Thiruppugazh 79 paruththandha (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 78 பரிமள களப (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 80 பாத நூபுரம் (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனத்தந்தத் தனத்தந்தத்
தனத்தந்தத் தனத்தந்தத்
தனத்தந்தத் தனத்தந்தத் – தனதான
பருத்தந்தத் தினைத்தந்திட்
டிருக்குங்கச் சடர்த்துந்திப்
பருக்கும்பொற் ப்ரபைக்குன்றத் – தனமானார்
பரிக்குந்துற் சரக்கொன்றத்
திளைத்தங்குற் பலப்பண்பைப்
பரக்குஞ்சக் கரத்தின்சத் – தியைநேரும்
துரைச்செங்கட் கடைக்கொன்றிப்
பெருத்தன்புற் றிளைத்தங்குத்
துணிக்கும்புத் தியைச்சங்கித் – தறியேனைத்
துணைச்செம்பொற் பதத்தின்புற்
றெனக்கென்றப் பொருட்டங்கத்
தொடுக்குஞ்சொற் றமிழ்த்தந்திப் – படியாள்வாய்
தருத்தங்கப் பொலத்தண்டத்
தினைக்கொண்டச் சுரர்க்கஞ்சத்
தடத்துன்பத் தினைத்தந்திட் – டெதிர்சூரன்
சமர்க்கெஞ்சிப் படித்துஞ்சக்
கதிர்த்துங்கத் தயிற்கொண்டத்
தலத்தும்பர்ப் பதிக்கன்புற் – றருள்வோனே
திருக்கஞ்சத் தனைக்கண்டித்
துறக்கங்குட் டிவிட்டுஞ்சற்
சிவக்கன்றப் பொருட்கொஞ்சிப் – பகர்வோனே
செயத்துங்கக் கொடைத்துங்கத்
திருத்தங்கித் தரிக்கும்பொற்
றிருச்செந்திற் பதிக்கந்தப் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனத்தந்தத் தனத்தந்தத்
தனத்தந்தத் தனத்தந்தத்
தனத்தந்தத் தனத்தந்தத் – தனதான
பருத்து அந்தத் தினைத் தந்திட்டு
இருக்கும் கச்சு அடர்த்து உந்திப்
பருக்கும் பொற் ப்ரபைக் குன்றத் – தனமானார்
பரிக்கும் துற்சரக் கொன்றத்து
இளைத்து அங்கு உற்பலப் பண்பைப்
பரக்கும் சக்கரத்தின் சத்தியை – நேரும்
துரைச் செங்கட் கடைக்கு ஒன்றிப்
பெருத்து அன்பு உற்று இளைத்து அங்குத்
துணிக்கும் புத்தியைச் சங்கித்து – அறியேனைத்
துணைச் செம்பொற் பதத்து இன்புற்று
எனக்கு என்று அப் பொருட் தங்கத்
தொடுக்கும் சொற் தமிழ்த் தந்து இப் – படி ஆள்வாய்
தருத் தங்கப் பொலத் தண்டத்
தினைக் கொண்டு அச் சுரர்க்கு அஞ்சத்
தடத் துன்பத்தினைத் தந்திட்டு – எதிர் சூரன்
சமர்க்கு எஞ்சிப் படித் துஞ்சக்
கதிர் துங்கத்து அயில் கொண்டு அத்
தலத்து உம்பர்ப் பதிக்கு அன்புற்று – அருள்வோனே
திருக் கஞ்சத்தனை கண்டித்து
உறக் கம் குட்டி விட்டுச் சற்
சிவக்கு அன்று அப் பொருள் கொஞ்சிப் – பகர்வோனே
செயத் துங்கக் கொடைத் துங்கத்
திருத் தங்கித் தரிக்கும் பொற்
திருச்செந்திற் பதி கந்தப் – பெருமாளே.
English
thanaththanthath thanaththanthath
thanaththanthath thanaththanthath
thanaththanthath thanaththanthath – thanathāna
paruththanthath thinaiththanthit
tirukkungac chadarththunthip
parukkumpoR prapaikkunRath – thanamAnAr
parikkunthuR charakkonRath
thiLaiththanguR palappaNpaip
parakkunjak karaththinsath – thiyainErum
thuraicchengat kadaikkonRip
peruththanput RiLaiththanguth
thuNikkumputh thiyaicchangith – thaRiyEnaith
thuNaicchempoR pathaththinput
RenakkenRap poruttangath
thodukkumchot Ramizhththanthip – padiyALvAy
tharuththangap polaththaNdath
thinaikkoNdac churarkkanjath
thadaththunpath thinaiththanthit – tethircUran
samarkkenjip padiththunjak
kathirththungath thayiRkoNdath
thalaththumparp pathikkanput – RaruLvOnE
thirukkanjath thanaikkaNdith
thuRakkangut tivittumchaR
chivakkanRap porutkonjip – pakarvOnE
seyaththungak kodaiththungath
thiruththangith tharikkumpot
RirucchenthiR pathikkanthap – perumALE.
English Easy Version
thanaththanthath thanaththanthath
thanaththanthath thanaththanthath
thanaththanthath thanaththanthath – thanathāna
paruththanthath thinaiththanthit
tirukkungac chadarththunthip
parukkum poR prapaik kunRath – thanam AnAr
parikkum thuR charakku onRath
thiLaiththu anguR palap paNpaip
parakkum sakkaraththin sath – thiyai nErum
thuraic chengat kadaik koNrip
peruththu anbu utRu iLaiththu anguth
thuNikkum puththiyai changith – thu aRiyEnaith
thuNaic chem pon pathaththin pu
atRu enakkanRa poruttu angath
thodukkum sol thamizh thanthip – padi ALvAy
tharuththangap polaththaNdath
thinaik koNda asurarkku anjath
thadaththu unpath thinai thanthit – tethir sUran
samarkku enji padiththunjak
kathirththungath thayiR koNda
thalaththu umparp pathikku anbu utRu – aruLvOnE
thiru kanjath thanaik kaNdith
thuRakkangut tivittum chaR
chivakkanRap porut konjip – pakarvOnE
seyaththungak kodaiththungath
thiruththangith tharikkumpot
RirucchenthiR pathik kanthap – perumALE
திருப்புகழ் 79 பருத்தந்த (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “பருத்தந்தத் தினைத்தந்திட்” எனத் தொடங்கும் இப்பாடல், உலகியல் ஆசைகளில் உழலும் மனித மனதின் இயல்பையும், அதிலிருந்து விடுபடத் தேவையான இறைவனின் ஞானத்தையும், முருகப்பெருமானின் மாபெரும் வீரத்தையும் கருணையையும் மிக விரிவாக விளக்குகிறது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான தத்துவ விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:
1. உலகியல் மாயையும் மாதர் மயக்கமும்
இப்பாடலின் தொடக்கம் மனிதர்களைச் சிற்றின்பத்தில் வீழ்த்தும் உலகியல் மாயையை வர்ணிக்கிறது. உடலை இறுக்கிக் கட்டிய கச்சையை அணிந்தவர்களும், பொன்னிறமான ஒளி வீசுகின்ற மலை போன்ற மார்பகங்களைக் கொண்டவர்களுமான பொதுமகளிரின் அழகில் மனிதர்கள் தங்கள் சுயக் கட்டுப்பாட்டை இழக்கிறார்கள். நிலையற்ற உடலழகை நிரந்தரம் என்று எண்ணி, உலக மாயையில் மனித மனம் எப்படிச் சுலபமாகச் சிக்கிக் கொள்கிறது என்பதை அருணகிரிநாதர் முதல் பகுதியில் எடுத்துரைக்கிறார்.
2. சக்கராயுதம் போன்ற கடைக்கண் பார்வை
அந்தப் பெண்களின் கண்கள் கருங்குவளை மலர் (உற்பலம்) போன்று அழகாக இருந்தாலும், அவை கொடிய ஆயுதங்களுக்கு ஒப்பானவை. குறிப்பாக, திருமாலின் கைகளில் உள்ள சக்கராயுதம் எவ்வாறு எதிரிகளை அழித்துத் துண்டிக்குமோ, அதே போன்ற அழிக்கும் சக்தியைக் கொண்டது அப்பெண்களின் சிவந்த கடைக்கண் பார்வை என்று கவிஞர் ஒப்பிடுகிறார். இந்தப் பார்வையின் வலையில் வீழ்ந்தவர்களின் தவமும், நல்லொழுக்கமும் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
3. சிற்றின்பத்தால் அழியும் பகுத்தறிவு
அத்தகைய கொடிய கடைக்கண் பார்வையில் கட்டுண்டு, விலைமாதர்கள் காட்டும் பொய்யான அன்பையே மெய்யான அன்பு என்று நம்பி மனிதர்கள் ஏமாறுகின்றனர். இதனாலேயே தங்கள் உடல் நலிவடைந்து, மெலிந்து போகிறார்கள். எது சரி, எது தவறு என்று சீர்தூக்கிப் பார்க்கும் பகுத்தறிவையும், தெளிவான புத்தியையும் இழந்து, தகுதியற்ற அஞ்ஞானியாகத் தவிக்கும் மனிதர்களின் அவல நிலையைத் தனது நிலையாக ஏற்றி அருணகிரிநாதர் இங்கு உருகுகிறார்.
4. திருவடித் தஞ்சமும் செந்தமிழால் பாடும் வரமும்
புத்தி பேதலித்துத் தவிக்கும் எனக்கு உனது செம்பொன் போன்ற இரு திருவடிகளின் இன்பத்தைத் தந்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று முருகனிடம் சரணடைகிறார். மேலும், நிலையற்ற உலகப் பொருட்களைத் தேடி அலைவதை விட்டுவிட்டு, என்றுமே நிலைத்திருக்கும் பொருளாகிய உன்னைத் துதித்துப் பாடுவதற்குத் தேவையான அழகிய, ஆழமான செந்தமிழ்ச் சொற்களை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும் என்று ஞானத்தையும், கவிபாடும் திறனையும் அருணகிரிநாதர் இறைஞ்சிக் கேட்கிறார்.
5. தேவர்களைத் துன்புறுத்திய அசுரர்களின் கொட்டம்
பாடலின் பிற்பாதியில் முருகப்பெருமானின் வீரப் பெருமைகள் பாடப்படுகின்றன. கற்பக விருட்சத்தையும், பொன்னாலான ஆயுதங்களையும் கொண்ட தேவர்களை, அசுரர்கள் வஞ்சனையால் வென்று அவர்களுக்கு எல்லையில்லாத் துன்பங்களைக் கொடுத்தனர். இங்கு அசுரர்களின் தலைவனான சூரபத்மன், மனித மனங்களுக்குள் எழும் ‘அகங்காரம்’ என்னும் பெரும் ஆணவத்தின் குறியீடாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறான்.
6. ஆணவத்தை அழித்த ஞான வேல்
தங்கள் துன்பத்தைத் தீர்க்குமாறு தேவர்கள் முறையிட்டபோது, மாபெரும் போர்க்களத்தில் சூரபத்மனை முருகப்பெருமான் எதிர்கொண்டார். ஆணவத்தின் உச்சமாக எதிர்த்து நின்ற சூரபத்மன் வீழ்ந்து மடியும்படியாக, பேரொளி வீசும் தனது கூர்மையான வேலாயுதத்தைச் செலுத்தி அவனது அகந்தையை அழித்தார். இந்த ஞான வேல் அசுரனை அழித்தது மட்டுமின்றி, தேவர்களின் இருப்பிடமான தேவலோகத்தையும் காப்பாற்றி அவர்களுக்கு மீட்டுத் தந்தது.
7. பிரம்மனைச் சிறையிலிட்டுச் சிவனுக்கு உபதேசித்த குரு
படைப்புக் கடவுளான, தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மதேவன் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை அறியாமல் நின்றபோது, அவனது தலையில் குட்டிச் சிறையிலடைத்தவர் முருகப்பெருமான். அகங்காரம் கொண்ட எவராக இருந்தாலும் இறைவனின் முன் தண்டனைக்குரியவரே என்பதை இது காட்டுகிறது. பின்னர், அந்தப் பிரணவ மந்திரத்தின் மாபெரும் ரகசியத்தைத் தன் தந்தையான சிவபெருமானுக்கே கொஞ்சிப் பேசியபடி உபதேசித்த சற்குருநாதனாக (சுவாமிநாதனாக) முருகன் விளங்குவதை இவரிகள் சிறப்பிக்கின்றன.
8. வெற்றியும் கொடையும் நிறைந்த திருச்செந்தூர்
மாபெரும் வெற்றியும், யாவர்க்கும் அருளும் சிறந்த கொடைத் தன்மையும் ஒருங்கே அமையப்பெற்றவன் முருகவேள். திருமகளின் கடாட்சம் (செல்வம்) நீங்காமல் நிலைத்திருக்கின்ற, அழகிய பொன் நகரான திருச்செந்தூர் என்னும் திருப்பதியில் வீற்றிருக்கும் கந்தப்பெருமானே! அடியேனுக்கு செந்தமிழ் பாடும் திறனைத் தந்து, மாயைகளை அகற்றி அருள்புரிய வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இத்திருப்புகழை நிறைவு செய்கிறார்.
சுருக்கம்
“பருத்தந்தத் தினைத்தந்திட்” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனித வாழ்வின் மாயைகளையும், அதைக் கடக்க உதவும் முருகனின் கருணையையும் வீரத்தையும் போற்றுகிறது. சக்கராயுதம் போலத் தாக்கி அறிவை அழிக்கும் விலைமாதர்களின் சிற்றின்ப வலையில் சிக்கி, புத்தியை இழந்து தவிக்கும் அடியேனுக்குத் தஞ்சம் அளிக்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். தன்னை நாடும் பக்தர்களுக்குத் தன் செம்பொன் திருவடிகளையும், செந்தமிழால் பாடும் ஞானத்தையும் இறைவன் தரவேண்டும் எனக் கேட்கிறார். சூரபத்மனோடு போர் செய்து தன் ஒளிபொருந்திய வேலாயுதத்தால் அவனை வதம் செய்து தேவர்களைக் காத்த வீரமும்; பிரணவப் பொருள் அறியாத பிரம்மனைச் சிறையிலிட்டுச் சிவபெருமானுக்கே உபதேசம் செய்த ஞானமும் இப்பாடலில் விரிவாகப் பேசப்படுகிறது. அளவற்ற வெற்றியும் கொடைத்தன்மையும் கொண்டு பொன்நகரான திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் கந்தவேளே, அறியாமையை அகற்றி முக்தி அருள வல்லவன் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 79 paruththandha (thiruchchendhUr)
This song follows the classic Arunagirinathar structure: the first half deals with the entrapment of the senses and the plea for creativity, while the second half glorifies Murugan’s authority over the Creator (Brahma) and the Destroyer (Surapadman).
1. The Mountain of Illusion
Arunagirinathar begins by describing the physical allure that captivates the human mind. He uses the words “Paruthu Andha” (Large and Beautiful) to describe the chest of women (Thanam). He compares their form to a “Por Prabai Kundru”—a Golden, Radiant Hill. The poet suggests that the human soul gets crushed under the weight of this “fleshly mountain.” The visual brilliance of the physical form acts as a blinding light, preventing the soul from seeing the true light of God.
2. The Lethal Weapon of the Eyes
The poet describes the dangerous power of a woman’s glance. He compares her eyes to a “Sakkaram” (Chakra/Discus weapon) and “Saththi” (Spear/Power). He says these eyes are capable of “Parikkum”—snatching away or robbing a man of his wisdom and character. The glance is not passive; it is an active weapon that cuts through a man’s defenses, leaving him vulnerable and stripped of his spiritual merit.
3. The Severing of the Intellect
Arunagirinathar confesses his own weakness. He admits to being entrapped by the “Chen Kadai” (The Red Corner) of the eyes. This infatuation creates a “Peruththa Anbu”—a massive, swollen, false attachment. The result of this attachment is “Thunikkum Buddhi”—the severing or amputation of the Intellect. When lust increases, the discriminating intelligence is cut off. The poet laments that he has become “Ariyen”—an ignorant one who has lost the path of truth due to this fascination.
4. The Request for the Gift of Tamil
Realizing his intellect has been severed by lust, the poet asks for a divine replacement. He prays for the “Thunai Sem Pon Patham”—the Support of the Golden Feet. He asks Murugan to accept him and “Rule over him” (Padi Aaalvay). The specific method of this rule is interesting: he asks the Lord to give him “Sol Tamil” (The Gift of Tamil Words). He wants to replace the “words of lust” with the “garland of Tamil verse,” seeking creativity as the cure for carnal desire.
5. The Terror of the Celestial Spheres
The song shifts to the cosmic history of the Surasamharam war. Arunagirinathar describes the demon Surapadman as one who terrified the “Andam” (The Universe/Spheres). Surapadman gave “Thadath Thunbam” (Massive Sorrow) to the Devas. He was an “Audacious Demon” (Ethir Suran) who challenged the cosmic order, much like how lust challenges the moral order within the human mind.
6. The Ray that Ended the War
The poet describes the climax of the battle. Murugan released His “Kathir” (Ray/Light/Vel). This weapon caused Surapadman to faint and fall to the ground (Padi Thunja). By destroying the demon, Murugan showed “Anbu” (Love) to the “Umbar Pathi” (The City of Devas / Amaravathi). This illustrates Murugan’s dual nature: He is a terror to the wicked (Suran) but a loving guardian to the righteous (Devas).
7. The Punishment of the Creator
Arunagirinathar references a favorite episode: the punishment of Brahma. He refers to Brahma as “Thiru Kanjan” (The Divine Lotus-Born). Because Brahma did not know the meaning of the Pranava Mantra (“Om”), Murugan punished him—“Kandithu” (Censured) and “Kuttivittu” (Knocked him on the head/Imprisoned him). Following this, Murugan became the Guru and taught the “Porul” (The Ultimate Meaning) to Lord Shiva (Sivakku). This verse asserts Murugan’s supreme wisdom, exceeding even that of the Creator.
8. The Charitable Lord of Victory
The song concludes with a glorification of Tiruchendur. The temple is described as a place of “Jayam” (Victory) and “Kodai” (Charity/Generosity). Murugan is the Lord who wears the “Thiruth Thangiyathar” (The bearer of Wealth/Lakshmi/Grace). He is the Perumale (Great One) residing in the golden city of Chendur. The poet ultimately finds his refuge not in the “Golden Hill” of the woman’s chest (Verse 1), but in the “Golden City” of the Lord (Verse 8).
Summary
“Paruththantha” is a song of Transformation from Lust to Literature. Arunagirinathar begins by describing how the “Golden Hill” of a woman’s body and her “Weapon-like Eyes” sever the intellect and rob a man of his wisdom. To repair this severed intellect, he prays for the “Support of the Golden Feet” and the “Gift of Tamil Poetry.” The song then praises Murugan’s authority, describing how He destroyed the terrifying demon Surapadman to save the Devas and how He punished Brahma for ignorance while teaching the Supreme Truth to Lord Shiva. The poet seeks to be ruled by this Victorious and Charitable Lord of Tiruchendur.
Thiruppugal – திருப்புகழ்