திருப்புகழ் 109 அருத்தி வாழ்வொடு (பழநி)

திருப்புகழ் 109 அருத்தி வாழ்வொடு (பழநி) – விளக்கம்

திருப்புகழின் 109-வது பாடலான “அருத்தி வாழ்வொடு” எனத் தொடங்கும் இந்தப் பாடல், பழனி (திருவாவினன்குடி) தலத்து முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டது. உலகியல் பற்றுக்களில் இருந்து விடுபட்டு, உண்மையான மெய்ப்பொருளை உணர்ந்து இறைவனைத் துதிக்கும் பணியைத் தர வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இப்பாடலில் வேண்டுகிறார்.

1. உறவுகளின் மீதுள்ள பற்றும் மயக்கமும்

அன்பு காட்டி ஆசையோடு என்னுடன் வாழும் மனைவியும், என் சுற்றத்தார்களான உறவினர்களும், என்னைச் சார்ந்திருக்கும் நண்பர்களும், எனக்கு இதம் தரும் என் குழந்தைகளும் நிலையானவர்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். இந்த உறவுகளே வாழ்க்கை என்று எண்ணி மாயையில் சிக்கிக் கொள்கிறேன். ஆனால், இவை அனைத்தும் தற்காலிகமானவை என்பதை உணர வேண்டும்.

2. செல்வம் மற்றும் நாட்டின் மீதான ஆசை

வளமான நாடும், நான் வசிக்கின்ற ஊரும், என்னிடம் உள்ள செல்வங்களும் உண்மையானவை (மெய்) என்று என் மனம் திடமாக நம்புகிறது. மண்ணையும் பொன்னையும் நிலையானது என்று எண்ணி, அவற்றைத் தேடுவதிலேயே என் காலத்தை வீணாக்குகிறேன். இத்தகைய உலகியல் ஆசைகள் ஆன்மாவை இறைவனிடம் இருந்து திசைதிருப்புகின்றன.

3. வீணான சிந்தனைகளை விடுத்தல்

மனைவி, மக்கள், ஊர், நாடு போன்ற இவை எவையுமே என்னுடன் வரப்போவதில்லை. எனவே, “இவையே மெய்” என்று என் மனம் நினைக்கும் தவறான எண்ணத்தை நான் விட்டுவிட வேண்டும். அழியும் தன்மையுடைய இந்தப் பொருட்களின் மீதுள்ள பற்றினை அறுத்து, அழியாத பேரின்பத்தை நோக்கிய பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டும்.

4. இறைவனை வழிபடும் பணியைத் தர வேண்டல்

வீணான உலகியல் சிந்தனைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, உன்னைப் புகழ்ந்து பாடி (பராவியும்), உன்னைத் தொழுது வழிபடும் அந்தப் புனிதமான தொழிலையே எனக்குத் தந்தருள வேண்டும். என் சொல்லும், செயலும், சிந்தனையும் எப்போதும் உன்னையே சுற்றி இருக்க வேண்டும் என்பதே என் ஆசை என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார்.

5. தந்தைக்கு உபதேசித்த ஞான குரு

எருதின் (நந்தி) மீது ஏறி வரும் சிவபெருமானின் திருச்செவிகள் குளிரும்படியாக, மெய்ஞ்ஞானம் நிறைந்த ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ மந்திரத்தின் உட்பொருளை உபதேசித்த நாவினை உடையவனே! தந்தைக்குக் குருவாக இருந்து ஞானத்தைப் போதித்த உனது திருவாய் மலர்ந்த மொழிகள் உலகைக் காக்கும் அருமருந்தாகும்.

6. வள்ளியின் பாதங்களைச் சூடிய சென்னி

தினைப்புனத்தில் இருந்த குறமகள் வள்ளியம்மையின் மீது கொண்ட அளவற்ற அன்பினால், அவளது இரு பாதங்களையும் தனது திருமுடியில் சூடிக்கொண்டவன் நீ. பக்தியில் உயர்ந்தவர் யாராக இருந்தாலும், அவர்களின் திருவடிகளைத் தாங்கும் எளியவன் நீ என்பதை உனது இந்தச் செயல் உணர்த்துகிறது.

7. தெய்வயானையின் நாயகன்

தேவேந்திரன் (மகபதி) தனக்குச் செய்த நன்றிக்காகத் தன் மகளான தெய்வயானையை உனக்கு மணம் முடித்துக் கொடுத்தார். பன்னிரண்டு வலிமையான தோள்களை உடையவனே, நீ தெய்வயானையை மணந்து அவளது நாயகனாக விளங்குகிறாய். இச்சா சக்தி மற்றும் கிரியா சக்தி ஆகிய இருவரையும் இருபுறமும் கொண்டு அருள்பாலிக்கிறாய்.

8. பழனி மலையில் உறையும் பெருமாள்

பன்னிரு புயங்களைக் கொண்ட வலிமை மிக்கவனே! பழனி என்னும் புண்ணியத் தலத்தில் வீற்றிருந்து அடியவர்களுக்கு அருள் புரியும் பெருமையில் மிகுந்தவனே! என் உலகப் பற்றை நீக்கி, உன்னைத் தொழும் பாக்கியத்தை எனக்கு அருள வேண்டும் என்று இப்பாடல் முடிகிறது.

சுருக்கம்

மனைவி, மக்கள், நாடு, செல்வம் போன்ற உலகியல் சார்ந்த அனைத்தும் நிலையற்றவை என்பதை உணராமல், அவை “மெய்” என்று நம்பி வாழும் அறியாமையை நீக்க வேண்டும் என்று இப்பாடலில் அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் வேண்டுகிறார். சிவபெருமானுக்கு உபதேசித்தவனும், வள்ளியின் பாதங்களைச் சூடியவனும், தெய்வயானையின் மணாளனுமான பழனி ஆண்டவன், தன்னை எப்போதும் இறைச் சிந்தனையில் ஈடுபடுத்தும் அந்த உன்னதமான “வழிபடும் தொழிலை” வழங்க வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 109 aruththivAzhvodu (pazhani)

Here is a deep explanation of the Thiruppugazh song “Aruththi Vazhvodu,” composed by the revered saint Arunagirinathar. Following his classic thematic approach, the first half of this concise yet profound hymn deals with the human tendency to become deeply entangled in worldly attachments, while the second half glorifies Lord Murugan’s supreme wisdom, his boundless love for His devotees, and his majestic presence in Palani.

1. The Illusion of Worldly Attachments

The song begins by highlighting the deeply ingrained human attachment to family and social circles. Arunagirinathar lists the things people hold most dear: a life filled with desires (aruththi vAzhvodu), a devoted wife (manaiviyum), extended relatives (uRavOrum), and close neighbors or associates (aduththa pErgaLum). While these relationships form the foundation of a normal human life, the poet points out that becoming overly obsessed with them binds the soul tightly to the temporary, physical world, distracting it from its ultimate spiritual purpose.

2. The Trap of Material Possessions and Belonging

Beyond human relationships, the poet addresses the entrapment caused by material possessions and geographical identity. People develop a fierce sense of ownership over their sweet children (idhamuRu magavodu), their fertile, prosperous lands (vaLanAdum), and the towns in which they reside (thariththa Urume). By constantly thinking about and working solely for these worldly assets, individuals fall into the illusion that these temporary blessings are permanent fixtures of their existence.

3. Breaking Free from the “I and Mine” Mindset

Arunagirinathar identifies the core issue of human suffering: the egoistic mindset of “I and Mine.” People spend their entire lives constantly thinking (enamana ninaivadhu) that their family, land, and town belong exclusively to them. This relentless focus on earthly ownership prevents the mind from contemplating the Divine. The poet expresses a deep desire to break free from this ignorant, cyclical trap of materialistic thoughts (ninaiyAdhu), realizing that everything in this world is fleeting.

4. A Prayer for Unwavering Devotion and Service

Having recognized the futile nature of worldly attachments, the poet makes a sincere, heartfelt plea for divine grace. Instead of wasting his mind on temporary worldly affairs, he begs Lord Murugan to grant him the supreme blessing of a life dedicated entirely to worship. He yearns for the sacred duty (thozhil) of constantly praising the Lord (parAviyum) and performing devoted service at His holy feet (vazhipadu thozhiladhu tharuvAyE), which is the only true path to eternal peace.

5. The Supreme Guru to Lord Shiva

The hymn then beautifully transitions into glorifying the immense greatness of Lord Murugan. Arunagirinathar recalls the magnificent mythological event where Murugan acted as the ultimate spiritual teacher (Swaminatha). With His divine tongue (isaiththa nAvina), young Murugan whispered the profound secret of the Pranava Mantra (Om) directly into the ears of His own father, Lord Shiva—the Supreme Deity who rides the mighty bull, Nandi (eruththil ERiya iRaiyavar sevipuga).

6. Absolute Surrender to Goddess Valli

Showcasing the Lord’s boundless compassion and humility, the poet describes Murugan’s deep love for Goddess Valli. Though He is the supreme teacher of the universe, He is so captivated by the pure, innocent devotion of the Kurava maiden (idhaNuRu kuRamagaL) that He joyfully places her two sacred feet upon His own head (irupAdham pariththa sEkara). This beautiful imagery symbolizes how the Divine willingly surrenders to true, unblemished love and devotion, regardless of a devotee’s earthly status.

7. The Divine Embrace of Goddess Deivanai

Arunagirinathar also honors Lord Murugan’s royal consort, Goddess Deivanai. She is described as the precious daughter given in marriage by Indra, the king of the celestial beings (magapathi tharavaru dheyvayAnai). The Lord lovingly embraces her with His majestic, powerful twelve shoulders (padhikkoL ARiru buya). This represents His dual role: while He cherishes the earthly, pure devotion of Valli, He simultaneously acts as the great protector and sovereign of the celestial realms through Deivanai.

8. The Majestic Sovereign of Palani

The poem reaches its conclusion by placing this infinitely wise, humble, and powerful Lord in His sacred earthly sanctuary. Arunagirinathar hails Him as the Great Lord who eternally resides in the holy, spiritually charged town of Palani (pazhaniyil uRai perumALE). It is here in Palani that Murugan stands as the ultimate refuge, ready to grant devotees the exact grace the poet asked for—freedom from worldly illusions and a life of pure, devoted service.

Summary

Thiruppugazh 109, “Aruththi Vazhvodu,” is a profound spiritual compass that directs the human soul away from worldly illusions and toward eternal devotion. In the first half, Arunagirinathar warns against the dangers of becoming deeply attached to family, property, and the egoistic mindset of “I and Mine,” pleading instead for the grace to dedicate his life solely to worshipping the Lord. The second half of the hymn glorifies Lord Murugan as the Supreme Guru who taught the Pranava Mantra to Lord Shiva, the humble lover who places the feet of the tribal girl Valli on His head, the powerful protector who embraces the celestial Deivanai with His twelve shoulders, and the magnificent sovereign who presides over the sacred hill of Palani.