து கொழிக்கின்ற குளிர்ந்த சோலைகளைக் கொண்ட தலம் திருச்செந்தூர். அந்தச் சோலைகளின் நறுமணம் எட்டுத் திசைகளிலும் வீசி மணம் பரப்பும் சிறப்பைக் கொண்டது. இயற்கை வளம் செழித்தோங்கும் அத்தகைய திருச்செந்தூரில் (செந்தில்) எக்காலத்தும் நிலைத்து வீற்றிருக்கும் குமரனே! தேவர்களின் ஈசனே!

7. சங்கரி, சங்கரன் மற்றும் கங்கையின் திருமகன்

உலகத்து உயிர்கள் அனைத்தையும் காத்து ரட்சிக்கும் அன்னையாகிய சங்கரிக்கும் (பார்வதி தேவி), சிவபெருமானுக்கும் (சங்கரர்) பிறந்த திருமகன் நீயே. அதுமட்டுமன்றி, சிவபெருமானுக்குப் பேரின்பத்தைப் புதுப்பித்துத் தரும் கங்கா தேவிக்கும் நீயே அன்புச் சுதனாக (மகனாக) அவதரித்தாய். கங்கையில் சரவணப் பொய்கையில் உதித்ததால் நீ அவளுக்கும் புத்திரன் ஆவாய்.

8. குறமகள் வள்ளியைத் தழுவிய பெருமாள்

அழகாகப் புனையப்பட்ட மலைச்சிகரங்கள் நிறைந்த குறிஞ்சி நிலத்தில், செழித்து வளர்ந்த தினைப் பயிர்களைக் காவல் காத்தவள் வள்ளியம்மை. பசும்பொன்னால் ஆன கொடியைப் போன்ற அந்த குறவர் குலப் பெண்ணின் குளிர்ந்த மார்பகங்களில் விரும்பித் துயில்கொள்ளும் காதலனே! திருச்செந்தூர்ப் பெருமாளே! அடியேனுக்குப் பிறவித் துயரறுத்து முக்தி அருளுவாயாக.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ், மனித உடலின் அசுத்தமான தன்மையை உணர்த்தி, சிற்றின்ப மாயையை வெறுத்து இறையருளைத் தேடும் வைராக்கியத்தை வலியுறுத்துகிறது. மாமிசமும் இரத்தமும் நிறைந்த உடலைக் கண்டு மயங்கி, விலைமாதர்களோடு கூடிப் பிணங்கித் தடுமாறும் கீழான வாழ்விலிருந்து தன்னை மீட்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். எமதருமனின் தண்டனைக்கு அஞ்சி மடியும் இந்தப் பிறவிச் சிறையை அறுத்து, முருகனின் திருவடி இன்பத்தைத் தமக்கு அருளுமாறு இறைஞ்சுகிறார். கடலில் ஒளிந்த சூரபத்மனை அழித்த கதிர்வேலனாகவும், பார்வதி, பரமேஸ்வரன் மற்றும் கங்கையின் அன்பு மகனாகவும் முருகனை இப்பாடல் போற்றுகிறது. எட்டுத் திசைகளும் நறுமணம் கமழும் செழிப்பான திருச்செந்தூரில், குறமகள் வள்ளியம்மையோடு வீற்றிருக்கும் குமரப் பெருமானின் அருளே பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்க உதவும் உன்னத மார்க்கம் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 42 karuppamthangku (thiruchchendhUr)

This song is a study in “Vairagya” (Dispassion) based on biological reality. Arunagirinathar strips the human body of its poetic glamour, exposing it as a vessel of blood and wounds. He contrasts the exhaustion of human relationships with the freshness and eternal joy brought by Lord Murugan, the Son of Shiva.

1. The Biological Reality Check

Arunagirinathar begins with a harsh, clinical deconstruction of the female body to counter lust. He refuses to use flowery metaphors. Instead, he describes the body as “Karuppam Thangku” (A vessel that holds the womb/embryo). He sees it not as a thing of beauty, but as a structure bubbling with blood (Raththam Pongu) and essentially a “fleshy wound” (Karai Punn). By forcing the mind to look at the biological reality beneath the skin, the poet aims to create a sense of revulsion or detachment (Urukkum) towards the physical form that usually entices men.

2. The Cycle of “Union and Boredom”

The poet brilliantly captures the psychological cycle of a worldly relationship using a string of rhyming gerunds. He describes the phases:

1. Kalappundu: The initial Union/Mixing.
2. Siluppundu: The inevitable petty fights or tantrums.
3. Thuvakkundu: The entanglement or attachment.
4. Pinakkundu: The disagreement or conflict.
5. Kalippundu: The temporary joy.
6. Salippundu: The eventual Boredom or fatigue. Arunagirinathar points out that every worldly relationship eventually leads to “Salippu” (Boredom) and confusion (Thadumari). He asks to be saved from this exhausting emotional rollercoaster.

3. The Staff of the Death God

The consequence of this wasted life is the encounter with Yama, the God of Death. Arunagirinathar describes Yama holding the “Seru Thandan” (The Battle Staff/Club). He mentions the terrifying moment when Yama enters to punish the soul (Dhandam Puga). The poet admits to being “Thikaithu” (Stunned/Perplexed) by the power of “Maya” (Illusion) that makes the world fear this inevitable end. He realizes that his attachment to the body is what makes death so frightening.

4. Shattering the Prison of Birth

This is the central prayer of the song. Arunagirinathar identifies the root problem: “Pirappu Angam Sirai”—The Prison of the Body of Birth. He sees the cycle of rebirth as a jail sentence. He prays to Murugan to see his sorrow (Thiyakkam Kandu), uplift him (Uyak Kondu), and completely shatter (Sithaithu) this prison. He seeks the liberation found at the “Feet of the Lord” (Pathathin Inbam), which is the only escape from the jail of the womb mentioned in the first verse.

5. The Spear that Pierced the Ocean

The song shifts to the valor of Murugan. The poet describes the path of the sun (Arukkan Sancharikkum). He visualizes the Vel (Spear) traveling through the ocean waves (Thirai Kan Senru) to destroy the demon Surapadman, who hid there in the form of a mango tree. The poet says the Vel destroyed the “Arakkan Panbu”—the demonic nature. This implies that the Vel has the power to pierce through the “Ocean of Samsara” and destroy the “Demonic Nature” within the devotee.

6. The Musical Waves of Chendur

Arunagirinathar describes the sensory beauty of Tiruchendur. He portrays the waves (Alai) of the ocean washing ashore beautiful conch shells (Ani Sangam). The sound of the waves and the conches creates a natural music that fills all directions (Disai Isaiikkum). This “Good Nature” (Nal Panbu) of the waves is contrasted with the “Bad Nature” of the ocean mentioned in the previous verse (where the demon hid). Murugan is addressed as Kumaresa, the Lord of this melodious coast.

7. The Joy of the Destroyer (Shiva)

The poet explores the divine lineage. He refers to the Trinity functions: Purakkum (Protecting – Vishnu) and Sankarikkum (Destroying – Shiva). Murugan is described as the one who “Renews Joy” (Inbam Puthukkum) for Lord Shiva (Sankarar). He is also the son of the River Ganga (Gangaiyatkum Suthan Aanay). This highlights the Somaskanda philosophy, where Murugan is the bond of joy between Shiva and Shakti, and even the holy river Ganga claims him as her child.

8. The Restful Embrace of Valli

The song concludes with a picture of divine rest. Arunagirinathar mentions the millet fields (Thinai) and the golden creeper-like Valli (Kura Kombu). He describes Murugan sleeping or resting (Thunjum) on the chest of Valli.

• Contrast: In the first verse, the poet rejected the chest of worldly women as “Blood and Wounds.”
• Conclusion: In the final verse, he glorifies the chest of Valli as the resting place of God. This signifies that while lust for the flesh is gross, the love of a devotee (Valli) for God is divine and pure.

Summary

“Karuppamthangku” is a journey from Biological Disgust to Divine Rest. Arunagirinathar starts by brutally exposing the female body as a “bag of blood” and relationships as a cycle of “fighting and boredom” (Salippu). He fears the prison of rebirth (Pirappu Sirai) and the staff of Yama. He prays to Murugan to shatter this prison. The song ends by showing the alternative to worldly lust: the Divine Love of Valli. The poet suggests that instead of getting exhausted in worldly relationships, one should seek the rejuvenating grace of the Lord who brings joy to Shiva and rests at Tiruchendur.