Thiruppugazh 53 kombanaiyAr (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 52 கொடியனைய இடை (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 54 கொலை மதகரி (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தந்தன தானான தானன
தந்தன தானான தானன
தந்தன தானான தானன – தனதான
கொம்பனை யார்காது மோதிரு
கண்களி லாமோத சீதள
குங்கும பாடீர பூஷண – நகமேவு
கொங்கையி னீராவி மேல்வளர்
செங்கழு நீர்மாலை சூடிய
கொண்டையி லாதார சோபையில் – மருளாதே
உம்பர்கள் ஸ்வாமிந மோநம
எம்பெரு மானேந மோநம
ஒண்டொடி மோகாந மோநம – எனநாளும்
உன்புக ழேபாடி நானினி
அன்புட னாசார பூசைசெய்
துய்ந்திட வீணாள்ப டாதருள் – புரிவாயே
பம்பர மேபோல ஆடிய
சங்கரி வேதாள நாயகி
பங்கய சீபாத நூபுரி – கரசூலி
பங்கமி லாநீலி மோடிப
யங்கரி மாகாளி யோகினி
பண்டுசு ராபான சூரனொ – டெதிர்போர்கண்
டெம்புதல் வாவாழி வாழியெ
னும்படி வீறான வேல்தர
என்றுமு ளானேம நோகர – வயலூரா
இன்சொல்வி சாகாக்ரு பாகர
செந்திலில் வாழ்வாகி யேயடி
யென்றனை யீடேற வாழ்வருள் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்தன தானான தானன
தந்தன தானான தானன
தந்தன தானான தானன – தனதான
கொம்பு அனையார் காதும் ஓர் இரு
கண்களில் ஆமோத சீதள
குங்கும பாடீர பூஷண – நகம் மேவு
கொங்கையின் நீராவி மேல் வளர்
செங்கழுநீர் மாலை சூடிய
கொண்டையில் ஆதார சோபையில் – மருளாதே
உம்பர்கள் ஸ்வாமி நமோ நம
எம்பெருமானே நமோ நம
ஒண் தொடி மோகா நமோ நம – என நாளும்
உன் புகழே பாடி நான் இனி
அன்புடன் ஆசார பூசை செய்து
உய்ந்திட வீண் நாள் படாது அருள் – புரிவாயே
பம்பரமே போல ஆடிய
சங்கரி வேதாள நாயகி
பங்கய சீ பாத நூபுரி – கர சூலி
பங்கம் இலா நீலி மோடி
பயங்கரி மாகாளி யோகினி
பண்டு சுராபான சூரனொடு – எதிர் போர் கண்டு
எம் புதல்வா வாழி வாழி
எனும்படி வீறான வேல் தர
என்றும் உளானே மனோகர – வயலூரா
இன் சொல் விசாகா க்ருபாகர
செந்திலில் வாழ்வாகியே அடி
என்றனை ஈடேற வாழ்வு அருள் – பெருமாளே.
English
thanthana thaanāāna thaanana
thanthana thaanāāna thaanana
thanthana thaanāāna thaanana – thanathāna
kombanaiyAr kAdhu mOdhiru
kaNgaLil AmOdha seethaLa
kungkuma pAdeera bUshaNa – nagamEvu
kongaiyil neerAvi mEl vaLar
sengazhu neer mAlai sUdiya
kondaiyil AdhAra sObaiyil – maruLAdhE
umbargaL swAmina mOnama
emperu mAnEna mOnama
oNdodi mOgAna mOnama – enanALum
unpuga zhEpAdi nAnini
anbudan AchAra pUjaisey
dhuyndhida veeNALpa dAtharuL – purivAyE
pambara mEpOla Adiya
sankari vEdhALa nAyaki
pangaya seepAdha nUpuri – karasUli
pangami lAneeli mOdiba
yankari mAkALi yOgini
paNdusu rApAna sUrano – dedhirpOrkaN
dempudhal vAvAzhi vAzhiye
numpadi veeRAna vElthara
endrumu LAnEma nOhara – vayalUrA
insolvi sAkAkri pAkara
sendhilil vAzhvAgi yEadi
endranai yeedERa vAzhvaruL – perumALE.
English Easy Version
thanthana thaanāāna thaanana
thanthana thaanāāna thaanana
thanthana thaanāāna thaanana – thanathāna
kombanaiyAr kAdhu mOdhi iru
kaNgaLil AmOdha seedhaLa
kunguma pAdeera pooshaNa – naga mEvu
kongaiyin neerAvi mEl vaLar
sengazhuneer mAlai soodiya
koNdaiyil AdhAra sObaiyil – maruLAdhE
umbargaL swAmi namO nama
emberumAnE namO nama
oNdodi mOgA namO nama – ena nALum
un pugazhE pAdi nAn ini
anbudan AsAra poosai seythu
uyndhida veeN nAL padAdhu – aruL purivAyE
pambaramE pOla Adiya
sangari vEdhALa nAyagi
pangaya seepAdha nooburi – kara sooli
bangam ilA neeli mOdi
bayangari mAgALi yOgini
paNdu surAbAna sooranodu ethir – pOr kaNdu
em pudhalvA vAzhi vAzhi e
num padi veeRAna vEl thara
endrum uLAnE manOgara – vayaloorA
in sol visAgA krupAgara
sendhilil vAzhvAgiyE adi
endranai eedERa vAzhvu aruL – perumALE
திருப்புகழ் 53 கொம்பனையார் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “கொம்பனை யார்காது மோதிரு…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், சிற்றின்பத் தளைகளில் இருந்து விடுபட்டு, இறைவனைத் துதித்து மெய்ஞ்ஞான வாழ்வு பெற வேண்டும் என்ற ஆன்மாவின் வேட்கையைத் தெள்ளத்தெளிவாக விளக்குகிறது. வயலூர் மற்றும் திருச்செந்தூர் ஆகிய இரு தலங்களையும் இணைத்துப் போற்றும் இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:
1. விலைமாதரின் கண்ணழகும் உடல் வனப்பும்
பூங்கொம்பினைப் போன்ற மெல்லிய உடலமைப்பைக் கொண்டவர்கள் விலைமாதர்கள். காதுகளில் அணிந்துள்ள மோதிரம் போன்ற குண்டலங்கள் வரை நீண்டு வந்து மோதும் அழகிய கண்களை உடையவர்கள். நறுமணம் வீசும் குளிர்ந்த குங்குமமும், சந்தனமும் (பாடீரம்) பூசப்பட்ட, அணிகலன்கள் மின்னும் மார்பகங்களைக் கொண்டவர்களின் புற அழகை அருணகிரிநாதர் இங்கு விவரிக்கிறார்.
2. மலர் சூடிய மேகக் கூந்தல் மயக்கம்
வெப்பம் தணிந்து நீராவியால் செழித்து வளர்ந்த செங்கழுநீர் மலர்களை மாலையாகத் தொடுத்து, கார்மேகம் போன்ற தங்கள் கூந்தலில் (கொண்டை) அவர்கள் சூடியிருப்பார்கள். அத்தகைய கூந்தலின் அழகிலும், அந்த மலர்களின் நறுமணத்திலும், அவர்களின் போலித் தோற்றத்திலும் அடியேன் மயங்கி என் மெய்யறிவை இழந்துவிடக் கூடாது என்று அவர் வேண்டுகிறார்.
3. இறைவனைப் போற்றும் தினசரி வணக்கம்
தேவர்கள் உன்னை “சுவாமி நமோ நம” என்றும், அடியார்கள் “எம்பெருமானே நமோ நம” என்றும், வள்ளியம்மையின் காதலனே “ஒண்டொடி மோகா நமோ நம” என்றும் நாள்தோறும் போற்றுகின்றனர். அந்த வரிசையில், அடியேனும் உனது திருப்புகழைப் பாடி, அதன் மூலம் மன அமைதி பெற வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் விழைவாகும்.
4. வீணாள் கழியாமல் உய்யும் வழி
முருகப்பெருமானே! உனது திருப்புகழைப் பாடுவதுடன் நில்லாமல், அன்போடு உனக்குரிய ஆசாரமான பூசைகளைச் செய்து, அதன் பயனாக இப் பிறவியிலேயே நான் உய்வடைய வேண்டும். வீணாகக் காலத்தைக் கழித்து அழியாமல், உனது திருவருளால் நல்வாழ்வு பெற எனக்கு நீ வழிவகை செய்ய வேண்டும் என அருணகிரிநாதர் உருகுகிறார்.
5. பம்பரமாய் ஆடும் அன்னை பராசக்தி
பாடலின் பிற்பகுதி அன்னை பராசக்தியின் வீரத்தையும் சிறப்பையும் பேசுகிறது. பம்பரத்தைப் போலச் சுழன்று நடனமாடும் சங்கரி, வேதாளங்களுக்குத் தலைவி, தாமரை போன்ற திருவடிகளில் சிலம்பு அணிந்தவள், கையில் சூலம் ஏந்தியவள் என்று அன்னையை அவர் போற்றுகிறார். மேலும், குற்றமற்ற நீலி, மோடி, பயங்கரி, மாகாளி, யோகினி என அன்னையின் பல திருநாமங்கள் இங்குத் துதிக்கப்படுகின்றன.
6. அசுரப்போர் கண்ட அன்னையின் ஆசி
முற்காலத்தில் கள்ளினை (சுராபானம்) உண்டு மதங்கொண்ட சூரபத்மனோடு முருகப்பெருமான் போர் புரிந்தான். அந்த வீரப்போரைக் கண்டு மகிழ்ந்த அன்னை பராசக்தி, “என் புதல்வனே! நீ வாழி, வாழி!” என்று வாழ்த்தி, அவனுக்கு வெற்றி தரும் வீறான வேலாயுதத்தைத் தந்து ஆசிர்வதித்தாள்.
7. வயலூர் உறையும் மனோகரப் பெருமான்
எக்காலத்திலும் நிலைத்து நிற்கும் பழையோனே! உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகுடையவனே! வயலூர் என்னும் திருத்தலத்தில் அமர்ந்து அடியார்களுக்குக் காட்சி தருபவனே! என வயலூர் முருகனை இப்பாடலில் அருணகிரிநாதர் சிறப்பித்துக் கூறுகிறார். ஏனெனில், வயலூரில்தான் அருணகிரிநாதருக்கு “முத்தைத்தரு” என முருகன் அடியெடுத்துக் கொடுத்தார்.
8. செந்திலில் வாழ்வாகித் திகழும் பெருமாள்
இனிமையான சொற்களைப் பேசுபவனே! விசாக நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தவனே! கருணைக் கடலே! திருச்செந்தூர் என்னும் செந்திலம்பதியில் அடியார்களின் பெரும் வாழ்வாக எழுந்தருளி இருப்பவனே! அடியேனைப் பிறவித் துயரிலிருந்து ஈடேற்ற உனது திருவருளைத் தந்தருளும் பெருமாளே! என இப்பாடல் நிறைவு பெறுகிறது.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயைகளில் சிக்கி வீணாகக் காலத்தைக் கழிக்காமல், இறைவனைத் துதித்துப் பூசித்து உய்வடைய வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. செங்கழுநீர் மலர் சூடிய விலைமாதர்களின் மயக்கத்தில் வீழாமல், “நமோ நம” எனத் துதித்துத் திருவடிப் பூசை செய்ய அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். அன்னை பராசக்தி வேல் தந்து ஆசிர்வதிக்கச் சூரனை வென்ற மாவீரனாகவும், வயலூரில் உறையும் அழகனாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். இனிமை மிக்க விசாகனே, செந்திலம்பதியில் அடியார்க்குப் பெரும் வாழ்வாக விளங்கும் உனது அருளால் அடியேன் ஈடேற வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 53 kombanaiyAr (thiruchchendhUr)
This song is vibrant and dynamic. It moves from a description of the hypnotic beauty of women to the even more hypnotic, fierce dance of Goddess Kali. It concludes with the Mother blessing her Son (Murugan) to go forth and conquer the demons.
1. The Eyes that Clash with Earrings
Arunagirinathar begins by describing the captivating beauty of women, comparing them to slender creepers (Kombanaiyar). He focuses on their eyes, which are so long and wide that they seem to extend all the way to the ears, clashing with their earrings (Kadhu Modhi). These eyes are described as “Amodha” (Joyous/Fragrant) and cool (Seethala). The poet warns the mind not to be mesmerized by these eyes that seem to actively compete with the jewelry for attention, creating a visual trap for the observer.
2. The Fragrant Trap of the Hair Bun
The poet continues to describe the artificial enhancements of beauty. He mentions the chest adorned with Kungumam (Saffron/Vermilion) and Padeeram (Sandalwood paste), creating a heavy fragrance. He describes the hair bun (Kondai) which is decorated with “Sengazhuneer” (Red Water Lilies) that grow in water tanks (Neeravi). This combination of “Adhara Sobai” (Supportive/Artificial luster) is designed to delude (Marul) the mind. Arunagirinathar prays not to get confused by this decorated exterior.
3. The Shift from Lust to Liturgy
Arunagirinathar seeks to replace his obsession with women (Ondodi Mogam) with an obsession for God. He chants “Namo Nama” (Salutations again and again).
- Umbargal Swami: Master of the Devas.
- Emperuman: My Lord. He wants to stop saying words of praise to women and instead constantly chant these holy titles of Murugan. He realizes that the mouth used for flattering the mortal body should be used for praising the Immortal Lord.
4. The Plea Against Wasted Days
The poet expresses a deep regret for wasting time. He uses the phrase “Veen Naal Padathu” (Let not the days pass in vain). He outlines a new daily routine: singing the Lord’s fame (Un Pugazhe Padi) and performing “Achara Pujai” (Worship with proper discipline and rituals) with “Anbu” (Love). He asks for the grace to live a purposeful life (Uyinthida), shifting from a life of sensory waste to a life of spiritual productivity.
5. The Spinning Dance of Kali
The song shifts dramatically in the second half to a terrifying and majestic description of the Divine Mother. Arunagirinathar describes her as “Pambaram Pola Aadiya”—She who danced like a spinning top. She is Sankari (Consort of Shiva), Vedhala Nayaki (Leader of the Ghouls/Vetalas), and Karasuli (The one holding the Trident). This imagery of the Mother spinning furiously in the battlefield or cremation ground signifies the dynamic cosmic energy (Shakti) that powers the universe.
6. The Mother’s War Cry
The poet lists the fierce names of the Mother: Neeli (Blue Goddess), Modi (The Enchantress), Payankari (The Terrifying One), Maha Kali, and Yogini. This fierce Mother looks at the battle between Murugan and the demon Surapadman (Surapana Suran). Upon seeing her son ready for war, she blesses him saying, “Vazhi Vazhiye” (Long Live! Long Live!). She is the one who hands him the “Veerana Vel” (The Victorious Spear) to destroy the demons.
7. The Beautiful One of Vayalur
Arunagirinathar addresses Murugan as “Endrum Ulane” (The Eternal One) and “Manohara” (The Stealer of Hearts/Beautiful One). Interestingly, while singing at Tiruchendur, he invokes the Lord of Vayalur (Vayalura). This is because Vayalur is where Arunagirinathar received his initiation to sing. He credits the Lord of Vayalur for the grace he receives at Tiruchendur. He calls Murugan “In Sol Visaka”—The Lord Visakha who speaks sweet words.
8. The Salvation at Senthil
The song concludes with a prayer for “Eedetram” (Salvation/Upliftment). The poet addresses the Lord as Kripakara (Ocean of Mercy) who resides in Senthil (Tiruchendur) as the very “Life” (Vazhvu) of the town. He asks for the grace to be “saved” (Eedera). The journey of the song is complete: starting from the danger of the “creeper-like women,” moving through the protection of the “spinning-top Mother,” and finally finding safety at the feet of the “Sweet-speaking Son” at Tiruchendur.
Summary
“Kombanaiyar” is a song of Transformation and Blessing. Arunagirinathar prays to be released from the mesmerizing “decoration” of worldly women (saffron, sandalwood, and flowers) so he can stop wasting his days. He desires to replace lust with disciplined worship (Achara Pujai). The song features a spectacular vision of Goddess Kali spinning like a top (Pambaram), blessing her son Murugan to go forth and destroy evil. The poet ultimately seeks salvation at the feet of this victorious Son, the Lord of Tiruchendur and Vayalur.
Thiruppugal – திருப்புகழ்