திருப்புகழ் 789 ஆடல் மாமத ராஜன் (பாகை)

Thiruppugal 789 Adalmamadharajan

திருப்புகழ் 789 ஆடல் மாமத ராஜன் (பாகை) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இந்தத் திருப்புகழ் பாடல் (789), பாகை (திருப்பாசூர் அல்லது பாகசாலை என்று அழைக்கப்படும் தலம்) என்னும் திருத்தலத்தில் எழுந்தருளியுள்ள முருகப்பெருமானைப் போற்றுகிறது. இது சிற்றின்ப மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, இறைவனின் திருவடிப்பேற்றை அடையத் துடிக்கும் ஆன்மாவின் வேண்டுதலாக அமைந்துள்ளது.

கனிச்சுவை போன்ற இதழ் மயக்கம்

பெண்களின் இதழ்கள் (விதழாராய்) தேவாமிர்தத்தை அள்ளிச் சொரிந்தது போலவும், மாம்பழம் போன்ற இனிய பழங்களைப் பிழிந்து தேன் கலந்து அருந்துவது போலவும் மிக இனிமையான சுவையுடையவை. அந்தத் தித்திப்பில் மயங்கி, ஆண்கள் தங்கள் அறிவை இழந்து உலகியல் இன்பங்களில் மூழ்குகின்றனர்.

வஞ்சகமான அன்பின் நடிப்பு

ஒரு பொன் தட்டில் உணவை ஏந்தி, பசியால் வாடும் ஏழைகளுக்கு மிகுந்த அன்போடு உணவளிக்கும் வள்ளல்களைப் போல (அருள்பவர் ஒத்துப்), இந்தப் பொதுமகளிர் காமுகர்களிடத்தில் அன்பு காட்டுவது போல நடிப்பார்கள். இந்த வஞ்சக நடிப்பு ஆண்களைத் தளர்ந்து போகச் செய்து, அவர்களைத் தங்கள் வசப்படுத்தும்.

நிலவொளி வீசும் ஆபரண அழகு

வெண்ணிற ஆம்பல் மலர் (குமுதம்) நாணும்படியாக, நிலவின் ஒளியைப் போன்ற முத்து மாலைகளை அவர்கள் அணிந்திருப்பார்கள். அழகிய சித்திர வேலைப்பாடுகள் கொண்ட ஆபரணங்கள் மின்ன, மலை போன்ற மார்பகங்களின் அழகைக் காட்டி ஆண்களைத் தங்கள் மாய வலைக்குள் விழ வைப்பார்கள்.

திருவடிப் புகழும் வாழ்வும்

இத்தகைய மாயையில் சிக்கி அழிந்து போகும் பாவியாக நான் இருக்கிறேன். “முருகா! இதிலிருந்து என்னை மீட்டு, உனது ஒலிக்கின்ற வீரக்கழல் அணிந்த திருவடிகளைப் (குரைகழல்) பற்றி, உன்னைப் புகழ்ந்து பாடி, மேன்மையான வாழ்வு பெறும் பாக்கியத்தை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்.”

இராவணனின் ஆணவமும் சீதையின் துயரும்

தனது வமிசம் பெருகியதால் வந்த ஆணவத்தில், உலகமே அஞ்சும்படி கொடிய செயல்களைச் செய்தவன் இராவணன். புத்தி கெட்டு, களங்கமில்லாத கற்பின் அரசியான சீதா தேவிக்கு மிகுந்த துன்பத்தை விளைவித்தான். எவருக்கும் அஞ்சாத அந்த அரக்கனின் மதியற்ற செயலை அடக்கியவர் திருமால்.

அரக்கர் குலம் அழித்த மாயவன் மருகன்

குரங்குப் படைகளின் (வானரங்கள்) உதவியோடு கடலில் அணை கட்டி, இராவணனின் வமிசமே வேரோடு அழியும்படிச் செய்த ஒளி பொருந்திய மாயவன் திருமால். அத்தகைய சீராமரின் அன்பு மருகனே!

மும்மலங்களை நீக்கித் தமிழ் பாட அருளியவன்

“உனது அறியாமை, ஆணவம், கன்மம் ஆகிய மும்மலங்களைக் களைந்து என்னைப் பாடுவாயாக” என்று நீயே எனக்குக் கட்டளையிட்டாய். அப்படிப் பாடிய எனது இயல் தமிழ்க் கவிதைகளை (திருப்புகழ்) மெச்சி ஏற்றுக்கொண்டு, எனக்கு உயர்ந்த முக்திப் பேற்றினை அருளிய முருகோனே!

பாகை நகர் வாழ் பெருமாள்

அழகிய சங்குகள் (வளை) தவழ்ந்து விளையாடும் பொன்னி நதி (காவிரி) தெற்கு நோக்கிப் பாயும் வளமிக்க ஊர் பாகை. இத்தலத்தில் ஒப்பற்ற ரத்தினங்கள் பதித்த மயில் வாகனத்தில் (ரத்னச் சிகண்டி) வீற்றிருந்து அடியார்க்கு அருள்பாலிக்கும் பெருமாளே! எனக்கு நற்கதி அருள்வாயாக.

சுருக்கம்

கனிச்சுவை போன்ற பேச்சிலும் அழகிலும் மயக்கும் பெண்களின் வலையில் சிக்கி அழிந்துவிடாமல், முருகனின் திருவடிகளைப் போற்றி வாழ வேண்டுகிறார் அருணகிரிநாதர். சீதையின் துயர் துடைக்க இராவணனை அழித்த திருமாலின் மருகனும், அடியேனின் மும்மலங்களை நீக்கித் தமிழ் பாட அருளியவனும், காவிரி பாயும் பாகை (மாயூரம் அருகே உள்ள தலம்) தலத்தில் ரத்தின மயில் மீது வீற்றிருப்பவனுமான முருகப்பெருமான் எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் சாரமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 789 Aadal Maamatha Rajan (Paagai)

This song is a journey from the humiliation of worldly begging and lust to the dignity of divine service. It contains a significant historical reference to the Saivite saint Thirugnana Sambandar (considered an avatar of Murugan) and his victory in Madurai.

The War of the Love God

The song begins by describing the internal turmoil caused by Manmatha (Cupid/the God of Love). The poet describes Manmatha not as a bringer of joy, but as a “King waging a war” (Adal Mamatha Rajan Pusal). His arrows, usually described as flowers, feel like sharp weapons that cause the devotee to faint and sweat in distress (Valiyil Enon). This represents the struggle of the soul against the overwhelming force of biological instincts and romantic desire, which disturbs spiritual focus.

The Net of the Pearl Smile

Arunagirinathar vividly depicts the object of this desire. He speaks of women whose smiles reveal teeth as white as pearls (Arava Nagaiyar) and whose eyes resemble the red carp fish (Senj Cheli). However, he views these features as a trap. The “red eyes” are compared to a net that captures the mind. The poet laments that he is caught in this net, suffering constantly (Ayuv Ethanai), wasting his lifespan chasing fleeting physical beauty instead of eternal truth.

The Humiliation of Begging

The poet then addresses the loss of dignity that comes from poverty and desire. He describes wandering across this earth (which is supported by the great serpent Adisesha) searching for patrons. He moves from person to person asking, “Who here is generous? Who will give?” (Thiyagam Eepavar Yar?). He expresses deep weariness at this act of flattering wealthy humans to sustain his body. He realizes that relying on human generosity is a futile and exhausting endeavor.

The Feet Sought by the Vedas

Contrasting his own aimless wandering, the poet speaks of the Holy Feet of Murugan. He notes that even the Four Vedas (sacred scriptures) are searching for these Feet (Thedi Nanmarai Nadum). The Vedas run through the “forest” of knowledge trying to find the ultimate truth. The poet asks a poignant question: “When will I, a lowly soul, attain those same Divine Feet that even the scriptures struggle to find?” He yearns to stop chasing patrons and start chasing God.

The Lord Worshipped by the Trinity

Arunagirinathar establishes the supremacy of Lord Murugan by describing who worships Him. He mentions that Brahma (the chanter of Vedas), Vishnu (the father of Brahma), and Shiva (the partner of Shakti) all bow to Murugan or acknowledge His glory. By ensuring that he worships the Lord whom the Trinity respects (Nalum Thavarathe), the poet seeks to align himself with the highest cosmic power, leaving behind his petty dependencies on mortals.

The Ruler of Thenpagai

The song grounds the prayer in a specific location: Thenpagai (Southern Pagai). The poet describes the temple town as being surrounded by strong, beautiful fortress walls (Sekara Mathil). Murugan is addressed as the Kumaresa (Young Lord) who rules this city. This anchors the abstract philosophy of the song into a concrete relationship with the deity residing in the local temple, visualizing Him wearing fresh, fragrant garlands.

The Miracle of the Pandyan Hunchback

This is the most historically significant verse. Arunagirinathar refers to the “Old Hunchback of Kudal (Madurai)” (Kudal An Muthu Koonan). This refers to the Pandyan King Koon Pandiyan, who was a hunchback and had converted to Jainism. The saint Thirugnana Sambandar (an incarnation of Murugan) cured the King’s fever and his hunchback through the power of Tamil hymns and sacred ash. The poet praises Murugan as the “Tamil Hero” (Tamil Veera) who drove away the king’s misery and established the truth of Saivism in Madurai.

The Destroyer of the Asura Hordes

The song concludes with a powerful image of the battlefield. The poet describes Murugan destroying the shoulders and feet of millions of Asuras (demons) who opposed righteousness (Kodi Thanavar Tholum). He visualizes the Lord riding the beautiful, colorful peacock (Kola Ma Mayil) amidst this victory. This signifies that the same power that cured the Hunchback’s physical illness can also destroy the “demons” of lust and poverty mentioned in the first half of the song.

Summary

Thiruppugazh 789 is a song of transformation. Arunagirinathar begins by confessing his exhaustion—he is tired of being tormented by Manmatha (lust) and tired of begging wealthy humans for support.

He realizes that while he wanders for money, the Vedas wander in search of Murugan’s Feet. He prays to attain those feet, reminding the Lord of His power. He recalls how Murugan (as Sambandar) cured the Pandyan King’s hunchback, proving He can fix physical and karmic deformities. He asks the Lord of Thenpagai, the rider of the peacock, to save him from his worldly struggles just as He saved the world from the demons.