திருப்புகழ் 70 நாலும் ஐந்து வாசல் (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 70 nAlumaindhu (thiruchchendhUr)

திருப்புகழ் 70 நாலும் ஐந்து வாசல் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் இயற்றியருளிய “நாலும் ஐந்து வாசல்” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ் பாடல், திருச்செந்தூர் தலத்தில் உறையும் முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டதாகும். இந்த உடல் நிலையற்றது என்றும், மனிதர்களைப் புகழ்ந்து பேசிப் பிழைக்கும் வாழ்வு இழிவானது என்றும் கூறும் அருணகிரிநாதர், மெய்யான ஞான வாழ்வைத் தரும்படி முருகனிடம் வேண்டுகிறார்.

1. ஒன்பது வாசல் கொண்ட அழுக்கு உடல்

மனித உடல் என்பது ஒன்பது துளைகளைக் (நாலும் ஐந்து வாசல் = 4+5=9) கொண்ட ஒரு பொய் வீடு. இது நரம்புகளாலும், எலும்புகளாலும் (நாரி என்பில்) பின்னப்பட்ட ஒரு கூடு. உள்ளே சதையும், அழுக்கும் நிறைந்தது. இந்த உடலுக்குள் உயிர் (நாதம்) தங்கியிருந்து, பல்வேறு ஆசைகளுடன் ஒரு நாடகமே நடத்துகிறது. உண்மையான மெய்ப்பொருள் என்னவென்று அறியாமலேயே, இந்த உடல் வளர்ந்து அழிகிறது. இப்படிப்பட்ட நிலையில்லாத உடலை நான் சுமந்து திரிகிறேன்.

2. வீண் கல்வியும், மனிதப் புகழ்ச்சியும்

உலகத்தில் உள்ள கணக்கற்ற நூல்களை (நூல் அனந்த கோடி)த் தேடித் தேடிப் படிக்கிறேன். ஆனால், தெளிவு பெறாமல் மயக்கம் (மால்) கொள்கிறேன். உலகத்தில் உள்ள பணக்காரர்களையும், மனிதர்களையும் தேடிச் சென்று, அவர்களைப் பற்றி நூற்றுக்கணக்கான பொய்யான புகழ்ச்சி வார்த்தைகளைச் (நூறு செஞ்சொல்) சொல்லிப் பிழைக்கிறேன். இதனால் எனக்குப் பாவமும், தீமையும், நோய்களுமே மிஞ்சுகின்றன. நோய் கலந்த இந்தத் துயர வாழ்க்கை எனக்கு வேண்டாம். நீ என் உள்ளத்தில் கலந்து, எனக்கு உண்மையான ஞான நூலை (சிவஞானத்தை) உபதேசித்து, நான் குறைவற்ற வாழ்வு வாழ அருள் புரிய வேண்டும்.

3. மார்க்கண்டேயனுக்காக எமனை உதைத்த சிவன்

இப்பாடலின் இப்பகுதி, சிவபெருமானின் வீரத்தையும், அவருக்கு முருகனான நீ ஆற்றிய உபதேசத்தையும் குறிப்பிடுகிறது. பாலனான மார்க்கண்டேயனின் உயிரைப் பறிப்பதற்காக, எமன் (காலன்) வந்து பாசக் கயிற்றை வீசினான். அப்போது மார்க்கண்டேயன் பயந்து, “ஓலம் ஓலம்” (காப்பாற்று! காப்பாற்று!) என்று அலறினான். அந்த அபயக்குரலைக் கேட்டு, சிவபெருமான் எமனை எட்டி உதைத்துக் காலால் சம்ஹாரம் செய்தார். மேலும், மன்மதனை (காமன்) நெற்றிக்கண்ணால் எரித்தவரும் அவரே (காள கண்டர்). அப்படிப்பட்ட பெருமை வாய்ந்த சிவபெருமானுக்கே, வேதத்தின் பொருளை (பிரணவத்தை) உபதேசித்த குருநாதன் நீர்.

4. கஜேந்திரனைக் காத்த திருமாலின் மருகன்

விஷத்தைக் கொண்ட ஆலகாலப் பாம்பின் வடிவில் வந்த முதலையானது, கஜேந்திரன் என்ற யானையின் காலைக் கவ்வியது. அந்த யானை பயந்து “ஆதிமூலமே” என்று அழைத்தபோது, சக்கராயுதத்தை (ஆழி) கையில் ஏந்தி வந்து காத்தவர் திருமால் (ஆயன், மாயன்). அந்தத் திருமாலுக்கு அன்பான மருகன் நீ. வேதங்கள் (ஆரணங்கள்) எல்லாம் தேடித் தொழுகின்ற திருவடியை உடையவன் நீ. யானையான ஐராவதம் வளர்த்த தெய்வயானையை (வாரணங்கை) விரும்பி மணந்தவனே! ஆதிப் பொருளாகத் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! அடியேனுக்கு ஞான வாழ்வைத் தர வேண்டும்.

சுருக்கம்

ஒன்பது வாசல் கொண்ட இந்த அழுக்கு உடலை நம்பி, மனிதர்களைப் புகழ்ந்து, நோயோடு வாழ்வது எனக்கு வேண்டாம். எமனை உதைத்த சிவனுக்குக் குருவே! யானையைக் காத்த திருமாலின் மருகனே! தெய்வயானை மணாளனே! திருச்செந்தூர் முருகா! மனிதரைப் பாடுவதை நிறுத்தி, உன் திருவடி சேர்ந்து ஞான வாழ்வு பெற அருள் செய்வாயாக,” என்பதே இப்பாடலின் சாராம்சமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 70 nAlumaindhu (thiruchchendhUr)

This song is a study in “Anatomy, Mythology, and Theology.” Arunagirinathar begins by dissecting the uselessness of the human body and the vanity of worldly learning. He then pivots to three major Puranic events—the story of Markandeya, the burning of Cupid, and the salvation of Gajendra the elephant—to establish the lineage and power of Lord Murugan.

1. The Nine-Gated Thicket

Arunagirinathar begins with a stark anatomical breakdown. He describes the body as having “Nalum Ainthu Vasal”—Four plus Five entrances (the 9 orifices: eyes, ears, nostrils, mouth, excretory organs). He calls the body a “Keeru Thuru”—a split/torn thicket or bush. This structure is merely a bundle of legs, hands, nerves, and bones (Nari Enbil Agum). By reducing the human form to its biological components—a “thicket of bones with nine holes”—the poet strips away the glamour usually associated with the body, presenting it as a fragile, impermanent vessel.

2. The Drama of the Primal Sound

The poet describes what happens inside this “thicket.” He mentions “Nadham Ondra”—referring to the Primal Sound or the life force that unites the body. Within this frame, a “Drama” (Natakangal) takes place. This refers to the illusion of life, where the soul acts out various roles driven by ego. Arunagirinathar regrets wandering (Alega) without knowing the “Nadu”—The Center, the Truth, or the “Country of God.” He realizes he is lost in the internal drama of the body, missing the reality of the soul.

3. The Useless Library of Flattery

Arunagirinathar critiques the misuse of intellect. He speaks of searching for “Noola Nantha Kodi”—countless millions of books. Despite reading endless texts, the result is only “Mal” (Delusion/Infatuation). He laments using his literacy to praise worldly people (Parulorai) with “Nooru Senchol” (Hundreds of refined/red words). The tragedy is that this flattery results only in “Vilai Theemai”—harvesting evil or negative karma. He argues that reading millions of books is useless if it only leads to flattering mortals for money.

4. The Prayer for “Divine Mixture”

This verse contains beautiful wordplay on the word “Kalanthu” (Mixed). The poet says his current life is “Noy Kalantha” (Mixed with Disease). To cure this, he asks Murugan to become “Nee Kalanthu” (You mixed with me). He prays for the Lord to merge with his soul. He asks for the “Gnana Nool”—the Book of Wisdom that contains the essence of all other books. If Murugan “mixes” with the soul, the “mixture of disease” will naturally fade away.

5. The Cry of Markandeya

The song shifts to the story of Markandeya, the boy sage. The poet describes the moment Kalan (Yama, the God of Death) came to take the boy’s life (Balan Avi Kaya). Yama threw his rope (Pasam Veesu). At that terrifying moment, the boy cried out “Olam! Olam!” (Refuge! Refuge!). He called out to Lord Shiva as the “Adhi” (Primordial One). Arunagirinathar invokes this legend to remind us that even death can be conquered by crying out to God, setting the stage to describe Murugan’s father, Shiva.

6. The Teacher of the Cupid-Burner

Arunagirinathar describes Lord Shiva’s power. He mentions that Shiva burnt Kama (Cupid/Manmatha) and his five flower arrows (Ainthu Banam) into ash with a mere thought or glance (Vemin Endru). This same Shiva is the “Kala Kandar”—the One with the blue/black poison in His neck. The poet then elevates Murugan by stating that He is the one who spoke the “Vedham” (The meaning of Pranava) to this supreme Shiva. Murugan is the Guru to the God who conquered Death and Lust.

7. The Nephew of the Banyan-Leaf Sleeper

The poet describes Murugan’s maternal uncle, Lord Vishnu. He references two specific avatars:

1. Vata-patra-sayee: During the cosmic deluge (Velai), Vishnu shrank himself to float on a single Banyan leaf (Alam Ondru).
2. Gajendra Moksham: When the elephant Gajendra cried “Do not fear!” (Yanai Anjal), Vishnu appeared with the Discus (Azhi) in his beautiful hand (Angai) to save him. Murugan is the Marugone (Nephew) of this Protector of the Universe.

8. The Treasure Sought by the Vedas

The song concludes at Tiruchendur. Arunagirinathar states that the “Aranangal” (The Vedas) are constantly searching for Murugan’s feet (Thalai Nada). He describes Murugan as the one who embraces “Varana Nangai”—Deivayanai, the daughter of Indra, who was raised by the celestial elephant Airavata (Varanam means Elephant). The poet surrenders to the Perumale (Great Lord) who resides in Senthil, the ultimate treasure sought by scripture.

Summary

“Nalumaindhu” is a song of Transition from Anatomy to Theology. Arunagirinathar starts by dismissing the body as a “nine-holed thicket” and worldly learning as a “useless library” that leads only to disease. He prays for the Lord to “mix” with him to cure this illness. To establish Murugan’s saving power, he invokes the greatness of His lineage: He is the Guru of Shiva (who saved Markandeya from Death and burnt Cupid) and the Nephew of Vishnu (who floated on the deluge and saved the elephant Gajendra). The song concludes that the Lord of Tiruchendur is the ultimate truth sought by the Vedas.

 

Thiruppugal – திருப்புகழ்