திருப்புகழ் 858 அறுகுநுனி பனி (திருவிடைமருதூர்)

திருப்புகழ் 858 அறுகுநுனி பனி (திருவிடைமருதூர்) – விளக்கம்

திருப்புகழ் 858: “அறுகுநுனி பனி…” (திருவிடைமருதூர்) – விரிவான விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இத்திருப்புகழ், மனிதப் பிறவியின் நிலையாமையையும், இல்வாழ்க்கை என்னும் மாயையையும் மிகத் தெளிவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. தாயின் கருப்பையில் ஒரு சிறு துளியாகத் தொடங்கி, முடிவில் சுடுகாட்டில் பிணமாய் எரியும் வரையிலான மனித வாழ்வின் அவலங்களை விவரித்து, இந்தத் துன்பச் சுழலிலிருந்து விடுபட முருகப்பெருமானின் திருவருளை வேண்டி நிற்கும் மிகச் சிறந்த தத்துவப் பாடலாகும். திருவிடைமருதூர் தலத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகனைப் போற்றும் இப்பாடலின் ஆழமான பொருளைக் கீழே எட்டு தலைப்புகளிலும், இறுதிச் சுருக்கத்திலும் காணலாம்.

1. பிறப்பின் தொடக்கமும் பெற்றோர் பாசமும்

அருகம்புல்லின் நுனியில் நிற்கும் பனித்துளியைப் போன்ற மிகச் சிறிய விந்துத் துளியானது தாயின் கருப்பையில் தங்கி, ஒரு பெரிய உடலாகவும் குழந்தையாகவும் உருவெடுக்கிறது. அந்த மழலையின் கொஞ்சும் மொழியைக் கேட்டும், அதன் அழகைக் கண்டும், பெற்ற தாய் தந்தையர் அளவற்ற பாசமும் மோகமும் கொள்கின்றனர். எந்தவிதமான நிலையான தன்மையும் அற்ற இந்த உடலை மெய்ப்பொருள் என நம்பி வளர்க்கும் மாயையை அருணகிரிநாதர் இங்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

2. இளமைப் பருவமும் இல்வாழ்க்கை மயக்கமும்

குழந்தைப் பருவம் நீங்கி, உடல் மிக வேகமாக வளர்ந்து வாலிபப் பருவம் அடைகிறான். அழகிய நடையும், அனைவரையும் கவரும் பேச்சும் கொண்டு, ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறான். வெறும் மண் சுவரால் எழுப்பப்பட்ட வீடு, வாசல், மாடம், கூடம் என அனைத்தையும் நிலையானது என்று நம்புகிறான். மனைவி, குடும்பம், சொத்து என்ற இல்வாழ்க்கை என்னும் மாயக் குழியில் முழுமையாக விழுந்து உழலத் தொடங்குகிறான்.

3. பொருளாசையும் இரப்போரை இகழ்தலும்

குடும்ப ஆசை அதிகமானதால், சிறிதளவு தவிட்டைக்கூடப் பிறருக்குத் தானம் செய்ய மனம் வராமல், மனம் இறுகிப் பெரும் கஞ்சனாக மாறுகிறான். பசியால் வாடும் ஒரு ஏழையோ அல்லது தவம் செய்யும் முனிவரோ வந்து உணவு கேட்டால், அவர்களைப் பார்த்து ஒரு நாயைப் போலச் சீறி விழுகிறான். “பக்கத்து வீட்டுக்குப் போ” என்று இரப்போரைத் துரத்துகிறான். இறைவனையோ விதியையோ நினைக்காமல், பயனற்ற மனைவியின் சொல்லை மட்டுமே கேட்டு வீணாகிறான்.

4. ஆணவமும் பெரியோரை நிந்தித்தலும்

தன்னுடைய உடல் பளபளப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக வீணர்களுக்குச் சேவை செய்து பாவத்தைச் சேர்க்கிறான். மறுபிறவி, முக்தி என்று நல்வழி பேசுபவர்களைப் பார்த்து ஏளனம் செய்து அவர்களை விரட்டுகிறான். உலகப் பற்றற்ற துறவிகளையும், வேதங்கள் உணர்ந்த பெரியோர்களையும் கண்டால் கொஞ்சமும் மரியாதை இன்றி, அரக்கனைப் போலக் கடுஞ்சொற்களை வீசுகிறான். உடல் வலிமையாலும் செல்வத்தாலும் அகம்பாவம் பிடித்து அலைகிறான்.

5. வறுமையும் பிணிகளும் வாட்டும் முதுமை

காலம் மாறுகிறது; சேர்த்த செல்வம் நழுவிச் செல்கிறது, வறுமை வந்து தாக்குகிறது. வாதம், ஆஸ்துமா, சோகை நோய், மகோதரம் (பெருவயிறு), குன்மம் (வயிற்றுவலி) போன்ற பல கொடிய நோய்கள் உடலை வாட்டுகின்றன. கண்களில் பீளை வடிகிறது, தொண்டையில் கோழை கட்டிக்கொள்கிறது, வாயிலிருந்து எச்சில் வழிகிறது. நாடி நரம்புகள் தளர்ந்து உடல் வாடிப் போகிறது. அவனது மனைவியே அவனைப் பார்த்து அருவருப்பு அடையும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.

6. சுற்றத்தார் வெறுப்பும் மரண அவஸ்தையும்

முதுமையாலும் நோயாலும் படுக்கையில் விழும் அவனைக் கண்டால், வீட்டிலுள்ளவர்கள் ‘அருகில் வராதே’ என்று ஒதுங்குகிறார்கள். மனைவியும் மக்களும் ‘சீ… சீ…’ என்று வெறுக்கிறார்கள். மரண வேளை நெருங்கும்போது, கனவில் எமதர்மனின் குதிரைகளும் ரதமும் அவனை அழைக்க வருகின்றன. வீடு அவனை ‘போ’ என்றும், சுடுகாடு அவனை ‘வா’ என்றும் அழைக்கின்றன. உடல் வலிமை அழிந்து, பேச்சு குளறி, கண்கள் செருகி, மூச்சுத் திணறி அவதிப்பட்டு உயிர் பிரியும் அவலம் நேர்கிறது.

7. இறுதி ஊர்வலமும் சுடுகாட்டு வாழ்வும்

உயிர் பிரிந்தவுடன், உறவினர்கள் ‘இதுதான் முடிவு’ என்று கதறி அழுகின்றனர். மனைவி பிணத்தின் மேல் விழுந்து புரளுகிறாள். ‘என் சொத்து, என் அடிமை’ என்று அவன் கொண்டிருந்த ஆணவம் அனைத்தும் அழிந்து, வாயில் ஈ மொய்க்கும் பிணமாகக் கிடக்கிறான். பறை, திமிலை, தவில் போன்ற சாவு வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, பேய்கள் சூழ்ந்த சுடுகாட்டிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, எரியும் நெருப்பில் இடப்படுகிறான். இதுவே மனித வாழ்வின் இறுதி நிலையாகும்.

8. பிறவா நிலை வேண்டி முருகனிடம் சரணடைதல்

இத்தகைய நிலையற்ற, துன்பம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்று அழியாமல் இருக்க அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் சரணடைகிறார். “உன் இணையடிகளை வணங்கும் அடியார்களும் இப்படி அவதிப்பட்டால், இந்த உலகம் உன்னை ஏசாதா? பாச வினைகளை அறுப்பவனே! என் இருவினைகளும், மும்மலங்களும் அழிய வேண்டும். பிறப்பு இறப்பு அற்ற முக்தி நிலையை நான் அடைய வேண்டும். நீயும் நானும் ஒன்றாகக் கலக்கும் அத்வைத பரமானந்த சுகத்தை எனக்கு அருள வேண்டும்” எனத் திருவிடைமருதூரில் உறையும் லோக நாயகனாகிய முருகப்பெருமானை இறைஞ்சுகிறார்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழில் அருணகிரிநாதர் மனித வாழ்வின் நிலையாமையைத் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை விவரிக்கிறார். சிறு துளியாக உருவாகி, குழந்தையாகி, வாலிபனாகி, திருமணம் செய்து குடும்ப மாயையில் சிக்குகிறான் மனிதன். செல்வச் செருக்கால் இரப்போரை நாயைப் போல் விரட்டியும், பெரியோர்களை நிந்தித்தும் பாவம் செய்கிறான். இறுதியில் முதுமை வந்து நோய்கள் தாக்கும்போது, அவனது மனைவியும் சுற்றமும் அவனை வெறுக்கின்றனர். உயிர் பிரிந்த பின் பிணமாகச் சுடுகாட்டில் எரியும் அவலநிலையைச் சுட்டிக்காட்டும் அருணகிரிநாதர், இந்தத் துன்பச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட ஒரு வழியைக் கூறுகிறார். மும்மலங்களும் இருவினைகளும் அறுபட்டு, மீண்டும் பிறவாத முக்தி நிலையை அடையவும், இறைவனோடு இரண்டறக் கலக்கும் பரமானந்த சுகத்தைப் பெறவும், திருவிடைமருதூரில் வீற்றிருக்கும் தேவாதி தேவனான முருகப்பெருமானின் திருவடிகளைச் சரணடைவதே ஒரே வழி என்று இப்பாடலின் மூலம் உலகோர்க்கு உபதேசிக்கிறார்.

The Essence of Tiruppugazh 858 Arugununi Pani (Thiruvidaimarudur)

This profound Thiruppugazh verse, composed by Saint Arunagirinathar, is a masterful and stark reflection on the fragility, vanity, and ultimate tragedy of human existence when lived without spiritual awareness. Set in the sacred shrine of Thiruvidaimaruthur, the hymn serves as a powerful awakening call. It meticulously chronicles the entire human life cycle—from conception to the cremation pyre—before culminating in a desperate, passionate plea for ultimate liberation and non-dual union with God.

Here is a deep and detailed explanation of the verse, categorized into eight thematic headings.

1. The Fragility of Conception and Infancy

The hymn begins by highlighting the incredibly fragile origin of human life. Arunagirinathar compares the seed of human conception to a microscopic dewdrop resting precariously on the tip of a blade of grass (Arugu). From this tiny, insignificant speck, a full physical body is formed. As the child grows, the parents become completely enchanted by its innocent, babbling words. The poet points out that this overwhelming parental affection is the first stage of Maya (illusion), blinding them to the impermanence of the physical body. Soon, the child rapidly grows into a robust youth, entirely forgetting the delicate nature of his own origin.

2. The Illusion of Youth and Worldly Attachments

As the youth enters adulthood, he is consumed by vanity and worldly desires. Walking with a proud swagger and speaking charming words, he marries and gets deeply entangled in the illusion of domestic life. He looks at his house—which is ultimately just a structure made of falling mud walls—and the deep pit of family attachments, and foolishly believes them to be permanent. His heart hardens with greed; he becomes a miser who is so deeply attached to his wealth that he refuses to give away even a speck of grain or bran in charity.

3. The Arrogance of Wealth and Lack of Charity

Intoxicated by worldly life, the man loses all sense of compassion. The poet vividly describes how, when a starving, impoverished ascetic or beggar approaches his door for a handful of food, the householder reacts with fierce hostility. Instead of offering charity, he aggressively barks at them like an angry dog, chasing them away to the neighboring houses. Blinded by materialism, he listens only to the vain, spiritually empty advice of his equally worldly wife, completely ignoring the inevitable laws of destiny and karma that will soon catch up with him.

4. Disrespect Toward the Righteous and the Wise

The man’s arrogance extends to his treatment of the holy and the wise. He wastes his life serving unworthy, corrupt people just to maintain the polished, shiny appearance of his physical body. He openly mocks the concept of the afterlife, questioning its existence and ridiculing those who speak of spiritual consequences. When he encounters true renunciates, great saints, or learned Vedic scholars, he shows no reverence. Instead, he speaks to them with harsh, terrifying words, behaving like a fierce, mythical beast (Yali) rather than a civilized human being.

5. The Onset of Old Age and Horrific Diseases

The inevitable turning point arrives as the man ages. The wealth he so fiercely guarded begins to slip away, and poverty sets in. The poet provides a grim, clinical description of the physical decay that follows: the body is ravaged by arthritis, asthma, tuberculosis, severe stomach pains, and dropsy. His eyes ooze with pus, thick phlegm chokes his throat, and saliva drools uncontrollably from his mouth. As his pulse weakens and his flesh withers, a tragic shift occurs in his household—even the wife who once loved him becomes disgusted by his pitiable state.

6. The Agony of the Deathbed and Social Abandonment

As the man lies on his deathbed, he faces complete social isolation. The relatives who once surrounded him now shrink away in repulsion; even the women and children in the house express disgust at his condition. In his delirious state, he dreams of the chariot and horses of the God of Death coming for him. The poet uses a chilling metaphor to describe his final moments: his own home silently tells him to “go,” while the cremation ground calls him to “come.” His physical strength vanishes, his speech slurs into incomprehensible murmurs, his eyes roll upward, and he gasps for air as his soul finally departs the body.

7. The Funeral Procession and the Cremation Pyre

Following his death, the stark reality of mortal existence is laid bare. Relatives wail, declaring, “This is the absolute end,” while the grieving widow beats her chest. All the ego and arrogance he once possessed—his pride in saying “This is my wealth, these are my servants”—are completely erased. He is now merely a corpse with an open mouth swarming with flies. To the deafening beats of funeral drums (Parai and Thimil), the body is carried to the eerie cremation ground, surrounded by ghosts, and unceremoniously thrown into the blazing fire. This, the poet laments, is the ultimate end of an ego-driven life.

8. The Ultimate Plea for Advaitic Liberation

Having painted this terrifying picture of human existence, Arunagirinathar turns to Lord Murugan of Thiruvidaimaruthur with a desperate plea. He asks the Lord, “O Destroyer of worldly attachments! If Your devotees are left to suffer this miserable fate, will the world not mock You?” He begs the Lord for absolute liberation. He prays for the complete destruction of his good and bad karma (Iruvinai) and the three impurities of the soul (Ego, Illusion, and Action). He asks for the cycle of birth and death to be permanently shattered, granting him the ultimate, supreme bliss of Eka Bogam—the Advaitic state of non-dual union where the illusion of separation dissolves, and “You and I become entirely One.”

Summary

Thiruppugazh 858 is a masterpiece of spiritual awakening that starkly exposes the vanity of materialistic human life. Arunagirinathar traces the journey of a man who begins as a fragile drop of life, grows into an arrogant youth, and becomes deeply entangled in the illusions of family and wealth. Blinded by ego, this man denies charity to the poor, barks at ascetics like a dog, and mocks spiritual wisdom. However, his pride is crushed by the inevitable onset of old age, horrific diseases, and the disgust of his own family. Ultimately, he dies in agony and is reduced to ashes on a cremation pyre. Using this grim reality as a foundation, the poet passionately appeals to Lord Murugan, the Universal Lord of Thiruvidaimaruthur. He prays to be saved from this humiliating cycle by having his karmas and impurities eradicated, culminating in the ultimate supreme bliss of non-dual union, where the soul merges entirely with the Divine.