திருப்புகழ் 485 எலுப்புத் தோல் (சிதம்பரம்)

Thiruppugazh 485 eluppuththOl (chidhambaram)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 484 தாது மாமலர் (சிதம்பரம்)      –      திருப்புகழ் 486 நீல மாமுகில் (சிதம்பரம்)

திருப்புகழ் 485 எலுப்புத் தோல் (சிதம்பரம்) – விளக்கம்

சிதம்பரம் (புலியூர்) திருத்தலத்தில் அருணகிரிநாதரால் அருளப்பெற்ற “எலுப்புத் தோல்…” எனத் தொடங்கும் இந்தத் திருப்புகழ், மனித உடலின் நிலையாமையையும், அதைத் தாக்கும் கொடிய நோய்களையும் பட்டியலிட்டு, உடலின் மீதான பற்றை விலக்கி இறைவனிடம் சரணடையும் வழியைக் காட்டுகிறது. பாடலின் முற்பகுதி மனித உடலின் இழிநிலையையும் நோய்களையும் விரிவாகப் பேச, பிற்பகுதி உமையம்மை மற்றும் சிவனாரின் பெருமைகளையும், முருகனின் வீரத்தையும் அழகாக விவரிக்கிறது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டு தலைப்புகளில் கீழே காண்போம்.

1. அருவருப்பான பொருள்களின் சேர்க்கையான மனித உடல்

இப்பாடலின் தொடக்கத்திலேயே மனித உடல் எத்தகையது என்ற உண்மையை அருணகிரிநாதர் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். இந்த உடல் என்பது எலும்புகள், தோல், முடிகள், நரம்புக் கூட்டங்கள் ஆகியவற்றால் பின்னப்பட்டது. இதனுள்ளே சீழ், புழுக்கள், அடைபட்டுக் கிடக்கும் மூளை, ரத்தம் என்னும் பெருங்கடல், மற்றும் மலம், மூத்திரம் போன்ற கழிவு நீர்கள் மட்டுமே நிறைந்துள்ளன. இதை ஒரு அழகிய வடிவம் என்று எண்ணாமல், அருவருப்பான கழிவுகள் நிறைந்த ‘கும்பியோடை’ (குப்பைத் தொட்டி அல்லது மண்பானை) என்பதை மனிதன் முதலில் உணர வேண்டும்.

2. உடலை வாட்டி வதைக்கும் கொடிய நோய்கள் (பகுதி 1)

இப்படிப்பட்ட இழிவான உடலைத் தாக்கும் நோய்களைக் கவிஞர் மருத்துவக் குறிப்புகளைப் போலப் பட்டியலிடுகிறார். உடல் மெலிந்து போகும் இளைப்பு நோய், ரத்தமின்மையால் வரும் சோகை, வாத நோய்கள், விலா எலும்புகளில் தோன்றும் வலி, உள்ளே குடைச்சலைத் தரும் கொடிய சூலை நோய் (வயிற்று வலி), மூச்சுிரைக்க வைக்கும் ஆஸ்துமா, இழிவான மூல வியாதி மற்றும் விதைப்பையைத் தாக்கும் அண்டவாதம் ஆகிய நோய்கள் மனிதனை எந்த நேரத்திலும் தாக்கித் துன்புறுத்தும்.

3. உறுப்புகளைச் சிதைக்கும் பிணிகள் (பகுதி 2)

நோய்களின் பட்டியல் மேலும் தொடர்கிறது. நெஞ்சைப் பதைபதைக்க வைக்கும் குலைப்பு நோய், உடலைச் சுட்டெரிக்கும் காய்ச்சல் (காய்கனல்), சர்க்கரை நோய் (நீரிழிவு), சளியால் வரும் வீளை நோய், காதடைப்பு, முதுகைக் வளைக்கும் கூனல், வாந்தி பேதியை உருவாக்கும் விசூசிகை (காலரா), பார்வையைப் பறிக்கும் குருடு, கால்களை முடக்கும் முடக்குவாதம், பேச முடியாமல் செய்யும் ஊமை நிலை, மற்றும் கழுத்தில் தோன்றும் கண்டமாலை ஆகிய எண்ணற்ற கொடிய நோய்களுக்கு இருப்பிடமாக இந்த உடல் உள்ளது.

4. பாழ்வினையால் வந்த உடலும் ஞான வேண்டுதலும்

பல்வேறு குறைகளும், வியாதிகளும் நிறைந்த இந்த உடலையே முற்றிலும் நிலையானது என்று கருதி, முற்பிறவியில் செய்த தீவினைகளின் (பாழ்வினை) பயனாக ஒரு நாயைப் போல நான் உலகில் உழன்று கொண்டிருக்கிறேன். இத்தகைய அஞ்ஞான இருளில் இருந்து என்னை மீட்டருள வேண்டும். “முருகப்பெருமானே! உனது திருவடிகளை நான் பற்றிக் கொள்ளும் படியாக, மெய்ஞானத்தையும், சதாசிவப் பரம்பொருளின் மீதான தூய அன்பையும் எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்” என்று நெஞ்சுருகி வேண்டுகிறார்.

5. சூரபத்மனை அழித்த கதிர்வேலனின் மாவீரம்

பாடலின் பிற்பாதியில் முருகப்பெருமானின் வீரச் செயல்களைக் கவிஞர் போற்றுகிறார். தேவர்களோடு போர் செய்ய வந்த சூரபத்மன் மற்றும் அவனது அரக்கர் கூட்டங்கள் இரத்தம் கக்கும்படியாகவும், அவர்களின் தேர்கள், குதிரைகள், காலாட்படைகள் முற்றிலுமாக அழியும்படியாகவும் முருகன் தன் வேலாயுதத்தைச் செலுத்தினான். அந்தப் போரில் அரக்கர்கள் ஒளிந்திருந்த நடுக்கடலும், கிரௌஞ்ச மலையும் வேரோடு பொடிபட்டுத் தூளாகும்படி செய்த மாவீரன் நம் குமரவேள் ஆவான்.

6. அகிலாண்டேஸ்வரியின் திருமகனான குமரன்

முருகப்பெருமான் உமையம்மையின் திருமகன் என்பதை அருணகிரியார் மிகச் சிறப்பாக வர்ணிக்கிறார். பொன்போன்ற அழகிய தோள்களை உடையவளும், அசையும் மற்றும் அசையாப் பொருள்கள் (சராசரம்) அனைத்திலும் நிறைந்து அவற்றைக் இயக்குபவளும், உலகத்தாரின் பூஜைகளை ஏற்றருளும் பராசக்தியும், வயதான தோற்றமுடைய ரிஷப வாகனத்தின் (நந்தி) மீது அமர்ந்திருப்பவளுமான பார்வதி தேவியின் ஒரு பாகத்தில் விளங்கும் பெருமைக்குரிய திருமகன் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

7. இராவணனை அடக்கிய சிவபெருமானின் புதல்வன்

தன் உடல் வலிமையால் கர்வம் கொண்ட இராவணன், கயிலை மலையைத் தன் தோள்களால் பெயர்த்தெடுக்க முயன்றான். அப்போது, கயிலாய நாதனான சிவபெருமான் தனது கால் பெருவிரலைச் சற்றே ஊன்ற, இராவணனின் உடல் மலையின் கீழ் நசுங்கி விழுந்தது. அத்தகைய அளப்பரிய ஆற்றலும், அடியார்களைக் காக்கும் கருணையும் கொண்ட ‘சிவாயநம’ என்று துதிக்கப்படும் சிவபெருமானின் (சம்பு) திருமகனே நம் முருகப்பெருமான்!

8. சிதம்பரத்தின் வடக்குக் கோபுரத் தம்பிரான்

பார்வதி பரமேஸ்வரனின் திருமகனாகவும், அசுரர்களை அழித்த மாவீரனாகவும் விளங்கும் முருகப்பெருமான், மலைகளைப் போன்ற கொங்கைகளை உடைய குறமகள் வள்ளியம்மையை அன்போடு அணைத்திருக்கின்றான். சிறப்புப் பொருந்திய தில்லைச் சிதம்பரம் (புலியூர்) என்னும் மேலான திருத்தலத்தில், வடக்குத் திசையை நோக்கியுள்ள ‘வடக்குக் கோபுர’ வாசலில் வீற்றிருந்து, தன்னை நாடி வரும் பக்தர்களுக்குத் திருவருள் புரியும் முழுமுதற் கடவுளே (தம்பிரானே) என்று பாடி இத்திருப்புகழை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

திருப்புகழ் 485-ஆம் பாடல், உடல் என்னும் மாயையைக் கடந்து இறைவனின் திருவடியைப் பற்றும் மெய்ஞானத்தை உணர்த்துகிறது. பாடலின் முதல் பாதியில் மனித உடல் என்பது எலும்பு, தோல், சீழ், புழுக்கள் மற்றும் மலம் நிறைந்த ஒரு கழிவுக் குடம் என்பதை விளக்குகிறார். மேலும் சோகை, வாதம், ஆஸ்துமா, மூலவியாதி, நீரிழிவு, குருடு, முடம் உள்ளிட்ட பல கொடிய நோய்களின் இருப்பிடமாக உள்ள இந்த உடலை நிலையானது என நம்பி நாய்போல உழலும் தனக்கு மெய்ஞான அன்பைத் தரவேண்டும் என்று முருகனிடம் அருணகிரியார் வேண்டுகிறார். பிற்பாதியில், அசுரர்களை வீழ்த்திப் பெருங்கடலையும் மலையையும் தூளாக்கிய வேலவனின் வீரத்தைப் புகழ்கிறார். உலகை இயக்கும் உமையம்மையின் புதல்வனும், இராவணனை அடக்கிய சிவபெருமானின் திருமகனும், வள்ளியம்மையின் மணவாளனுமாகிய முருகப்பெருமான், தில்லைச் சிதம்பரத்தின் வடக்குக் கோபுர வாசலில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கும் சிறப்பினை இப்பாடல் ஆழமாகப் போற்றிப் புகழ்கிறது.

The Essence of Thiruppugazh 485 eluppuththOl  (chidhambaram)

Here is a deep and comprehensive explanation of Thiruppugazh 485 (“Elupputh thOl”), composed by the revered 15th-century Tamil poet-saint Arunagirinathar. Set in the sacred cosmic city of Chidambaram (historically referred to as Puliyur), this profoundly philosophical hymn serves as a harsh reality check on human vanity. It meticulously deconstructs the physical body and its inevitable decay, urging the soul to seek divine wisdom, before soaring into a majestic glorification of Lord Murugan’s lineage, valor, and divine presence.

1. The Grotesque Anatomy of the Human Body

The hymn begins with a brutally honest, biological deconstruction of the human form, designed to shatter the illusion of physical beauty. Arunagirinathar describes the body not as a magnificent creation, but as a fragile, impure pot (kumbiyodai). He breaks it down to its rawest components: a mere framework of bones (eluppu), covered by skin (thol) and hair (mayir), and bound together by a complex network of nerves and blood vessels (nadi kuzham). Looking deeper, he notes that this bodily vessel secretly harbors foul pus (chee), squirming worms, a brain trapped in the skull, vast oceans of blood, and accumulated feces. By exposing this grotesque reality, the poet urges the spiritual seeker to detach from bodily obsession and vanity.

2. The Onslaught of Physical Ailments (Part 1)

Having described the body’s impure composition, Arunagirinathar proceeds to list the terrifying array of diseases that inevitably afflict it. He reads like an ancient medical text, reminding humanity of its inherent physical vulnerability. He lists exhaustion and tuberculosis (ilaippu), severe anemia (sogaigal), crippling rheumatism and arthritis (vatham), agonizing pain in the ribs (vila vali), intense internal colic or stomach pain (sUlai), severe asthma and breathlessness (iraippu), painful piles (moola vyadhi), and scrotal swelling or hernia (anda vatham). This relentless list serves to emphasize that the body is a constant magnet for suffering.

3. A Catalogue of Debilitating Diseases (Part 2)

The poet’s clinical dissection of human suffering continues, highlighting how diseases can systematically destroy every sensory and physical function. He adds to the list: burning, delirious fevers (kay kanal), diabetes and excessive urination (neerizhivu), heavy phlegm (eelai), deafness (kadhadai), spinal curvature or hunchback (koonal), severe cholera (visusigai), blindness (kuruttu), lameness (mudam), muteness (umai), and terrifying tumors or goiters of the neck (kanda malai). Through this exhaustive catalogue of ailments, Arunagirinathar violently tears away the romanticized view of human life, revealing it as a fragile existence constantly besieged by decay.

4. The Delusion of Permanence and a Plea for Grace

Despite the body being a wretched vessel prone to such horrifying diseases, humans live under the profound delusion that this physical existence is permanent (satham amena). Driven by the accumulated dark karma of past lives (pazh vinai), the poet laments—speaking on behalf of all ignorant souls—that he wanders aimlessly like a stray dog. Realizing the absolute futility of material life, he makes a desperate, heartfelt plea to the Lord. He begs for the supreme, liberating wisdom (nyana) and the pure, eternal love of Sadashiva, so that he may finally attain the ultimate refuge of the Lord’s holy feet and escape the cycle of physical suffering.

5. The Annihilation of the Demonic Forces

In a dramatic tonal shift characteristic of Arunagirinathar’s style, the second half of the hymn moves from human despair to awe-inspiring divine glory. The poet praises Lord Murugan as the supreme warrior who confronted the boastful demon king Soorapadman and his massive hordes. On the cosmic battlefield, Murugan’s forces caused the demons to vomit blood, turning the earth into a crimson swamp. The demonic chariots, cavalry, and infantry were utterly decimated. Murugan unleashed His radiant spear (Vel), which effortlessly pulverized the dark, magical Krauncha mountain and the sea where the demons hid, symbolizing the destruction of massive cosmic ego.

6. The Divine Mother of the Universe

To elevate the theological majesty of the hymn, Arunagirinathar glorifies Lord Murugan’s divine lineage, starting with His mother, Goddess Parvati. She is described as the Supreme Mother (Ayi Parapari) possessing radiant, golden shoulders. She is the ultimate cosmic energy who permeates, moves, and sustains the entire universe of animate and inanimate objects (charachara). Accepting the worship of all worlds, she lovingly shares the physical form (Ardhanarishvara) of Lord Shiva, who rides the majestic, ancient golden bull. Murugan inherits this boundless cosmic energy from the Divine Mother.

7. The Supreme Power of Lord Shiva

The poet then praises the unmatched power of Murugan’s father, Lord Shiva (Sambu). He recalls the epic puranic event where the demon king Ravana, intoxicated by his own physical strength, arrogantly attempted to uproot the mighty Mount Kailash. Without needing weapons, Lord Shiva simply pressed down His golden foot, crushing Ravana beneath the immense weight of the mountain. Arunagirinathar pays homage to this supreme Lord—who is worshipped with the sacred five-lettered mantra “Sivaya Nama”—and proudly identifies Murugan as the glorious son (Bala) of this invincible deity.

8. The Compassionate Lord of the Northern Tower

The hymn reaches its grand culmination by anchoring the cosmic Lord in the physical, sacred geography of Chidambaram. Contrasting the fierce warrior and the cosmic prince, Arunagirinathar highlights Murugan’s tender love as He warmly embraces Goddess Valli, the beautiful hunter-maiden of the mountains. He celebrates Lord Murugan as the Supreme Master (Thambirane) who graciously resides at the Northern Temple Tower (Vadakku Gopura Vasal) of the highly revered city of Chidambaram (Puliyur). From this towering gateway, the Lord eternally watches over the world, ready to bestow His liberating grace on all who seek refuge from the miseries of mortal life.

Summary

Thiruppugazh 485 is a profound philosophical masterpiece that journeys from the depths of bodily detachment (Vairagya) to the heights of supreme devotion (Bhakti). In the first half, Arunagirinathar brutally deconstructs the human body, portraying it as a foul vessel of bones and bodily fluids, besieged by a terrifying array of diseases including asthma, cholera, blindness, and tumors. He laments the foolishness of humans who believe this decaying form is permanent and begs the Lord for true wisdom to escape wandering like a stray dog. The second half of the hymn majestically answers this plea by shifting to divine glory. The poet praises Murugan as the fierce warrior whose Vel pulverized the demonic Asuras and mountains. Hailed as the divine son of the universe-moving Goddess Parvati and the mountain-crushing Lord Shiva, Murugan is beautifully visualized at the hymn’s conclusion as the Supreme Master who lovingly embraces Goddess Valli and showers His eternal grace from the Northern Temple Tower of sacred Chidambaram.