Thiruppugazh 55 sangkupOlmen (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 54 கொலை மதகரி (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 56 சங்கை தான் ஒன்று (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தந்தனா தந்தனத் தந்தனா தந்தனத்
தந்தனா தந்தனத் – தனதான
சங்குபோல் மென்கழுத் தந்தவாய் தந்தபற்
சந்தமோ கின்பமுத் – தெனவானிற்
றங்குகார் பைங்குழற் கொங்கைநீள் தண்பொருப்
பென்றுதாழ் வொன்றறுத் – துலகோரைத்
துங்கவேள் செங்கைபொற் கொண்டல்நீ யென்றுசொற்
கொண்டுதாய் நின்றுரைத் – துழலாதே
துன்பநோய் சிந்தநற் கந்தவே ளென்றுனைத்
தொண்டினா லொன்றுரைக் – கருள்வாயே
வெங்கண்வ்யா ளங்கொதித் தெங்கும்வே மென்றெடுத்
துண்டுமே லண்டருக் – கமுதாக
விண்டநா தன்திருக் கொண்டல்பா கன்செருக்
குண்டுபே ரம்பலத் – தினிலாடி
செங்கண்மால் பங்கயக் கண்பெறா தந்தரத்
தின்கணா டுந்திறற் – கதிராழித்
திங்கள்வா ழுஞ்சடைத் தம்பிரா னன்புறச்
செந்தில்வாழ் செந்தமிழ்ப் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்தனா தந்தனத் தந்தனா தந்தனத்
தந்தனா தந்தனத் – தனதான
சங்கு போல் மென் கழுத்து அந்த வாய் தந்த பல்
சந்தம் ஓகு இன்ப முத்து என – வானில்
தங்கு கார் பைங் குழல் கொங்கை நீள் தண் பொருப்பு
என்று தாழ்வு ஒன்று அறுத்து – உலகோரைத்
துங்க வேள் செங் கை பொன் கொண்டல் நீ என்று சொல்
கொண்டு தாய் நின்று உரைத்து – உழலாதே
துன்ப நோய் சிந்த நற் கந்தவேள் என்று உனைத்
தொண்டினால் ஒன்று உரைக்க – அருள்வாயே
வெங் கண் வ்யாளம் கொதித்து எங்கும் வேம் என்று எடுத்து
உண்டு மேல் அண்டருக்கு – அமுது ஆக
விண்ட நாதன் திருக் கொண்டல் பாகன் செருக்கு
உண்டு பேர் அம்பலத்தினில் – ஆடி
செங் கண் மால் பங்கயக் கண் பெறாது அந்தரத்தின்
கண் ஆடும் திறல் – கதிர் ஆழித்
திங்கள் வாழும் சடைத் தம்பிரான் அன்பு உறச்
செந்தில் வாழ் செந் தமிழ்ப் – பெருமாளே.
English
thanthanā thanthanath thanthanā thanthanath
thanthanā thanthanath – thanathāna
sangupOl menkazhuth thanthavAy thanthapaR
santhamO kinpamuth – thenavAnit
RangukAr painguzhaR kongaineeL thaNporup
penRuthAzh vonRaRuth – thulakOraith
thungavEL sengaipoR koNdalnee yenRusoR
koNduthAy ninRuraith – thuzhalAthE
thunpanOy sinthanaR kanthavE LenRunaith
thoNdinA lonRuraik – karuLvAyE
vengaNvyA Langothith thengumvE menReduth
thuNdumE laNdaruk – kamuthAka
viNdanA thanthiruk koNdalpA kanseruk
kuNdupE rampalath – thinilAdi
sengaNmAl pangayak kaNpeRA thantharath
thinkaNA dunthiRaR – kathirAzhith
thingaLvA zhumchadaith thampirA nanpuRac
chenthilvAzh senthamizhp – perumALE.
English Easy Version
thanthanā thanthanath thanthanā thanthanath
thanthanā thanthanath – thanathāna
sangu pOl men kazhuththu antha vAy thantha pal
santhamO inpa muththu – ena vAn irangu
kAr pain kuzhal kongai neeL thaN poruppu
enRu thAzhvu onRu aRuththu – ulakOrai
thunga vEL sen kai pon koNdal nee enRu sol
koNdu thAy ninRu uraiththu – uzhalAthE
thunpa nOy sintha nal kantha vEL enRu unai
thoNdinAl onRu uraikka – aruLvAyE
vem kaN vyAlam kothiththu engum vEm enRu eduththu
uNdu mEl aNdarukku – amuthu Aka
viNda nAthan thiru koNdal pAkan serukku
uNdu pEr ampalaththinil – Adi
sem kaN mAl pangaya kaN peRAthu antharaththin
kaN Adum thiRal – kathir Azhi
thingaL vAzhum sadai thampirAn anpu uRa
senthil vAzh sen thamizh – perumALE
திருப்புகழ் 55 சங்குபோல் மென் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “சங்குபோல் மென்கழுத்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மயக்கத்திலும், செல்வந்தர்களைப் புகழ்ந்து பொருள் தேடும் சிறுமையிலும் உழலும் மனித நெஞ்சத்தை மாற்றி, இறைவனின் திருநாமத்தைப் போற்றும் உன்னத வழியைக் காட்டுகிறது. திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானையும், சிவபெருமானின் மாபெரும் கருணையையும் போற்றும் இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. சங்கு கழுத்தும் முத்துப் பற்களும்
சங்கு போன்ற மென்மையான கழுத்தையும், அழகிய சிவந்த வாயையும், இன்பத்தைத் தரும் முத்துப் போன்ற பற்களையும் உடையவர்கள் பெண்கள். அவர்கள் தரும் சிற்றின்ப மயக்கத்தில் வீழ்ந்து, அவர்களின் உடல் அழகையே பெரிதாக எண்ணி வர்ணிக்கின்ற மனிதனின் அறியாமையை அருணகிரிநாதர் இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் எடுத்துரைக்கிறார்.
2. மேகக் கூந்தலும் மலை போன்ற மார்பகங்களும்
வானத்தில் தங்கியுள்ள இருண்ட கார்மேகத்தைப் போன்ற அடர்ந்த கூந்தலையும், குளிர்ந்த பெரிய மலைகளைப் போன்ற மார்பகங்களையும் உடையவர்கள் அந்தப் பெண்கள். நிலையற்ற இந்த மாமிச உடலின் அழகில் மயங்கி, காம இச்சையிலேயே மனிதர்கள் தங்கள் காலத்தை வீணாகக் கழிக்கிறார்கள்.
3. செல்வந்தர்களைப் புகழ்ந்து வீணாக அலைதல்
பொருளாசையின் காரணமாக, உலகில் உள்ள செல்வந்தர்களைப் பார்த்து “நீங்கள் மன்மதனைப் போலத் தூய்மையான பேரழகு கொண்டவர்கள்; சிவந்த கைகளால் பொன்னை வாரி வழங்கும் மேகம் போன்ற வள்ளல்கள்” என்று பலவாறாகப் புகழ்வார்கள். தனக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை என்ற தாழ்வு மனப்பான்மை சிறிதும் இல்லாமல், அவர்களைப் புகழ்ந்து பேசிப் பொருள் தேடி அலைந்து உழலும் இழிநிலையை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
4. துன்பம் நீங்கக் கந்தவேளைத் துதிக்கும் வரம்
இத்தகைய வீணான உலகப் பற்றுக்களிலும், காமத்திலும், பொருளைத் தேடி அலைவதிலும் என் வாழ்நாள் வீணாகக் கூடாது. என்னைப் பீடித்துள்ள பிறவித் துன்பங்களும் நோய்களும் முற்றிலுமாக அழிந்து போகும்படி, “நல்ல கந்தவேளே” என்று உன்னை உண்மையான தொண்டுள்ளத்தோடு (பக்தியோடு) ஒரு வார்த்தையாவது மனமுருகித் துதிக்கும்படி நீ எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இறைஞ்சுகிறார்.
5. தேவர்களுக்காக ஆலகால நஞ்சுண்ட பெருமான்
பாடலின் பிற்பகுதி முழுமுதற் கடவுளான சிவபெருமானின் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. முற்காலத்தில் திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, வாசுகி என்னும் கொடிய கண்களை உடைய பாம்பு கோபங்கொண்டு கக்கிய ஆலகால நஞ்சானது உலகெங்கும் பரவி எல்லாவற்றையும் எரித்துவிடும் என்று தேவர்கள் அஞ்சினர். அவர்களைக் காப்பதற்காக, அந்த ஆலகால நஞ்சினைத் தாமே எடுத்துத் தன் கண்டத்தில் இருத்தி உண்டவர் சிவபெருமான்.
6. உமையொரு பாகனின் அம்பலக் கூத்து
சிவபெருமான் நஞ்சினை உண்டதால் தேவர்கள் பிழைத்து அமுதத்தைப் பெற்றனர். கார்மேகம் போன்ற கூந்தலை உடைய பார்வதி தேவியைத் தன் உடலின் ஒரு பாகமாகக் கொண்ட அந்தப் பரமசிவன், உலக உயிர்கள் அனைத்தும் உய்வடைவதற்காகப் பேரின்பப் பெருமிதத்துடன் சிதம்பரத்தின் பெரிய அம்பலத்தில் (பேரம்பலம்) ஆனந்தத் திருநடம் புரியும் பெருமான் ஆவார்.
7. திருமால் கண்மலரால் பெற்ற சக்கராயுதம்
சிவந்த கண்களை உடைய திருமால், ஆயிரத்து எட்டுத் தாமரை மலர்களைக் கொண்டு சிவபெருமானைப் பூஜித்தபோது, ஒரு மலர் குறையவே தன் ஒரு கண்ணையே இடந்து ஈசனுக்குச் சமர்ப்பித்துப் பூஜித்தார். அந்த மாபெரும் பக்தியின் பயனாக, ஆகாயத்தில் சுழன்று சென்று பகைவர்களை அழிக்கக்கூடிய ஆற்றல் பெற்ற ஒளியுடைய கதிராழி என்னும் சக்கராயுதத்தை ஈசனிடமிருந்து அவர் பெற்றார்.
8. ஈசன் மகிழும் செந்தமிழ்ப் பெருமாள்
திருமாலுக்குச் சக்கராயுதம் அருளியவரும், தண்மையான பிறைச் சந்திரனைத் தனது சடாமுடியில் சூடியுள்ளவருமான அந்தத் தம்பிரான் (சிவபெருமான்) அளவற்ற அன்புகொண்டு மகிழும்படி அவதரித்த திருமகனே! அலைகள் வீசும் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் செந்தமிழ்ப் பெருமாளே! எனக்கு உன்னைத் துதிக்கும் நல்வரம் தந்தருளுவாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப ஆசையாலும் பொருளாசையாலும் மனிதர்கள் படும் சிறுமைகளை எடுத்துரைத்து, அதிலிருந்து மீள முருகனின் திருவருளை வேண்டி நிற்கும் பாடலாகும். பெண்களின் சங்கு போன்ற கழுத்து, முத்துப் பற்கள், மேகக் கூந்தல் மற்றும் மலை போன்ற மார்பகங்களை வர்ணித்தும்; செல்வந்தர்களை மன்மதன் என்றும் வள்ளல் என்றும் புகழ்ந்தும் வீணாக அலைந்து உழலும் நிலையற்ற வாழ்வைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் கூறுகிறார். தன்னுடைய துன்பங்கள் யாவும் நீங்க, “கந்தவேளே” என்று மனமுருகித் தொண்டுள்ளத்தோடு உன்னைத் துதிக்கும் பாக்கியத்தை அருள வேண்டும் என்று சுப்ரமணியரை வேண்டுகிறார். தேவர்களைக் காக்க ஆலகால நஞ்சுண்டவரும், சிதம்பர அம்பலத்தில் நடனமாடுபவரும், கண் மலரால் பூஜித்த திருமாலுக்குச் சக்கராயுதம் வழங்கியவருமான சிவபெருமான் போற்றி மகிழும் திருமகனாக முருகனை இப்பாடல் சிறப்பிக்கிறது. பிறைசூடிய ஈசன் மகிழும் செந்தமிழ்ப் பெருமாளாகிய திருச்செந்தூர் முருகனின் நாமத்தைச் சொல்வதே முக்திக்கு வழி என்பது இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 55 sangkupOlmen (thiruchchendhUr)
This song is a transition from “Sycophancy” (flattering humans for money) to “True Devotion.” Arunagirinathar laments the shame of praising unworthy rich people using exaggerated metaphors, and prays for the wisdom to praise the Lord instead. The song concludes with a magnificent description of Lord Shiva’s compassion and power, identifying Murugan as His beloved son.
1. The Conch-Like Neck and Pearly Teeth
Arunagirinathar begins by mocking the standard poetic templates used to flatter women and patrons. He mentions describing a neck as “Sangu Pol” (Smooth and spiral like a Conch shell) and a mouth that reveals “Muthu” (Pearls/Teeth). He describes speech that is praised as “Santham” (Musical/Rhythmic) and “Inbam Muthu” (Sweet Nectar). The poet admits to using these high-sounding words to describe ordinary physical attributes, merely to please the listener and gain favor.
2. The Cloud-Haired Illusion
The poet continues the list of exaggerations. He describes hair as “Rangu Kar Pain Kuzhal”—hair that has the dark, rich color of rain clouds or dark green moss. He compares the chest to “Neel Than Poruppu”—long, cool mountains. Arunagirinathar highlights that he has spent his time crafting these lies, debasing his own intellect by comparing mortal flesh to eternal elements like clouds and mountains, all for the sake of survival.
3. The Shame of False Praise
This is a powerful social critique. Arunagirinathar describes the humiliation of poverty. To get money, he stands before unworthy rich men (Ulakor) and tells them: “Thunga Vel” (You are the pure Cupid/Manmatha) and “Sengai Por Kondal Nee” (Your red hands are as generous as the Golden Cloud). He admits to “Thazhvu” (Lowering himself/Debasement) by uttering these blatant lies (Poi) to people who do not deserve such titles, wandering around (Thuzhalathe) in a state of spiritual disgrace.
4. The Cure: Chanting “Kanda Vel”
The poet realizes the remedy for this pathetic lifestyle. He identifies the root problem as “Thunba Noy” (The Disease of Sorrow/Suffering). He says the only way to destroy this sorrow is to change the object of his praise. Instead of praising rich men, he resolves to say “Nal Kanda Vel” (The Good Lord Skanda with the Spear). He asks for the grace to utter this one truth (Onru Urai) through the path of service (Thondinal), replacing the many lies of the past.
5. The Swallower of the Halahala Poison
The song shifts to the glory of Murugan’s father, Lord Shiva. Arunagirinathar recalls the churning of the Milky Ocean. When the terrifying snake Vasuki (Vengan Vyalam) vomited the deadly Halahala Poison, it threatened to burn the universe (Engum Vem Enru). Lord Shiva picked it up and ate it (Undum) to save the Devas (Andar), allowing them to consume the Nectar (Amutham). This highlights the supreme compassion of Shiva (Neelakanta).
6. The Dancer of the Golden Hall
Arunagirinathar describes Shiva as the Supreme Lord (Vinda Nathan) who dances in the “Per Ambalam” (The Great Hall / Chidambaram). He mentions the “Kondal Pagan” (The Controller of the Clouds/Vishnu or Indra) witnessing this cosmic dance. The reference to “Serukku Undu” implies the vigorous, blissful pride or energy of the Tandava dance that sustains the cosmos.
7. The Gift of the Sun-Disk (Chakra)
The poet narrates a specific legend to prove Shiva’s supremacy. Lord Vishnu (Sengan Mal – The Red-Eyed One) wanted the powerful weapon, the Sudarshana Chakra (Kathir Azhi – The Disk of Rays). Vishnu worshipped Shiva by offering lotus flowers. When one flower was missing, Vishnu plucked out his own lotus-like eye (Pangaya Kan) to complete the offering. Pleased by this sacrifice, Shiva granted him the Chakra.
8. The Tamil Lord of Tiruchendur
The song concludes by connecting this glorious Shiva to Murugan. Murugan is the son who receives the love (Anbu Ura) of this great Shiva (who wears the Moon and the Ganges on his matted hair). Arunagirinathar addresses Murugan as “Senthamizh Perumale”—The Great Lord of Pure Tamil. He resides in Senthil (Tiruchendur). The poet implies: “You are the son of the God who drank poison and gave the Chakra to Vishnu; surely You can give me the small gift of wisdom.”
Summary
“SankupOlmen” is a song of Correction. Arunagirinathar confesses to the shame of being a sycophant—wandering around flattering unworthy humans, calling them “Cupid” and “Generous Clouds” just to fill his stomach. He realizes this is a “Disease of Sorrow.” He prays for the grace to stop praising men and start praising “Kanda Vel” (Murugan). To establish Murugan’s greatness, he vividly describes Lord Shiva’s acts of eating the Halahala poison to save the Devas and granting the Sudarshana Chakra to Vishnu. He concludes by surrendering to Murugan, the “Lord of Pure Tamil” at Tiruchendur.
Thiruppugal – திருப்புகழ்