திருப்புகழ் 68 தொந்தி சரிய (திருச்செந்தூர்)

திருப்புகழ் 68 தொந்தி சரிய (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் இயற்றியருளிய “தொந்தி சரிய” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ் பாடல், திருச்செந்தூர் தலத்தில் உறையும் முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டதாகும். முதுமையின் கொடுமையையும், மரணத் தருவாயில் ஏற்படும் வேதனையையும் கண்முன் நிறுத்துவது போல் விவரித்து, “அந்தக் கடைசி நேரத்தில் நீ வந்து என்னைக் காக்க வேண்டும்” என்று முருகனிடம் உருக்கமாக வேண்டுகிறார்.

1. முதுமையின் அவல நிலை

வயதாகித் தளர்ந்துபோன உடலின் நிலையை அருணகிரிநாதர் இதில் தத்ரூபமாக விவரிக்கிறார்.

1. உடல் மாற்றம்: தொப்பை சரிந்து விழும்; தலைமுடி நரைத்து வெளுத்துப்போகும்; பல் வரிசைகள் ஆட்டம் காணும்; முதுகு வளைந்து கூனாகும்; உதடுகள் தொங்கிப்போகும்.
2. நடை: ஒரு கையில் ஊன்றுகோலைப் (தடி) பிடித்துக்கொண்டு தள்ளாடி நடக்க நேரிடும்.
3. அவமானம்: இதைப் பார்க்கும் பெண்கள், “யார் இந்தக் கிழவன்?” என்று கேலி செய்து சிரிப்பார்கள்.
4. புலன்கள் அழிவு: இடைவிடாத இருமல் “கிண் கிண்” என்று வரும்; பேச்சு குழறிப்போகும்; கண்கள் ஒளி இழந்து குருடாகும்; காதுகள் கேட்காமல் செவிடாகிவிடும். இத்தகைய பரிதாபகரமான முதுமை நிலை என்னை வந்தடையும்.

2. மரணப் படுக்கையும், உறவின் நிஜமும்

முதுமையின் தொடர்ச்சியாக மரண நேரம் நெருங்குகிறது. உடலில் பலவிதமான நோய்கள் தாக்குகின்றன. மருத்துவர் (பண்டிதன்) வந்து பார்க்கிறார், ஆனால் அவரால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை; குழம்பிப் போகிறார். உடல் வேதனை மிகுகிறது. அந்தக் கடைசி நேரத்தில், பெற்ற பிள்ளைகள் (மைந்தர்) அருகில் வந்து, “சொத்து எங்கே உள்ளது? வாங்கின கடன் எவ்வளவு?” என்று கணக்குக் கேட்பார்களே தவிர, உயிரைக் காப்பாற்ற மாட்டார்கள். மனைவி துக்கம் தாங்காமல் அழுது புரள்வாள். உடல் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, மலம் தானாக வெளியேறும் இழிவான நிலை வரும். எமதூதர்கள் (யமபடர்கள்) உயிரைப் பறிக்கப் போராடுவார்கள். உயிர் மங்கிப் பிரியும் அந்தப் பயங்கரமான நேரத்தில், “நீ தாமதிக்காமல், வேகமாக மயில் மீது ஏறி என் முன் வரவேண்டும்.”

3. கோசலை அழைத்த இராமனைப் போல…

முருகப்பெருமான் எப்படி வரவேண்டும் என்பதற்கு ஓர் அழகான உதாரணத்தை அருணகிரிநாதர் கூறுகிறார். இராமாயணத்தில், குழந்தை இராமனை அவனது தாய் கோசலை எப்படிக் கொஞ்சி அழைத்தாளோ, அதுபோல நீ வரவேண்டும். “என் தந்தையே! ரகுநாயகனே! மைந்தனே! மகனே! என் கண்ணே! என் அரிய உயிரே! அபிராமனே! அரசே! பால் உண்ண வா! மலர் சூடிக்கொள்ள வா!” என்று தாய் கோசலை அன்போடு (பரிவு) அழைக்க, அவளுக்காக ஓடி வந்த மாயவன் (திருமால்). அந்தத் திருமால் மகிழ்ச்சி அடையும் மருகன் நீ. (தாய் அழைத்தால் குழந்தை எப்படி ஓடி வருமோ, அதுபோல என் மரண பயத்தைப் போக்க நீ ஓடி வரவேண்டும்).

4. சூரனை அழித்த செந்தூர் வீரன்

குறவர் குலப் பெண்ணான அழகிய வள்ளியை (வஞ்சி) அணைக்கும் அழகனே! தேவர்களின் சிறை வாசம் நீங்கவும், அசுரர்களின் கூட்டம் வேரோடு அழியவும் போர் புரிந்த மகா வீரனே! சந்திரன், பாம்பு, கங்கை ஆகியவற்றைத் தலையில் சூடிய சிவபெருமான் தந்த குமாரனே! அலைகள் கரையில் வந்து மோதும் வளம் மிக்க திருச்செந்தூர் நகரில் இனிமையாக வீற்றிருக்கும் பெருமாளே!

சுருக்கம்

தொப்பை சரிந்து, முடி நரைத்து, கண்கள் குருடாகி, கோலூன்றி நடக்கும் முதுமைக்காலம் வரும். இறுதியில் நோய் முற்றி, பிள்ளைகள் சொத்துக்கு அலைய, மனைவி கதற, எமதூதர்கள் வரும் அந்தப் பயங்கரமான நேரத்தில், கோசலைக்கு இராமன் வந்தது போல, நீ மயில் மீது வந்து என்னைக் காக்க வேண்டும். அசுரரை அழித்த செந்தூர் முருகா! என் இறுதி நேரத்தில் துணை நிற்பாயாக,” என்பதே இப்பாடலின் சாராம்சமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 68 thondhisariya (thiruchchendhUr)

This song is a masterpiece of “Extreme Contrast.” The first half paints a terrifyingly graphic picture of old age, senility, and the loss of dignity. The second half shifts abruptly to a scene of supreme tenderness—Mother Kausalya calling the child Lord Rama with overflowing love. Arunagirinathar connects these two to ask Murugan (Rama’s nephew) to come with that same love to save the devotee from the horror of death.

1. The Anatomy of Senility

Arunagirinathar begins with a brutal, unflinching description of the physical decay caused by old age. He describes the “Thondhi” (Potbelly) sagging down due to loss of muscle tone. The hair turns completely white (Mayir Velira). The teeth shake (Dantham Asaiya), and the spine curves so much that the back bends (Mudhugu Valaiya). The lips lose their firmness and hang loose. The poet describes the old man relying on a stick (Oru Kai Thadi), becoming a figure of ridicule for young women (Magalir Nagai Aadi) who mock his grotesque appearance.

2. The Useless Old Slave

The poet describes the loss of social status and sensory perception. The very people who once respected him now dismiss him as “Thondu Kizhavan” (A useless, service-requiring old man). He is plagued by a chronic, rattling cough described onomatopoeically as “Ghin Ghin” (Irumal). His speech becomes slurred and unintelligible (Urai Kuzhara). His eyes go blind (Kurudu Pada) and his ears go deaf (Sevidu Padu). He is cut off from the world, trapped in a failing body.

3. The Cartload of Diseases

Arunagirinathar compares the aged body to a “Pandi” (A heavy cart or Bullock cart). He says diseases (Pini) crowd into the body as if they are passengers packing into a cart. In this pitiful state, his children and younger relatives (Ila Mainthar) do not offer comfort. Instead, they coldly ask about finances: “Udaimai Kadan Ethu?” (“What are your assets? What are your debts?”). They are only interested in the inheritance, adding mental anguish (Thuyar) to the physical pain.

4. The Final Humiliation

This verse describes the terrifying moment of death. The wife wails aloud (Mangai Azhudhu Vizha), signaling the end. The messengers of Yama (God of Death) stand waiting. The body loses all control, and excrement flows involuntarily (Malam Ozhuga). As the life force fades (Uyir Mangu Pozhudhu), Arunagirinathar prays for a specific intervention: “At that precise, swift moment (Kadithe), You must come on Your Peacock (Mayilin Misai Varavenum).”

5. The Call of Kausalya

The song shifts dramatically from the deathbed to a cradle. Arunagirinathar invokes the Ramayana. He recalls how Kausalya (Rama’s mother) used to call the child Rama. She calls him:

• “Endhai” (My Father/My Lord).
• “Raghu Nayaka” (Leader of the Raghu Clan).
• “Maintha” (My Son).
• “Enadhu Aruyir” (My Rare/Precious Life).
• “Abirama” (The Delightful One). This list of endearments stands in stark contrast to the cold questions (“What are your assets?”) asked by the relatives in the third verse.

6. The Invitation to the King

The poet continues Kausalya’s loving invitation. She calls the child “Arase” (King). She invites Him to “Come and drink milk” (Mulai Unga Varuga) and to “Wear flowers” (Malar Soodida Varuga). She speaks with “Parivu” (Deep affection/Compassion). This section serves as a prayer: Arunagirinathar is asking Murugan, the nephew of this Rama, to show him the same “Vatsalya” (Parental Love) that Kausalya showed Rama, providing comfort when the world provides only rejection.

7. The Joy of the Dark-Hued Vishnu

Arunagirinathar identifies Murugan’s relationship to Rama. He calls Murugan the “Maruga” (Nephew) who gladdens the heart (Chindai Magizhu) of “Mayan” (The Dark-hued Vishnu/Rama). He describes Murugan as the beautiful one embraced by the young hunter girl, Valli (Kura Var Ila Vanji). He praises Murugan as the “Adu Theera” (The Great Warrior) who destroyed the Asura clan, root and branch (Verodu Madiya), to release the Devas from imprisonment (Amarar Sirai Sindha).

8. The Shore of the Moon-Wearer’s Son

The song concludes at Tiruchendur. Murugan is the son of the Supreme Lord Shiva (Paramar) who wears the Moon (Thingal), the Snake (Aravu), and the River Ganga (Nadhi). The temple is described as the place where the waves (Alai) battle with the shore (Karai Porudha).

• Symbolism: Just as the waves constantly hit the shore, the waves of “Old Age and Death” hit the body. The poet seeks refuge in the “Shore” of Tiruchendur, which withstands the ocean.

Summary

“Thondhisariya” is a song of Ultimate Rescue. Arunagirinathar juxtaposes the ugliest reality of human existence with the most beautiful divine relationship. He vividly details the horrors of old age—the sagging belly, the rattling cough, the blindness, the loss of bowel control, and the greed of relatives waiting for inheritance. To escape this terrifying end, he meditates on the love Kausalya had for the child Rama. He prays to Murugan, the nephew of that beloved Rama, to come on His Peacock at the moment of death. He asks to be rescued from the “Old Age of Suffering” and reborn into the “Eternal Youth” of the Lord at Tiruchendur.

Thiruppugal – திருப்புகழ்