திருப்புகழ் 69 தோலொடு மூடிய (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 69 thOlodumUdiya (thiruchchendhUr)

திருப்புகழ் 69 தோலொடு மூடிய (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் இயற்றியருளிய “தோலொடு மூடிய” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ் பாடல், திருச்செந்தூர் தலத்தில் உறையும் முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டதாகும். “தகுதியில்லாத மனிதர்களைப் புகழ்ந்து பாடித் திரியும் இழிவான என் பிறவிப் பிணி நீங்கி, எனக்கு மெய்ஞானம் கிடைக்காதா?” என்று ஏங்கும் பாடல் இது.

1. நிலையற்ற உடலும், வீணான கவிதைப் புலமையும்

இந்த மனித உடல் வெறும் தோலால் மூடப்பட்ட ஒரு குடிசை (கூரை) போன்றது. இது நிலையற்றது என்று தெரிந்தும், இதையே நம்பி வாழ்கிறேன். பெண்களின் வஞ்சக லீலைகளில் சிக்கி, செல்வம் சேர்ப்பதற்காக ஓடி ஓடி உழைத்து வருந்துகிறேன். என்னுடைய தமிழ்ப் புலமையை இறைவனைப் பாடுவதற்குப் பயன்படுத்தாமல், பணக்காரர்களைப் புகழ்வதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன். தூது, நான்மணிமாலை, பிரபந்தம், கோவை, உலா, மடல் ஆகிய சிற்றிலக்கிய வகைகளைப் பாடி, குற்றங்கள் நிறைந்த மனிதர்களின் (தோமுறு காளையர்) வாசல்கள் தோறும் சென்று, பிச்சை எடுப்பது போலக் கையேந்தி, மனம் கலங்கித் திரிகிறேன்.

2. இழிவான தன்மையும், ஞான தாகமும்

நான் எத்தகையவன் தெரியுமா? எமனைப் போன்ற கொடியவன்; வீணானவன்; நீதி கெட்டவன்; பொய் பேசுபவன் (கோளன்); மானம் இல்லாதவன்; கல் நெஞ்சக்காரன்; கொலையாளியைப் போன்றவன் (காதகன்); கஞ்சன் (லோபன்); வீணாகப் பிறந்தவன். இத்தனை இழிவான குணங்களைக் கொண்ட ஒரு கீழ்மகன் (புலையேன்) நான். காரண-காரியத் தொடர்பால் இயங்கும் இந்த உலக வாழ்க்கையின் (பிரபஞ்சம்) துன்பங்கள் அனைத்தும் நீங்கும்படியாக, குற்றம் அற்ற, கடல் போன்ற பரந்து விரிந்த உண்மையான ஞானத்தையும், தவத்தையும் (காசறு வாரி மெய்ஞான தவம்) எனக்குச் சிறிதளவேனும் நீ தந்தருள மாட்டாயா?

3. இராமாயணத் தொடர்பும், திருமாலின் மருகனும்

இப்பாடலின் இப்பகுதி, முருகப்பெருமானின் மாமனான திருமாலின் (இராம அவதார) பெருமையைப் பேசுகிறது. பிரம்மா உள்ளிட்ட தேவர்கள் போற்றும் செம்பொன் மேனியை உடையவர் திருமால். அவர் இராமனாக அவதரித்தபோது, பெரிய உடலை உடைய அனுமன் (மாருதி) தோளின் மீது ஏறி அமர்ந்து, போர்க்களத்தில் அசுரர்களுடன் போர் புரிந்தார். பாவி இராவணனுடைய பத்துத் தலைகளும் சிதறும்படி அடித்து, நல்ல குணங்களைக் கொண்ட விபீடணன் (வீடணன்) இலங்கையை ஆளும் வாழ்வைத் தந்து அருளினார். திருமகள் உறங்கும் மார்பை உடைய அந்தத் திருமாலின் உள்ளத்திற்கு இனிமையான மருகன் (மாதுலர் சிந்தைக்கு இனியோன்) நீ.

4. வள்ளி மணாளனும், செந்தூர் வளமும்

ஒழுக்கம் நிறைந்த நாரத முனிவர் வந்து, “வள்ளி வாழும் தினைப்புனம் இதுதான்” என்று காட்ட, முற்பட்டுச் சென்று, தேன் போன்ற மொழியை உடைய வள்ளியை (கோமள இன்பக் கிரி) தழுவியவர் நீர். கெண்டை, வாளை, வரால் ஆகிய மீன்கள் துள்ளிக்குதித்து, உயர்ந்த பாக்கு மரங்களின் குலைகளைத் (தாறு) தொடும் வளம் மிக்க, திருச்செந்தூர் (சீரலைவாய்) நகரில் விரும்பி உறையும் கந்தப் பெருமாளே!

சுருக்கம்

தோலால் போர்த்தப்பட்ட உடலை நம்பி, அற்ப மனிதர்களைப் புகழ்ந்து பாடித் திரியும் பாவி நான். அனுமன் தோள் மீது ஏறி இராவணனை அழித்த திருமாலின் மருகனே! நாரதர் காட்டிய வள்ளியை மணந்தவனே! மீன்கள் துள்ளும் திருச்செந்தூர் முருகா! உலகத் துன்பம் நீங்க, எனக்கு மெய்ஞானத்தைத் தந்து அருள வேண்டும்,” என்பதே இப்பாடலின் சாராம்சமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 69 thOlodumUdiya (thiruchchendhUr)

This song is a powerful critique of “Misused Intellect.” Arunagirinathar laments how he wasted his poetic skills flattering unworthy men to feed a perishable body. The song transitions from this regret to a glorious description of the Ramayana and the romantic help Lord Murugan received from Sage Narada.

1. The Hut Covered with Skin

Arunagirinathar begins with a stark anatomical assessment of the human body. He calls it a “Kurai” (Hut/Shelter) that is merely “Tholodu Mudiya” (Covered with skin). He laments that he placed his trust (Nambi) in this fragile vessel. He describes being trapped by the “Thodhaka Leelai” (Deceitful plays) of women. Driven by the need to maintain this skin-covered hut and please these women, he spent his life running around (Odi) in distress (Varundhi) seeking wealth (Porul Thedida). The poet exposes the futility of slaving away for a biological structure that is essentially just skin and bone.

2. The Prostitution of Poetry

This verse provides a glimpse into the literary culture of the time. Arunagirinathar lists various sophisticated Tamil poetic genres: Thoodhu (Messenger poems), Nanmani Malai (Garland of gems), Prabandham, Kovai, Ula, and Madal. These are complex literary forms. The poet confesses that he used these high art forms to flatter “Thom Uru Kalaiyar” (Flawed/Unworthy young men). He went from door to door (Vasal Thorum Pukku) selling his intellect, creating a “Marketplace of Words” (Alam Arum) merely to fill his stomach. He expresses deep regret for debasing the divine art of poetry.

3. The Confession of a Shameless Sinner

Arunagirinathar heaps self-reproach upon himself. He calls himself:

• Kalan: A representative of death/Time waster.
• Veenan: A useless person.
• Needhi Kedum Poy Kolan: A liar who destroys justice/dharma.
• Manam Ila: Shameless.
• Vazhi Nenja: Hard-hearted.
• Kadhaka: A murderer/Treacherous person.
• Lobha: Greedy. He culminates by calling himself a “Pulaiyen” (A low-born/degraded person) who invites blame (Nindhai). This radical humility is intended to crush the ego.

4. The Cure for Cause and Effect

The poet analyzes the root of his suffering: the cycle of “Karana Kariya” (Cause and Effect / Karma) that governs the “Loka Prapancha” (Worldly Universe). He realizes that this cycle brings only sorrow (Sokam). He asks Murugan: “Will You not grant me just a little bit (Shatru Arulado) of that ‘Kasu Aru Vari’ (The Faultless Ocean) of ‘Mei Gnana Tavam’ (True Wisdom and Penance)?” He seeks the “Ocean of Wisdom” to wash away the “Dirt of Karma.”

5. The Shoulders of Hanuman

The song shifts dramatically to the Ramayana. Arunagirinathar describes the great war against Ravana. He mentions “Pariya Maruthi” (The massive Hanuman). He recalls the scene where Hanuman carried Lord Rama and Lakshmana on his shoulders (Thol Misai Kondu) to fight the battle (Amar Adip). This vivid imagery serves to introduce the lineage of Murugan (as the nephew of Rama) and highlights the theme of service and strength found in the Ramayana.

6. The Joy of the Divine Uncle

The poet describes the victory of Rama. He mentions the severing of the ten heads of the “Pavi Ravanan” (The Sinner Ravana) and the installation of the “Seeriya VeedaNan” (The Virtuous Vibishana) to a life of prosperity (Vazhvu Ura). Arunagirinathar addresses Murugan as the one who is “Iniyone” (Sweet/Dear) to the mind of that “Mathular” (Uncle, i.e., Vishnu/Rama) who performed these feats. This connects the valor of the Uncle (Rama) with the lovability of the Nephew (Murugan).

7. The Matchmaking of Sage Narada

Arunagirinathar narrates the romance of Murugan and Valli. He mentions Sage Narada, described as “Seelam Ulaviya” (Full of Virtue). Narada came to Murugan and tipped Him off, saying, “She (Valli) lives in that millet field” (Punam Amena). Encouraged by this (Mundhi), Murugan went to embrace the “Giri” (The Mountain / Valli’s breast). The poet playfully suggests that even the great ascetic Narada played a role in the divine romance, highlighting Murugan’s accessibility.

8. The Fertile Waters of Alaivay

The song concludes with a description of the natural abundance of Tiruchendur (historically known as Alaivay). The poet describes the fish varieties—Sel, Valai, and Varal—jumping out of the water (Kilambi). Their leaping strikes the Areca nut trees (Kamugu), causing the fruit bunches (Tharu) to fall. This scene of fertility and kinetic energy symbolizes the spiritual prosperity of “Cheer Alaivay Nagar” (The celebrated city of Alaivay/Tiruchendur) where Lord Kandhan resides.

Summary

“Tholodumudiya” is a song of Redemption. Arunagirinathar begins with deep regret, describing his body as a “skin-covered hut” and his past life as a “prostitute of poetry,” selling complex literary works (Prabandham, Kovai) to unworthy men for money. He confesses to being greedy and shameless. To escape this sorrowful cycle of Karma, he prays for the “Ocean of Wisdom.” The song then glorifies Lord Rama (Murugan’s uncle), recalling how He rode on Hanuman’s shoulders to destroy Ravana. It concludes with the romantic aid Sage Narada provided to Murugan in winning Valli, settling finally in the fertile, fish-filled waters of Tiruchendur.

Thiruppugal – திருப்புகழ்