Thiruppugal 917 Vigadaparimalam
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
தனன தனதன தனதன தனதன
தனன தனதன தனதன தனதன
தத்தத்த தத்ததன தத்தத்த தத்ததன
தனன தனதன தனதன தனதன
தனன தனதன தனதன தனதன
தத்தத்த தத்ததன தத்தத்த தத்ததன
தனன தனதன தனதன தனதன
தனன தனதன தனதன தனதன
தத்தத்த தத்ததன தத்தத்த தத்ததன – தந்ததான
விகட பரிமள ம்ருகமத இமசல
வகிர படிரமு மளவிய களபமு
மட்டித்தி தழ்த்தொடைமு டித்துத்தெ ருத்தலையில்
உலவி யிளைஞர்கள் பொருளுட னுயிர்கவர்
கலவி விதவிய னரிவையர் மருள்வலை
யிட்டுத்து வக்கியிடர் பட்டுத் தியக்கியவர்
விரவு நவமணி முகபட எதிர்பொரு
புரண புளகித இளமுலை யுரமிசை
தைக்கக்க ழுத்தொடுகை யொக்கப்பி ணித்திறுகி – யன்புகூர
விபுத ரமுதென மதுவென அறுசுவை
அபரி மிதமென இலவிதழ் முறைமுறை
துய்த்துக்க ளித்துநகம் வைத்துப்ப லிற்குறியின்
வரையு முறைசெய்து முனிவரு மனவலி
கரையு மரிசன பரிசன ப்ரியவுடை
தொட்டுக்கு லைத்துநுதல் பொட்டுப்ப டுத்திமதர்
விழிகள் குழைபொர மதிமுகம் வெயர்வெழ
மொழிகள் பதறிட ரதிபதி கலைவழி
கற்றிட்ட புட்குரல்மி டற்றிற்ப யிற்றிமடு – வுந்திமூழ்கிப்
புகடு வெகுவித கரணமு மருவிய
வகையின் முகிலென இருளென வனமென
ஒப்பித்த நெய்த்தபல புட்பக்கு ழற்சரிய
அமுத நிலைமல ரடிமுதல் முடிகடை
குமுத பதிகலை குறைகலை நிறைகலை
சித்தத்த ழுத்தியநு வர்க்கத்து ருக்கியொரு
பொழுதும் விடலரி தெனுமநு பவமவை
முழுது மொழிவற மருவிய கலவியி
தத்துப்ரி யப்படந டித்துத்து வட்சியினில் – நைந்துசோரப்
புணரு மிதுசிறு சுகமென இகபரம்
உணரு மறிவிலி ப்ரைமைதரு திரிமலம்
அற்றுக்க ருத்தொருமை யுற்றுப்பு லத்தலையில்
மறுகு பொறிகழல் நிறுவியெ சிறிதுமெய்
உணர்வு முணர்வுற வழுவற வொருஜக
வித்தைக்கு ணத்ரயமும் நிர்த்தத்து வைத்துமறை
புகலு மநுபவ வடிவினை யளவறு
அகில வெளியையு மொளியையு மறிசிவ
தத்வப்ர சித்திதனை முத்திச்சி வக்கடலை – யென்றுசேர்வேன்
திகுட திகுகுட திகுகுட திகுகுட
தகுட தகுகுட தகுகுட தகுகுட
திக்குத்தி குத்திகுட தக்குத்த குத்தகுட
டுமிட டுமிமிட டுமிமிட டுமிமிட
டமட டமமட டமமட டமமட
டுட்டுட்டு டுட்டுமிட டட்டட்ட டட்டமட
திகுர்தி திகுதிகு திகுகுர்தி திகுகுர்தி
தகுர்தி தகுதகு தகுகுர்தி தகுகுர்தி
திக்குத்தி குத்திகுர்தி தக்குத்த குத்தகுர்தி – என்றுபேரி
திமிலை கரடிகை பதலைச லரிதவில்
தமர முரசுகள் குடமுழ வொடுதுடி
சத்தக்க ணப்பறைகள் மெத்தத்தொ னித்ததிர
அசுரர் குலஅரி அமரர்கள் ஜயபதி
குசல பசுபதி குருவென விருதுகள்
ஒத்தத்தி ரட்பலவு முற்றிக்க லிக்கஎழு
சிகர கொடுமுடி கிடுகிடு கிடுவென
மகர சலநிதி மொகுமொகு மொகுவென
எட்டுத்தி சைக்களிறு மட்டற்ற றப்பிளிற – நின்றசேடன்
மகுட சிரதலம் நெறுநெறு நெறுவென
அகில புவனமும் ஹரஹர ஹரவென
நக்ஷத்ர முக்கிவிழ வக்கிட்ட துட்டகுண
நிருதர் தலையற வடிவெனு மலைசொரி
குருதி யருவியின் முழுகிய கழுகுகள்
பக்கப்ப ழுத்தவுடல் செக்கச்சி வத்துவிட
வயிறு சரிகுடல் நரிதின நிணமவை
எயிறு அலகைகள் நெடுகிய குறளிகள்
பக்ஷித்து நிர்த்தமிட ரக்ஷித்த லைப்பரவி – யும்பர்வாழ
மடிய அவுணர்கள் குரகத கஜரத
கடக முடைபட வெடிபட எழுகிரி
அற்றுப்ப றக்கவெகு திக்குப்ப டித்துநவ
நதிகள் குழைதர இபபதி மகிழ்வுற
அமர்செய் தயில்கையில் வெயிலெழ மயில்மிசை
அக்குக்கு டக்கொடிசெ ருக்கப்பெ ருக்கமுடன்
வயலி நகருறை சரவண பவகுக
இயலு மிசைகளு நடனமும் வகைவகை
சத்யப்ப டிக்கினித கஸ்த்யர்க்கு ணர்த்தியருள் – தம்பிரானே.
பதம் பிரித்தது
தனன தனதன தனதன தனதன
தனன தனதன தனதன தனதன
தத்தத்த தத்ததன தத்தத்த தத்ததன
தனன தனதன தனதன தனதன
தனன தனதன தனதன தனதன
தத்தத்த தத்ததன தத்தத்த தத்ததன
தனன தனதன தனதன தனதன
தனன தனதன தனதன தனதன
தத்தத்த தத்ததன தத்தத்த தத்ததன – தந்ததான
விகட பரிமள ம்ருகமத இமசல(ம்)
வகிர படிரமும் அளவிய களபமும்
மட்டித்து இதழ்த் தொடை முடித்துத் தெருத் தலையில்
உலவி இளைஞர்கள் பொருள் உடன் உயிர் கவர்
கலவி வித(ம்) வியன் அரிவையர் மருள் வலை
இட்டுத் துவக்கி இடர் பட்டுத் தியக்கி அவர்
விரவு நவ மணி முக பட(ம்) எதிர் பொரு
புரண(ம்) புளகித இள முலை உர(ம்) மிசை
தைக்கக் கழுத்தொடு கை ஒக்கப் பிணித்து இறுகி – அன்பு கூர
விபுதர் அமுது என மது என அறு சுவை
அபரிமிதம் என இலவ இதழ் முறை முறை
துய்த்துக் களித்து நகம் வைத்துப் ப(ல்)லில் குறியின்
வரையும் முறை செய்து முனிவரு(ம்) மன வலி
கரையும் அரிசன(ம்) பரிசன(ம்) ப்ரிய உடை
தொட்டுக் குலைத்து நுதல் பொட்டுப் படுத்தி மதர்
விழிகள் குழை பொர மதி முகம் வெயர்வு எழ
மொழிகள் பதறிட ரதி பதி கலை வழி
கற்றிட்ட புட் குரல் மிடற்றில் பயிற்றி மடு – உந்தி மூழ்கிப்
புகடு வெகு வித கரணமு(ம்) மருவிய
வகையின் முகில் என இருள் என வனம் என
ஒப்பித்த நெய்த்த பல புட்பக் குழல் சரிய
அமுத நிலை மலர் அடி முதல் முடி கடை
குமுத பதி கலை குறை கலை நிறை கலை
சித்தத்து அழுத்தி அநுவர்க்கத்து உருக்கி
ஒரு பொழுதும் விடல் அரிது எனும் அநுபவம் அவை
முழுதும் ஒழி அற மருவிய கலவி
இதத்து ப்ரியப்பட நடித்துத் துவட்சியினில் – நைந்து சோர
புணரும் இது சிறு சுகம் என இகபரம்
உணரும் அறிவிலி ப்ரமை தரு திரி மலம்
அற்றுக் கருத்து ஒருமை உற்றுப் புலத் தலையில்
மறுகு பொறி கழல் நிறுவியெ சிறிது மெய்
உணர்வும் உணர்வு உற வழு அற ஒரு ஜக
வித்தைக் குண த்ரயமும் நிர்த்தத்து வைத்து மறை
புகலும் அநுபவ வடிவினை அளவு அறு
அகில வெளியையும் ஒளியையும் அறி சிவ
தத்வ ப்ரசித்தி தனை முத்திச் சிவக் கடலை – என்று சேர்வேன்
திகுட திகுகுட திகுகுட திகுகுட
தகுட தகுகுட தகுகுட தகுகுட
திக்குத்தி குத்திகுட தக்குத்த குத்தகுட
டுமிட டுமிமிட டுமிமிட டுமிமிட
டமட டமமட டமமட டமமட
டுட்டுட்டு டுட்டுமிட டட்டட்ட டட்டமட
திகுர்தி திகுதிகு திகுகுர்தி திகுகுர்தி
தகுர்தி தகுதகு தகுகுர்தி தகுகுர்தி
திக்குத்தி குத்திகுர்தி தக்குத்த குத்தகுர்தி – என்று பேரி
திமிலை கரடிகை பதலை ச(ல்)லரி தவில்
தமர முரசுகள் குடமுழவொடு துடி
சத்தக் கணப் பறைகள் மெத்தத் தொனித்து அதிர
அசுரர் குல அரி அமரர்கள் ஜய பதி
குசல பசுபதி குரு என விருதுகள்
ஒத்தத் திரள் பலவும் முற்றிக் கலிக்க எழு
சிகர கொடு முடி கிடுகிடுகிடு என
மகர சல நிதி மொகுமொகுமொகு என
எட்டுத் திசைக் களிறு மட்டற்று அறப் பிளிற – நின்ற சேடன்
மகுட சிரதலம் நெறுநெறுநெறு என
அகில புவனமும் ஹர ஹர ஹர என
நக்ஷத்ரம் உக்கி விழ வக்கிட்ட துட்ட குண
நிருதர் தலை அற வடிவெனும் மலை சொரி
குருதி அருவியின் முழுகிய கழுகுகள்
பக்கப் பழுத்த உடல் செக்கச் சிவத்து விட
வயிறு சரி குடல் நரி தி(ன்)ன நிணம் அவை
எயிறு அலகைகள் நெடுகிய குறளிகள்
பக்ஷித்து நிர்த்தமிட ரக்ஷித்தலைப் பரவி – உம்பர் வாழ
மடிய அவுணர்கள் குரகத கஜ ரத
கடகம் உடைபட வெடிபட எழு கிரி
அற்றுப் பறக்க வெகு திக்குப் படி(ந்)து நவ
நதிகள் குழை தர இப பதி மகிழ்வுற
அமர் செய்து அயில் கையில் வெயில் எழ மயில் மிசை
அக் குக்குடக் கொடி செருக்கப் பெருக்கமுடன்
வயலி நகர் உறை சரவணபவ குக
இயலும் இசைகளு(ம்) நடனமும் வகை வகை
சத்யப் படிக்கு இனிது அகஸ்தியர்க்கு உணர்த்தி அருள் – தம்பிரானே
English
vikata parimaLa mrukamatha imasala
vakira padiramu maLaviya kaLapamu
mattiththi thazhththodaimu diththuththe ruththalaiyil
ulavi yiLainjarkaL poruLuda nuyirkavar
kalavi vithaviya narivaiyar maruLvalai
yittuththu vakkiyidar pattuth thiyakkiyavar
viravu navamaNi mukapada ethirporu
puraNa puLakitha iLamulai yuramisai
thaikkakka zhuththodukai yokkappi NiththiRuki – yanpukUra
viputha ramuthena mathuvena aRusuvai
apari mithamena ilavithazh muRaimuRai
thuyththukka Liththunakam vaiththuppa liRkuRiyin
varaiyu muRaiseythu munivaru manavali
karaiyu marisana parisana priyavudai
thottukku laiththunuthal pottuppa duththimathar
vizhikaL kuzhaipora mathimukam veyarvezha
mozhikaL pathaRida rathipathi kalaivazhi
katRitta putkuralmi datRiRpa yitRimadu – vunthimUzhkip
pukadu vekuvitha karaNamu maruviya
vakaiyin mukilena iruLena vanamena
oppiththa neyththapala putpakku zhaRchariya
amutha nilaimala radimuthal mudikadai
kumutha pathikalai kuRaikalai niRaikalai
siththaththa zhuththiyanu varkkaththu rukkiyoru
pozhuthum vidalari thenumanu pavamavai
muzhuthu mozhivaRa maruviya kalaviyi
thaththupri yappadana diththuththu vatchiyinil – nainthusOrap
puNaru mithusiRu sukamena ikaparam
uNaru maRivili praimaitharu thirimalam
atRukka ruththorumai yutRuppu laththalaiyil
maRuku poRikazhal niRuviye siRithumey
uNarvu muNarvuRa vazhuvaRa vorujaka
viththaikku Nathrayamum nirththaththu vaiththumaRai
pukalu manupava vadivinai yaLavaRu
akila veLiyaiyu moLiyaiyu maRisiva
thathvapra siththithanai muththicchi vakkadalai – yenRusErvEn
thikuda thikukuda thikukuda thikukuda
thakuda thakukuda thakukuda thakukuda
thikkuththi kuththikuda thakkuththa kuththakuda
dumida dumimida dumimida dumimida
damada damamada damamada damamada
duttuttu duttumida dattatta dattamada
thikurthi thikuthiku thikukurthi thikukurthi
thakurthi thakuthaku thakukurthi thakukurthi
thikkuththi kuththikurthi thakkuththa kuththakurthi – enRupEri
thimilai karadikai pathalaisa larithavil
thamara murasukaL kudamuzha voduthudi
saththakka NappaRaikaL meththaththo niththathira
asurar kulaari amararkaL jayapathi
kusala pasupathi kuruvena viruthukaL
oththaththi ratpalavu mutRikka likkaezhu
sikara kodumudi kidukidu kiduvena
makara salanithi mokumoku mokuvena
ettuththi saikkaLiRu mattatRa RappiLiRa – ninRasEdan
makuda sirathalam neRuneRu neRuvena
akila puvanamum harahara haravena
nakshathra mukkivizha vakkitta thuttakuNa
niruthar thalaiyaRa vadivenu malaisori
kuruthi yaruviyin muzhukiya kazhukukaL
pakkappa zhuththavudal sekkacchi vaththuvida
vayiRu sarikudal narithina niNamavai
eyiRu alakaikaL nedukiya kuRaLikaL
pakshiththu nirththamida rakshiththa laipparavi – yumparvAzha
madiya avuNarkaL kurakatha kajaratha
kadaka mudaipada vedipada ezhukiri
atRuppa Rakkaveku thikkuppa diththunava
nathikaL kuzhaithara ipapathi makizhvuRa
amarsey thayilkaiyil veyilezha mayilmisai
akkukku dakkodise rukkappe rukkamudan
vayali nakaruRai saravaNa bavaguha
iyalu misaikaLu nadanamum vakaivakai
sathyappa dikkinitha kasthyarkku NarththiyaruL – thambirAnE.
English Easy Version
vikata parimaLa mrukamatha imasala(m)
vakira padiramum aLaviya kaLapamum
mattiththu ithazhth thodai mudiththuth theruth thalaiyil
ulavi iLainjarkaL poruL udan uyir kavar
kalavi vitha(m) viyan arivaiyar maruL valai
ittuth thuvakki idar pattuth thiyakki avar
viravu nava maNi muka pada(m) ethir poru
puraNa(m) puLakitha iLa mulai ura(m) misai
thaikkak kazhuththodu kai okkap piNiththu iRuki – anpu kUra
viputhar amuthu ena mathu ena aRu suvai
aparimitham ena ilava ithazh muRai muRai
thuyththuk kaLiththu nakam vaiththup pa(l)lil kuRiyin
varaiyum muRai seythu munivaru(m) mana vali
karaiyum arisana(m) parisana(m) priya udai
thottuk kulaiththu nuthal pottup paduththi mathar
vizhikaL kuzhai pora mathi mukam veyarvu ezha
mozhikaL pathaRida rathi pathi kalai vazhi
katRitta put kural midatRil payitRi madu – unthi mUzhkip
pukadu veku vitha karaNamu(m) maruviya
Vakaiyin mukil ena iruL ena vanam ena
oppiththa neyththa pala putpak kuzhal sariya
amutha nilai malar adi muthal mudi kadai
kumutha pathi kalai kuRai kalai niRai kalai
siththaththu azhuththi anuvarkkaththu urukki oru
pozhuthum vidal arithu enum anupavam avai
muzhuthum ozhi aRa maruviya kalavi
ithaththu priyappada nadiththuth thuvatchiyinil – nainthu sOra
puNarum ithu siRu sukam ena ikaparam
uNarum aRivili pramai tharu thiri malam
atRuk karuththu orumai utRup pulath thalaiyil
maRuku poRi kazhal niRuviye siRithu mey
uNarvum uNarvu uRa vazhu aRa oru jaka
viththaik kuNa thrayamum nirththaththu vaiththu maRai
pukalum anupava vadivinai aLavu aRu
akila veLiyaiyum oLiyaiyum aRi siva
thathva prasiththi thanai muththic chivak kadalai – enRu sErvEn
thikuda thikukuda thikukuda thikukuda
thakuda thakukuda thakukuda thakukuda
thikkuththi kuththikuda thakkuththa kuththakuda
dumida dumimida dumimida dumimida
damada damamada damamada damamada
duttuttu duttumida dattatta dattamada
thikurthi thikuthiku thikukurthi thikukurthi
thakurthi thakuthaku thakukurthi thakukurthi
thikkuththi kuththikurthi thakkuththa kuththakurthi – enDrU
pEri thimilai karadikai pathalai sa(l)lari thavil
thamara murasukaL kudamuzhavodu thudi
saththak kaNap paRaikaL meththath thoniththu athira
asurar kula ari amararkaL jaya pathi
kusala pasupathi kuru ena viruthukaL
oththath thiraL palavum mutRik kalikka ezhu
sikara kodu mudi kidukidukidu ena
makara sala nithi mokumokumoku ena
ettuth thisaik kaLiRu mattatRu aRap piLiRa – ninRa sEdan
makuda sirathalam neRuneRuneRu ena
akila puvanamum hara hara hara ena
nakshathram ukki vizha vakkitta thutta kuNa
niruthar thalai aRa vadivenum malai sori
kuruthi aruviyin muzhukiya kazhukukaL
pakkap pazhuththa udal chekkac chivaththu vida
vayiRu sari kudal nari thi(n)na niNam avai
eyiRu alakaikaL nedukiya kuRaLikaL
pakshiththu nirththamida rakshiththalaip paravi – umpar vAzha
madiya avuNarkaL kurakatha kaja ratha
kadakam udaipada vedipada ezhu kiri
atRup paRakka veku thikkup padi(n)thu
navanathikaL kuzhai thara ipa pathi makizhvuRa
amar seythu ayil kaiyil veyil ezha mayil misai
ak kukkudak kodi serukkap perukkamudan
vayali nakar uRai saravaNabava guha
iyalum isaikaLu(m) nadanamum vakai vakai
sathyap padikku inithu akasthiyarkku uNarththi aruL – thambirAnE.
திருப்புகழ் 917 விகட பரிமளம் (வயலூர்) – விளக்கம்
வயலூர் திருத்தலத்தின் மீது அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த திருப்புகழ்களில் “விகட பரிமள…” என்று தொடங்கும் இந்தப் பாடல் மிகவும் நீளமானது மற்றும் தனித்துவமானது. முதல் பாதியில் சிற்றின்பத்தின் மாயையையும், மறுபாதியில் அசுரர்களை அழித்த முருகனின் வீரத்தையும், போர்ப்பறைகளின் தாளக் கட்டுகளையும் (சந்தம்) மிகச் சிறப்பாக விவரிக்கிறது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான விளக்கம் எட்டுத் தலைப்புகளில் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
1. விலைமாதர்களின் மாய அலங்காரமும் வலையும்
கஸ்தூரி, பன்னீர், சந்தனம் மற்றும் பல்வேறு நறுமணக் கலவைகளைத் தங்கள் உடலெங்கும் பூசிக்கொண்டு, தேன் சிந்தும் மலர்களைக் கூந்தலில் முடித்துக்கொண்டு விலைமாதர்கள் தெருக்களில் உலா வருவார்கள். இளைஞர்களின் செல்வத்தையும், அவர்களின் உயிரையும் அபகரிக்கும் நோக்குடன் செயல்படும் அந்தப் பெண்களின் மையல் வலையில் சிக்கி, ஆடவர்கள் மிகுந்த துன்பப்பட்டுத் தங்கள் அறிவை இழந்து திகைப்பார்கள். மனித மனம் எவ்வாறு வாசனைகளுக்கும் வெளித்தோற்றத்திற்கும் அடிமையாகித் தன்னை அழித்துக்கொள்கிறது என்பதை அருணகிரிநாதர் இங்கு தொடங்குகிறார்.
2. சிற்றின்பக் கலவியின் மயக்கமும் வாதையும்
அந்த விலைமாதர்களின் வலையில் வீழ்ந்த ஆடவர்கள், நவரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட முகபடங்களை அணிந்த அப்பெண்களின் மார்பகங்கள் தங்கள் மார்பில் படுமாறும், கைகளும் கழுத்தும் ஒன்றோடொன்று இறுகப் பிணைக்குமாறும் காமத்தில் மூழ்குவார்கள். தேவர்களின் அமுதம் போன்றும், தேன் போன்றும், அறுசுவை உணவு போன்றும் அப்பெண்களின் இதழ்களைச் சுவைத்து மகிழ்வார்கள். இத்தகைய சிற்றின்ப மயக்கமானது, தவம் செய்யும் முனிவர்களின் மன உறுதியைக் கூடக் கரைத்துவிடும் அளவுக்குக் கொடிய மாயை என எச்சரிக்கிறார்.
3. காம லீலைகளின் எல்லை மீறிய இழிநிலை
காம இச்சையினால் உடைகள் நெகிழ, நெற்றியில் உள்ள பொட்டு அழிய, மதர்த்த கண்கள் சுழல, சந்திரனைப் போன்ற முகம் வியர்க்க, வாயிலிருந்து சொற்கள் பதறச் சிற்றின்பத்தில் உழல்வார்கள். காமதேவனான மன்மதனின் கலைகளைப் பயின்று, பறவைகளைப் போலப் பலவிதமான ஒலிகளை எழுப்பிக் காமக் கடலில் மூழ்கிக் கிடப்பார்கள். மேகம் போன்றும், இருள் போன்றும் நீண்டிருந்த அவர்களின் கூந்தல் சரிந்து விழ, உச்சந்தலை முதல் உள்ளங்கால் வரை காம இச்சையைத் தூண்டி, அந்த இழிவான அனுபவத்தையே சதா சர்வ காலமும் நினைத்து உருகிச் சீரழிவார்கள்.
4. சிற்றின்பத்தை வெறுத்து முத்தியை நாடும் ஏக்கம்
உடலோடு உடல் சேரும் இந்தக் கலவி இன்பம் என்பது மிக மிகச் சிறிய ‘சிற்றின்பம்’ ஆகும். ஆனால், அறிவில்லாத மனிதர்கள் இந்த அற்ப சுகத்தையே இம்மைக்கும் மறுமைக்குமான பேரின்பமாக எண்ணி ஏமாறுகிறார்கள். ஆணவம், கன்மம், மாயை எனப்படும் மூன்று மலங்களை (மும்மலம்) அடியோடு அறுத்து, என்னுடைய சிந்தனையை ஒருமுகப்படுத்தி, ஐந்து புலன்களின் வழியே செல்லும் மனதை அடக்கி, உனது திருவடிகளில் அடியேன் எப்போது நிலைநிறுத்துவேன்? என்று உலகியல் மாயையிலிருந்து விடுபடத் துடிக்கும் ஆன்மாவின் ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
5. பேரின்ப மெய்ஞான நிலையை அடைவதற்கான வழி
சிறுதளவேனும் உண்மையான மெய்ஞானத்தை உணர்ந்து, உலக மாயைகள் அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு, சத்துவ, ரஜோ, தமோ எனப்படும் முக்குணங்களையும் கடந்து நிற்க வேண்டும். வேதங்கள் புகழும் அந்த ஒப்பற்ற அனுபவ வடிவத்தை அடைந்து, அளவிட முடியாத அகண்ட வெளியையும், பேரொளியையும் தன்னுள் அடக்கிய ‘சிவ தத்துவம்’ என்னும் முத்திக்கடலில் அடியேன் எப்போது சென்று சேருவேன்? என்று பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடப்பதற்கான வழியை அருணகிரிநாதர் இறைவனிடம் வேண்டுகிறார்.
6. போர்க்களத்தின் முழக்கமும் வாத்தியங்களின் பேரொலியும்
பாடலின் பிற்பாதியில் அருணகிரிநாதர் சந்த நயத்துடன் போர்க்களக் காட்சியை வர்ணிக்கிறார். “திகுட திகு குட…”, “டுமிட டுமிமிட…”, “டமட டமமட…” என்று பலவிதமான தாளக் கட்டுகளுடன் முழங்கும் திமிலை, கரடிகை, சல்லரி, தவில், முரசு, குடமுழா, துடி போன்ற எண்ணற்ற போர்ப்பறைகள் அதிர்ந்து ஒலிக்கின்றன. “அசுரர் குலத்தை அழித்தவனே! தேவர்களின் தலைவனே! சிவபெருமானின் குருவே!” என்ற முருகனின் விருதுகளைப் பலரும் முழங்க, அந்தப் போர்க்களமே வீரத்தின் விளைநிலமாக அதிர்ந்தது.
7. அசுரர்களின் அழிவும் அண்ட சராசரங்களின் நடுக்கமும்
இந்தப் பெரும் போரினால் கயிலாயத்தின் சிகரங்கள் கிடுகிடுவென நடுங்கின; கடல்கள் மொகுமொகுவென ஆர்ப்பரித்தன; எட்டுத் திசைகளிலும் உள்ள யானைகள் பிளிறின; பூமியைத் தாங்கும் ஆதிசேஷனின் தலைகள் பாரம் தாங்காமல் நெறுநெறுவென நசுங்கின. உலகம் முழுவதும் அரஹர முழக்கம் ஒலிக்க, நட்சத்திரங்கள் உதிர்ந்து விழுந்தன. தீய குணமுடைய அசுரர்களின் தலைகள் அறுபட்டு, மலைகளில் அருவி கொட்டுவது போல ரத்தம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. அந்த ரத்த வெள்ளத்தில் முழுகிய கழுகுகளும், நரிகளும், பேய்களும், பூதங்களும் அசுரர்களின் உடலைத் தின்று வயிறு புடைக்க நடனமாடின.
8. அகத்தியருக்கு உபதேசித்த வயலூர் பெருமான்
அசுரர்களின் குதிரைகள், யானைகள், தேர்கள் மற்றும் படைகள் சுக்குநூறாக அழிந்தன. மாயையான கிரவுஞ்ச மலை பொடிபொடியானது. உலகமெங்கும் தேவர்களின் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் ஒலித்தது. தனது கையில் உள்ள வேலாயுதம் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிக்க, சேவற்கொடி பட்டொளி வீசிப் பறக்க, முருகப்பெருமான் அழகிய மயில் மீது கம்பீரமாக வலம் வந்தான். அத்தகைய சூரசம்ஹார மூர்த்தியாகிய சரவணபவன், வயலூர் திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கும் குகன், இயல், இசை மற்றும் நாடகம் ஆகிய முத்தமிழின் ரகசியங்களை அகத்திய முனிவருக்கு உபதேசித்து அருளிய தம்பிரான் ஆவான் என்று தலச்சிறப்போடு பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.
சுருக்கம்
நறுமணப் பொருட்களைப் பூசிக்கொண்டு, மாய வலையை விரித்து இளைஞர்களின் உயிரையும் பொருளையும் பறிக்கும் விலைமாதர்களின் சிற்றின்பக் கலவி என்னும் அற்ப சுகத்தில் மூழ்கித் தவிக்கும் அறியாமையை விட்டு அடியேன் எப்போது விலகுவேன்? ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய மும்மலங்களை அறுத்து, ஐம்புலன்களை அடக்கி, முக்குணங்களைக் கடந்து, வேதங்கள் புகழும் ‘சிவ தத்துவம்’ என்னும் எல்லையற்ற முத்திக் கடலில் நான் எப்போது கலப்பேன்? திகுட திகு குட என்று பல்வேறு போர்ப்பறைகள் அதிர, மலைகளும் கடல்களும் உலகமும் நடுங்க, கழுகுகளும் பேய்களும் கூடி ரத்த வெள்ளத்தில் நடனமாட, கொடிய அசுரர்களின் படைகளை வேலாயுதம் கொண்டு அழித்துத் தேவர்களைக் காத்த வீரனே! மயில் மீது வெற்றி உலா வந்தவனே! அகத்திய முனிவருக்கு முத்தமிழின் ரகசியங்களை உபதேசித்த, வயலூரில் வீற்றிருக்கும் சரவணபவனே! உனது திருவடிகளில் அடியேன் என்றென்றும் சரணடைகிறேன் என்பதே இத்திருப்புகழின் முழுமையான பொருளாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 917 vikata parimaLam (vayaluur)
Here is a deep and detailed explanation of the extraordinary Thiruppugazh 917 (“Vikata Parimala”), composed by the revered saint Arunagirinathar. This particular hymn is celebrated for its breathtaking rhythmic verses (Santham) that mimic the pounding of battle drums. The explanation is structured into eight distinct headings to guide you through its profound spiritual philosophy and vivid martial imagery, followed by a concise summary.
1. The Captivating Web of Artificial Allure
Saint Arunagirinathar opens the hymn by describing the highly calculated and artificial allure of materialistic courtesans. These women adorn themselves with exotic, intoxicating fragrances like deer musk, cooling rose water, fragrant sandalwood paste, and rich cosmetic powders. With honey-dripping flower garlands woven into their hair, they roam the streets with a singular, predatory motive. Their ultimate goal is to cast a spell of illusion over unsuspecting young men, trapping them in a web of lust to slowly drain them of both their material wealth and their vital life energy.
2. The Intoxicating Illusion of Sensual Pleasure
Once the youth are ensnared in this deceptive trap, they become hopelessly entangled in physical intimacy. The saint vividly describes how the victims are mesmerized, tightly embracing the courtesans whose chests are adorned with gem-studded ornaments. The young men become entirely bewildered, foolishly believing that the fleeting taste of the women’s lips is equal to the immortal nectar of the celestials or the sweetest honey. This intense sensory overload completely blinds them to reality, making them slaves to their own unchecked desires.
3. The Degradation of the Mind in Lust
As the infatuation deepens, the victims lose all sense of dignity and spiritual purpose. Arunagirinathar describes how these men exhaust themselves practicing the erotic arts of Manmatha (the God of Lust), even imitating the sounds of birds in their blinded passion. Enveloped by the women’s dark, flowing hair—which resembles dense rainclouds or dark forests—they sink deeper into this worldly mire. They falsely believe that this incredibly petty and momentary physical pleasure is the ultimate goal of existence, completely forgetting the eternal bliss of the spiritual realm.
4. The Deep Yearning for Spiritual Liberation
In a powerful spiritual pivot, Arunagirinathar cries out against this ignorance and begs for liberation. He asks when he will finally realize the triviality of this base pleasure and sever the three impurities of the soul (Anava or ego, Karma or deeds, and Maya or illusion). He yearns to forcefully pull his wandering senses away from worldly distractions, unite his mind in one-pointed concentration, and transcend the three earthly qualities (Gunas). His ultimate plea is to merge seamlessly into the boundless, luminous, and blissful ocean of true wisdom—the supreme Shiva Tattva (liberation).
5. The Thunderous Symphony of the Battle Drums
The poem then undergoes a dramatic transformation, shifting from philosophical introspection to a breathtaking, rhythmic description of a cosmic battlefield. Using magnificent onomatopoeic Tamil words (“Thikuda thikukuda… dumida dumimida… damada damamada”), the saint perfectly replicates the deafening beats of celestial war drums. He lists a vast array of ancient percussion instruments, including the Thimilai, Karadigai, Murasu, and Thavil, all echoing simultaneously. Amidst this thunderous roar, victorious praises are chanted, hailing Lord Murugan as the destroyer of the Asura race and the Supreme Guru to Lord Shiva.
6. The Cosmic Upheaval of the Divine War
The sheer intensity of Lord Murugan’s battle against the demonic forces sends shockwaves throughout the entire universe. Arunagirinathar paints an apocalyptic picture where towering mountain peaks tremble and shatter (“kidu kidu”), and the massive oceans churn and roar violently (“mogu mogu”). The eight mythological elephants guarding the directions trumpet in absolute terror. The cosmic serpent, Adiseshan, who bears the weight of the earth, feels his crowned heads cracking under the immense pressure of the war, while the entire universe chants “Hara Hara” as stars plummet from the sky.
7. The Utter Annihilation of the Demonic Forces
The hymn mercilessly details the destruction of the wicked Asuras. As their heads are severed by Lord Murugan’s forces, massive rivers of blood cascade across the battlefield like mountain waterfalls. The scene is visceral and gruesome: scavenger eagles dive into the blood, their feathers turning completely red, while jackals feast on the remains. Fearsome demons, ghosts, and ghouls (Alagai and Kurali) devour the flesh of the fallen Asuras, dancing wildly with bloated stomachs in a terrifying celebration of the victory of good over evil.
8. The Triumphant Lord of Vayalur and Supreme Teacher
In the grand conclusion, the enemy’s mighty cavalry, elephants, and chariots are completely obliterated, and the magical, deceptive mountains are blown away. The celestials, including Indra’s elephant, rejoice in absolute freedom. Lord Murugan emerges universally triumphant, His sacred spear (Vel) radiating light like the blazing sun. Riding His majestic peacock and holding His proud rooster banner, the Lord of Vayalur is praised not only as a peerless warrior but as the Supreme Teacher who graciously imparted the divine secrets of the three Tamil arts (literature, music, and drama) to the great Sage Agastya.
Summary
Thiruppugazh 917 is an extraordinary masterpiece that contrasts the suffocating trap of earthly lust with the awe-inspiring majesty of divine warfare and liberation. The first half describes how young men are lured by courtesans adorned in perfumes and jewels, losing their wealth, vitality, and spiritual sense to petty, fleeting sensual pleasures. Recognizing this tragic ignorance, Saint Arunagirinathar passionately prays for the power to conquer his senses, destroy his karmic impurities, and merge into the eternal, luminous ocean of divine liberation. The hymn then spectacularly shifts to a rhythmic, pulsating depiction of Lord Murugan’s cosmic war against the Asuras. Using words that mimic the thunderous beat of war drums, the saint describes a battle so fierce that mountains shake, oceans roar, and stars fall. The Asuras are annihilated in a river of blood, bringing joy to the celestials. The poem concludes by glorifying Lord Murugan of Vayalur—the wielder of the radiant Vel, rider of the peacock, and the Supreme Guru who taught the divine Tamil arts to Sage Agastya.