திருப்புகழ் 726 பிறவியான சடம் (சிறுவை)

திருப்புகழ் 726: பிறவியான சடம் (சிறுவை) – விரிவான விளக்கவுரை

அருணகிரிநாதர் அருளிய இப்பாடல், சென்னைக்கு வடக்கே அமைந்துள்ள சிறுவாபுரி (சின்னம்பேடு) திருத்தலத்தில் எழுந்தருளியுள்ள முருகப்பெருமானைப் போற்றுகிறது. இது பிறவித் துன்பத்தை விளக்குவதோடு, சிறுவாபுரி தலத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்பான இராமாயணத் தொடர்பையும் (லவன் – குசன் போர்) விவரிக்கிறது.

பிறவித் துன்பமும் வினையின் பிடியும்

மனித ஆன்மாவானது, இந்தப் பிறவிக்குக் காரணமான ‘சடம்’ என்னும் உடலை எடுத்துப் பூமிக்கு வருகிறது. கரை சேர்வதற்கு வழியில்லாத ஒரு துறைமுகத்தில் (வழியிலாத துறை) மாட்டிக்கொண்டது போல, வாழ்க்கைப் பாதையில் திகைத்து நிற்கிறது. நோய்களாலும், மனக்கவலைகளாலும் (பிணிகளான துயர்) அலைக்கழிக்கப்பட்டு, தடுமாறித் தவிக்கிறது. தீய வினைகள் பெருகி வருவதால் மனம் நொந்து போய், பல்வேறு பிறவிகளை (கதிகள்) எடுத்து அலைந்து திரிகிறது.

நிலையற்ற வாழ்வில் நம்பிக்கை

இந்தப் பிறவி என்பது கையில் பிடிபடாத, நழுவிச் செல்லக்கூடிய ஒரு மாயையாகும் (பிடிபடாத ஜனனம்). இது நிரந்தரம் என்று நம்பி, இந்த மாய வாழ்க்கையிலேயே மூழ்கி நான் அழிந்து போகக்கூடாது. நிலையில்லாத இந்த உடலையும், உலகத்தையும் நம்பி ஏமாறாமல், நிலையான பொருளைத் தேட வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வை இப்பாடல் ஊட்டுகிறது.

மோன வழியும் திருவடித் தியானமும்

தேன் சிந்தாத, வாடாத மலர் போன்றது உனது திருவடி. அரிய மௌன நிலைக்குச் செல்லும் (மோன வழி) ஞானப் பாதையைத் திறந்து விட்டது அந்தத் திருவடி. தாமரை போன்ற உன்னுடைய அந்தத் திருவடிகள் (நளின பாதம்), அடியேனுடைய சிந்தையை விட்டு ஒருபோதும் நீங்காமல் நிலைத்திருக்க வேண்டும். என் மனம் எப்போதும் உனது திருவடிகளையே தியானிக்க வேண்டும்.

தேவர் போற்றும் திருப்பணி

மனிதர்களும், தேவாதி தேவர்களும் (நரர் சுராதிபர்) விரும்பி வணங்கும் இனிய தெய்வம் நீ. அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் அந்தப் பாக்கியம் எனக்கும் கிடைக்க வேண்டும். உனக்குத் தொண்டு செய்யும் (சேவை தனை விரும்பி) மனநிலையை நான் பெற வேண்டும். “இவன் நம்முடைய அடியவன்” என்று நீ ஏற்றுக்கொள்ளும் அந்த நற்பேற்றை (நலனதாக) நான் பெறுவேனோ?

சூரனைத் தேடி அழித்த வீரம்

ஐம்புலன்களை அடக்கிய முனிவர்கள் செல்லும் நெறியிலும், அசுரர்கள் பதுங்கியிருந்த பாதாள உலகங்களிலும் (பிலன்) சென்று, பகைவனான சூரபத்மனைத் (நிசாசரன்) தேடிக் கண்டுபிடித்தாய். அவனது தீய வினைகளை அழிப்பதற்காகப் போர் புரிந்தாய். அசுரர்களை அழித்துத் தேவர்களைக் காத்த உனது வீரம் இணையற்றது.

தமிழுக்கு உருகும் தனிப்பெருங் கருணை

நீ ஒப்பில்லாத கருணை கொண்டவன். அடியவர்கள் கூப்பிட்ட குரலுக்கு, மயில் வாகனத்தில் ஏறி ஒரு நொடிப் பொழுதில் (நொடியில் வந்து) வந்து அருள் புரிபவன். குறிப்பாக, பாமாலைகளால் உன்னைப் பாடும்போது, உடல் சிலிர்த்து (புளகம் மேவ), அந்தத் தமிழை விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளும் தமிழ்க் கடவுள் நீ. அருணகிரிநாதர் தனது பாடலை முருகன் கேட்டு மகிழ்வதை இங்கே குறிப்பிடுகிறார்.

ராமருடன் போரிட்ட சிறுவர்கள் (தல வரலாறு)

இப்பாடலின் இப்பகுதி சிறுவாபுரி தல வரலாற்றைக் கூறுகிறது. இராமாயண காலத்தில், இராமரின் அஸ்வமேத யாகக் குதிரையைப் பிடித்துக்கட்டிய சிறுவர்களான லவனும், குசனும் (இராமரின் மகன்கள்), அதை மீட்க வந்த இராமரின் நால்வகைச் சேனைகளுடனும் (கரி – யானை, பதாதி – காலாட்படை), வில்லேந்திய இராமருடனும் எதிர்த்துப் போர் புரிந்தனர் (சமராடி). அந்தச் சிறுவர்கள் போர் புரிந்த இடமே ‘சிறுவாபுரி’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

குபேர பட்டினம் போன்ற சிறுவாபுரி

லவனும் குசனும் வெற்றி பெற்ற (ஜெயமதான) நகரமாகிய சிறுவாபுரியில் நீ விரும்பி அமர்ந்துள்ளாய். இந்த ஊர், குபேரனின் நகரமான ‘அளகாபுரி’யைப் போல (அளகை போல) எல்லா வளங்களும் நிறைந்தது. அடியவர்களுக்குக் கேட்ட வரங்களை வாரி வழங்கும் (வரம் மிகுந்த) வள்ளலாகச் சிறுவாபுரியில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! என்னைக் காத்தருள்க.

சுருக்கம்

நோயும், வினையும் மிகுந்த இந்தப் பிறவிச் சுழலில் சிக்கி, நிலையற்ற வாழ்வை நம்பி நான் அழியக்கூடாது. மௌன வழியைத் திறக்கும் உனது திருவடிகள் என் சிந்தையில் என்றும் இருக்க வேண்டும். தமிழுக்கு உருகும் முருகனே! இராமபிரானின் சேனையை லவனும் குசனும் எதிர்த்துப் போரிட்டு வென்ற இடமான, வளம் மிக்க சிறுவாபுரி (சின்னம்பேடு) தலத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! உனது அடியவன் என்று நான் போற்றப்படும் வரத்தை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் சாராம்சமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 726 Piraviyaana jadam (Siruvai)

This song is historically significant because it contains the Sthala Purana (local legend) of Siruvapuri, linking the temple to the Ramayana and the sons of Lord Rama. It is a prayer moving from the weariness of birth to the specific history of the “City of Children” (Siru-vai).

1. The Inert Vessel of Sorrow

The song begins with a heavy reflection on the nature of human existence. Arunagirinathar describes the body as “PiRaviyAna Jadam”—born as inert matter. The soul is trapped in this heavy, physical vessel that drags it down. He describes the life journey as descending into “pathless ways” (vazhi ilAdha thuRai) and getting lost. He laments that he is suffering from diseases (PiNi) and sorrows that make him stagger and lose his balance (ThadumaRi) in the ocean of life.

2. The Slippery Nature of Birth

The poet continues to describe the exhausting cycle of Samsara. Driven by accumulating “scorching karma” (theeya vinai), the soul wanders through various realms and states of existence (gathigaL thORu). Arunagirinathar uses the phrase “Pidi padAdha janana nambi”—trusting in a life that cannot be grasped. Just as one tries to hold water in a clenched fist, the devotee tries to hold onto this transient life, only to see it slip away, leading to eventual ruin (azhiyAdhE).

3. The Unfading Flower of Silence

To escape this slippery cycle, the poet seeks a stable anchor. He describes the Lord’s Holy Feet as “NaRai vizhAdha malar”—a Flower that never loses its fragrance or honey (unlike earthly flowers that wither). He praises these feet for opening the “Ariya Mona Vazhi”—the rare and difficult Path of Silence (Mauna). His prayer is simple yet profound: “Let those Lotus Feet never leave my mind (Enadhu chinthai agalAdhE).” He seeks a state of constant remembrance to counter the constant wandering.

4. The Ambition to be a Servant

Arunagirinathar expresses his highest ambition: not to be a king, but to be recognized as a true devotee. He notes that both humans (Narar) and the Lords of Devas (Suradhipar) desire to perform sweet service (Iniya Sevai) to Murugan. The poet asks, “When will I attain the status of being called a ‘Good Servant’ (Nalan adiyan?)” He realizes that true dignity lies not in worldly titles but in the servitude of the Divine.

5. Grace Without Enmity

The song shifts to the nature of Murugan’s warfare. The poet mentions the Sages (Munivar) who, despite controlling their senses (PoRi vazhAdha), suffered in caves due to the demons. Murugan sought out the demon Surapadman not out of hatred, but out of a sense of duty to release these sages. The phrase “Poruv ilAmal” is significant—it means “without match” or “without enmity.” Murugan fought the demon to grant him grace, transforming him into a peacock, rather than simply destroying him in anger.

6. The Goosebumps of Tamil Poetry

Arunagirinathar describes the arrival of the Lord. Murugan comes riding the peacock in a split second (Nodiyil vandhu). The poet describes the Lord as “wearing” Tamil poetry that causes “Pulagam” (horripilation or goosebumps). This suggests that Murugan is so moved by beautiful Tamil verse that He physically reacts with joy. It portrays God as an aesthetic being who delights in the literary devotion of His bhaktas.

7. The Battle of the Two Boys (Ramayana Legend)

This verse contains the specific legend of Siruvapuri. The poet refers to “Siruvar Agi Iruvar”—two young boys (Lava and Kusha, the sons of Rama). According to local legend, this town is where Lava and Kusha fought against the army of their father, Rama (Silai Raman – Rama with the Bow), including the elephant forces (Kari), unaware of their relationship. They fought a great battle (Samar Adi) and emerged victorious. The name Siru-vai (Children’s Place/City) is derived from this legend of the “Children” waging war.

8. The City of Victory

The song concludes by praising the town. Since the young boys won the battle here, it is called the “Jeyam AdhAna Nagar”—The City of Victory. Arunagirinathar compares its prosperity to Alakapuri (the City of Kubera, the God of Wealth). He addresses Murugan as the Perumale who resides in this prosperous, historical town of Siruvai, asking the Lord to grant him the same victory over his senses that the children won over the army.

Summary

Thiruppugazh 726 is a blend of Philosophy and Legend.

Arunagirinathar begins by lamenting the heavy burden of the “inert body” and the slippery nature of life, which cannot be grasped. He seeks the “Unfading Flower” of Murugan’s feet and the “Path of Silence” to escape this suffering.

He then connects the deity to the specific history of Siruvapuri, retelling the Ramayana legend where Lava and Kusha (the two sons of Rama) fought a victorious battle against their father’s army in this location. He praises Murugan as the Lover of Tamil and the Graceful Warrior, asking the Lord of this “City of Victory” to accept him as a true servant.

– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

மயூரகிரி வலைத்தளத்தை மேம்படுத்தவும், பராமரிக்கவும் தங்களின் மேலான நிதி உதவியை அன்புடன் வேண்டுகிறோம். “தர்மம் தலைகாக்கும்.”
We request your support in developing and maintaining Mayuragiri to celebrate our literary heritage. Your contribution helps us sustain this digital initiative.

GPay / UPI ID: [9524444664]
UPI handle: 9524444664@jupiteraxis
(For Bank Transfer details:)
Name: Subramaniyan Saravanan
Account number: 77770124337656
IFSC Code: FDRL0007777
Alternate IFSC: FDRL0000001
Branch: Neo Banking – Jupiter

கீழே உள்ள QR குறியீட்டை (QR Code) ஸ்கேன் செய்தும் நீங்கள் உங்கள் நன்கொடையை வழங்கலாம்.
You can also scan the QR code below to make your contribution.