திருப்புகழ் 82 பூரண வார கும்ப (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 82 pUraNavArakumba (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 81 புகரப் புங்க (திருச்செந்தூர்)      –     திருப்புகழ் 83 பெருக்கச் சஞ்சலித்து (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தானன தான தந்த தானன தான தந்த
தானன தான தந்த தானன தான தந்த
தானன தான தந்த தானன தான தந்த – தனதான

பூரண வார கும்ப சீதப டீர கொங்கை
மாதர் விகார வஞ்ச லீலையி லேயு ழன்று
போதவ மேயி ழந்து போனது மான மென்ப – தறியாத

பூரிய னாகி நெஞ்சு காவல்ப டாத பஞ்ச
பாதக னாய றஞ்செ யாதடி யோடி றந்து
போனவர் வாழ்வு கண்டு மாசையி லேய ழுந்து – மயல்தீரக்

காரண காரி யங்க ளானதெ லாமொ ழிந்து
யானெனு மேதை விண்டு பாவக மாயி ருந்து
காலுட லுடி யங்கி நாசியின் மீதி ரண்டு – விழிபாயக்

காயமு நாவு நெஞ்சு மோர்வழி யாக அன்பு
காயம்வி டாம லுன்ற னீடிய தாள்நி னைந்து
காணுதல் கூர்த வஞ்செய் யோகிக ளாய்வி ளங்க – அருள்வாயே

ஆரண சார மந்த்ர வேதமெ லாம்வி ளங்க
ஆதிரை யானை நின்று தாழ்வனெ னாவ ணங்கு
மாதர வால்வி ளங்கு பூரண ஞான மிஞ்சு – முரவோனே

ஆர்கலி யூடெ ழுந்து மாவடி வாகி நின்ற
சூரனை மாள வென்று வானுல காளு மண்ட
ரானவர் கூர ரந்தை தீரமு னாள்ம கிழ்ந்த – முருகேசா

வாரண மூல மென்ற போதினி லாழி கொண்டு
வாவியின் மாடி டங்கர் பாழ்பட வேயெ றிந்த
மாமுகில் போலி ருண்ட மேனிய னாமு குந்தன் – மருகோனே

வாலுக மீது வண்ட லோடிய காலில் வந்து
சூல்நிறை வான சங்கு மாமணி யீன வுந்து
வாரிதி நீர்ப ரந்த சீரலை வாயு கந்த – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தானன தான தந்த தானன தான தந்த
தானன தான தந்த தானன தான தந்த
தானன தான தந்த தானன தான தந்த – தனதான

பூரண வார கும்ப சீத படீர கொங்கை
மாதர் விகார வஞ்ச லீலையிலேயே உழன்று
போத அவமே இழந்து போனது மானம் என்பது – அறியாத

பூரியனாகி நெஞ்சு காவல் படாத பஞ்ச
பாதகனாய் அறம் செய்யாது அடியோடு இறந்து
போனவர் வாழ்வு கண்டும் ஆசையிலேயே அழுந்தும் – மயல் தீரக்

காரண காரியங்கள் ஆனது எலாம் ஒழிந்து
யான் எனும் ஏதை விண்டு பாவகமாய் இருந்து
கால் உடல் உடி அங்கி நாசியின் மீது இரண்டு – விழி பாயக்

காயமும் நாவு நெஞ்சும் ஓர் வழியாக அன்பு
காயம் விடாமல் உன்றன் நீடிய தாள் நினைந்து
காணுதல் கூர் தவம் செய் யோகிகளாய் விளங்க – அருள்வாயே

ஆரண சார மந்த்ர வேதம் எலாம் விளங்க
ஆதிரையானை நின்று தாழ்வன் எனா வணங்கு
மாதரவால் விளங்கு பூரண ஞானம் மிஞ்சும் – உரவோனே

ஆர்கலியூடு எழுந்து மா வடிவாகி நின்ற
சூரனை மாள வென்று வான் உலகு ஆளும் அண்டர்
ஆனவர் கூர் அரந்தை தீர முன்னாள் மகிழ்ந்த – முருகேசா

வாரணம் மூலம் என்ற போதினில் ஆழி கொண்டு
வாவியின் மாடு இடங்கர் பாழ்படவே எறிந்த
மா முகில் போல் இருண்ட மேனியனாம் முகுந்தன் – மருகோனே

வாலுகம் மீது வண்டல் ஓடிய காலில் வந்து
சூல் நிறைவான சங்கு மா மணி ஈன உந்து
வாரிதி நீர் பரந்த சீரலைவாய் உகந்த – பெருமாளே.

English

thānana thāna thantha thānana thāna thantha
thānana thāna thantha thānana thāna thantha
thānana thāna thantha thānana thāna thantha – thanathāna

pUraNa vAra kumpa seethapa deera kongai
mAtharvi kAra vanja leelaiyi lEyu zhanRu
pOthava mEyi zhanthu pOnathu mAna menpa – thaRiyAtha

pUriya nAki nenju kAvalpa dAtha panja
pAthaka nAya Ranje yAthadi yOdi Ranthu
pOnavar vAzhvu kaNdu mAsaiyi lEya zhunthu – mayaltheerak

kAraNa kAri yanga LAnathe lAmo zhinthu
yAnenu mEthai viNdu pAvaka mAyi runthu
kAluda lUdi yangi nAsiyin meethi raNdu – vizhipAyak

kAyamu nAvu nenju mOrvazhi yAka anpu
kAyamvi dAma lunRa neediya thALni nainthu
kANuthal kUrtha vanjey yOkika LAyvi Langa – aruLvAyE

AraNa sAra manthra vEthame lAmvi Langa
Athirai yAnai ninRu thAzhvane nAva Nangu
mAthara vAlvi Langu pUraNa njAna minju – muravOnE

Arkali yUde zhunthu mAvadi vAki ninRa
cUranai mALa venRu vAnula kALu maNda
rAnavar kUra ranthai theeramu nALma kizhntha – murukEsA

vAraNa mUla menRa pOthini lAzhi koNdu
vAviyin mAdi dangar pAzhpada vEye Rintha
mAmukil pOli ruNda mEniya nAmu kunthan – marukOnE

vAluka meethu vaNda lOdiya kAlil vanthu
cUlniRai vAna sangu mAmaNi yeena vunthu
vArithi neerpa rantha seeralai vAyu kantha – perumALE.

English Easy Version

thānana thāna thantha thānana thāna thantha
thānana thāna thantha thānana thāna thantha
thānana thāna thantha thānana thāna thantha – thanathāna

pooraNa vAra kumba seedha padeera kongai
mAdhar vigAra vanja leelaiyilE uzhandru
pOdhu avamE izhandhu pOnadhu mAnam enbadhu aRiyAdha

pooriyan Agi nenju kAval padAdha panja
pAdhagan Ay aRam seyAdhu adiyOdu iRandhu
pOnavar vAzhvu kaNdu mA AsaiyilE azhundhu mayal theera

kAraNa kAriyangaL Anadhu elAm ozhindhu
yAn enum Edhai viNdu pAvagam Ay irundhu
kAl udal udi angi nAsiyin meedhu iraNdu vizhi pAya

kAyamum nAvum nenjum Or vazhiyAga anbu
kAyam vidAmal undran neediya thAL ninaindhu
kANudhal koor thavam sey yOgigaL Ay viLanga aruLvAyE

AraNa sAra mandhra vEdham elAm viLanga
AdhiraiyAnai nindru thAzhvan enA vaNangu
mAdharavAl viLangu pooraNa njAnam minjum uravOnE

Argali oodu ezhundhu mA vadivAgi nindra
sooranai mALa vendru vAn ulagu ALum aNdar
Anavar koor arandhai theera mun nAL magizhndha murugEsA

vAraNam moolam endra pOdhinil Azhi kondu
vAviyin mA idangar pAzh padavE eRindha
mA mugil pOl iruNda mEniyan Am mugundhan marugOnE

vAluga meedhu vaNdal Odiya kAlil vandhu
sool niRaivAna sangu mA maNi eena undhum
vAridhi neer parandha seer alai vAy ugandha perumALE

திருப்புகழ் 82 பூரண வார கும்ப   (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “பூரண வார கும்ப” எனத் தொடங்கும் இப்பாடல், உலகியல் ஆசைகளில் உழலும் மனிதன், அகந்தையை விடுத்து எப்படி யோக நிலையை அடைந்து இறைவனின் திருவடிகளைச் சேர வேண்டும் என்ற மிக உயர்ந்த மெய்ஞ்ஞானத் தத்துவத்தை ஆழமாகப் போதிக்கிறது. இத்திருப்புகழின் விரிவான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:

1. காம மயக்கமும் மானம் இழத்தலும்

முழுமையான குடங்களைப் போன்றதும், குளிர்ந்த சந்தனம் பூசப்பட்டதுமான மார்பகங்களைக் கொண்ட விலைமகளிரின் வஞ்சனை நிறைந்த காம லீலைகளில் மனித மனம் சுலபமாகச் சிக்கிக் கொள்கிறது. அவர்களின் மாய வலைகளில் உழன்று, மனிதர்கள் தங்களின் மேன்மையான அறிவையும், தகுதியையும், மானத்தையும் இழந்து விடுகிறார்கள். நிலையற்ற உடல் ஆசைகளுக்காகத் தங்கள் வாழ்வின் உயர்ந்த நோக்கத்தை மறந்து கீழ்நிலைக்குச் செல்லும் மனித அவலத்தை அருணகிரிநாதர் இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் மிகவும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறார்.

2. பாவச் செயல்களும் நிலையாமை உணரா மயக்கமும்

காம மயக்கத்தில் விழுந்த மனிதன், தன் நெஞ்சைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறிய கீழ்மகனாகி (பூரியனாகி), பஞ்ச மாபாதகங்கள் எனப்படும் கொடிய பாவங்களைச் செய்கிறான். எவ்வித அறச்செயல்களையும் செய்யாமல் வாழ்கிறான். அதைவிடப் பெரும் அறியாமை என்னவென்றால், தன் கண்முன்னே மனிதர்கள் அடியோடு இறந்து போவதைப் பார்த்த பின்பும், இந்த வாழ்க்கை நிலையற்றது என்பதை உணராமல் மீண்டும் மீண்டும் உலக ஆசைகளிலேயே ஆழ்ந்து கிடக்கிறான். இந்த மயக்கத்திலிருந்து தான் விடுபட வேண்டும் என்று கவிஞர் ஏங்குகிறார்.

3. அகந்தை அழிந்து யோக நிலை அடைதல்

உலக ஆசைகளிலிருந்து விடுபட, காரண காரியங்கள் அனைத்தையும் கடந்து நிற்க வேண்டும். “நான்” என்னும் அகங்காரம் (யானெனும் ஏதை) முற்றிலுமாக அழிந்து போக வேண்டும். அதன் பின், தன் உடலிலுள்ள பிராண வாயுவை (மூச்சுக் காற்றை) முறைப்படுத்தி, உள்ளே இருக்கும் குண்டலினி என்னும் அக்னியை எழுப்பி, இரு கண்களின் பார்வையையும் நாசியின் நுனியில் நிலைநிறுத்திச் செய்யும் உயர்ந்த ‘யோக’ நிலையை அடைய அருணகிரிநாதர் வழிகாட்டுகிறார். இதுவே தன்னை உணரும் பாவக நிலையாகும்.

4. மனம், மொழி, மெய் ஒன்றித் தவம் புரிதல்

அகங்காரம் அழிந்த பின், மனிதனின் உடல் (காயம்), நாக்கு (மொழி), நெஞ்சம் (மனம்) ஆகிய மூன்றும் வேறுவேறு திசைகளில் சிதறாமல் ஒரே நேர்கோட்டில் குவிக்கப்பட வேண்டும். உடலை விட்டு உயிர் பிரியும் வரை, எந்நேரமும் இறைவனின் நீடித்த திருவடிகளை மட்டுமே நினைத்து, அன்போடு தியானிக்கும் தீவிரமான தவம் செய்யும் மகா யோகியாக நான் மாற வேண்டும்; அத்தகைய சிறந்த நிலையை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும் என்று முருகப்பெருமானிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார்.

5. சிவபெருமானுக்கு உபதேசித்த ஞானாசிரியன்

பாடலின் பிற்பாதியில் முருகப்பெருமானின் பெருமைகள் பேசப்படுகின்றன. வேதங்களின் சாரமாகவும், மூல மந்திரமாகவும் விளங்கும் ‘பிரணவ’ மந்திரத்தின் பொருளைத் தெளிவாக விளக்கியவன் முருகன். திருவாதிரை நட்சத்திரத்திற்கு உரியவனான முழுமுதற் கடவுள் சிவபெருமானே, தன் கைகளைக் கட்டி, வாய் பொத்திச் சீடனைப் போல நின்று வணங்கிக் கேட்கும்படி, முழுமையான ஞானத்தின் உருவமாக விளங்கும் மாபெரும் குருநாதன் நமது முருகப்பெருமான் என்பதை இந்த வரிகள் சிறப்பிக்கின்றன.

6. மாமரமாக நின்ற சூரனை வதம் செய்த வேலன்

ஆணவத்தின் அடையாளமான சூரபத்மன், முருகனோடு போரிட்டபோது அலைகள் ஆர்ப்பரிக்கும் கடலின் நடுவே சென்று ஒரு பெரிய மாமரமாக உருமாறி நின்றான். அவனது மாயைகளை அழித்து, அந்த மாமரத்தை வேலாயுதத்தால் பிளந்து சூரனை வதம் செய்தான் முருகன். அதன் மூலம், விண்ணுலகை ஆளும் தேவர்களின் கொடிய துயரங்களைத் தீர்த்து, அவர்களைப் பெருமகிழ்ச்சி அடையச் செய்த முருகேசரின் அளப்பரிய வீரம் இங்கு போற்றப்படுகிறது.

7. கஜேந்திரனைக் காத்த திருமாலின் மருகன்

தாமரைத் தடாகத்தில் நீர் அருந்தச் சென்ற கஜேந்திரன் என்னும் யானையின் காலை ஒரு கொடிய முதலை கவ்வியது. அப்போது அந்த யானை “ஆதி மூலமே” என்று அழைக்க, தனது சக்கராயுதத்தை ஏவி அந்த முதலையைக் கொன்று யானையைக் காப்பாற்றியவர் மகாவிஷ்ணு. கரிய மேகத்தைப் போன்ற நிறத்தைக் கொண்டவரும், முகுந்தன் என்று அழைக்கப்படுபவருமான அந்தத் திருமாலின் அன்பான மருகன் (மருமகன்) முருகப்பெருமான் ஆவான். இது சிவனும் திருமாலும் ஒன்றே என்ற தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.

8. அலைவாய் என்னும் திருச்செந்தூர்ச் சிறப்புகள்

இத்தகைய ஞானமும் வீரமும் கொண்ட பெருமான் வீற்றிருக்கும் திருத்தலத்தின் அழகை இறுதி வரிகள் வர்ணிக்கின்றன. கடல் அலைகள் மணல் மேடுகளில் வண்டல்களைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கின்றன. அந்த அலைகள், விலைமதிப்பற்ற நல்முத்துகளை ஈன்றெடுக்கும் சங்குகளைச் சுமந்து வந்து கரையில் தள்ளுகின்றன. இத்தகைய வளங்கள் நிறைந்ததும், அலைகள் வந்து மோதுவதுமான ‘அலைவாய்’ எனப் போற்றப்படும் திருச்செந்தூர் திருத்தலத்தில் விரும்பி வீற்றிருக்கும் கந்தப் பெருமாளே, எனக்கு யோக நிலையை அருள வேண்டும் எனப் பாடல் நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

“பூரண வார கும்ப” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், மனிதன் அஞ்ஞான இருளிலிருந்து மெய்ஞ்ஞான ஒளியை நோக்கிப் பயணிக்கும் வழியைக் கூறும் உன்னதப் பாடலாகும். விலைமகளிரின் மாயையிலும், உலகியல் ஆசைகளிலும் சிக்கி, மனிதர்கள் கண்முன் இறப்பதைப் பார்த்தும் நிலையாமையை உணராமல் பாவங்கள் செய்யும் மனிதனின் அறியாமையை அருணகிரிநாதர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்த மயக்கம் தீர, “நான்” என்ற அகந்தையை அழித்து; மூச்சு, பார்வை, அக்னி ஆகியவற்றை முறைப்படுத்தி; மனம், மொழி, மெய் ஆகிய மூன்றையும் ஒன்றாக்கி உன்னைத் தியானிக்கும் உன்னத யோக நிலையை எனக்குத் தர வேண்டும் என வேண்டுகிறார். சிவபெருமானுக்கே பிரணவப் பொருளை உபதேசித்த ஞானாசிரியனாகவும், மாமரமாக நின்ற சூரனை வதம் செய்த வீரனாகவும், கஜேந்திரனைக் காத்த திருமாலின் மருகனாகவும் விளங்கும் முருகப்பெருமான், முத்துகளை ஈனும் சங்குகள் கொட்டிக் கிடக்கும் அலைவாயாகிய திருச்செந்தூரில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கிறான் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 82 pUraNavArakumba (thiruchchendhUr)

This song is a “Yogic Manual.” Unlike many other songs where the poet simply asks for grace, here Arunagirinathar details the specific technique of Kundalini Yoga—controlling the breath, focusing the gaze, and burning the ego—to attain the state of a true Yogi.

1. The Decorated Vessels of Illusion

Arunagirinathar begins by describing the physical allure that distracts the mind. He uses the metaphor “Purana Vara Kumba”—Full, decorated ceremonial pots—to describe the physical form (specifically the chest) of women, cooled with sandalwood paste (Seetha Padeera). He laments wandering in this “Vikara Vanja Leelai” (Deceitful, transforming play). He realizes that by chasing these perishable vessels, he has lost his “Pothavam” (Wisdom/Penance) and “Manam” (Honor/Dignity) without even realizing it.

2. The Unguarded Gate of the Heart

The poet offers a harsh self-assessment. He calls himself a “Puriyan”—a lowly, mean-minded person. The reason: his heart has no guard (Nenju Kaval Padhatha). Because the “Gate of the Heart” is left open, the “Panja Pathakam” (Five Great Sins) enter freely. He points out the supreme irony of human existence: we see people dying and disappearing every day (Odi Iranthu Ponavar), yet we still live as if we are immortal, drowning in “Masai” (Desire/Lust).

3. Destruction of the “I”

Here, the song shifts to high philosophy. Arunagirinathar speaks of transcending “Karana Kariyam”—the Law of Cause and Effect (Karma). To do this, one must break the “Yan Enum Methai”—the arrogance of “I” (Ego). He describes a state called “Pavakam”—a mental attitude where one separates the soul from the body. This is the prerequisite for the intense Yoga described in the next lines: the intellectual realization that “I am not this body.”

4. The Yoga of the Inner Fire

Arunagirinathar describes the technical process of Raja Yoga and Pranayama.

• Kal Udal Oodi: Moving the “Air” (Prana) within the body.
• Angi: Igniting the “Fire” (Agni/Kundalini) at the base of the spine.
• Nasiyin Meethu: Focusing the gaze on the tip of the nose (Nasikagra Drishti).
• Irandu Vizhi Paya: Converging both eyes into a single focus. This is a specific instruction on how to raise the spiritual energy to the third eye to burn away ignorance.

5. Alignment of Thought, Word, and Deed

The poet defines what a true Yogi is. He says the Kayam (Body), Navu (Tongue/Speech), and Nenju (Heart/Mind) must all travel on “Or Vazhi”—One Single Path. This refers to “Tri-karana Suddhi” (Purity of the three instruments). When these three are unified in love (Anbu Kayam Vidamal) and focused solely on Murugan’s Holy Feet, the devotee becomes a “Van Sey Yogi”—a Yogi capable of achieving greatness or “Hard Penance.”

6. The Lord Worshipped by Shiva

The song glorifies Murugan’s supreme status. The poet states that the essence of the Vedas (Arana Sara) and Mantras becomes clear when one worships Murugan. He describes Lord Shiva as “Athiraiyan” (The Lord associated with the Arudra star). Even this Supreme Shiva stands and bows (Ninru Thazhvan) before Murugan to receive the Upadesa (instruction). Murugan is described as possessing “Purana Gnanam”—Complete, Perfect Wisdom that exceeds even that of His father.

7. The Slayer of the Mango Tree

Arunagirinathar recalls the Surasamharam war. Murugan defeated the demon Surapadman, who rose from the roaring ocean (Arkali) and stood disguised as a massive Mango Tree (Ma Vadivu). By destroying him, Murugan allowed the Devas (Andar) to rule the heavens again. The poet also references Lord Vishnu (Mukunthan), who used his Discus (Azhi) to save the elephant Gajendra (Varana) from the crocodile in the pond (Vavi). Murugan is the nephew of this compassionate Vishnu.

8. The Pearl-Birthing Conches of Chendur

The song concludes with a beautiful description of the ecosystem of Tiruchendur. The poet describes the “Valukam” (White Sands) and the “Vandal” (Silt/Sediment) brought by the waves. In the channels where the water runs (Kalil), pregnant conches (Sul Nirai Sangu) are pushed forward by the force of the water. These conches give birth to “Ma Mani” (Great Pearls).

• Symbolism: Just as the ocean throws up pearls onto the sand, the Lord’s grace throws up the “Pearl of Wisdom” into the mind of the devotee who practices the Yoga mentioned earlier.

Summary

“Puranavarakumba” is a song of Yogic Transformation. Arunagirinathar begins by lamenting the wasted life spent chasing the “decorated vessels” of lust and leaving the heart unguarded against sins. He then provides a specific prescription for salvation: Yoga. He instructs the devotee to destroy the ego (“I”), ignite the inner fire (Angi), focus the gaze on the nose tip, and align the body, speech, and mind towards God. He glorifies Murugan as the Guru of Shiva (Athiraiyan) and the nephew of Vishnu (who saved Gajendra). The song ends with the imagery of Tiruchendur, where the ocean yields pearls, symbolizing the spiritual wealth attained through Yoga.