திருப்புகழ் 790 ஈளை சுரங்குளிர் (பாகை)

திருப்புகழ் 790 ஈளை சுரங்குளிர் (பாகை) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இந்தப் பாடல் (790), பாகை என்னும் திருத்தலத்தில் (இது மாயூரம் அல்லது திருப்பாசூர் அருகிலுள்ள தலமாக இருக்கலாம்) வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானைப் போற்றுகிறது. இதில் மனித உடலின் நிலையற்ற தன்மையையும், பிணிகளால் ஏற்படும் துன்பத்தையும் விவரித்து, அதிலிருந்து விடுபட ‘சிவயோக’ நெறியை உபதேசிக்குமாறு முருகனிடம் அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார்.

வளைத்துத் தாக்கும் உடல் பிணிகள்

மனித உடல் நோய்களின் இருப்பிடம். சளி (ஈளை), சுரம் (காய்ச்சல்), குளிர் காய்ச்சல், வாதம் போன்ற பலவிதமான நோய்கள் (பல நோய்கள்) நம்மைச் சூழ்ந்து கொண்டு, உடலைத் தளர்ந்து போகச் செய்கின்றன. இந்த நோய்களின் பிடியில் சிக்கி, மனம் வருந்தி இளையாமல் இருக்க உனது அருள் வேண்டும்.

சுடுகாடு சேரும் சிறு கூடு

இந்த உடல் என்பது ஆன்மா தற்காலிகமாகத் தங்கியிருக்கும் ஒரு ‘சிறு கூடு’. ஒரு நாள் உயிர் பிரிந்ததும், இந்த உடல் சுடுகாட்டிற்கு (காடு பயின்று) கொண்டு செல்லப்படும். அங்கே இந்த உடல் அழிந்து போவதற்கு முன்பாக, உயிருக்கு ஒரு நற்பேற்றினைத் தர வேண்டியது உனது கடமை.

சிதையும் எலும்பும் நரம்பும்

மரணம் நெருங்கும் வேளையில், மூளை, எலும்புகள், நாடிகள் மற்றும் நரம்புகள் அனைத்தும் தளர்ந்து வேறுபட்டுப் போகும். பின்னர் சிதையில் எரியும் நெருப்பில் (தழல் முழுகாதே) இந்த உடல் வேகப் போகிறது. அத்தகைய அழிவுக்கு முன்னே எனக்கு ஞானத்தை வழங்க வேண்டும்.

சிவயோக பதத்தில் வாழ்வு பெறல்

அழியப்போகும் உடலை ஓம்புவதை விடுத்து, அழியாத பேரின்பத்தைத் தரும் ‘சிவயோக’ நெறியை நான் கடைபிடிக்க வேண்டும். மூலாதாரத்திலிருந்து எழும் யோக ஞானத்தின் மூலம் (மூலம் எனும் சிவயோக பதந்தனில்), நான் நிலையான வாழ்வு பெறுவதற்கான உபதேசத்தை நீயே எனக்குச் சொல்ல வேண்டும் (மொழிவாயே).

பாயும் மீன்களும் கிழியும் வலைகளும்

பாகை தலத்தின் இயற்கை வளம் இனி விவரிக்கப்படுகிறது. நீர்நிலைகளில் வாளை மீன்களும், கயல் மீன்களும், சேல் மீன்களும் நெருக்கமாகக் கூடி விளையாடுகின்றன. அவை துள்ளிப் பாயும் வேகத்தில் மீனவர்கள் விரித்த வலைகள் கிழிந்து போகின்றன (வலை பீறா).

மணம் வீசும் பூக வனங்கள்

வாகை மலர்கள் நிறைந்திருக்க, தாழை (கேதகை) மலர்களின் மணம் எங்கும் வீசுகிறது. பாளைகள் விரிந்த கமுகு (பாகாக்கு) மரங்களின் சோலைகள் (பூக வனம்) மேகங்களை முட்டுவது போல உயர்ந்து வளர்ந்துள்ளன. அந்த மரங்களின் உச்சியில் இளம்பிறைச் சந்திரன் (இளமதி) வந்து தவழ்கிறது.

கடலும் வயலும் சூழ்ந்த பாகை

இத்தலத்தில் பாயும் நீரோடையானது அலைமோதிச் சென்று, சோலைகளின் வழியாகப் பாய்ந்து, இறுதியில் நெடுங்கடலில் (கழி பாயும்) சங்கமிக்கிறது. இத்தகைய இயற்கை வளங்கள் அனைத்தும் செழித்துக் காணப்படும் ஊர் ‘பாகை’ என்னும் வளமான பதியாகும்.

மயில் விரும்பிய பெருமாள்

அழகு நிறைந்ததும், தோகை விரித்து ஆடும் மயிலானது விரும்பித் தங்கும் இடமுமான பாகை மாநகரில் வீற்றிருக்கும் முருகனே! அசுரர்களை அழித்த வேலவனே! தேவர்கள் போற்றும் பெருமாளே! எனக்கு சிவயோக ஞானத்தைத் தந்து காத்தருள வேண்டும்.

சுருக்கம்

ஈளை, வாதம் போன்ற நோய்களால் உடல் வாடி, இறுதியில் சுடுகாட்டில் எரியும் முன்பாக, மூலாதாரத்திலிருந்து எழும் சிவயோகப் பெருவாழ்வை எனக்கு உபதேசிக்க வேண்டும் என முருகனிடம் அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். வாளை மீன்கள் துள்ளி வலைகளைக் கிழிப்பதும், கமுகு மரங்கள் சந்திரனைத் தொடுவதும் போன்ற இயற்கை வளம் மிக்க ‘பாகை’ திருத்தலத்தில், மயில் வாகனத்தை விரும்பி அமர்ந்திருக்கும் பெருமாளே, எனக்கு அருள் செய்வாயாக என்பதே இப்பாடலின் சாரமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 790 Eezhai Surangulir (Paagai)

This song is a stark juxtaposition of the decay of the human body versus the vitality of nature. The first half is a graphic, medical description of mortality, while the second half is a lush, energetic description of the fertility of the temple town. It represents the soul’s desire to move from the rotting body to the evergreen state of Siva Yoga.

The Siege of Sickness

The song begins with a medical listing of the afflictions that plague the human body. Arunagirinathar mentions “Eelai” (phlegm/asthma), “Suram” (fever), “Kulir” (chills), and “Vadham” (rheumatism/wind imbalance). He describes these diseases not merely as existing, but as encircling or besieging the body (Valaindhu Ara). The poet expresses a deep fear of withering away (Ilaiyadhe) under the constant assault of these physical ailments, highlighting the fragility of human health.

The Body as a Temporary Nest

Arunagirinathar uses a poignant metaphor, calling the body a “Siru Kudu”—a small nest or cage. It is fragile, easily destroyed, and temporary. He laments the destiny of this nest: to eventually enter the “Kadu” (the forest, specifically the cremation ground). The poet pleads that he does not want to live a life where he merely occupies this decaying cage only to lose his life (Uyir Izhavadhe) in the graveyard without having achieved any spiritual purpose.

The Fire that Consumes the Anatomy

The imagery becomes visceral and graphic. The poet visualizes the moment of cremation. He lists the biological components of the body: the brain (Mulai), bones (Elumbugal), nerves, and blood vessels (Nadi Narambugal). He describes the horror of these parts separating and disintegrating as they are immersed in the cremation fire (Thazhal Muzhugadhe). This serves as a “Memento Mori”—a reminder of death—to shock the mind out of its attachment to the physical form.

The Request for Siva Yoga

Having established the futility of the physical body, the poet asks for the only cure. He prays for the “Moola Siva Yoga Padham.” This refers to the state of union with Shiva, rooted in the eternal Source (Moolam). He asks Lord Murugan to “speak” (Mozhivaye)—meaning to give the Upadesa (spiritual instruction)—that will allow him to attain this state of deathless existence. He wants to shift his identity from the burning body to the eternal spirit.

The Rebellion of the Fish

The song shifts abruptly from the cremation ground to the vibrant temple tanks of Pagai. The poet describes the abundance of life here. The tanks are crowded with Valai fish. However, the Kayal and Sel fish (carp) are so strong and energetic that they overturn and tear through the fishermen’s nets (Valai Peera). This symbolizes the irrepressible force of life and nature in the Lord’s abode, contrasting with the weak, diseased human body described earlier.

Touching the Young Moon

The energy of the fish is described with beautiful hyperbole. After breaking the nets, these fish jump so high that they crash into the Vagai trees and the fragrant Ketaki (screw pine) flowers on the banks. The poet says they leap with such force that they seem to touch the crescent moon (Ila Madhi Thoyum) in the sky. This imagery of “touching the moon” suggests that the environment of the temple connects the earth to the heavens.

The Fragrant Crash

The description of the fertile landscape continues. The leaping fish crash through the Puga Vanam—the groves of areca nut (betel) palms. The impact releases the sweet fragrance of the Palai (spathes) of the trees. Finally, these energetic fish leap into the backwaters of the ocean (Nedung Kadal). This chaotic, fragrant, and energetic scene emphasizes the “Valam” (fertility/wealth) of the town of Pagai.

The Beloved of the Peacock-Lady

In the final lines, Arunagirinathar addresses the Lord who resides in this fertile city of Pagai. He calls Him the “Great One” (Perumale) who is desired by the “Thogai.” “Thogai” literally means “the one with a plumage” (a peacock), but in poetry, it often refers to a woman (whose hair or grace resembles a peacock). Here, it likely refers to Valli or Deivayanai, highlighting that the Lord is the object of the soul’s supreme desire, just as He is the desire of His consorts.

Summary

Thiruppugazh 790 is a prayer for Immortality.

Arunagirinathar starts with a terrifying realization of mortality: the body is besieged by fever and rheumatism, it is a fragile nest destined for the graveyard, and its brains and bones will eventually be consumed by fire. He begs Lord Murugan to save him from this fate by teaching him the “Siva Yoga,” the path to the eternal Source.

The song then contrasts this dying body with the undying vitality of the temple town of Pagai. The poet paints a picture of fish so strong they tear nets, break trees, and jump to touch the moon. This vitality represents the life-giving power of the Divine. The poet concludes by asking the Lord of this fertile land to grant him the “Real Life” of spiritual union.

– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

மயூரகிரி வலைத்தளத்தை மேம்படுத்தவும், பராமரிக்கவும் தங்களின் மேலான நிதி உதவியை அன்புடன் வேண்டுகிறோம். “தர்மம் தலைகாக்கும்.”
We request your support in developing and maintaining Mayuragiri to celebrate our literary heritage. Your contribution helps us sustain this digital initiative.

GPay / UPI ID: [9524444664]
UPI handle: 9524444664@jupiteraxis
(For Bank Transfer details:)
Name: Subramaniyan Saravanan
Account number: 77770124337656
IFSC Code: FDRL0007777
Alternate IFSC: FDRL0000001
Branch: Neo Banking – Jupiter

கீழே உள்ள QR குறியீட்டை (QR Code) ஸ்கேன் செய்தும் நீங்கள் உங்கள் நன்கொடையை வழங்கலாம்.
You can also scan the QR code below to make your contribution.