Thiruppugazh 83 perukkasanjaliththu (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 82 பூரண வார கும்ப (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 84 மங்கை சிறுவர் (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனத்தத்தந் தனத்தத்தந்
தனத்தத்தந் தனத்தத்தந்
தனத்தத்தந் தனத்தத்தந் – தனதான
பெருக்கச்சஞ் சலித்துக்கந்
தலுற்றுப்புந் தியற்றுப்பின்
பிழைப்பற்றுங் குறைப்புற்றும் – பொதுமாதர்
ப்ரியப்பட்டங் கழைத்துத்தங்
கலைக்குட்டங் கிடப்பட்சம்
பிணித்துத்தந் தனத்தைத்தந் – தணையாதே
புரக்கைக்குன் பதத்தைத்தந்
தெனக்குத்தொண் டுறப்பற்றும்
புலத்துக்கண் செழிக்கச்செந் – தமிழ்பாடும்
புலப்பட்டங் கொடுத்தற்கும்
கருத்திற்கண் படக்கிட்டும்
புகழ்ச்சிக்குங் க்ருபைச்சித்தம் – புரிவாயே
தருக்கிக்கண் களிக்கத்தெண்
டனிட்டுத்தண் புனத்திற்செங்
குறத்திக்கன் புறச்சித்தந் – தளர்வோனே
சலிப்புற்றங் குரத்திற்சம்
ப்ரமித்துக்கொண் டலைத்துத்தன்
சமர்த்திற்சங் கரிக்கத்தண் – டியசூரன்
சிரத்தைச்சென் றறுத்துப்பந்
தடித்துத்திண் குவட்டைக்கண்
டிடித்துச்செந் திலிற்புக்கங் – குறைவோனே
சிறக்கற்கஞ் செழுத்தத்தந்
திருச்சிற்றம் பலத்தத்தன்
செவிக்குப்பண் புறச்செப்பும் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனத்தத்தந் தனத்தத்தந்
தனத்தத்தந் தனத்தத்தந்
தனத்தத்தந் தனத்தத்தந் – தனதான
பெருக்கச் சஞ்சலித்துக் கந்தல்
உற்றுப் புந்தி அற்றுப் பின்
பிழைப்பு அற்றும் குறைப்பு உற்றும் – பொது மாதர்
ப்ரியப்பட்டு அங்கு அழைத்துத் தங்
கலைக்குள் தங்கிடப் பட்சம்
பிணித்துத் தம் தனத்தைத் தந்து – அணையாதே
புரக்கைக்கு உன் பதத்தைத் தந்து
எனக்குத் தொண்டு உறப் பற்றும்
புலத்துக் கண் செழிக்கச் செந் – தமிழ் பாடும்
புலப்பட்டு அங்கு கொடுத்தற்கும்
கருத்தில் கண் படக் கிட்டும்
புகழ்ச்சிக்கும் க்ருபைச் சித்தம் – புரிவாயே
தருக்கிக் கண் களிக்கத் தெண்டன்
இட்டுத் தண் புனத்திற் செங்
குறத்திக்கு அன்பு உறச் சித்தம் – தளர்வோனே
சலிப்பு உற்று அங்கு உரத்தில் சம்
ப்ரமித்துக் கொண்டு அலைத்துத் தன்
சமர்த்தில் சங்கரிக்கத் தண் – டிய சூரன்
சிரத்தைச் சென்று அறுத்துப் பந்து
அடித்துத் திண் குவட்டைக் கண்டு
இடித்துச் செந்திலில் புக்கு அங்கு – உறைவோனே
சிறக்கற்கு அஞ்செழுத்து அத்தன்
திருச்சிற்றம்பலத்து அத்தன்
செவிக்குப் பண்புறச் செப்பும் – பெருமாளே.
English
thanaththaththan thanaththaththan
thanaththaththan thanaththaththan
thanaththaththan thanaththaththan – thanathāna
perukkacchan jaliththukkan
thalutRuppun thiyatRuppin
pizhaippatRung kuRaipputRum – pothumAthar
priyappattang kazhaiththuththang
kalaikkuttang kidappatcham
piNiththuththan thanaththaiththan – thaNaiyAthE
purakkaikkun pathaththaiththan
thenakkuththoN duRappatRum
pulaththukkaN sezhikkacchen – thamizhpAdum
pulappattang koduththaRkum
karuththiRkaN padakkittum
pukazhcchikkung krupaicchiththam – purivAyE
tharukkikkaN kaLikkaththeN
danittuththaN punaththiRcheng
kuRaththikkan puRacchiththan – thaLarvOnE
salipputRang kuraththiRcham
pramiththukkoN dalaiththuththan
samarththiRchang karikkaththaN – diyacUran
siraththaicchen RaRuththuppan
thadiththuththiN kuvattaikkaN
didiththucchen thiliRpukkang – kuRaivOnE
siRakkaRkan jezhuththaththan
thiruchchitRam palaththaththan
sevikkuppaN puRaccheppum – perumALE.
English Easy Version
thanaththaththan thanaththaththan
thanaththaththan thanaththaththan
thanaththaththan thanaththaththan – thanathāna
perukka sanjaliththu
kandhal utRu pundhi atRu pin
pizhaippu atRum kuRaippu utRum – podhu mAdhar
priyappattu angu azhaiththu tham
kalaikku utRu angu idap patcham
piNiththu than thanaththai thandhu – aNaiyAdhE
purakkaikku un padhaththai
thandhu enakku thoNdu uRa patRum
pulaththuk kaN sezhikka sem – thamizh pAdum
pulappattu angu koduththaRkum
karuththil kaN pada kittum
pugazhchchikkum krupai siththam – purivAyE
tharukki kaN kaLikka
heNdan ittu thaN punaththil sem
kuRaththikku anbu uRa siththam – thaLarvOnE
salippu utRu angu uraththil
sambramiththu kondu alaiththu than
samarththil sangarikka – thaNdiya sooran
siraththai sendRu aRuththu
pandhu adiththu thiN kuvattai kaNdu
idiththu sendhilil pukku angu – uRaivOnE
siRakkaRku anju ezhuththu aththan
thiru sitRambalaththu aththan
sevikku paNbu uRa seppum – perumALE
திருப்புகழ் 83 பெருக்கச் சஞ்சலித்து (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “பெருக்கச் சஞ்சலித்து” எனத் தொடங்கும் இப்பாடல், சிற்றின்ப மாயைகளில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித மனம் எவ்வாறு இறைவனின் செந்தமிழ்ப் புகழைப் பாடி உய்வடைய வேண்டும் என்பதையும், திருச்செந்தூர் முருகனின் அளப்பரிய வீரத்தையும், கருணையையும் மிக ஆழமாக விளக்குகிறது. இத்திருப்புகழின் விரிவான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:
1. அளவு கடந்த சஞ்சலமும் அறிவின் தளர்ச்சியும்
மனித வாழ்க்கை என்பது பலவிதமான துன்பங்களும், சஞ்சலங்களும் நிறைந்தது. உலகியல் ஆசைகளில் மூழ்கிக் கிடப்பதால் மனித மனம் பெருமளவில் குழப்பம் அடைகிறது. கிழிந்த கந்தல் துணியைப் போல உடல் நலிவடைந்து, சிந்திக்கும் நல்லறிவை முற்றிலுமாக இழந்துவிடுகிறது. எந்தவொரு உயர்ந்த குறிக்கோளும் இன்றி, பிழைக்கத் தெரியாதவர்களாகவும், பலவிதமான குறைகளை உடையவர்களாகவும் மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்நாளை வீணாக்குகிறார்கள் என்பதை அருணகிரிநாதர் பாடலின் தொடக்கத்தில் மிகுந்த வேதனையுடன் பதிவு செய்கிறார்.
2. பொதுமாதரின் போலி அன்பும் மாய வலையும்
மனிதர்களின் இந்த வீழ்ச்சிக்கு முக்கியக் காரணம் சிற்றின்ப மாயையே ஆகும். உண்மையான அன்பில்லாத பொதுமகளிர், ஆடவர்களைத் தங்கள் போலி அன்பால் ஈர்க்கின்றனர். அவர்களைப் பிரியமாக அழைப்பது போல நடித்து, தங்களுடைய காமக் கலைகளுக்குள் அடிமையாக்கி, உடல் என்னும் மாய வலையில் சிக்க வைக்கின்றனர். இத்தகைய நிலையற்ற, பொருளாசை கொண்ட பெண்களின் மாயைகளில் சிக்கித் தவிக்காமல் என்னைக் காத்தருள வேண்டும் என்று கவிஞர் முருகப்பெருமானிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார்.
3. திருவடித் தஞ்சமும் தொண்டு செய்யும் பாக்கியமும்
இந்த மாயையிலிருந்து தப்பிப்பதற்கு ஒரே வழி இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடைவது மட்டுமே. “என்னை இந்தக் கீழான நிலையிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக, உனது புனிதமான திருவடிகளைத் தந்து அருள வேண்டும்” என்று அருணகிரிநாதர் கேட்கிறார். உனது திருவடிகளைப் பற்றிக்கொண்டு, உனக்குத் தொண்டு செய்யும் மாபெரும் பாக்கியத்தை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்; அதுவே நிலையான பேரின்பத்தைத் தரும் என்பதை உறுதியாகக் கூறுகிறார்.
4. செந்தமிழால் பாடும் புலமைத் திறம் வேண்டுதல்
வெறுமனே உலக இன்பங்களில் உழலாமல், அறிவின் கண்கள் திறக்கப்பெற்று உயர்ந்த ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என அருணகிரிநாதர் விரும்புகிறார். உனது புகழைச் செந்தமிழால் பாடும் சிறந்த புலமைப் பட்டத்தை எனக்குத் தரவேண்டும். எனது அகக்கண்கள் திறந்து மெய்ப்பொருளை உணரும்படியான அகக்காட்சியைத் (ஞானத்தை) தந்து, உன்னை என்றும் புகழ்ந்து பாடும் கருணையை என் மீது நீ பொழிய வேண்டும் என்று இறைஞ்சுகிறார்.
5. குறமகள் வள்ளியின் மீது கொண்ட காதல்
பாடலின் பிற்பகுதியில் முருகப்பெருமானின் அன்பும் வீரமும் போற்றப்படுகின்றன. இறைவனின் கருணைக்குச் சிறந்த உதாரணமாக அவர் வள்ளியம்மையின் மீது கொண்ட காதலைக் கவிஞர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். குளிர்ந்த தினைப் புனத்தில் வாழ்ந்த சிவந்த நிறமுடைய குறவரின மகளான வள்ளியைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், அளவற்ற மகிழ்ச்சியுடன் அவளை வணங்கி, அவள் மீது கொண்ட பேரன்பால் தன் சித்தத்தை இழந்தவனாய் நின்ற முருகனின் எளிமையையும், கருணையையும் இந்தப் பகுதி அழகாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. தூய பக்திக்கு இறைவன் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிப்பான் என்பதே இதன் தத்துவமாகும்.
6. ஆணவச் சூரனை அழித்து விளையாடிய வீரம்
வள்ளியிடம் அன்பைக் காட்டிய அதே இறைவன், ஆணவம் கொண்ட அசுரர்களிடம் மாபெரும் வீரத்தைக் காட்டினான். தேவலோகத்தை அச்சுறுத்தி, எல்லையில்லாத் துன்பங்களைக் கொடுத்து, மிகுந்த அகங்காரத்துடன் போருக்கு வந்தவன் கொடிய சூரபத்மன். அவனது ஆணவத்தை அடக்கப் புறப்பட்ட முருகப்பெருமான், தன் ஒப்பற்ற வேலாயுதத்தால் அவனது தலையை அறுத்து வீழ்த்தி, அதனைப் பந்தடித்து விளையாடிய மாபெரும் வீரனாவான். இது, மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் அகங்காரத்தை இறைவன் மிக எளிதாக அழித்தொழிப்பான் என்பதைக் குறிக்கிறது.
7. கிரவுஞ்ச மலையைப் பிளந்த திருச்செந்தூர் வேலவன்
சூரபத்மனை அழித்தது மட்டுமன்றி, அவனுக்குத் துணையாகவும், தடையாகவுமாக நின்ற மிக வலிமையான ‘கிரவுஞ்ச மலை’ என்னும் பெரிய மலையையும் தன் வேலால் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கினான் முருகவேள். இவ்வாறு தீமைகளை அழித்து, தருமத்தை நிலைநாட்டிய வெற்றி வீரனாக, அலைகள் வீசும் அழகிய கடலோரத் திருத்தலமான திருச்செந்தூரில் (செந்தில்) அடியார்களுக்கு அருள்பாலிப்பதற்காக நிரந்தரமாக வீற்றிருக்கின்றான்.
8. சிவபெருமானுக்கு உபதேசித்த சற்குருநாதன்
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முருகப்பெருமானின் ஞானச் சிறப்பை இறுதி வரிகள் எடுத்துரைக்கின்றன. ‘நமசிவாய’ என்னும் ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் நாயகனும், தில்லையம்பலம் எனப்படும் திருச்சிற்றம்பலத்தில் ஆனந்த நடனமாடும் மாபெரும் பரம்பொருளுமாகிய சிவபெருமானுக்கே (அத்தன்), பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை அவரது செவிகளில் இனிமையாகக் கூறி உபதேசித்த ஒப்பற்ற சற்குருநாதன் நமது முருகப்பெருமானே ஆவார். அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த பெருமாளே எனக்குத் தஞ்சம் என இப்பாடல் நிறைவடைகிறது.
சுருக்கம்
“பெருக்கச் சஞ்சலித்து” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், அறியாமை என்னும் இருளிலிருந்து ஞானம் என்னும் ஒளியை நோக்கி ஆன்மா செய்யும் பயணத்தை விவரிக்கிறது. உலகியல் மாயைகளிலும், பொதுமகளிரின் பொய்யான அன்பிலும் சிக்கி அறிவை இழந்து தவிக்கும் மனித மனதின் நிலையைக் கூறி, அதிலிருந்து விடுபடத் தன் திருவடிகளைத் தந்து, செந்தமிழால் பாடும் ஞானத்தை அருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் மன்றாடுகிறார். குறமகள் வள்ளியின் தூய அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டவனாகவும், ஆணவம் கொண்ட சூரபத்மனின் தலையை அறுத்துப் பந்தாடிய மாவீரனாகவும், கிரவுஞ்ச மலையைப் பிளந்தவனாகவும் முருகன் இப்பாடலில் போற்றப்படுகிறார். மாபெரும் பரம்பொருளான சிவபெருமானுக்கே மந்திர உபதேசம் செய்த சற்குருநாதனாகத் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் கந்தவேளே, நமது குறைகளைத் தீர்த்து முக்தி அளிக்க வல்லவன் என்பதே இத்திருப்புகழின் சாராம்சமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 83 perukkasanjaliththu (thiruchchendhUr)
This song is a journey from “Agitation” to “Authorization.” Arunagirinathar describes the chaotic, tearful state of a mind trapped in lust and contrasts it with the dignity of a mind authorized to sing the praise of God in pure Tamil.
1. The Agitation of a Life in Error
Arunagirinathar begins by describing the intense emotional turbulence caused by a life of sensory indulgence. He uses the phrase “Perukka Sanjalithu”—meaning “Greatly Agitated” or “Deeply Shaken.” He describes the state of the sinner as “Azhutru” (Weeping) and “Punthiyatru” (Senseless/Without Wisdom). The life lived in pursuit of “Pothu Mathar” (Public Women/Courtesans) is described as “Pizhaippatru”—a life grasped by error. The poet highlights that what feels like pleasure is actually a state of constant anxiety, foolishness, and eventual regret.
2. The Theatrical Trap of Affection
The poet exposes the artificial nature of hired love. He describes how these women “Priyappattu”—pretend to show affection. They invite the man inside (Azhaithu) and into their privacy (Thangalaikkul). They bind him (Pinithu) with “Patcham” (Side/Affection/Partiality). Arunagirinathar prays specifically to avoid embracing their “Thanam” (Breasts). He recognizes that this affection is a performance designed to entrap the “senseless” mind mentioned in the first verse, leading only to spiritual bondage.
3. Flourishing through Tamil
Arunagirinathar seeks a replacement for his sensory cravings. Instead of the embrace of women, he asks for “Purakkai” (Protection/Refuge) at Murugan’s Holy Feet. He wants his senses (Pulam)—which are currently grasping at worldly pleasures—to instead “Sezhikka” (Flourish/Prosper) by singing “Senthamizh” (Pure/Beautiful Tamil). This is a profound concept: the senses are not to be killed, but redirected and nourished by the divine vibration of sacred poetry.
4. The Badge of the Poet Laureate
The poet asks for a specific spiritual status: “Pulappattam.” This refers to the “Title of Learning” or the “Badge of the Wise Poet.” He wants the grace to visualize the Lord constantly in his mind (Karuthil Kanpada). He asks for “Pugazhchi” (Fame/Praise)—not for his ego, but the fame that comes from being a true servant of God. He seeks the “Krupai Chitham” (Mind of Grace) that authorizes him to be a divine messenger, transforming him from a “weeping sinner” to a “celebrated poet.”
5. The Prostrating Lover of the Millet Field
The song shifts to the divine romance. Arunagirinathar describes Murugan’s behavior towards Valli (the Hunter Girl). Murugan, the Supreme Lord, went to the millet field (Thandu Punam), prostrated (Thandani Ittu) before her, and stood with his mind melting (Chitham Thalarvone) in love. He stood “Tharukki”—with a specific kind of pride or confidence in his love. This highlights the humility of God: The Lord who commands the universe is willing to bow down and faint for the love of a pure devotee.
6. The Destruction of Weary Confusion
Arunagirinathar describes the destruction of the demon Surapadman. The demon is described as one who caused “Salippu” (Weariness/Fatigue) and “Sampramam” (Confusion/Bewilderment) to the world. He caused the Devas to wander (Alaithu) in fear. Murugan engaged this “Author of Confusion” in “Samar” (Battle) and punished/destroyed him (Sankarikka). This parallels the first verse: just as Murugan destroyed the demon who caused confusion, He destroys the “Sanjalam” (Agitation) in the devotee’s mind.
7. Splitting the Mountain and the Body
The poet vividly describes the violence of grace. Murugan cut off the heads (Sirathai Aruthu) of the demon and sliced his body (Pan Thadithu), which had transformed into a mango tree. He also split the “Thin Kuvadu”—the strong/hard Krauncha Mountain. After this fierce battle, the Lord entered “Senthil” (Tiruchendur) to reside there. The “splitting” represents the breaking of the hard ego and the deep-seated karmic knots.
8. The Whisper in the Hall of Consciousness
The song concludes with Murugan’s supreme authority. Arunagirinathar refers to Lord Shiva as “Thiruchitrambalath Aththan”—The Father who dances in the Golden Hall of Consciousness (Chidambaram). Murugan is the one who whispered the “Panbu” (The Gracious Truth/Pranava Mantra) into the “Sevi” (Ear) of this Supreme Shiva.
-
The Contrast: In Verse 5, Murugan bows to the Hunter Girl Valli. In Verse 8, Murugan instructs the Supreme Lord Shiva. This encapsulates His nature: humble to the devotee, yet the Guru of the Gods.
Summary
“Perukkasanjaliththu” is a song of Redirection. Arunagirinathar begins by confessing his misery, describing how he is “greatly agitated” and weeping due to the trap of lust and the false affection of courtesans. He prays to be released from this “life of error.” He asks to replace the “embrace of women” with the “protection of the Holy Feet.” He seeks to nourish his senses not with lust, but with “Senthamizh” (Pure Tamil poetry), asking for the “Badge of Wisdom” (Pulappattam). The song glorifies Murugan as the one who humbly melted in love for Valli in the millet fields, yet fiercely split the mountain to destroy the demon Suran, and ultimately stands as the Supreme Guru who whispered the Pranava Mantra into the ear of Lord Shiva.
Thiruppugal – திருப்புகழ்